Monday, December 26, 2016

சீதாயணம்
எஸ். சங்கரநாராயண்ன

ராமச்சந்திரையருக்குப் பின், வீட்டு நிர்வாகம் பெரிய பிரச்சனையாகி விடும் போலிருந்தது. என்ன மனுஷன், என்ன ஆகிருதி. வில்வண்டியில் அவர் பயணம் போகிற கம்பீரம் என்ன, கையில் தகதகக்கிற கங்கணமென்ன, விரலின் நவரத்தின மோதிர ஜ்வலிப்பென்ன, அதை ஆட்டியாட்டி, அதிர்கிற குரலில் அவர் இடுகிற, கட்டளைகள் என்ன...
வண்டிக்காரன் இருக்கிறான் என்றாலும் மாதங்கியைப் பார்க்கப் போகிறதனால் தனியே போவார். உயரமான காங்கேயம் காளைகள். பாய்ச்சலில் சூரப்புலிகள். ஏறி உட்கார்ந்து வாலைத் தொட்ட க்ஷணம் சிலிர்த்துச் சினந்து முன்னால் பாயும். ராமச்சந்திரையர் வண்டி என்கிற சலங்கைச் சத்தம் வீதி முனைவரை கேட்கும்.
கூடத்தில் பெரிய ஊஞ்சல். பெரிய மனுஷாள் என யார் வந்தாலும் உட்கார நாற்காலிகள் கிடக்கும். நடுவே அந்த ஊஞ்சல். அதுதான் அவரது யதாஸ்தானம். அவர் வரும்வரை எல்லாரும் காத்திருப்பார்கள்.
காலை நித்தியப்படி நியதிகளை முடித்துவிட்டு வந்து ஊஞ்சலில் அமர வயல் கணக்கு, ஊர்ப் பிரச்சனை, வீட்டுப் பிரச்சனை, அரசியல் என்றெல்லாம் தனித்தனி வியாகூலங்கள் நடந்தேறும்.
லலிதா உள்ளே அவர் கண்ணசைவுக்குக் காத்திருப்பாள். அவரது முகக்குறிப்பை அவள் அறிவாள். அவர் பேச்சை அறிவாள். முதல் வார்த்தையே அவர் அங்கே விவாதிக்கிற விஷயம் நோக்கி எந்த காயை எப்படி நகர்த்தப் போகிறார் என்கிற குறிப்புச் சொல்லிவிடும். உள்ளே காலை பூஜை நடந்து கொண்டிருக்கிற போதே தேடி ஆள் வர ஆரம்பித்திருப்பார்கள். அவள் வருகிறவர்களை முகமன் கூறி வரவேற்று, அந்தஸ்துப்படி உள்ளேயோ வெளியே ரேழியிலோ அமரப் பண்ணிவிட்டு வந்து, அவரது பூஜை அனுஷ்டானங்களுக்கு அனுசரணை செய்தபடியே தகவல் சொல்ல வேண்டும்.
நடேச குருக்கள் இன்னிக்கு நம்ம மண்டகப்படின்னு ஞாபகப் படுத்திப் போனார்... நெல்லளக்க உத்தரவு தரணும்னு சம்சாரி தாக்கல் அனுப்பியிருக்கான்... புதுசா ஒரு உரக்கம்பெனி விளம்பரப் படம் போடறாளாம். ராத்திரி வந்து நீங்களும் கலந்துக்கனும்னு கூப்ட வந்திருக்கா..
பூஜை செயல்பாடுகள் ஓடிக் கொண்டிருந்தாலும் ம்... போட்டு, தலையாட்டி கேட்டுக் கொள்வார். பூஜை முடிக்குமுன்  யார் யார் கிட்ட என்னென்ன பேசணும்னு தனியே மனக்கணக்கு ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.
*
ராமச்சந்திரையர் வண்டியில் வேகமெடுத்து வந்து கொண்டிருந்தவர்... கண்ணகி கோயிலாண்டை இருட்டு தெரியாமல் குப்புறக் குடைசாய்ந்து விழுந்தார். மன்னிச்சுக்கோ என்கிறாப் போல. கடக்கென்று இடுப்பெலும்பில் சரியான அடி. முனகக் கூட முடியவில்லை. காலையில் ஆட்கள் ஓடிவந்து தூக்கி... ஆவென அலறி மயக்கமானார்...
ஊஞ்சலைக் கழற்றிவிட்டு ஹாலின் ஓரமாய்க் கட்டில் போட்டு அவரைக் கிடத்தினார்கள்.
எத்தனை வைத்தியம் பார்த்தும் நிலைமை சீரடைவதாய் இல்லை; வயதென்ன சீர் செய்கிற வயதா? இந்த வயதுக்கு இந்த இயக்கமே ஜாஸ்தி இல்லையோ?
நிர்வாகம் ஸ்தம்பித்து, மூத்த பிள்ளை யக்ஞராமன் பொறுப்பு பெற்றுக் கொண்டான். நெளிவு சுழிவுகளை அப்பாவோடு அத்தனை விருத்தியாய், கூட இருந்து அவன் பழகிக் கொள்ளவில்லை. அவன் அளவுக்குச் செலவுப்பாடுகள் ஓடிகொண்டிருந்தது. அது போதும் என்றிருந்தது. கல்யாணமும் ஆகி ஒரு பெண்குழந்தை அவனுக்கு.
லலிதாவுக்கு நான்கு குழந்தைகள் யக்ஞராமன், யோகேஸ்வரன், மகேஸ்வரி, கடைக்குட்டி மகாதேவன். இதில் யோகேஸ்வரனின் கவனமெல்லாம் ஊரெல்லை தாண்டி, அவன் பட்டணத்திலே மேல்படிப்பு என்று போய், தன்பாட்டை அங்கேயே அமைத்துக் கொண்டான். மகேஸ்வரியை சிதம்பரத்தில் கொடுத்திருக்கிறது. கடைக்குட்டி இப்போதுதான் ஹைஸ்கூல் வாசிக்கிறான். அவள்பாடு கழியணும்.
·        
நேற்று பேராவூரணி வயல்க் குத்தகையில் யக்ஞராமனுக்கும் சம்சாரிக்கும் விவகாரமாகிவிட்டது. கோபம் வந்தால் யக்ஞராமனுக்கு வாயில் இன்ன வார்த்தை வருமென்று சொல்ல முடியாது. நேரா அடிதடி ரகளை என்று திரிகிறவன். பஞ்சாயத்து, நிர்வாகம் என்று வந்துவிட்டால் சில சமயங்களில், எதிராளிக்கு முகக்குறிப்பைக் கூடக் காட்டாமல் வேலைசெய்ய வேணாமோ? படபடத்தாப்ல ஆயிடுத்தா?
கூலி கூட்டிக்கேட்டு தகராறு ஆரம்பித்திருந்தது. இருதரப்பும் வார்த்தை முற்றிப்போய், நாலு அன்னாடங் காய்ச்சிகள் முன் ரசபாசமாகி, தான் அசிங்கப்பட்டு விட்டதாய் யக்ஞராமன் கூசிப்போய் வந்தான்.
“காளிங்கா... வண்டியைக் கட்டு” என்றாள் லலிதா. ராமச்சந்திரையரே புருவம் உயர்த்தினார். லலிதா அவர் அருகில் வந்தாள். “நீங்க மனசுல ஒண்ணும் சிரமப்பட வேண்டாம். பேசாம ஓய்வெடுங்கோ...” மடிசார்க் கட்டுடன் அவள் வண்டியேறி உட்கார்வதை எல்லாரும் ஆச்சரியமாய்ப் பார்த்தார்கள்.
சம்சாரிகள் அத்தனை பேரும் ஓடோடி வந்தார்கள். யக்ஞராமனின் பைக் சத்தம்தான் அவர்கள் எதிர்பார்த்தது... வண்டியில் இருந்து லலிதா இறங்கினாள்.
களத்தில் நெல்லடி முடித்து கூளம் தனியே தானியம் தனியே கிடந்தன. பெரிய வைக்கோல் போரை சட்டென்று விலக்கிப் பார்த்தாள். அடியே தானியங்கள் பரத்தியிருந்தன. “இதுக்குத் தனிக் கணக்கா...” என்று திரும்பி குத்தகைக்காரனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். “எல்லாத்தையும் ஒண்ணாப் போடுங்கோ. நேரமாறது...”
“அவர்காலம் முடிஞ்சாச்சின்னு யாரும் அதைரியப்பட வேணாம். உங்க மேல அவா வெச்சிருந்த மட்டு மரியாதை நேக்குத் தெரியும்...” என்று எல்லாருக்கும் பொதுவாய் வணக்கம் சொன்னாள். அதற்குள் ஒருவன் இளநீர் வெட்டிக் கொண்டு வந்தான். எங்கிருந்தோ நாற்காலி வந்தது.
லலிதா நெல்லளக்கிற மரக்காலைப் பார்த்தாள். “நானே மரக்கா கொண்டு வந்திருக்கேன். காளிங்கா?” என்று கூப்பிட்டாள். கூட்டம் வாயடைத்துப் பார்த்தது. குத்தகைக்காரன் திகைக்கிறான்.
யாரோ அவளுக்குக் குடை பிடிக்கிறார்கள். அநாவசியப் பேச்சு இல்லை. விறுவிறுவென்று காரியங்கள் நடந்தன. நெல்லைக் குவித்து சாணிவட்ட அடையாளம் போட்டு வேலை முடிந்ததும், வேலையாட்களுக்கு அறுப்புச் சம்பளம் என்று நெல்லளப்பு. எல்லாருக்கும் கூட ஒரு மரக்கால், ரெண்டு மரக்கால் என்று கேளாமலே விழுந்தது. அவரவர் முகத்திலும் எத்தனை சந்தோஷம். லலிதாவைப் பூரிப்புடன் கும்பிடுகிறார்கள் அவர்கள். “ஏமாத்தறது குத்தம். அது முதலாளியானா என்ன, தொழிலாளியானா என்ன?” என்று புன்னகைத்தாள் லலிதா.
“ஆஹா” என்றார்கள் அவர்கள்.
·        
அடுத்த நாலைந்து நாளில் ஊரெல்லாம் அவள் பேச்சுதான்.
ராமச்சந்திரையருக்கு ஆச்சரியம். அவரே பல சந்தர்ப்பங்களில் விவகாரத்தை முற்ற விட்டுவிட்டுத் திணறியிருக்கிறார். லலிதா அவர்வாயில் காபியை ஊற்ற ஊற்ற தொண்டைக்குள் இதமாய் இறங்கியது காபி. வழக்கத்தைவிட மகசூல் அதிகம் என்பதே அவரைப் புருவம் உயர்த்த வைத்தது. இடதுகையால் தலையணை அடியில் துழாவினார். “சிரமப்படாதீங்கோ...” என்று அவர் தலையை வருடிக் கொடுத்தாள் லலிதா.
அவர் தலைமாட்டில் இருந்து சாவியெடுத்து அவள்கையில் கொடுத்தார். அவர் கண்கள் ஆனந்தத்தில் அழுதன. “ஐயோ, இதென்னன்னா குழந்தை மாதிரி...” புடவையால் அவரது முகத்துத் துளிகளை ஒற்றியெடுத்தாள்.
பழையபடி கூடத்தில் ஊஞ்சல். கிளிச்சத்தம் கேட்கிறது. நவராத்ரி கொலு போல, பார்க்கிற ஜனங்கள் “ஈஸ்வரி” என்று கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். சதா புன்னகைத்த முகம். ஒரு சொல் சுடுசொல் இல்லை. கருணை ததும்பும் கண்கள். வந்தவரை உபசரணையாய் வணங்கி வரவேற்கிற பாங்கு. உபசரிப்பாய்ப் பேசுகிற தோரணை. இதையெல்லாம் எங்கே வைத்திருந்தாள் இத்தனை நாள்?
கணக்குப்பிள்ளையேகூட நோட்டைப் பார்த்துத்தான் புள்ளிவிவரம் பேசுவான். ம்... ம்... என்று தலையாட்டிக் கொண்டே வருவார் அவர். அவளிடம் எல்லாவற்றிலும் இருந்தது மனக்கணக்கு. போன வருடம் என்ன நிலைமை, இந்த வருடம் லாபமா, சுணக்கமா? சுணக்கம் என்றால் எப்படி நிவர்த்தி செய்வது... எப்படியெல்லாம் சிந்திக்கிறாள் இவள்? யக்ஞராமனே அயர்ந்து போனான். அம்மாவிடமே யோசனைகள் கேட்க ஆரம்பித்திருந்தான் அவன்.
ராமச்சந்திரையர் காலம் முடிந்தது. எத்தனை பெரிய கூடம் அது. அப்படியொரு ஜனக் கூட்டம். கூடத்தில் குண்டூசி விழ இடம் இல்லை. பக்கத்தூரில் இருந்தெல்லாம் பிரமுகர்கள் நிரம்பி வாசலில் நாற்காலிகள் அமர்க்களப் பட்டன. தெருவடைத்துப் பந்தல். சம்சாரியெல்லாம் அழுகிறார்கள். என்னதான் கண்டிப்புக்கார மனுசனாய் இருந்தாலும், குணத்தில் ஐயர் தங்கம். பிறத்தியார் கஷ்டம் பொறாதவர். பசி என்றால் பைக்குள் கைவிட்டு வந்த காசை அள்ளித் தருவார். கண்ணில் திரைவந்து ஆபரேஷன் முடித்ததில் எப்போதும் பட்டைக் கண்ணாடி மறைப்பு. ஒளித்திரை. சிரிக்கிற ஒரு பல் தங்கப்பல். அவரது சாவு ஊர்த்துக்கமாக இருந்தது.
அவள் உள்ளே அலமந்துபோய் அமர்ந்திருக்கிறாள். அழுது களைத்தமுகம். நகைகளைக் களைந்த முகத்தில் சிறு பொட்டு. என்றாலும் அந்த முகத்தில்தான் எத்தனை சாந்தம். மன உறுதி. எதையும் தாங்கும் இதயம் அது, என்று தெளிவாய்க் கிடந்தது முகம். அடக்கமாய்ப் போர்த்தியிருந்தாலும் யானையின் கம்பீரம் தெரிந்தது அவளிடம். அசாத்தியப் பொறுமையும் நிதானமும் தெரிந்தது.
·        
கூடத்தில் உறவு ஜனம் மொத்தமும் குழுமி யிருந்தார்கள். மகேஸ்வரியின் கணவன் பஞ்சாட்சரம்தான் பேச்சை ஆரம்பித்தாற் போலிருந்தது. அவள் எப்படியும், யாராவது ஆரம்பிப்பார்கள், என்று எதிர்பார்த்திருந்தாள் என்றாலும், அவனிடமிருந்து முதல் குரல் வரும், அதும் இத்தனை சீக்கிரம் வரும்... என எதிர்பார்க்கவில்லை.
யக்ஞராமனை நடுவே அமர்த்தி அவன் மகளுடன் கொஞ்சிக் கொஞ்சி எல்லாரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். உபசரணைகள் அவளுக்கு தாராளமாய்க் கிடைத்ததில் ரேவதி முகத்திலும் சந்தோஷம்.
அம்மா உள்ளறையில் இருந்து எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“அப்பா காரியம் முடிஞ்சாச்சிடா, இனிமே நீ தான் அம்மாவை ஜாக்கிரதையாப் பாத்துக்கணும்” என்றான் மகேஸ்வரியின் புருஷன். யக்ஞராமன் தலையாட்டினான். “அப்பா இருந்தவரை அவர் நமக்கு ஒரு குறையும் வைக்கலை...” என்றான் யோகேஸ்வரன் பின்பாட்டு போல. “அதிலென்ன சந்தேகம்...” என்றான் யக்ஞராமன்.
“நீயும் எங்களை விட்டுற மாட்டே... நம்பாத்ல யாரும் அப்டியில்லைன்னு வெய்யி... இருந்தாலும், நாமளும் பெரியவளாயாச்சி. அவா அவா பாட்டை பாத்துக்கற வயசும் பொறுப்பும் இருக்கு. நமக்குன்னு குழந்தைகள் தனி வாழ்க்கைன்னு அவா அவா சக்கரம் வேறாயிட்டதோல்யோ...”
யக்ஞராமன் “சரிதான்” என்றான் வெற்றிலையை எடுத்துக்கொண்டே பேச்சின் பீடிகை, போக்கு அவனுக்குள் விக்கினாப் போல இருக்கிறது.
உடம்பே வணங்காத மகேஸ்வரி எல்லாருக்கும் காபி எடுத்துக்கொண்டு போனதில் லலிதாவே அயர்ந்து போனாள். அம்மாவைப் பார்த்து மகேஸ்வரி புன்னகைக்கிறாள். “எல்லாரும் சுமுகமா ஒண்ணா உக்காந்து தன்மையாப் பேசிண்டிருக்கறது எத்தனை நன்னாயிருக்கு, இல்லியாம்மா?”
யோகேஸ்வரனும், பஞ்சுவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். கடைக்குட்டி மகாதேவன் வந்து அம்மாவருகே உட்கார்ந்து கொள்வதை எல்லாரும் பார்த்தார்கள். “வாழ்க்கைல எல்லா மேடு பள்ளமும் அப்பா பார்த்திட்டா...” என்கிறான் யோகேஸ்வரன். கண்ணகி கோவில் மேடு மாத்திரம் தெரியவில்லை அவருக்கு... என்று மனசு சட்டென்று வேடிக்கை காட்டியது லலிதாவுக்கு.
“என்ன... நம்ப மகாதேவனுக்கு இன்னும் ஒரு வழி அமையவில்லை.” எனும்போது பஞ்சுவுக்கு குரல் கம்மிவிட்டதை ரசித்தாள். யக்ஞராமன் பேசக்கூட முடியாமல் உட்கார்ந்திருந்தான்.
“இனியும் நான் இப்படி அடிக்கடி வந்து போயிண்டிருக்கிறது முடியடலைடா அம்பி” என்கிறான் யோகேஸ்வரன். “என் கதை ஒருபக்கம் இருந்தாலும், நம்ப மாப்ளை பாரு... கடையப் பெரிசு பண்ணிண்டு திகைக்கிறார். என்ன இருந்தாலும் நாம ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணு... விட்டுக் குடுத்திறப்டாது. இல்லியா?”
லலிதா மெல்ல எழுந்து ஊஞ்சலில் போய் அமர்கிறாள். “யோகா..” என்று இதமாய்க் கூப்பிட்டாள் அம்மா. “நீ என்னதான் மெட்ராஸ் அது இதுன்னு அலைஞ்சிண்டிருந்தாலும் அம்மாவை விட்டுக் குடுத்திறப்டாதுடா...” என்கிறாள். அவள் குரல் நெகிழ்ந்தொலிக்கிறது. “ஐயோ அம்மா, அப்டில்லாம் மாட்டேம்மா...” என்கிறான் யோகேஸ்வரன்.
“மாப்ளை நீங்களும்தான்...”
“நிச்சயமா நிச்சயமா...”
“இது அவர் வாழ்ந்த பூமி. அவர் கால்பட்டு, அவர் நிர்வாகம் பட்டுப் பொலிஞ்ச ஸ்தலம். வெறும் மண்ணா இது? நம்ம கோயில். புரியறதா?”
அவர்கள் ஒருவரை யொருவர் சிலிர்ப்புடன் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
கடைக்குட்டி மகாதேவனுக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது. வந்து ஊஞ்சலில் அம்மாமடியில் படுத்துக் கொண்டான். லலிதா அவன் தலையை வருடிக் கொடுத்தாள்.
“என் காலம் கழியறவரை நாம எல்லாரும் ஒத்துமையா சிரிச்சிண்டு வளைய வந்திண்டிருக்கணும். அடிக்கடி பார்த்துக்கணும். பேசிக்கணும்... நல்லது கெட்டதுக்கு கூடிக்கணும். பிரியறது சுலபம். சேர்றது கஷ்டம். புரியறதா?”
யாரும் பேசவில்லை.
“குழந்தைகள் பசியா இருக்கும். இலை போடலாம் ரேவதி!” என்று கூப்பிட்டாள் லலிதா
***

91 9o7899 87842

Tuesday, December 6, 2016

கவாஸ்கர்


எஸ். சங்கரநாராயணன்

சார் கண்ணாடி பார்த்தபடி நின்றிருந்தார். ஒருநாளில் முகத்தில் எதுவும் மாறுதல் தெரிந்துவிடாது என்று தெரியும் தான். மூன்று நாளாய் மழிக்கப்படாததால் கன்னப் பகுதிகளில் சாம்பல் மூட்டம். வெண்மையும் கருமையும் குழம்பிய மங்கலான புதுநிறம். நியதிகள் தன்னைவிட்டு விலகி வருகின்றன என்று சார் உணர்ந்தார். தினசரி சவரம், கன்னம் பொலிய தனி மிடுக்குடன் சார் அலுவலகம் நுழைவார். வேகமும் தன்னம்பிக்கையும் சார்ந்த உறுதியான நடை. எல்லாம் கட்டுத் தளர்ந்திருக்கின்றன. மெதுவான நடை நடந்து நேற்று ஐந்து நிமிடத் தாமதத்துடன் அலுவலகம் நுழைந்தார். யாரும் கேட்கவில்லைதான். யார் அவரைக் கேட்க முடியும்? இருந்தாலும் லஜ்ஜையாய் இருந்தது. முதலில் கொஞ்ச நேரம் தயக்கத்துடனேயே பேச வேண்டியதிருந்தது. அவர் அறைக்குள் நுழைந்ததும் சேவகன் வந்து புது மேனேஜர் காத்திருப்பதாகச் சொல்லி விட்டுப் போனான்.
புது மேனேஜன். இளைஞன். கோட்டைக் கழற்றித் தோளில் போட்டிருந்தான். வாயில் சிகெரெட். ‘ஹல்லோ’ என உற்சாக வெள்ளமாய் உள்ளே நுழைந்தான். புகை பிடித்தபடி அவரது அறைக்குள் நுழைவது அவருக்குப் பிடிக்காது. அவர் அவனைப் பார்த்தார். ‘வாங்க’ என எழுந்து வந்து கைகுலுக்கினார்.
அவன் பெயர் சிவாஜிராவ். வெளிநாட்டில் வர்த்தகப் படிப்புகள் முடித்துவிட்டு வேறொரு கம்பெனியில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை, இந்தக் கம்பெனி அழைத்து, நாளை முதல் இங்கே பதவியும் கொடுத்திருக்கிறது.
‘கணேசன்’ என்று தன்னை எளிமையாய் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். வேட்டி கட்டிய, முழுக்கைச் சட்டை போட்ட கணேசன். இந்திய ஆங்கிலம்-இம்பார்ட்டண்ட்டு, டிஃபிகல்ட்டு, என உகரம் சேர்ந்த வாக்கிய முடிவுகள். ஐம்பத்தியாறில் ஒரு சாதாரண குமாஸ்தாவாகச் சேர்ந்து, படிப்படியாக ஒவ்வொரு அடியாக அவர் மேலே வந்தார்.
‘இன்ட்ரஸ்டிங்’ என்றான் அவன். அறுக்கிறான், என மனதுக்குள் நினைத்ததை நாசூக்காக வெளிப்படுத்துகிறான் என்று அவர் புரிந்து கொண்டார். பேசியபடியே ஒவ்வொரு சிகரெட்டாக அவன் பற்ற வைத்துக் கொண்டே யிருந்தான். என்ன செலவு, உடம்புக்குதான் என்ன ஆகும், என்று அவருக்குக் கவலையாய் இருந்தது. மறுநாள் முதல்தான் அவன் வேலைக்கு வரவேண்டும். ஒரு சம்பிரதாயமற்ற சந்திப்பினைத் தான் விரும்பியதாகச் சொன்னான்.
‘ஊழியர்களை அறிமுகம் செய்யட்டுமா?’
‘நாளைக்கு’ என்றான் சிவாஜிராவ்.
‘கோப்புகள் எதையும் பார்க்கிறீர்களா?’
‘அதைவிட’ என அவன் சிரித்தான். ‘நமது ஊழியர்களைப் பற்றி எனக்குப் பயனுள்ள தகவல்களைச் சொல்லுங்கள்.’ தன்னம்பிக்கை நிறைந்த அவன் கண்கள் அப்போது சுடர்விட்டன.
‘மிஸ்டர் எஸ்ஸெம்ஜி, அப்படித்தானே இங்கே எல்லாரும் உங்களை அழைக்கிறார்கள்?’
‘ஆம்’ என அவர் புன்னகைத்தார்.
அவன் உதட்டில் ஆடிக் கொண்டிருந்த சிகரெட் நின்றது. ‘அருமையானவர் நீங்கள். கம்பெனிக்கு உங்கள் இழப்பை நான் ஈடு செய்வது கடினம்தான். முயற்சிக்கிறேன்,’ என்றபடியே எழுந்து வந்து கைகுலுக்கினான்.
‘நாளை காலை நீங்கள் எங்கள் வீட்டில் உணவருந்துகிறீர்கள். நாம் அப்படியே உங்கள் காரில் அலுவலகம் வந்து விடலாம்.’
‘அலுவலகக் காரில்...’
அவன் தலையாட்டினான். ‘என் மனைவியும் உங்களைப் பார்க்க சந்தோஷப்படுவாள். ஆக நாளை காலை உங்களை எதிர்பார்க்கிறேன்.’
‘நல்லது.’
‘ஒன்பது மணிக்கு’ என்றபடி சிவாஜிராவ் கிளம்பிப் போனான்.
  •  
எஸ்ஸெம்ஜி காலை சீக்கிரமே எழுந்து விட்டார். மப்பும் மந்தாரமுமான ஆகாயம் போல, இரவு தூக்கமாகவும் தூக்கமின்றியும் கழிந்தது. விடியலை அறிவு தன்னிச்சையாய் உணர்ந்து விழிப்பு தட்டியது. எழுந்து கண்ணாடி பார்த்தார். தலைக்குச் சாயம் பூசலாமா என ஒரு நாளும் இல்லாமல் யோசனை வந்தது. ‘அ’ என்று நினைவுகளைக் குப்பையாய் ஒதுக்கினார். நரையும் ஓர் அழகுதான். சுத்தமாய் சவரம் பண்ணிக் கொண்டு யுடிகொலோன் தடவிக் கொண்டார். ஆம்பளை வாசனை. மகனும் மருமகளும் எழுந்து கொள்ளவில்லை. சரி, குளித்துவிடலாம், என்று போனார். குளிரக் குளிர அருமையான் குளியல். வெளியே வந்தபோது மருமகள் வாஷ்பேஸினில் முகம் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள்.
‘இதோ ஒரு நிமிஷம்.’
‘அவசரமில்லம்மா.’
நேரமாகவில்லை. நிறைய நேரமிருந்தது. பேப்பரை எடுத்துக் கொண்டு மொட்டை மாடிக்குப் போனார். எப்போதுமே விளையாட்டு பகுதியிலிருந்து அவர் வாசிப்பது வழக்கம். முதலில் மேலோட்டமாகத் தலைப்புகளை மாத்திரம் வாசித்து முடித்தபோது காப்பி வந்தது.
‘என்ன டிபன் பண்ணணும் உங்களுக்கு?’ என்று மருமகள் கேட்டாள்.
‘புதுசா மேனேஜர் வந்திருக்காரில்ல? காலைல அவங்க வீட்ல சாப்பிட வரேன்ருக்கேம்மா.’
‘ஓ’
பேப்பரை முழுக்க வாசித்து முடித்தார். இன்னும் நேரமிருந்தது. இப்படி இதுவரை தோன்றியதேயில்லை. பேரக் குழந்தைகள் ஊருக்குப் போயிருந்தன. அவை இருந்தால் வீடு இப்படி அமைதியாய் இருக்காது. பொழுது ‘றெக்கை’ கட்டிப் பறக்கும். ஐயோ இவர்கள் என்னைத் தனியே விட்டால் பரவாயில்லையே என்றிருக்கும். குழந்தைகளிடமோ, மகன் மருமகளிடமோ அவருக்கு ஏனோ ஒட்டவில்லை. மனைவி இறந்தபின் நினைவுகள் உட்சுருண்டு விட்டன. எப்படியோ பிறகு கரையேறி வந்தார். ஆறு வருடங்கள். தானே தனக்குத் துணையாய் ஆறு முழு வருடங்கள் கடந்து விட்டன... இனி என்ன, என்று புதுசாய் ஒரு கேள்வி பிறந்திருக்கிறது. நாளை முதல் அலுவலகம் போக  வேண்டியதிருக்காது. என்ன செய்யப் போகிறேன் என நினைக்கவே திணறியது. ‘அ’ என நினைவுகளை ஒதுக்கினார். காற்று மீண்டும் மீண்டும் ஒதுக்கிய குப்பைகளைக் கலைத்து நடுவீதியில் போட்டது. அ- என்னிடம் ஏராளமாய் மிச்சமிருக்கிறது, என்று தனக்குத்தானே போலச் சொல்லி கொண்டார். சக்தி, உழைப்பு, உறுதி, நிதானம், தன்னம்பிக்கை... ஏராளமாய் இருக்கிறது.
கௌசல்யா இறந்த சில காலம் எவ்வளவு கொடூரமாய்க் கழிந்தது- சூன்யவெளி. துக்கம். வேதனை. கூடவே பயம். நினைவின் வெருட்டல்... ஆனால் வாழ்க்கை மிச்சமிருந்தது. ஒரு கை ஒடிந்தது  உண்மைதான். இன்னொரு கை இன்னும் இருக்கிறது. அவர் மனைவியின் நினைவுகளைப் புறக்கணித்தார். தான் - தான்மட்டுமான உலகு. தன்னை முற்றிலும் அலுவலகத்தோடு அவர் இணைத்துக் கொண்டார். மிகுந்த உழைப்பும் உற்சாகமும் காட்டினார். தொலைபேசியில் அவரது ஆளுமைநிறைந்த குரலால் வெற்றிகளைக் குவித்தார். இரவுகளில்கூட அவர் அலுவலகம் பற்றியே சிந்தித்தார். பிரச்சனைகளை அசை போட்டபடியே அவர் தூங்கிப் போனால் தீர்வுகள் சில சமயம் கனவில் துள்ளி வரும். மறுநாள் காலை மகிழ்ச்சியுடன் அலுவலகம் போவார்.
ஒரே வருடம். அவருக்கு மேனேஜராகப் பதவி உயர்வு கிடைத்தது. அலுவலகக் கார். வீட்டுக்குத் தொலைபேசி. இஷ்டம்போல் செலவு செய்ய ஒரு பெரிய தொகை. அவர் தான் தலைமை எழுத்தராகப் பணியாற்றியபோது பயன்படுத்திய அதே நாற்காலியை இப்போதும் உள்ளே போட்டுக்கொண்டார். எளிமையானவராய் ஆனால் கண்டிப்பானவராய்த் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டார். நிர்வாக ஒழுங்கு முறைகளை யாரும் அலட்சியப்படுத்தி விடாமல் கவனித்துக்கொண்டார். காலதாமதமாய் அலுவலகம் வருவதோ, ஓய்வுநேரம் தவிர அரட்டையடிப்பதோ, வேலைநேரத்தில் வெளியே போய்வருவதோ அவரிடம் முடியாது. பழகியபின், ஆனால் அந்நியதிகள் சுய திருப்தியளித்தன. அலுவலகத்தில் தட்டச்சுப்பொறி எழுப்பும் ஒலி தவிர அமைதி நிலவியது. கறைபடாத பரிசுத்தமான அமைதி. கிறீச்சுக் குரலில் மின்விசிறி எதுவும் சப்தமெழுப்பினால் கூட உடனே அவை மாற்றப்பட்டன. அமைதியின் பவித்திரம். யாருமே அதைக் கலைக்க விரும்பவில்லை.
ஐந்து வருடங்கள். யாரிடமும் கெட்டபேர் வாங்காமல் - நல்ல பேர் வாங்கியிருக்கிறாரா தெரியவில்லை - விஷயங்களை நேரடியாக அணுகி, ஊழியரின் நியாயங்களைப் பொருட்படுத்துவதாக அவர்களை நினைக்கவைத்து, தனித்தனியே அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் புரிந்து கொண்டு, அவர்களது குடும்பவைபவங்களில் முற்றிலும் வேறாளாகத் தன்னை அடையாளப் படுத்திக்கொண்டு, அதேநேரம் தனது இடைவெளியையும் உணர்த்திக்கொண்டு... வெற்றிகரமான ஐந்து வருடங்கள்.
சிவாஜிராவ் அலட்சியமான இளைஞன். விஷயங்களை வெகு சுருக்கமாக கிரகித்துக் கொள்கிறான். அப்படியே எதிராளியின் பலவீனங்களையோ, அவனை மடக்கி வீழ்த்துகிற ஓர் ஆயுதத்தையோ தற்காப்பு முயற்சியாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு விடுகிறான். அதுவரை உதட்டில் அலட்சியமாய் ஆடிக்கொண்டிருந்த சிகரெட்டை நிறுத்தி, பின் கடித்து துப்புவதுபோல அலட்சிய ஆங்கிலம். ஆனால் சாதுர்யமான வார்த்தைகள். ஓர் உள் த்வனியும், அர்த்தமும், அழுத்தமும். அது வெளித் தெரியாத அலட்சிய பாவனை அவன் முத்திரை. தன்னெச்சரிக்கையான சிவாஜிராவ்.
வாசல் கதவின் ‘க்ணிக்.’ எழுந்துபோய்ப் பார்த்தார். ட்ரைவர் மாடியைப் பார்த்து தொப்பியை கழற்றி வணங்கினான்.
  •  
சிவாஜிராவ் வாசலுக்கு ஓடிவந்தான். பளபளவென்று குர்தா. மேடைப் பாடகன் போல- சிவப்பு தூக்கியடித்தது. பளீரென்றிருந்தான். ஓர் இளமைப் புயல் போல வாசலுக்கு வந்தான்.
‘வாங்கோ எஸ்ஸெம்ஜி, சரியா ஒன்பது மணிக்கு வந்தாச்சி.’
‘நான் நேரம் தவறுவதில்லை.’
‘அட’ என்றான் சிவாஜிராவ். ‘நா ரொம்ப மோசம் அந்த விஷயத்தில். முடியல்ல சார். டயத்தைவிட விஷயம் முக்கியம் இல்லையா?’
‘ரெண்டுமே முக்கியம்’ என்றார் சார்.
‘ஓ’ என்று தோளை அலங்காரமாய்க் குலுக்கினான். ‘நிர்மலா?’ என்று உள்ளே பார்த்துக் கூப்பிட்டான்.
வணக்கம் செலுத்தியபடியே ‘சௌக்கியமா?’ என்றார் பிரியத்துடன்.
‘உங்க ஆசிர்வாதம்’ என்றாள் நிர்மலா. அவனைவிட அவள் தமிழ் கொச்சையில்லாமல் பேசினாள்.
‘ஒரு அஞ்சி நிமிஷம்.’
‘அதுக்கென்னம்மா... இந்த ஊர் உங்களுக்குப் புதுசா இருக்கும்...’
‘இல்லை, என் தம்பி இங்கேதான் பெண்ணெடுத்திருக்கிறான்...’
‘ஓஹோ.’
அவள் உள்ளே போனதும் சிவாஜிராவ் ‘பேப்பர் பாக்கறீங்களா?’ என்று கேட்டான்.
‘ஆச்சி’ என்று அவர் புன்னகைத்தார்.
‘ஜெ. பரவாயில்லை- பல்கலைக்கழகத்துல பதவி யேத்துக்கிட்டது அருமையான விஷயம்தான். இல்லையா? நிறைய நம்பிக்கை ஏற்படுத்தறாங்க...’
‘இப்பதானே பதவிக்கு வந்துருக்காங்க? போகப் போகத் தானே தெரியும்?’ என்றார் எஸ்ஸெம்ஜி. ‘கவாஸ்கர் பாத்தீங்களா, இந்தியா இலவன்ல எழுபத்தி நாலு அடிச்சிருக்கான். எ லாட் ஆஃப் ஃபயர் யெட் வித்தின் ஹிம்மு.’
‘கர்நாடகால பௌலரே கிடையாது சார். மத்தபடி சுனில் கன்சிஸ்ட்டண்ட்டா ஆடுவான்னு சொல்ல முடியாது. ஃபார்ம் போச்சில்ல? அவன் ஒண்ணே ஒண்ணு பண்லாம் இனிமே...’
‘என்ன’
‘விளம்பரப் படத்துல நடிக்கலாம்...’
அவரும் சிரித்தார். ‘டீம் தோக்கும்போது எத்தனையோ தடவ நின்னு விளையாடிருக்கான் மிஸ்டர் ராவ். Experience pays - இல்லையா?’
சிவாஜிராவ் எதோ சொல்லுமுன் நிர்மலா வந்து அவர்களை சாப்பிடக் கூப்பிட்டாள்.
  •  
இரவோடிரவாக சிவாஜிராவ், அலுவலகத்தில் அநேக மாற்றங்களைச் செய்திருந்தான். மேனேஜர் அறை வலது மூலைக்கு மாற்றப்பட்டு குளிர்சாதனம் பொருத்தப் பட்டிருந்தது. சந்திக்க வருகிறவர்களுக்காக நாலைந்து புது இருக்கைகள் போடப்பட்டிருந்தன. சேவகன் சீருடையில் இல்லாமல் ஆனால் கம்பெனி பாட்ஜ் குத்தி நின்றிருந்தான்.
மாற்றங்கள். அவன் அறைக்குள் நுழைந்தார்கள். மலைத்துப் போனார் கணேசன். நவீனமான ஆடம்பரமான அறை. தரையில் கம்பளம். முகம் தெரியும் மேஜை. சுற்றிலும் குஷன் வைத்த நாற்காலிகள். அவனுக்கு சுழல் நாற்காலி. பின்பக்கம் கடற்கரை போல வால்பேப்பர். குளிர் சாதனம். கம்மென்ற சென்ட்டின் இதம். அலமாரியில் புத்தகங்கள். வெளிநாட்டுத் தொலைபேசி. பீங்கானில் ஒரு நிர்வாணப் பெண் சிலை சுற்றிலும் அவளை மூடியபடி பூக்கள்.
‘வாங்கோ எஸ்ஸெம்ஜி.’
‘இரவோடிரவாகவா?’
அவன் புன்னகைத்தான். ‘ஒரே இரவில் பாலமே கட்டுகிறார்கள். அமருங்கள் எஸ்ஸெம்ஜி.’
‘ஊழியர்களை அறிமுகப் படுத்தட்டுமா?’
‘ஓ’ என வெளியே வந்தான். வாயில் சிகரெட் மேலும் கீழும் ஆடிக்கொண்டே வந்தது. கையில் அதைப் பிடிக்காமலே முழுதும் இழுத்து ஊதிவிடுவான் போலிருந்தது.
‘இவன் பூரணசந்திரன்...’
‘உங்களைப் பற்றி நேற்று சார் மிக உயர்வாகச் சொன்னார்’ என்று கைகுலுக்கியபடியே தாண்டிப் போனான்.
‘இவர் தினகரன்...’
‘சிகரெட்?’ என சிவாஜிராவ் நீட்டினான்.
‘இல்லை, நான்...’ என்றபடி தினகரன் எஸ்ஸெம்ஜியைப் பார்த்தான்.
‘உங்கள் உதடுகள் - நீங்கள் புகைபிடிப்பீர்கள் அல்லவா?’
‘ஆனால்...’
‘பரவாயில்லை. நான் உங்கள் அதிகாரியல்ல. நண்பன்.’
‘நன்றி சார்... வேண்டாம் இப்போது.’
‘கமான் ஐஸே’ என்று சிவாஜிராவ் திணித்தான். ‘உங்கள் கை ஏன் நடுங்குகிறது?’
சார் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். தான் எதுவும் பேசக் கூடாது என்று சிரமப்பட்டுத் தன்னை அடக்கிக் கொண்டார்.
‘இனி?’ என்று சிவாஜிராவ் அவரைப் பார்க்கத் திரும்பினான்.
‘அலுவலக சொத்துக்களை நான் கணக்குடன் உங்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.’
‘எல்லாம் தயாராய் வைத்திருப்பீர்கள். காட்டுங்கள் கையெழுத்திடுகிறேன்.’
‘ஆனாலும்-’
‘போகலாம்... அந்தப் பக்கம் என்ன இருக்கிறது?’
‘காண்பிக்கிறேன்’ என்று எஸ்ஸெம்ஜி முன்னால் போனார். அவன் பேசியபடியே பின்னால் வந்தான். ‘மிஸ்டர் எஸ்ஸெம்ஜி, புகை பிடிப்பது பிடிக்காது உங்களுக்கு. யாரும் அலுவலகத்துக்குள் புகைபிடிக்கக் கூடாது என்பது உங்கள் சட்டம். அல்லவா?’
‘நீங்கள் மாற்றிவிட்டீர்கள்.’
‘ஆம்’ என்றான் சிவாஜிராவ். ‘அலுவலகத்தில் அமைதி தேவையற்றது. இருபது பேர் சேர்ந்த இடம் கலகலப்பாக இருக்க வேண்டும். சப்தம் உயிரின் அடையாளம்...’
‘உங்கள் விருப்பம்.’
‘ஆம்.’ என்றான் அவன். ‘ஒரு மாறுதலுக்காக...’
‘அப்படியென்றால்?’ என்று சார் திரும்பினார்.
‘ஆம் - நீங்கள் தளர்த்தியிருந்தால், நான் கட்டுப்பாடுகளை விதித்திருப்பேன்.’
‘ஆனால்...’
‘நல்லது, பொறுத்திருந்து பாருங்கள்.’
‘அது சரிதான்’ என அவர் ஒத்துக் கொண்டார்.
‘பழைய ஆவணங்கள் அறை. இவர் சிவகுமார்.’
‘ஓ - நம் கிளை என்றிலிருந்து இயங்க ஆரம்பித்தது திரு. சிவகுமார்.?’
அவன் ஒரு வெட்கத்துடன் தோளைக் குலுக்கினான்.
‘ஆவணங்களை கவனமாகப் பராமரியுங்கள். இந்தப் பணி வெறுக்கத் தக்கதல்ல.’
‘சரி’ என்றான் சிவகுமார்.
அவர்கள் அடுத்த அறைக்குப் போனார்கள். சிவாஜிராவ் ரொம்பவும் அறிந்தவன் போல அங்கே நடமாடியது அவருக்கு வியப்பளித்தது. எனினும், அனுபவம்- அது மிக முக்கியம் அப்பா. உன் தன்னம்பிக்கையை நான் மதிக்கிறேன். ஆனால்...
‘உடைந்த மரச்சாமான்களின் அறை’ என்றார் சார். அவன் தலையாட்டியபடியே திரும்பிப் பார்த்தான். ஆடிக்கொண்டிருந்த சிகரெட் நின்றது.
‘மிஸ்டர் எஸ்ஸெம்ஜி?’
‘சொல்லுங்கள்’
‘அலுவலக நடைமுறைச் சிக்கல்களில் தேவைப்பட்டால் நான் உங்கள் உதவியை நாடுவேன்.’
‘தாராளமாக’ என்றார் சார். மகிழ்ச்சியுடன் ஓரடி முன்னால் வந்தார். அவனுக்குப் பின்புறம் அவர் பார்த்தார். நேற்றுவரை அவர் பயன்படுத்திய பழைய நாற்காலி அறைக்குள் குப்புறக் கிடந்தது.

இந்தியா டுடே’ இரு வார இதழ்
91 97899 87842

Wednesday, November 9, 2016

நோபல் பரிசு பெற்ற போலந்து எழுத்தாளர் இந்துமதம் பத்தி யோசித்து ஒரு கதை வடித்திருக்கிறார் என்பதே இதில் என் முதல் ஆச்சர்யம்.

வாழ்வும் சாவும்

ஹென்ரிக் சியென்கிவிச் (போலந்து)
தமிழில் எஸ். சங்கரநாராயணன்

ரந்த இரு பெருவெளிகளின் நடுவே துல்லியமாக ஓடும் நதி ஒன்று. நதியின் கரைகள் ஓரிடத்தில் சரிந்திறங்கி குளம்போலும் அடங்கியது. உள்ளே உள்ளது உள்ளபடி தெரியும் அமைதியான நீரோட்டம். இந்தச் சிற்றாழப் பகுதியில் தண்ணீர் சற்று இருள் பழுப்பு கண்டிருந்தது. அதன் அடியில் பொன்னிற மணல்படுகை. தாமரைத் தண்டுகள் அதில் இருந்து முளைத்தெழுந்திருந்தன. அந்தத் தண்டுகளில் வெண்மையும் சிவப்புமான மலர்கள், மினுமினுக்கும் நீர்ப் பரப்புக்கு மேல் மலர்ந்திருந்தன. பலவண்ணச் சிறு வண்டுகள் பட்டாம்பூச்சிகள் என அந்தப் பூக்களைச் சுற்றின. கரைபக்கம் பனை மரங்கள். உயர உயரங்களில் புள்ளினங்களின் வெள்ளிமணி யோசை போன்ற சப்தயெடுப்புகள்.
அந்த இரு பிரதேசங்களுக்கும் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றுக்குக் கடந்து போய்வரும் வழியாக இந்தக் குளம் இருந்தது. முதல் பிரதேசம் வாழ்க்கை வெளி என்று அழைக்கப்பட்டது. மற்றது மரண வெளி.
மகா புருஷனும் சர்வ வல்லவனுமான பிரம்மா தான் இந்த இரண்டு நிலங்களையும் படைத்தவன். வாழ்க்கை நிலத்தை அவன் நல்லவரான விஷ்ணுவிடம் ஆளப் பணித்தான். ஞானப்பிரகாசனான சிவன், மரணப் பிரதேசத்தின் தேவன் அவன். “உங்கள் ராஜ்ஜியத்தில் உங்களுக்கு மிகச் சிறப்பு என்று தோன்றுவதை யெல்லாம் செய்யுங்கள்” என்று பிரம்மா இருவரையும் பணித்தான்.
ஆக விஷ்ணுவின் பரிபாலன பூமியில் இயக்கங்கள் துடிப்புடன் துவங்கின. அங்கே சூரியன் உதித்தது. அஸ்தமனமானது. இரவு முடிய பகல், பகல் பின்னால் இரவு வந்தது. கடல் பொங்கியது. பின் தணிந்தது. வானத்தில் கரு கருவென மழையுடன் மேகங்கள் உருண்டு கனமாய்த் திரண்டன. மழை பெய்தது. அதனால் அந்தப் பிரதேசமே சீக்கிரத்தில் அடர்ந்த கானகமாய் உருமாறியது. விலங்குகளும், பறவையினங்களும், மனுச மக்களுமாய் அந்தப் பிரதேசமே நிரம்பி நெரிசலாகியது.
ஆகவே இப்படியாக எல்லா ஜீவராசிகளும் பல்கி ஏராளமாய்ப் பெருகும். பலப்பல மடங்குகளாகிக் கொண்டே வரும். கருணைக் கடவுளான விஷ்ணு அன்பையும் ஏற்படுத்தினார். அதனால் எல்லாரிடமும் மகிழ்ச்சி தங்குவதாகவும் ஆயிற்று.
பிரம்மதேவன் விஷ்ணுவை அழைத்துச் சொன்னான்.
“புவியில் இதைக்காட்டிலும் மேலானதாக உம்மால் செய்ய ஏதும் இல்லை. எனெனில் இதனினும் மேன்மையான சொர்க்கம், அதை நானே ஏற்கனவே நிர்மாணித்து விட்டேன். இப்போது உங்களுக்கு ஓய்வு. நீங்கள் அழைக்கிற ‘மனிதர்கள்’, தங்கள் வாழ்க்கையை அவர்களே நெய்து கொள்ளட்டும், நமது ஒத்தாசை இன்றி.
விஷ்ணு அதற்கு செவிமடுத்தார். ஆக அதன்பின் மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்களே தங்கள்அறிவின் கட்டளைப்படி வாழத் துவங்கினார்கள். தங்களின் நல் எண்ணங்களின்படி அவர்களுக்கு சந்தோஷம் வந்தடைந்தது. தீய எண்ணங்கள் சோகத்தைக் கொணர்ந்தன. வெகு சீக்கிரமே அவர்கள் ஓர் ஆச்சர்யத்துடன் உணர்ந்தார்கள். வாழ்க்கை என்பது முழுசும் சுகமான அனுபவம் அல்ல! பிரம்மதேவன் சொன்னானே, தங்கள் வாழ்க்கையை நெய்து கொள்ளுதல், இரண்டு வலைகளை அவர்கள் பின்னியிருந்தார்கள், இரு வேறு வேறு முக அடையாளங்கள் அவற்றில் இருந்தாப் போலிருந்தது. ஒரு முகம் சிரித்தபடி. மத்த முகத்தின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது.
மனிதர்கள் எல்லாருமாய் விஷ்ணுவின் அரண்மனைக்கு வந்து முறையிட்டார்கள்.
“மகா பிரபு, வாழ்க்கை சோகங்களின் ஊடாக துயரங்களையே அளிப்பதாய் இருக்கிறது எமக்கு.”
“நீங்கள் நேசத்தை வளர்த்துக்கொண்டு சந்தோஷத்தை அனுபவிப்பீர்களாக” என்றார் விஷ்ணு பதிலாக.
அதைக் கேட்டுக்கொண்டு உம்மென்று எல்லாரும் வெளியேறினார்கள். உண்மையில் நேசம் அவர்களின் கவலைகளைப் பறக்கடிப்பதாய் இருந்தது. அது தரும் மகிழ்ச்சியின் பாற்பட்டு, நேசத்தை எல்லாரும் பெரிசாய் எடுத்துக்கொள்ளவே இல்லை. ஆனால் நேசம், அது வாழ்க்கையின் பெரும் தாய், மகா அடிப்படை அல்லவா? அதனால், விஷ்ணுவின் பரிபாலன பூமி பரந்து பட்டதாக இருந்தபோதிலும், மகா பெருக்கமான இந்த ஜனத்தொகைக்கு அந்த பூமியில் இடம் போதவே இல்லை. எங்கும் எதிலும் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. மரங்களில் தேவையான அளவு பழங்கள் இல்லை. புதர்களில் பெர்ரிகள் போதும் அளவு கிடைக்கவில்லை. பாறைமூலைகளில் தேன்கூடுகளில் தேனும் தட்டுப்பாடாக இருந்தது.
உணவுநெருக்கடி ஆகிப் போனதினால் அறிவுஜீவிகள் எல்லாரும் காட்டுள் மரங்களை அழிக்கப் புகுந்தார்கள். காட்டை அழித்து நிலத்தை வானம்பார்த்த பூமியாக ஆக்க முனைந்தார்கள். அதில் விதைகளை விளைவிக்கிற யத்தனங்கள். தானியங்களை அறுவடை செய்து பசியாறலாம்.
ஆக இவ்வாறாக உழைப்பு என்ற அம்சம் மனிதர்களிடையே வந்து சேர்ந்தது. மனிதர்கள் எல்லாருமே உழைத்தார்கள். உழைக்காமல் வாழ்க்கை இல்லை என்றானதில், உழைப்பின் மத்தியில் வாழ்க்கை, அந்த அனுபவம் காணாமல் போயிருந்தது.
உழைப்பு, அதில் இருந்து கடும் உழைப்பு, போராட்டம் என இறுகியது வாழ்க்கை. போராட்ட வாழ்க்கையில் பேரலுப்பு கண்டார்கள் மக்கள்.
இரண்டாம் முறையாக சனங்களின் பெருந் திரள் வந்து நின்றது.
“ஓ கடவுளே…” என கை விரித்துக் கூவினார்கள். “இந்தக் கடும் உழைப்பினால் எங்கள் தேகம் பலவீனமாகி விட்டது. எங்கள் எலும்பு வரை அலுப்பும் வலியுமாக, தாள முடியவில்லை. நாங்கள் ஓய்வுக்கு ஏங்குகிறோம். ஆனால் வாழ்க்கை எங்களை உழை உழை என்று தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது.”
அதற்கு விஷ்ணு பதிலளித்தார்.
“மகாபுருஷனும், சர்வவல்லனுமான பிரம்மா வாழ்க்கையை இவ்வளவுக்கு மேலாக கட்டமைக்க எனக்கு உத்தரவு தரவில்லை. ஆனால் என்னால் உங்களுக்கு ஒண்ணு என் கருத்தாகச் சொல்ல முடியும். உழைப்பை நிறுத்த ஒரு வழி இருக்கிறது. அப்போது ஓய்வு தன்னைப்போல கிடைக்கும் உமக்கு.”
அதைச் சொன்னார் விஷ்ணு. அப்படியே உறங்கிப் போனார்.
உறக்கம், இந்தப் புதிய பரிசினால் மக்கள் உற்சாகமாகி விட்டார்கள். வெகு விரைவிலேயே அவர்கள் உறக்கத்தை, கடவுள் மனிதனுக்கு அளித்த மிகச் சிறந்த வரமாக உணரத் தலைப்பட்டார்கள். உறங்கும்போது கவலை இல்லை. ஆயாசம் இல்லை. உழைத்து அலுத்துக் கிடந்தவர்கள் உறங்கி எழுந்ததும் தெம்பு ஊறினாப் போல உணர்ந்தார்கள். உறக்கம் அரவணைக்கும் அன்னையைப் போல அவர்களின் கவலை படிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தது. தலையில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பழைய விஷயங்களை மறக்கடிக்க வல்லதாய் இருந்தது உறக்கம்.
ஆக, சனங்கள் உறக்கத்தைப் புகழ்ந்தோதினார்கள். அவ்வப்போது அவர்கள் உறங்கப் போய்வந்தார்கள்.
“விழித்துக்கொண்டு அனுபவித்தீர்களே வாழ்க்கை, அதைவிட இந்த உறக்கம் மேலானதாக உணர்கிறீர்கள் அல்லவா? ஆசிகள்!”
இப்போது அவர்களிடையே ஒரே ஒரு குறைதான் இருந்தது. இந்த உறக்கம், அது அப்படியே இருக்கலாகாதா? உறக்க காலம் முடிந்து விழிப்பு வந்து விடுகிறதே. விழித்தால் காத்திருந்தது உழைப்பு. அதனால் வரும் புதிய போராட்டம். அலுப்பு.
இந்தமாதிரியான எண்ணம் எல்லார் தலையிலும் புழுவாய்க் குடைய ஆரம்பித்தது. இதன் விளைவு, அவர்கள் எல்லாரும் மூணாம் முறையாக விஷ்ணுவிடம் வந்தார்கள்.
“ஓ கடவுளே, நீங்கள் ஒரு வரம் தந்தீர்கள்…” என்றார்கள். “உயர்ந்த வரம், அதன் மதிப்பைச் சொல்ல வார்த்தையே இல்லை. என்றாலும் அந்த வரம் முழு திருப்தி தருகிற அளவில் இல்லை, என்று இப்போது படுகிறதே ஸ்வாமி? தூக்கமே எங்களுக்கு நிரந்தரமாக வாய்க்கும்படி நீவிர் அருள் பாலிக்கக் கூடாதா?”’
விஷ்ணு புருவத்தை நெறித்தார். அவர்களின் கோரிக்கையில் அவருக்குக் கோபம் வந்தது. “நீங்க கேட்கறீங்களே? அதைத் தர என்னால் ஆகாது. ஆனால் பக்கத்துப் குளம்… அதுக்கும் அப்பால் உள்ள பிரதேசம்… அங்க போங்க. அங்க நீங்க கேட்கிறது கிடைக்கும்.”
கடவுளின் குரல் அவர்களுக்குக் கேட்டது. குழு குழுவாக அவர்கள் கிளம்பினார்கள். குளத்தை அடைந்தார்கள். அங்கே நின்று மறுகரையைப் பார்த்தார்கள். அமைதியான சுத்தமான தண்ணீர். பூக்கள் மண்டிக் கிடந்த குளம். தாண்டி மறு பகுதி. மரணத்தின் பிரதேசம் அல்லது சிவபெருமானின் ராஜ்ஜியம் பரந்த வெளியாய்க் கிடந்தது.
அங்கே சூரியன் உதிப்பதும் இல்லை. அஸ்தமனம் ஆவதும் இல்லை. அங்கே பகல் இல்லை. இரவும் இல்லை. ஆனால் மொத்தப் பிரதேசமும் லில்லி மலரின் வெண்மையாய்க் காணப்பட்டது. தூய வெண்மை அது. நிழலே அற்ற துல்லிய வெண்மை வெளி. அந்த பளிச்சென்ற திருநீற்று வெண்மையே அது சிவ சாம்ராஜ்யம் என்று காட்டுவதாக இருந்தது.
ஆனால் அந்தப் பிரதேசம் காலியாக வெறுமையாக இல்லை. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரையிலும் அங்கே பீடபூமிகள், பள்ளத்தாக்குகள், அழகழகான மரங்களின் அணிவரிசை. அந்த மரங்களில் பற்றித் தாவியேறும் கொடிகள் படர்ந்து கிடந்தன. திராட்சை மற்றும் ஐவி கொடிகள் என பாறைப்பாங்கான புதர்ப் பகுதிகளில் கிடைத்தன.
ஆனால் அந்தப் புதரோ, மரத்தின் தண்டுகளோ, மெல்லிய கொடித் தாவரங்களோ எதுவுமே உள்ளே பார்க்கிற அளவில் மென்மையானவையாக இருந்தன. மிருதுவான பொருட்களால் ஆனவை என இருந்தன. ஐவியின் இலைகளில் வெளிர் ரோஜா வண்ணம் அதிகாலை போலக் கண்டது. ஆனால் ஒட்டுமொத்தமாக எல்லாமே அபாரமான ஓய்வுடன் இருந்தன. வாழ்க்கைப் பிரதேசத்தில் இதுமாதிரி அவர்கள் பார்த்ததே அனுபவித்ததே கிடையாது. எல்லாமே அற்புதமான தியானத்தில் மூழ்கிக் கிடந்தாப் போல. அவை எதோ கனவு காண்கின்றன போல. இடையறாத உறக்கத்தின் ஓய்வு போல இருந்தது அது. விழித்துக்கொண்டு விடுவோமோ என்கிற பரிதவிப்பு அற்ற மோன நிலை.
காற்று வெளியும் சுத்தமாய் இருந்தது. காற்றில் சிறு சலனமும் இல்லை. ஒரு பூ அசையவில்லை. ஒரு இலையும் படபடக்கவில்லை.
அந்தக் கரையை நோக்கி ஒரே இரைச்சலும், ஆவல் சார்ந்த எதிர்பார்ப்புகளும் பகிர்ந்துகொண்டே வந்த சனங்கள் கப்சிப் என்று ஆகிவிட்டார்கள். இந்த வெளியோ துல்லிய வெண்மைப்பாடாய் இயக்கமே அற்றுக் கிடந்தது. கிசுகிசுப்பாய் அவர்கள் பேசிக் கொண்டார்கள்.
“என்னவோர் நிசப்தம்! இந்தத் துல்லியத்தில் எல்லாம் எப்படி ஓய்வாய்க் கிடக்கின்றன!”
“ஆமாம். இங்கே எலலாவற்றுக்குமே பூரண ஓய்வு. யாருக்கும் எந்த வேலையும் கிடையாது.”
ஆகவே சிலர், உழைத்துக் களைத்தவர்கள் அவர்கள், சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு இப்படிச் சொன்னார்கள். “நாம் தடைப்படாத காலாந்தமான உறக்கத்தைக் கண்டுகொள்வோம்.”
இப்படியாக அவர்கள் குளத்தில் இறங்கினார்கள். வானவில்லின் வர்ணச் சிதறல்களுடன் அந்தப் பரப்பு அவர்களுக்கு விரிந்து கொடுத்து, அந்தப் பாதையே ஒளிர்ந்தது. அவர்களில் சிலர் இந்தக் கரையிலேயே தங்கிக் கொண்டார்கள். போக வேண்டாம், என அவர்கள் கூப்பிடவும் செய்தார்கள். ஆனால் போகிறவர்கள் யாரும் திரும்பிபே பார்க்கவில்லை. அவர்கள் ஆர்வமும் உற்சாகமுமாய் முன்னேறினார்கள். சிவ ராஜ்ஜியத்தின் அழகு அவர்களை அப்படியாய் மேலும் மேலும் ஈர்ப்பதாய் இருந்தது.
இந்தக் கரையிலேயே தங்கிவிட்டவர்களும் அங்கிருந்தே வெறித்தபடி ஒன்றை உணர்ந்தார்கள். முன்னேறிப் போய்க் கொண்டிருந்தவர்கள் தேகங்கள் அவர்கள் முன்னேற முன்னேற எடை குறைந்தாப் போல இருந்தது. அவர்கள் உடல்களே ஊள்ளீடு அற்றதாய் தெள்ளத் தெளிவாய்த் தெரிந்தன. அந்த தேகங்களில் இருந்து தனி தேஜஸ் கிளம்பினாப் போல இருந்தது. அவர்கள் எல்லாருமே, சிவராஜ்ஜியம் என்கிற மரணப் பெருவெளியின் பூரண துல்லியத்துடன் சங்கமித்துக் கொண்டே வந்தாப் போல இவர்களுக்குப் பட்டது.
அவர்கள் கடந்துபோய் அப்படியே அந்தப் பெருவெளியின் மலர்களுக்குள்ளும் மரங்களுக்குள்ளும், புதர்களுக்குள்ளுமாகக் கரைந்து போய்விட்டார்கள். அப்படியே அவர்கள் சலனமற்ற சயனத்தில் ஆழப் போனார்கள். அவர்கள் விழிகள் மூடியிருந்தன. என்றாலும் அந்த முகங்களில் விவரிக்கவொண்ணாத அமைதி. அமைதி மாத்திரம் அல்ல, மகிழ்ச்சிபூர்வமான நேசத்தை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். வாழ்க்கைப் பெருவெளியில் அவர்கள் அனுபவித்தேயிராத உணர்வுகள் இவை.
இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபடியே குளத்தில் தங்கிவிட்டவர்கள் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் சொல்லிக் கொண்டார்கள். “சிவபெருமானுக்குச் சொந்தமான அந்தப் பகுதி இதைவிட அருமையானது. மேலானது.”
ஆக குளத்தில் பின்தங்ககியவர்களிலும் பலர் மெல்ல சிவராஜ்ஜியப் பகுதிக்கு வர ஆரம்பித்தார்கள். ஒரு யாத்திரை மேற்கொள்வதைப் போலிருந்தது அவர்கள் போவது. வயோதிகர்கள், மூப்பு கண்ட கிழவர்கள், கணவர்கள், மனைவிகள், தாய்மார்களுடன் சிறு குழந்தைகளும் பயணம் மேற்கொண்டன. கன்னிகள், வாலிவர்கள். ஆயிரம், மில்லியன் கணக்கான சனங்கள் அந்த அமைதியான பாதையில் தள்ளி முட்டிக்கொண்டு சிவராஜ்ஜியத்துக்கு மரணவெளிக்குப் போனார்கள். இப்போது இந்தப் பக்கத்து வாழ்க்கைப் பெருவெளி மனிதர்களே இல்லாத அளவில் கிட்டத்தட்ட காலியாகி விட்டிருந்தது.
விஷ்ணுவுக்கு பயம் வந்துவிட்டது. வாழ்க்கையின் பொறுப்பாளர் அவர் அல்லவா? இப்படி அது ஆட்களேயின்றி காலியாவது என்றால்? எனக்குத் தேவையில்லாத கோபம், நாந்தான் அவர்களுக்கு மரணப் பெருவெளிக்கு வழி காட்டித் தந்தது… இப்ப நான் என்ன பண்ண, அவர் அவசரமாக பிரம்மாவிடம் வந்தார்.
“படைப்புக் கடவுளே, வாழ்க்கையைக் காப்பாற்று” என்றார் விஷ்ணு. “இங்க பார். நீ மரணப் பெருவெளியையும் மிக அழகாகவே இப்போது நிர்மாணித்துக் கொண்டாய். அவ்வளவு அருமையாக, ஆத்மானந்த பூமியாக ஆக்கிக் கொண்டாய். ஆனால் எல்லா மனிதர்களும் என் ராஜ்ஜியத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு விட்டார்கள்!”
“உங்க ராஜ்ஜியத்தில் ஒரு நபர் கூட மிஞ்சவில்லையா?” என்று கேட்டான் பிரம்மதேவன்.
“ஒரு இளைஞனும், ஒரு கன்னியும் மாத்திரம் இருக்கிறார்கள்… அவர்கள் ஒருவர் மேல் ஒருவர் அளப்பரிய காதல் வைத்திருக்கிறார்கள். எல்லையற்ற பரவசத்தையே அவர்கள் விட்டுத் தரச் சம்மதப் படுகிறார்கள். கண்ணை மூடிக் கொண்டிருந்தாலும், ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்வையால் வருடினாலும் அவர்கள் காதல் அப்படியே இருக்கிறது…”
“பின்ன என்ன? உங்கள் எதிர்பார்ப்பு என்ன?”
“மரணப் பெருவெளி, அதை அத்தனை உற்சாகமாக வைத்திருக்க வேண்டாம். இவ்வளவு சந்தோஷம் தருவதாக அது இருக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளும். அப்படி செய்யாட்டி, காதலின் வசந்த பருவம் முடிந்து போனால் அவர்களும் என்னை விட்டுவிட்டு குளத்தைக் கடந்து அக்கரையை நாடுவார்கள்…”
பிரம்மா ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டு பதிலிறுத்தான். “ச். இல்ல. மரணப் பெருவெளியின் அழகையோ சந்தோஷத்தையோ நான் குறைக்கவோ குலைக்கவோ மாட்டேன். வாழ்க்கைப் பெருவெளியில் வாழ்க்கை சார்ந்து வேறொரு அழுத்தமான பற்றினை நான் நிர்மாணம் செய்கிறேன். அதற்கு அப்புறம் மனிதர்கள் அங்கேயிருந்து இங்கே தானே விரும்பிக் கடந்து போக மாட்டார்கள். அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாகக் கடத்தப் படுவார்கள்.”
அதைச் சொன்ன பிரம்மதேவன், இருளில் இருந்து ஒரு திரையைச் செய்தான். ஊடே யாராலும் பார்க்க முடியாத துகில் அது. அதற்கு அப்புறமாய் இரு பயங்கரமான அம்சங்களை உருவாக்கினான். ஒன்று பயம். இன்னொன்று வலி. அந்த இரண்டு அம்சங்களுமாய்ப் போய் அந்த இடைவழியில இந்தக் கருந்திரையைத் தொங்கவிட வேண்டும் என்று உத்தரவு போட்டான்.
அதன்பிறகு விஷ்ணுவின் ராஜ்ஜியம் என்கிற வாழ்க்கைப் பெருவெளி மக்கள்தொகையில் முன்பு போலவே திரும்ப நெரிசல்பட ஆரம்பித்தது. மரணப் பெருவெளி எப்பவும் போலவே அமைதியும் அருமையும் பரவசம் தருவதுமாய் இருந்தாலும் அதை அடையும் வழி சார்ந்து சனங்கள் திகிலடித்துப் போயிருந்தார்கள்.
·       

91 97899 87842

Sunday, November 6, 2016

courtesy - solvanam net magazine
ஒரு கிறிஸ்துமஸ் மாலை
 
லாங்ஸ்டன் ஹியூக்ஸ்
தமிழில் எஸ். சங்கரநாராயணன்

வள் அர்சி. கருப்பின வேலைக்காரி. இரவு உணவுக்காக அடுப்படியில் வெந்து கொண்டிருக்கிறாள். ரொம்ப அலுப்பாய் இருந்தாள். மதிய உணவு சமயத்தில் இருந்து அவளுக்கு ஓயாத வேலைகள். வெள்ளைக்கார மொத்தக் குடும்பத்தின் அறைகளையும் அவள் சுத்தம்செய்ய வேண்டியிருந்தது. விடிந்தால் கிறிஸ்துமஸ். அதற்கென வீட்டைத் தயார்செய்ய வேண்டும் அவள். குனிந்து குனிந்து நிமிர்ந்ததில் அவள் முதுகு கடுத்தது. தலை கிறுகிறுத்து மயக்கமாய் இருந்தது. ம். இன்னும் சித்த நேரம். எசமானியும் அவளுடைய ரெண்டு குழந்தைகளும் இராச் சாப்பாடு முடித்து விட்டால் அவளுக்கு விடுதலைதான். வீட்டில் கிறிஸ்துமஸ் மரம் ஜிலு ஜிலு ஜிகினாத் தொங்கல்களுடன் அலங்காரமாய்க் கூடத்தில். அதற்கு இன்னும் என்னவோ குறை என்று சாமான்கள் வாங்க எல்லாரும் வெளியே போயிருக்கிறார்கள். அங்கங்கே அதற்கு மெழுகுவர்த்திகள். அதை இனி ஏற்றவேண்டும். அவை காத்திருக்கிறாப் போலிருந்தது.
ஜோவுக்கும் ஒரு மரம் தன்னால் தர முடிந்தால் நல்லா யிருக்கும், என அர்சி நினைத்துக் கொண்டாள். இன்னுங் கூட அவனுக்கு கிறிஸ்துமஸ் மரம் வாய்க்கவே இல்லை. குழந்தையாய் இருக்கையில் இதெல்லாம் எத்தனை குஷியாய் இருக்கும். வயசு அஞ்சு முடிந்து ஆறு நடக்கிறது. ஓவனில் எதுவோ வறுபட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தபடியே அர்சி யோசித்தாள். என்னால் விளையாட்டு சாமான் என்று எவ்வளவு செலவிட முடியும் இன்றைக்கு, தெரியவில்லை. வாரத்துக்கு ஏழு டாலர், அவள் சம்பளம் அவ்வளவுதான். அறை வாடகை என்றும் அவள் வேலைக்கு வரும்போது ஜோவைப் பார்த்துக்கொள்ள என்று வீட்டுக்காரிக்குச் சம்பளம் என்றும் அதில் நாலு டாலர் செலவாகி விடுகிறது.
கடவுளே, குழந்தை வளர்க்கறதுன்றது சாமானியப்பட்ட காரியம் அல்ல, என நினைத்தாள்.
சமையலறை மேசை மேல்பக்க கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். மணி ஏழைத் தாண்டியாயிற்று. இந்த வெள்ளையாட்கள் இன்னும் வெளியே திரிய என்ன இருக்கிறது? இராச் சாப்பாட்டுக்கு காலாகாலத்தில வர வேணாமா? அவர்கள் வந்தபின் அவள் வேலைமுடித்துக் க0ளம்ப வேண்டும். அவள் கிளம்புமுன் மத்த கடைகண்ணிகள் மூடிவிடக் கூடாது. அதெல்லாம் அவர்களுக்கும் நல்லா, தெரியாமல் என்ன? அவர்கள் வேகமாக வீட்டுக்கு வரவில்லை என்றால் அவள் ஜோவுக்கு எந்தப் பரிசும் வாங்கிப் போக முடியாது. ம். ஜோவைப் பாத்துக்கறாளே வீட்டுக்காரி, அவளும் வெளியேபோக விரும்பலாம். நான் போய் அவளை அனுப்ப வேண்டியிருக்குமே. அப்புறம் ஜோ… அவன் எத்தனை ஆர்வமாய்க் காத்திருப்பான்?
“என் நேரம்…” தனக்குள் அர்சி முணுமுணுத்துக் கொண்டாள். “பரிசு வாங்க என்கிட்டியே பணம் இருந்திட்டா, இந்த இரவு உணவை அப்பிடியே அடுப்பில் மூடி வெச்சிட்டு நான் கிளம்பிருவேன். கடை மூடறதுக்குள்ள போயி எதும் சாமான் வாங்கிக்குவேன்.“ இந்த வாரத்தின் சம்பளம் இன்னும் அவள் வாங்கவில்லை. எசமானி கிறிஸ்துமஸ் மாலையில் தர்றதாக வாக்கு கொடுத்திருந்தாள். அதாவது வாரம் முடியுமுன்னே ஒருநாள் முந்தியே தர்றதாகச் சொல்லியிருந்தாள்.
வாசல்பக்கம் கலகலப்பு கேட்டது. கதவில் ஒலிகள். பேச்சுகள். சிரிப்புகள். போயப்பார்த்தாள். எசமானியும் அவள் பெண்களும் மேல்கோட்டில் இருந்து பனியை உதறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
“ம்ம்… கிறிஸ்துமஸ் மாலை ரொம்ப அட்டகாசம்!” என்று ஒரு பெண் அர்சியிடம் சொன்னாள். “பனி அப்பிடிக் கொட்டுது. அம்மாவுக்குத் தெரு விளக்கே உதவல. கார்ல இருந்து பாதையே தெரியல. ரொம்ப ஜோரா இருக்கு எல்லாம்!”
“ராச் சாப்பாடு தயாரா இருக்கு” என்றாள் அர்சி. அந்தப் பனிக்கு அவளது ஷுக்கள்… சமாளிக்குமா என்று அவளுக்கு யோசனையாய் இருந்தது.
அந்த வெள்ளைப் பெண்கள்… அன்றைக்கு அவர்கள் அத்தனை மெதுவாகச் சாப்பிடுவது போல இருந்தது அவளுக்கு. ஒருவழியாக அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்ததும் பாத்திரங்களைக் கழுவிவைக்க வேண்டியிருந்தது. பாதி வேலையில் எசமானி பணத்துடன் வந்தாள்.
“ஆர்சி…” எனற்ள் எசமானி. “மன்னிச்சிக்கோ. இப்ப… ஒரு அஞ்சு டால்ர் மாத்திரம் தரட்டுமா? பிள்ளைங்க பரிசு அது இதுன்னு தாம் தூம்னு வாரி விட்டுட்டாங்க. என்கிட்ட சில்லரையா இல்லியே?”
“இல்லம்மா. ஏழாக் குடுத்துருங்க” என்றாள் அர்சி. “எனக்கும் செலவு இருக்கு…”
“ம்… ஏழு, இருக்காது போலருக்கே” என்றாள் எசமானி. “முழு சம்பளமுமே கேப்பேன்னு நான் எதிர்பார்க்கல்ல. இந்த வாரம் முடிய இன்னும் நாள் . இருக்கே. பரவால்ல. என்கிட்ட ஏழு டாலர்… இருக்காது போல.”
அர்சி அஞ்சு டாலர் பெற்றுக் கொண்டு கிளம்பினாள். சூடான சமையலறையை விட்டு வெளியேவந்து முடிந்தவரை தன்னைப் போர்த்திக்கொண்டாள். குழந்தை ஜோவை விட்டிருக்கும் வீட்டை நோக்கி விறுவிறுவென்று நடைபோட்டாள். ஊருக்குள் வீடு வீடாக சன்னல் வழியே கிறிஸ்துமஸ் மரங்களை யெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டே போகலாம்.
குழந்தையைப் பராமரிக்கிற வீட்டுக்காரி, சற்றே மஞ்சள் பாரித்த தேகம் அவளுக்கு. அன்றைக்கு அவள் நல்ல மனநிலையில் இல்லை. “என்னம்மா இது. இன்னிக்கு நீ கொஞ்சம் சீக்கிரமா வந்து பிள்ளையை அழைச்சிக்கிட்டுப் போவேன்னு பார்த்தேன். நானும் வெளியே போவேன்னு உனக்குத் தெரியும் இல்லியா? நான் எங்க வெளியே போறேன் சொல்லு, எப்பவாவது கிளம்பலாம்னு பாத்தா, நீ இப்பிடி தாமதமா வந்தா என்ன அர்த்தம்?”
அர்சி மௌனம் காத்தாள். அவளிடம் பேச முடியாது. பேசினால், ஏம்மா நீ பகல்ல இவனைப் பார்த்துக்கத்தானே பணம் தர்றே? பகலும் ராத்திரியும் இவனைப் பாத்துக்க வெச்சா எப்பிடி?... என ஆரம்பிப்பாள் என்று தெரியும்.
“ஜோ, கிளம்பு” என்றாள் குழந்தையிடம். “டாடா போகலாம்.”
“சான்ட்டா கிளாஸ் பாக்கலாம்… ஊருக்குள்ள. எல்லாரும் சொல்றாங்கம்மா” என்றான் ஜோ. கிழிந்த தன் மேல்கோட்டைக் கசக்கியபடியே சொன்னான். “அம்மா நான் பாக்கணும்மா.”
“அப்பிடியா?” என்றாள் அவன் அம்மா. “ஜல்தியா கிளம்பு. ரப்பர் செருப்பை மாட்டிக்க. கடையெல்லாம் மூடற நேரம் ஆயிட்டது.”
ஆறு எட்டு பிளாக்குகள் தாண்டி ஊருக்குள் போனார்கள். பனி விழ விழ ஊடறுத்துப் போனார்கள். லேசாய் உள்ளே நடுக்கியது என்றாலும் ரெண்டு பேரும் அதை ரசித்தார்கள்!
பிரதான சாலையில் நீல சிவப்பு விளக்குகள் தொங்கின. நகரக்கூடத்தின் முன்னால் ஒரு கிறிஸ்துமஸ் மரம் இருந்தது. ஆனால் அதில் பரிசுப் பொருட்கள் எதுவும் இல்லை. விளக்குகள் மாத்திரம் மினுங்கிக் கொண்டிருந்தன. கடைகளில் கண்ணாடிக்குள் நிறைய பொம்மைகள், எல்லாம் விலைக்கு.
ஜோ அவைகளைப் பார்த்ததும் ஒரே துள்ளல். “அம்மா… அது… அது…”
அம்மா அவள்பாட்டுக்கு நடந்து போனாள். மணி பத்து இருக்கும் போலிருந்தது. கடைகள் அடைக்கிற நேரம். அதற்குள் ஜோவுக்கு மலிவான கையுறைகள் எதாவது வாங்கிவிட முடிந்தால் நல்லது. அத்தோடு இந்தக் குளிருக்கு இதமாய் எதாவது அவனுக்கு வேண்டும். அது முடிந்தபின் ஒண்ணோ ரெண்டோ பொம்மை எதும் கிடைக்குதா பாக்கலாம். பெரிய கடையா இல்லாமல், குழந்தை ஆடைகளைக் குவித்து வைத்து விற்கிற இடத்தில் சல்லிசாகக் கிடைக்கும் என்று இருந்தது. எதையெடுத்தாலும் பத்து சென்ட் கடை. அங்கே பொம்மைகள் பார்க்கலாம்.
கடை சன்னல் கண்ணாடிகளின் உள் சாமான்களும் ஜோவைப் பரவசப் படுத்தின. “ஊ… பாரும்மா…” என அவன் விரலால் காட்டி கொந்தளித்தான். கடைகளின் அலங்கார விளக்குகள் கதகதப்பும் உற்சாகமும் தந்து கொண்டிருந்தன. கடைகள். அவற்றின் மினுங்கும் விளம்பரப் பலகைகள் பனியினூடே பார்க்க ஆகாவென்றிருந்தன.
கட்டை விரலைத் தனியாகவும் மத்த நாலு வில்களைப் பொதிந்து கொள்ளவுமான ‘மிட்டன்’ வகை உறைகள், மற்றும் சிறிய அவன் தேவைகள், வாங்கவே ஒரு டாலருக்கு மேல் செலவாகிவிட்டது. ஏ அன்ட் ப்பி கடையில் பெரிய தண்டு மெழுகுவர்த்திப் பொதி, நாற்பத்தி ஒன்பது சென்ட், வாங்கிக் கொண்டாள். தெருவின் நெரிசலூடே ஜோவைக் கையைப் பிடித்து அழைத்துப் போனாள். ஒரு ‘டைம்’ மலிவுக் கடையை அடைந்தார்கள். ஒரு டைம் டாலரில் பத்தில் ஒரு பங்கு. எல்லாமே அங்கே மலிவு. பத்து சேன்ட் கடைப் பக்கம் தாண்டுகையில் சினிமா தியேட்டர் ஒன்று. “அம்மா நாம சினிமா பாக்கலாமா?” என்றான் ஜோ.
அர்சி விளக்கினாள். “ம்ஹும்… இல்ல செல்லம். பால்டிமோர் மாதிரி இல்லே. அங்க நமக்குன்னு தனிக் காட்சி காட்டுவாங்க. இது மாதிரி சின்ன ஊரில், நாம கருப்பின சனங்கள், உள்ளே அனுமதி இல்லை. நாம உள்ளே போகவே முடியாது.”
“ஓ!” என்றான் குழந்தை ஜோ.
பத்து சென்ட் கடையிலும் ஒரே கும்பல். கடைக்கு வெளியேயே குழந்தையைக் காத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டு அவள் உள்ளே நுழைந்தாள். அத்தனை கூட்டத்தில் அவனைக் கையை விடாமல் பிடித்துக் கூட்டிப் போவது அதுவே சிரமம். தவிரவும் என்னென்ன பொம்மைகள் அவள் வாங்கப் போகிறாள், அதை அவன் பார்க்க வேண்டாமாய் இருந்தது. நாளை அந்த பொம்மைகளை, சான்ட்டா கிளாசின் பரிசுகளாக அவன் வியப்புடன் பிரிக்கட்டும்… என நினைத்தாள்.
குழந்தை ஜோ அந்த வெளிச்சத்திலும் பனியிலும் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தான். சனம் சனமாக அவனைக் கடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். ஆஹ்ஹா, கிறிஸ்துமஸ்னாலே ஜாலிதான். ஜிகினாத் தோரணங்கள். நட்சத்திரங்கள். பொது பொதுவென பஞ்சு மேகங்கள். சான்ட்டா கிளாஸ்…  எங்கேயிருந்து தான் அவர் வருவாரோ? அவர் உறைகளில் பொதிந்து பரிசுகள் போடுகிறார். தெருவெங்கும் சனங்கள் என்னமாவது சாமான் எடுத்துச் செல்கிறார்கள். குழந்தைகளுக்கு ரொம்ப சந்தோஷமாய் இருக்கிறது.
அப்படியே அந்த பத்து சென்ட் கடை வாசலில் காத்துக் கிடந்து நின்று நின்று என்னென்வோ யோசித்து யோசித்து அவனுக்கு அலுப்பாகி விட்டது. பக்கத்துக் கடை சன்னல்களில் எல்லாம் எத்தனை இருக்கு பார்க்க… அவன் மெல்ல அந்த பிளாக்கைத் தாண்டி, இன்னும் சிறிது எட்ட நடந்தான். பராக்கு பார்த்த நடை. அப்படியே நகர்ந்து வெள்ளைக்கார சினிமா வளாக வாசலுக்கு வந்திருந்தான்.
வெளி முற்றத்தில் கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு உட்பக்கமாக நல்ல கதகதப்பான இடம். முழு வெளிச்சத்தில் எல்லாம் மகா அழகாய் இருந்தது. உள்ளே நட்சத்திரங்கள் வண்ண ஒளிக் கீற்றுகளை திசையெங்கும் சிதறியடித்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு அழகான கிறிஸ்துமஸ் மரம். மரத்தின் அருகே குதூகலப்பட வைக்கும் ஒரு மனிதன். அவனைச் சுற்றி பெரியவர்களும், குழந்தைகளுமாக, ஆமாம், எல்லாருமே வெள்ளைக்காரர்கள், அது ஒருவேளை மனிதனே தானா? என்ன வேஷம் இது? குழந்தையின் கண்கள் அகல விரிந்தன. இல்லல்ல. அது மனிதன் அல்ல. யார் அது? சான்ட்டா கிளாஸ்!
குழந்தை கண்ணாடிக் கதவுகளில் ஒன்றைத் தள்ளித் திறந்தான். அந்த முற்றத்துக்குள் ஓடினான். வெள்ளைக்காரர்களின் சினிமா வளாகம். குழந்தை அந்தக் கும்பலை இடித்துத் தள்ளிக்கொண்டு ஊடே புகுந்து போனான். சான்ட்டா கிளாசை கிடடத்தில் போய் நன்றாகப் பார்க்கலாம் என்று போனான் அவன். சான்டடா கிளாஸ் பரிசுகள் அளித்தபடி இருந்தார். குழந்தைகளுக்கான சின்னப் பரிசுகள். சின்னப் பெட்டிகளாய் மிருகங்கள் படம போட்ட  பட்டாசுகள். லாலி பாப் போன்ற குச்சி மிட்டாய்கள். அவர் பின்னால் கிறிஸ்துமஸ் மரத்தில் ஒரு அறிவிப்பு. குழந்தைக்கு அதைப் படிக்கத் தெரியாது. வாசிக்கத் தெரிந்தவர்கள் அதை இப்படிப் புரிந்து கொண்டார்கள். நமது இளம் தளிர்களுக்கு சான்ட்டா கிளாசின் சிறிஸ்துமஸ் நல்வாழ்த்துக்கள்!
முற்றத்தில் மேலும் அறிவிப்புகள் இருந்தன. திரைப்படம் முடிந்து வெளியே வந்தால் குழந்தைகளுடன் இங்கே சிறிது நின்று எங்கள் சான்ட்டா கிளாசைப் பார்த்துவிட்டுப் போங்கள். இன்னும் ஒரு தகவல் பலகையும் இருந்தது. ஜெம் திரையரங்கம் தனது வாடிக்கையாளர்களை சந்தோஷப் படுத்துகிறது. எங்கள் சான்ட்டாவைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்லுங்கள்.
சிவப்பு சூட் அணிந்து சான்டடா கிளாஸ். வெள்ளைத்தாடியில் அங்கங்கே பனியும் ஜிகினாவுமாய் மினுங்கியது. அவரைச் சுற்றிலும் விளையாட்டு கிலுகிலுப்பைகளும் டிரம்களும் ஆடுகுதிரைகளும். அவை இன்னும் யாருக்கும் பரிசளிக்கப் படவில்லை. என்றாலும் அறிவிப்புகள் சொன்னவை வேறு. (குழந்தைக்கு எப்படி வாசிக்க முடியும்?) அதிர்ஷ்ட எண்கள் அச்சிடப்பட்ட சீட்டுக்காரர்களுக்கு இன்றைக்கு இரவு அவை மேடையில் பரிசளிக்கப் படும். இப்போது சான்ட்டா கிளாஸ் இனிப்புகள், குச்சி மிட்டாய்கள் என்று தான் பரிசுகள் தந்தவண்ணம் இருந்தார். விலஙகுகள் படம் போட்ட பட்டாசுகள் தந்தார்.
அந்தக் குச்சி மிட்டாயைப் பெற்றுவிட அவன் துடித்தான். அவன் சான்ட்டா கிளாசுக்கு இன்னும் கிட்டே வந்தான். சரியாக அந்தக் கூட்டத்தை விலக்கிப் பின்தள்ளி முன்னால் வந்திருந்தான். சான்ட்டா கிளாஸ் இப்போது அவனைப் பார்த்தார்.
ஒரு நீக்ரோ வாண்டுவைப் பார்த்தாலே ஏன்தான் இந்த வெள்ளைக்காரர்கள் ஈயென்று இளிக்கிறார்கள் தெரியவில்லை. சான்ட்டா ஈயென்று இளித்தார். சுற்றி மற்றவர்களும் கருப்பின ஜோவைப் பார்த்துவிட்டு ஹோவென இளித்தார்கள். வெள்ளைக்காரர்களின் திரையரங்க முற்றத்தில் இந்த நீக்ரோவுக்கு சோலி என்ன? பிறகு சான்ட்டா முன்குனிந்தார். அதிர்ஷ்டப் பரிசு என வைத்திருந்த ஒரு பெரிய கிலுகிலுப்பையைக் கையில் எடுத்தார். காபரே நடனங்களில் அதிர அதிர வாசிக்கிற பெரிய கிலுகிலுப்பை அது. அதை ஜோ முன்னால் வேகமாகக் குலுக்கினார். ரொம்ப வேடிக்கையாய் இருந்தது. வெள்ளை சனங்களும் குழந்தைகளும் சிரித்தார்கள். ஆனால் குழந்தை ஜோ, அவன் சிரிக்கவில்லை. அந்த சப்த நாராசத்தில் அவன் வெருண்டுபோனன். கிலுகிலுப்பையின் பயங்கர ஒலியிரைச்சலில் அந்த கதகதப்பான முற்றத்தை விட்டு வெளியே ஓடினான். பனி கொட்டும் தெருவுக்கு வந்தான். சனங்கள் நடமாட்டம் இருந்தது. வெள்ளைக்காரர்களின் சிரிப்பு அவனைக் கலவரப்படுத்தி யிருந்தது. அவனுக்கு அழுகை பீரிட்டது. அம்மா… என்று தேடி ஒடினான். அதுவரை சான்ட்டா கிளாஸ் அவனைப் பார்த்து பெரும் கிலுகிலுப்பை காட்டி சப்த ஓலத்துடன் பயமுறுத்தும் என்று நினைத்ததே கிடையாது. சான்ட்டா கிளாசின் அந்தமாதிரியான சிரிப்பு… அதையும் அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.
கூட்ட நெரிசலில் தெருவில் தப்பான வழியில் போய்விட்டான் அவன். பத்து சென்ட் கடையும் காணோம். அம்மாவையும் காணவில்லை. எங்கும் நிறைய சனங்கள். எல்லாரும் வெள்ளைக்காரர்கள். பனியில் வெள்ளை நிழல்களாய் அவர்கள் கடந்து போனார்கள். வெள்ளைக்காரர்களின் உலகமாய் இருந்தது அது.
தேடித் தேடி பொழுது நீண்டவண்ணமாய் இருந்தது. திடீரென்று அவன் அர்சியைக் கண்டான். அத்தனை வெண்மைக்கு நடுவே கருப்பினப் பெண். முகம் நிறையக் கவலை. நடைமேடையின் குறுக்கே நெரிசலில் புகுந்துவந்து அவனைப் பற்றிப் பிடித்தாள். அவள் ரெண்டு கையிலும் சாமான் பைகள் இருந்தாலும் எப்படியோ அவனை இறுக்கமாய் ஒரு பிடி பிடித்து அவன் பல் கிட்டிக்கும் படி உலுக்கினாள்.
“நான் சொன்னா சொன்ன இடத்துல நிக்க முடியாதா உன்னால?” சத்தமாய்க் கத்தினாள். “ஏற்கனவே நான் ஆஞ்சி ஓஞ்சி போயிருக்கேன். இத்தோட உன்னை வேற தேடித் தெருத் தெருவா அலைஞ்சி திரிய வேண்டியதாப் போச்சு. சரி தொலைஞ்சிட்டான்னு தலை முழுகிறலாம்னு பார்த்தேன்!”
குழந்தை ஜோ மெல்ல நிதானத்துக்கு வந்தான். வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். திரைப்பட வளாகத்தில் இருந்தத விவரம் சொன்னான் ஜோ.
“ஆனா சான்ட்டா கிளாஸ்… எனக்கு ஒண்ணுகூடத் தரலம்மா.“ அவனுக்குக் கண்ணில் தண்ணி வந்துவிட்டது. “என்னைப் பார்த்து அவர் ஏற்படுத்திய இரைச்சலில் நான் ஓடியாந்துட்டேம்மா.”
“அதான் சரி…” என்றாள் அர்சி. கால்கள் பனியைப் பரசி விட்டபடியே நடந்தன. “உனக்கு என்ன சோலி அங்கே? நான் என்ன சொன்னேன்? நான் சொன்ன இடத்திலேயே நீ நின்னுட்டிருந்திருக்கணுமா வேணாமா?”
“ஆனால் நான் அங்கே சான்ட்டா கிளாசைப் பார்த்தேன்” என்றான் ஜோ. “அதான் உள்ளே போனேன்…”
“ஹா! அது… அது சான்ட்டா கிளாஸ் இல்லேடா” என்று அர்சி விளக்கம் சொன்னாள். சான்ட்டா கிளாசா இருந்தால் உன்னிட்ட அவரு அப்பிடி நடந்துக்கிட்டிருக்க மாட்டாரு. அது வெள்ளைக்காரங்களோட திரையரங்கம். நாந்தான் சொன்னேன் இல்லியா? அது யாரோ வெள்ளைக்கார கிழவன்… அவ்வளவுதான்.”
“ஓ” என்றான் குழந்தை ஜோ.
ஆங்கில மூலத்தில் ONE CHRISTMAS EVE – ஆங்கிலப் பிரதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

https://literaryfictions.com/fiction-1/on-christmas-eve-by-langston-hughes/