Monday, December 26, 2016

சீதாயணம்
எஸ். சங்கரநாராயண்ன

ராமச்சந்திரையருக்குப் பின், வீட்டு நிர்வாகம் பெரிய பிரச்சனையாகி விடும் போலிருந்தது. என்ன மனுஷன், என்ன ஆகிருதி. வில்வண்டியில் அவர் பயணம் போகிற கம்பீரம் என்ன, கையில் தகதகக்கிற கங்கணமென்ன, விரலின் நவரத்தின மோதிர ஜ்வலிப்பென்ன, அதை ஆட்டியாட்டி, அதிர்கிற குரலில் அவர் இடுகிற, கட்டளைகள் என்ன...
வண்டிக்காரன் இருக்கிறான் என்றாலும் மாதங்கியைப் பார்க்கப் போகிறதனால் தனியே போவார். உயரமான காங்கேயம் காளைகள். பாய்ச்சலில் சூரப்புலிகள். ஏறி உட்கார்ந்து வாலைத் தொட்ட க்ஷணம் சிலிர்த்துச் சினந்து முன்னால் பாயும். ராமச்சந்திரையர் வண்டி என்கிற சலங்கைச் சத்தம் வீதி முனைவரை கேட்கும்.
கூடத்தில் பெரிய ஊஞ்சல். பெரிய மனுஷாள் என யார் வந்தாலும் உட்கார நாற்காலிகள் கிடக்கும். நடுவே அந்த ஊஞ்சல். அதுதான் அவரது யதாஸ்தானம். அவர் வரும்வரை எல்லாரும் காத்திருப்பார்கள்.
காலை நித்தியப்படி நியதிகளை முடித்துவிட்டு வந்து ஊஞ்சலில் அமர வயல் கணக்கு, ஊர்ப் பிரச்சனை, வீட்டுப் பிரச்சனை, அரசியல் என்றெல்லாம் தனித்தனி வியாகூலங்கள் நடந்தேறும்.
லலிதா உள்ளே அவர் கண்ணசைவுக்குக் காத்திருப்பாள். அவரது முகக்குறிப்பை அவள் அறிவாள். அவர் பேச்சை அறிவாள். முதல் வார்த்தையே அவர் அங்கே விவாதிக்கிற விஷயம் நோக்கி எந்த காயை எப்படி நகர்த்தப் போகிறார் என்கிற குறிப்புச் சொல்லிவிடும். உள்ளே காலை பூஜை நடந்து கொண்டிருக்கிற போதே தேடி ஆள் வர ஆரம்பித்திருப்பார்கள். அவள் வருகிறவர்களை முகமன் கூறி வரவேற்று, அந்தஸ்துப்படி உள்ளேயோ வெளியே ரேழியிலோ அமரப் பண்ணிவிட்டு வந்து, அவரது பூஜை அனுஷ்டானங்களுக்கு அனுசரணை செய்தபடியே தகவல் சொல்ல வேண்டும்.
நடேச குருக்கள் இன்னிக்கு நம்ம மண்டகப்படின்னு ஞாபகப் படுத்திப் போனார்... நெல்லளக்க உத்தரவு தரணும்னு சம்சாரி தாக்கல் அனுப்பியிருக்கான்... புதுசா ஒரு உரக்கம்பெனி விளம்பரப் படம் போடறாளாம். ராத்திரி வந்து நீங்களும் கலந்துக்கனும்னு கூப்ட வந்திருக்கா..
பூஜை செயல்பாடுகள் ஓடிக் கொண்டிருந்தாலும் ம்... போட்டு, தலையாட்டி கேட்டுக் கொள்வார். பூஜை முடிக்குமுன்  யார் யார் கிட்ட என்னென்ன பேசணும்னு தனியே மனக்கணக்கு ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.
*
ராமச்சந்திரையர் வண்டியில் வேகமெடுத்து வந்து கொண்டிருந்தவர்... கண்ணகி கோயிலாண்டை இருட்டு தெரியாமல் குப்புறக் குடைசாய்ந்து விழுந்தார். மன்னிச்சுக்கோ என்கிறாப் போல. கடக்கென்று இடுப்பெலும்பில் சரியான அடி. முனகக் கூட முடியவில்லை. காலையில் ஆட்கள் ஓடிவந்து தூக்கி... ஆவென அலறி மயக்கமானார்...
ஊஞ்சலைக் கழற்றிவிட்டு ஹாலின் ஓரமாய்க் கட்டில் போட்டு அவரைக் கிடத்தினார்கள்.
எத்தனை வைத்தியம் பார்த்தும் நிலைமை சீரடைவதாய் இல்லை; வயதென்ன சீர் செய்கிற வயதா? இந்த வயதுக்கு இந்த இயக்கமே ஜாஸ்தி இல்லையோ?
நிர்வாகம் ஸ்தம்பித்து, மூத்த பிள்ளை யக்ஞராமன் பொறுப்பு பெற்றுக் கொண்டான். நெளிவு சுழிவுகளை அப்பாவோடு அத்தனை விருத்தியாய், கூட இருந்து அவன் பழகிக் கொள்ளவில்லை. அவன் அளவுக்குச் செலவுப்பாடுகள் ஓடிகொண்டிருந்தது. அது போதும் என்றிருந்தது. கல்யாணமும் ஆகி ஒரு பெண்குழந்தை அவனுக்கு.
லலிதாவுக்கு நான்கு குழந்தைகள் யக்ஞராமன், யோகேஸ்வரன், மகேஸ்வரி, கடைக்குட்டி மகாதேவன். இதில் யோகேஸ்வரனின் கவனமெல்லாம் ஊரெல்லை தாண்டி, அவன் பட்டணத்திலே மேல்படிப்பு என்று போய், தன்பாட்டை அங்கேயே அமைத்துக் கொண்டான். மகேஸ்வரியை சிதம்பரத்தில் கொடுத்திருக்கிறது. கடைக்குட்டி இப்போதுதான் ஹைஸ்கூல் வாசிக்கிறான். அவள்பாடு கழியணும்.
·        
நேற்று பேராவூரணி வயல்க் குத்தகையில் யக்ஞராமனுக்கும் சம்சாரிக்கும் விவகாரமாகிவிட்டது. கோபம் வந்தால் யக்ஞராமனுக்கு வாயில் இன்ன வார்த்தை வருமென்று சொல்ல முடியாது. நேரா அடிதடி ரகளை என்று திரிகிறவன். பஞ்சாயத்து, நிர்வாகம் என்று வந்துவிட்டால் சில சமயங்களில், எதிராளிக்கு முகக்குறிப்பைக் கூடக் காட்டாமல் வேலைசெய்ய வேணாமோ? படபடத்தாப்ல ஆயிடுத்தா?
கூலி கூட்டிக்கேட்டு தகராறு ஆரம்பித்திருந்தது. இருதரப்பும் வார்த்தை முற்றிப்போய், நாலு அன்னாடங் காய்ச்சிகள் முன் ரசபாசமாகி, தான் அசிங்கப்பட்டு விட்டதாய் யக்ஞராமன் கூசிப்போய் வந்தான்.
“காளிங்கா... வண்டியைக் கட்டு” என்றாள் லலிதா. ராமச்சந்திரையரே புருவம் உயர்த்தினார். லலிதா அவர் அருகில் வந்தாள். “நீங்க மனசுல ஒண்ணும் சிரமப்பட வேண்டாம். பேசாம ஓய்வெடுங்கோ...” மடிசார்க் கட்டுடன் அவள் வண்டியேறி உட்கார்வதை எல்லாரும் ஆச்சரியமாய்ப் பார்த்தார்கள்.
சம்சாரிகள் அத்தனை பேரும் ஓடோடி வந்தார்கள். யக்ஞராமனின் பைக் சத்தம்தான் அவர்கள் எதிர்பார்த்தது... வண்டியில் இருந்து லலிதா இறங்கினாள்.
களத்தில் நெல்லடி முடித்து கூளம் தனியே தானியம் தனியே கிடந்தன. பெரிய வைக்கோல் போரை சட்டென்று விலக்கிப் பார்த்தாள். அடியே தானியங்கள் பரத்தியிருந்தன. “இதுக்குத் தனிக் கணக்கா...” என்று திரும்பி குத்தகைக்காரனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். “எல்லாத்தையும் ஒண்ணாப் போடுங்கோ. நேரமாறது...”
“அவர்காலம் முடிஞ்சாச்சின்னு யாரும் அதைரியப்பட வேணாம். உங்க மேல அவா வெச்சிருந்த மட்டு மரியாதை நேக்குத் தெரியும்...” என்று எல்லாருக்கும் பொதுவாய் வணக்கம் சொன்னாள். அதற்குள் ஒருவன் இளநீர் வெட்டிக் கொண்டு வந்தான். எங்கிருந்தோ நாற்காலி வந்தது.
லலிதா நெல்லளக்கிற மரக்காலைப் பார்த்தாள். “நானே மரக்கா கொண்டு வந்திருக்கேன். காளிங்கா?” என்று கூப்பிட்டாள். கூட்டம் வாயடைத்துப் பார்த்தது. குத்தகைக்காரன் திகைக்கிறான்.
யாரோ அவளுக்குக் குடை பிடிக்கிறார்கள். அநாவசியப் பேச்சு இல்லை. விறுவிறுவென்று காரியங்கள் நடந்தன. நெல்லைக் குவித்து சாணிவட்ட அடையாளம் போட்டு வேலை முடிந்ததும், வேலையாட்களுக்கு அறுப்புச் சம்பளம் என்று நெல்லளப்பு. எல்லாருக்கும் கூட ஒரு மரக்கால், ரெண்டு மரக்கால் என்று கேளாமலே விழுந்தது. அவரவர் முகத்திலும் எத்தனை சந்தோஷம். லலிதாவைப் பூரிப்புடன் கும்பிடுகிறார்கள் அவர்கள். “ஏமாத்தறது குத்தம். அது முதலாளியானா என்ன, தொழிலாளியானா என்ன?” என்று புன்னகைத்தாள் லலிதா.
“ஆஹா” என்றார்கள் அவர்கள்.
·        
அடுத்த நாலைந்து நாளில் ஊரெல்லாம் அவள் பேச்சுதான்.
ராமச்சந்திரையருக்கு ஆச்சரியம். அவரே பல சந்தர்ப்பங்களில் விவகாரத்தை முற்ற விட்டுவிட்டுத் திணறியிருக்கிறார். லலிதா அவர்வாயில் காபியை ஊற்ற ஊற்ற தொண்டைக்குள் இதமாய் இறங்கியது காபி. வழக்கத்தைவிட மகசூல் அதிகம் என்பதே அவரைப் புருவம் உயர்த்த வைத்தது. இடதுகையால் தலையணை அடியில் துழாவினார். “சிரமப்படாதீங்கோ...” என்று அவர் தலையை வருடிக் கொடுத்தாள் லலிதா.
அவர் தலைமாட்டில் இருந்து சாவியெடுத்து அவள்கையில் கொடுத்தார். அவர் கண்கள் ஆனந்தத்தில் அழுதன. “ஐயோ, இதென்னன்னா குழந்தை மாதிரி...” புடவையால் அவரது முகத்துத் துளிகளை ஒற்றியெடுத்தாள்.
பழையபடி கூடத்தில் ஊஞ்சல். கிளிச்சத்தம் கேட்கிறது. நவராத்ரி கொலு போல, பார்க்கிற ஜனங்கள் “ஈஸ்வரி” என்று கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். சதா புன்னகைத்த முகம். ஒரு சொல் சுடுசொல் இல்லை. கருணை ததும்பும் கண்கள். வந்தவரை உபசரணையாய் வணங்கி வரவேற்கிற பாங்கு. உபசரிப்பாய்ப் பேசுகிற தோரணை. இதையெல்லாம் எங்கே வைத்திருந்தாள் இத்தனை நாள்?
கணக்குப்பிள்ளையேகூட நோட்டைப் பார்த்துத்தான் புள்ளிவிவரம் பேசுவான். ம்... ம்... என்று தலையாட்டிக் கொண்டே வருவார் அவர். அவளிடம் எல்லாவற்றிலும் இருந்தது மனக்கணக்கு. போன வருடம் என்ன நிலைமை, இந்த வருடம் லாபமா, சுணக்கமா? சுணக்கம் என்றால் எப்படி நிவர்த்தி செய்வது... எப்படியெல்லாம் சிந்திக்கிறாள் இவள்? யக்ஞராமனே அயர்ந்து போனான். அம்மாவிடமே யோசனைகள் கேட்க ஆரம்பித்திருந்தான் அவன்.
ராமச்சந்திரையர் காலம் முடிந்தது. எத்தனை பெரிய கூடம் அது. அப்படியொரு ஜனக் கூட்டம். கூடத்தில் குண்டூசி விழ இடம் இல்லை. பக்கத்தூரில் இருந்தெல்லாம் பிரமுகர்கள் நிரம்பி வாசலில் நாற்காலிகள் அமர்க்களப் பட்டன. தெருவடைத்துப் பந்தல். சம்சாரியெல்லாம் அழுகிறார்கள். என்னதான் கண்டிப்புக்கார மனுசனாய் இருந்தாலும், குணத்தில் ஐயர் தங்கம். பிறத்தியார் கஷ்டம் பொறாதவர். பசி என்றால் பைக்குள் கைவிட்டு வந்த காசை அள்ளித் தருவார். கண்ணில் திரைவந்து ஆபரேஷன் முடித்ததில் எப்போதும் பட்டைக் கண்ணாடி மறைப்பு. ஒளித்திரை. சிரிக்கிற ஒரு பல் தங்கப்பல். அவரது சாவு ஊர்த்துக்கமாக இருந்தது.
அவள் உள்ளே அலமந்துபோய் அமர்ந்திருக்கிறாள். அழுது களைத்தமுகம். நகைகளைக் களைந்த முகத்தில் சிறு பொட்டு. என்றாலும் அந்த முகத்தில்தான் எத்தனை சாந்தம். மன உறுதி. எதையும் தாங்கும் இதயம் அது, என்று தெளிவாய்க் கிடந்தது முகம். அடக்கமாய்ப் போர்த்தியிருந்தாலும் யானையின் கம்பீரம் தெரிந்தது அவளிடம். அசாத்தியப் பொறுமையும் நிதானமும் தெரிந்தது.
·        
கூடத்தில் உறவு ஜனம் மொத்தமும் குழுமி யிருந்தார்கள். மகேஸ்வரியின் கணவன் பஞ்சாட்சரம்தான் பேச்சை ஆரம்பித்தாற் போலிருந்தது. அவள் எப்படியும், யாராவது ஆரம்பிப்பார்கள், என்று எதிர்பார்த்திருந்தாள் என்றாலும், அவனிடமிருந்து முதல் குரல் வரும், அதும் இத்தனை சீக்கிரம் வரும்... என எதிர்பார்க்கவில்லை.
யக்ஞராமனை நடுவே அமர்த்தி அவன் மகளுடன் கொஞ்சிக் கொஞ்சி எல்லாரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். உபசரணைகள் அவளுக்கு தாராளமாய்க் கிடைத்ததில் ரேவதி முகத்திலும் சந்தோஷம்.
அம்மா உள்ளறையில் இருந்து எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“அப்பா காரியம் முடிஞ்சாச்சிடா, இனிமே நீ தான் அம்மாவை ஜாக்கிரதையாப் பாத்துக்கணும்” என்றான் மகேஸ்வரியின் புருஷன். யக்ஞராமன் தலையாட்டினான். “அப்பா இருந்தவரை அவர் நமக்கு ஒரு குறையும் வைக்கலை...” என்றான் யோகேஸ்வரன் பின்பாட்டு போல. “அதிலென்ன சந்தேகம்...” என்றான் யக்ஞராமன்.
“நீயும் எங்களை விட்டுற மாட்டே... நம்பாத்ல யாரும் அப்டியில்லைன்னு வெய்யி... இருந்தாலும், நாமளும் பெரியவளாயாச்சி. அவா அவா பாட்டை பாத்துக்கற வயசும் பொறுப்பும் இருக்கு. நமக்குன்னு குழந்தைகள் தனி வாழ்க்கைன்னு அவா அவா சக்கரம் வேறாயிட்டதோல்யோ...”
யக்ஞராமன் “சரிதான்” என்றான் வெற்றிலையை எடுத்துக்கொண்டே பேச்சின் பீடிகை, போக்கு அவனுக்குள் விக்கினாப் போல இருக்கிறது.
உடம்பே வணங்காத மகேஸ்வரி எல்லாருக்கும் காபி எடுத்துக்கொண்டு போனதில் லலிதாவே அயர்ந்து போனாள். அம்மாவைப் பார்த்து மகேஸ்வரி புன்னகைக்கிறாள். “எல்லாரும் சுமுகமா ஒண்ணா உக்காந்து தன்மையாப் பேசிண்டிருக்கறது எத்தனை நன்னாயிருக்கு, இல்லியாம்மா?”
யோகேஸ்வரனும், பஞ்சுவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். கடைக்குட்டி மகாதேவன் வந்து அம்மாவருகே உட்கார்ந்து கொள்வதை எல்லாரும் பார்த்தார்கள். “வாழ்க்கைல எல்லா மேடு பள்ளமும் அப்பா பார்த்திட்டா...” என்கிறான் யோகேஸ்வரன். கண்ணகி கோவில் மேடு மாத்திரம் தெரியவில்லை அவருக்கு... என்று மனசு சட்டென்று வேடிக்கை காட்டியது லலிதாவுக்கு.
“என்ன... நம்ப மகாதேவனுக்கு இன்னும் ஒரு வழி அமையவில்லை.” எனும்போது பஞ்சுவுக்கு குரல் கம்மிவிட்டதை ரசித்தாள். யக்ஞராமன் பேசக்கூட முடியாமல் உட்கார்ந்திருந்தான்.
“இனியும் நான் இப்படி அடிக்கடி வந்து போயிண்டிருக்கிறது முடியடலைடா அம்பி” என்கிறான் யோகேஸ்வரன். “என் கதை ஒருபக்கம் இருந்தாலும், நம்ப மாப்ளை பாரு... கடையப் பெரிசு பண்ணிண்டு திகைக்கிறார். என்ன இருந்தாலும் நாம ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணு... விட்டுக் குடுத்திறப்டாது. இல்லியா?”
லலிதா மெல்ல எழுந்து ஊஞ்சலில் போய் அமர்கிறாள். “யோகா..” என்று இதமாய்க் கூப்பிட்டாள் அம்மா. “நீ என்னதான் மெட்ராஸ் அது இதுன்னு அலைஞ்சிண்டிருந்தாலும் அம்மாவை விட்டுக் குடுத்திறப்டாதுடா...” என்கிறாள். அவள் குரல் நெகிழ்ந்தொலிக்கிறது. “ஐயோ அம்மா, அப்டில்லாம் மாட்டேம்மா...” என்கிறான் யோகேஸ்வரன்.
“மாப்ளை நீங்களும்தான்...”
“நிச்சயமா நிச்சயமா...”
“இது அவர் வாழ்ந்த பூமி. அவர் கால்பட்டு, அவர் நிர்வாகம் பட்டுப் பொலிஞ்ச ஸ்தலம். வெறும் மண்ணா இது? நம்ம கோயில். புரியறதா?”
அவர்கள் ஒருவரை யொருவர் சிலிர்ப்புடன் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
கடைக்குட்டி மகாதேவனுக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது. வந்து ஊஞ்சலில் அம்மாமடியில் படுத்துக் கொண்டான். லலிதா அவன் தலையை வருடிக் கொடுத்தாள்.
“என் காலம் கழியறவரை நாம எல்லாரும் ஒத்துமையா சிரிச்சிண்டு வளைய வந்திண்டிருக்கணும். அடிக்கடி பார்த்துக்கணும். பேசிக்கணும்... நல்லது கெட்டதுக்கு கூடிக்கணும். பிரியறது சுலபம். சேர்றது கஷ்டம். புரியறதா?”
யாரும் பேசவில்லை.
“குழந்தைகள் பசியா இருக்கும். இலை போடலாம் ரேவதி!” என்று கூப்பிட்டாள் லலிதா
***

91 9o7899 87842

Tuesday, December 6, 2016

கவாஸ்கர்


எஸ். சங்கரநாராயணன்

சார் கண்ணாடி பார்த்தபடி நின்றிருந்தார். ஒருநாளில் முகத்தில் எதுவும் மாறுதல் தெரிந்துவிடாது என்று தெரியும் தான். மூன்று நாளாய் மழிக்கப்படாததால் கன்னப் பகுதிகளில் சாம்பல் மூட்டம். வெண்மையும் கருமையும் குழம்பிய மங்கலான புதுநிறம். நியதிகள் தன்னைவிட்டு விலகி வருகின்றன என்று சார் உணர்ந்தார். தினசரி சவரம், கன்னம் பொலிய தனி மிடுக்குடன் சார் அலுவலகம் நுழைவார். வேகமும் தன்னம்பிக்கையும் சார்ந்த உறுதியான நடை. எல்லாம் கட்டுத் தளர்ந்திருக்கின்றன. மெதுவான நடை நடந்து நேற்று ஐந்து நிமிடத் தாமதத்துடன் அலுவலகம் நுழைந்தார். யாரும் கேட்கவில்லைதான். யார் அவரைக் கேட்க முடியும்? இருந்தாலும் லஜ்ஜையாய் இருந்தது. முதலில் கொஞ்ச நேரம் தயக்கத்துடனேயே பேச வேண்டியதிருந்தது. அவர் அறைக்குள் நுழைந்ததும் சேவகன் வந்து புது மேனேஜர் காத்திருப்பதாகச் சொல்லி விட்டுப் போனான்.
புது மேனேஜன். இளைஞன். கோட்டைக் கழற்றித் தோளில் போட்டிருந்தான். வாயில் சிகெரெட். ‘ஹல்லோ’ என உற்சாக வெள்ளமாய் உள்ளே நுழைந்தான். புகை பிடித்தபடி அவரது அறைக்குள் நுழைவது அவருக்குப் பிடிக்காது. அவர் அவனைப் பார்த்தார். ‘வாங்க’ என எழுந்து வந்து கைகுலுக்கினார்.
அவன் பெயர் சிவாஜிராவ். வெளிநாட்டில் வர்த்தகப் படிப்புகள் முடித்துவிட்டு வேறொரு கம்பெனியில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை, இந்தக் கம்பெனி அழைத்து, நாளை முதல் இங்கே பதவியும் கொடுத்திருக்கிறது.
‘கணேசன்’ என்று தன்னை எளிமையாய் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். வேட்டி கட்டிய, முழுக்கைச் சட்டை போட்ட கணேசன். இந்திய ஆங்கிலம்-இம்பார்ட்டண்ட்டு, டிஃபிகல்ட்டு, என உகரம் சேர்ந்த வாக்கிய முடிவுகள். ஐம்பத்தியாறில் ஒரு சாதாரண குமாஸ்தாவாகச் சேர்ந்து, படிப்படியாக ஒவ்வொரு அடியாக அவர் மேலே வந்தார்.
‘இன்ட்ரஸ்டிங்’ என்றான் அவன். அறுக்கிறான், என மனதுக்குள் நினைத்ததை நாசூக்காக வெளிப்படுத்துகிறான் என்று அவர் புரிந்து கொண்டார். பேசியபடியே ஒவ்வொரு சிகரெட்டாக அவன் பற்ற வைத்துக் கொண்டே யிருந்தான். என்ன செலவு, உடம்புக்குதான் என்ன ஆகும், என்று அவருக்குக் கவலையாய் இருந்தது. மறுநாள் முதல்தான் அவன் வேலைக்கு வரவேண்டும். ஒரு சம்பிரதாயமற்ற சந்திப்பினைத் தான் விரும்பியதாகச் சொன்னான்.
‘ஊழியர்களை அறிமுகம் செய்யட்டுமா?’
‘நாளைக்கு’ என்றான் சிவாஜிராவ்.
‘கோப்புகள் எதையும் பார்க்கிறீர்களா?’
‘அதைவிட’ என அவன் சிரித்தான். ‘நமது ஊழியர்களைப் பற்றி எனக்குப் பயனுள்ள தகவல்களைச் சொல்லுங்கள்.’ தன்னம்பிக்கை நிறைந்த அவன் கண்கள் அப்போது சுடர்விட்டன.
‘மிஸ்டர் எஸ்ஸெம்ஜி, அப்படித்தானே இங்கே எல்லாரும் உங்களை அழைக்கிறார்கள்?’
‘ஆம்’ என அவர் புன்னகைத்தார்.
அவன் உதட்டில் ஆடிக் கொண்டிருந்த சிகரெட் நின்றது. ‘அருமையானவர் நீங்கள். கம்பெனிக்கு உங்கள் இழப்பை நான் ஈடு செய்வது கடினம்தான். முயற்சிக்கிறேன்,’ என்றபடியே எழுந்து வந்து கைகுலுக்கினான்.
‘நாளை காலை நீங்கள் எங்கள் வீட்டில் உணவருந்துகிறீர்கள். நாம் அப்படியே உங்கள் காரில் அலுவலகம் வந்து விடலாம்.’
‘அலுவலகக் காரில்...’
அவன் தலையாட்டினான். ‘என் மனைவியும் உங்களைப் பார்க்க சந்தோஷப்படுவாள். ஆக நாளை காலை உங்களை எதிர்பார்க்கிறேன்.’
‘நல்லது.’
‘ஒன்பது மணிக்கு’ என்றபடி சிவாஜிராவ் கிளம்பிப் போனான்.
  •  
எஸ்ஸெம்ஜி காலை சீக்கிரமே எழுந்து விட்டார். மப்பும் மந்தாரமுமான ஆகாயம் போல, இரவு தூக்கமாகவும் தூக்கமின்றியும் கழிந்தது. விடியலை அறிவு தன்னிச்சையாய் உணர்ந்து விழிப்பு தட்டியது. எழுந்து கண்ணாடி பார்த்தார். தலைக்குச் சாயம் பூசலாமா என ஒரு நாளும் இல்லாமல் யோசனை வந்தது. ‘அ’ என்று நினைவுகளைக் குப்பையாய் ஒதுக்கினார். நரையும் ஓர் அழகுதான். சுத்தமாய் சவரம் பண்ணிக் கொண்டு யுடிகொலோன் தடவிக் கொண்டார். ஆம்பளை வாசனை. மகனும் மருமகளும் எழுந்து கொள்ளவில்லை. சரி, குளித்துவிடலாம், என்று போனார். குளிரக் குளிர அருமையான் குளியல். வெளியே வந்தபோது மருமகள் வாஷ்பேஸினில் முகம் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள்.
‘இதோ ஒரு நிமிஷம்.’
‘அவசரமில்லம்மா.’
நேரமாகவில்லை. நிறைய நேரமிருந்தது. பேப்பரை எடுத்துக் கொண்டு மொட்டை மாடிக்குப் போனார். எப்போதுமே விளையாட்டு பகுதியிலிருந்து அவர் வாசிப்பது வழக்கம். முதலில் மேலோட்டமாகத் தலைப்புகளை மாத்திரம் வாசித்து முடித்தபோது காப்பி வந்தது.
‘என்ன டிபன் பண்ணணும் உங்களுக்கு?’ என்று மருமகள் கேட்டாள்.
‘புதுசா மேனேஜர் வந்திருக்காரில்ல? காலைல அவங்க வீட்ல சாப்பிட வரேன்ருக்கேம்மா.’
‘ஓ’
பேப்பரை முழுக்க வாசித்து முடித்தார். இன்னும் நேரமிருந்தது. இப்படி இதுவரை தோன்றியதேயில்லை. பேரக் குழந்தைகள் ஊருக்குப் போயிருந்தன. அவை இருந்தால் வீடு இப்படி அமைதியாய் இருக்காது. பொழுது ‘றெக்கை’ கட்டிப் பறக்கும். ஐயோ இவர்கள் என்னைத் தனியே விட்டால் பரவாயில்லையே என்றிருக்கும். குழந்தைகளிடமோ, மகன் மருமகளிடமோ அவருக்கு ஏனோ ஒட்டவில்லை. மனைவி இறந்தபின் நினைவுகள் உட்சுருண்டு விட்டன. எப்படியோ பிறகு கரையேறி வந்தார். ஆறு வருடங்கள். தானே தனக்குத் துணையாய் ஆறு முழு வருடங்கள் கடந்து விட்டன... இனி என்ன, என்று புதுசாய் ஒரு கேள்வி பிறந்திருக்கிறது. நாளை முதல் அலுவலகம் போக  வேண்டியதிருக்காது. என்ன செய்யப் போகிறேன் என நினைக்கவே திணறியது. ‘அ’ என நினைவுகளை ஒதுக்கினார். காற்று மீண்டும் மீண்டும் ஒதுக்கிய குப்பைகளைக் கலைத்து நடுவீதியில் போட்டது. அ- என்னிடம் ஏராளமாய் மிச்சமிருக்கிறது, என்று தனக்குத்தானே போலச் சொல்லி கொண்டார். சக்தி, உழைப்பு, உறுதி, நிதானம், தன்னம்பிக்கை... ஏராளமாய் இருக்கிறது.
கௌசல்யா இறந்த சில காலம் எவ்வளவு கொடூரமாய்க் கழிந்தது- சூன்யவெளி. துக்கம். வேதனை. கூடவே பயம். நினைவின் வெருட்டல்... ஆனால் வாழ்க்கை மிச்சமிருந்தது. ஒரு கை ஒடிந்தது  உண்மைதான். இன்னொரு கை இன்னும் இருக்கிறது. அவர் மனைவியின் நினைவுகளைப் புறக்கணித்தார். தான் - தான்மட்டுமான உலகு. தன்னை முற்றிலும் அலுவலகத்தோடு அவர் இணைத்துக் கொண்டார். மிகுந்த உழைப்பும் உற்சாகமும் காட்டினார். தொலைபேசியில் அவரது ஆளுமைநிறைந்த குரலால் வெற்றிகளைக் குவித்தார். இரவுகளில்கூட அவர் அலுவலகம் பற்றியே சிந்தித்தார். பிரச்சனைகளை அசை போட்டபடியே அவர் தூங்கிப் போனால் தீர்வுகள் சில சமயம் கனவில் துள்ளி வரும். மறுநாள் காலை மகிழ்ச்சியுடன் அலுவலகம் போவார்.
ஒரே வருடம். அவருக்கு மேனேஜராகப் பதவி உயர்வு கிடைத்தது. அலுவலகக் கார். வீட்டுக்குத் தொலைபேசி. இஷ்டம்போல் செலவு செய்ய ஒரு பெரிய தொகை. அவர் தான் தலைமை எழுத்தராகப் பணியாற்றியபோது பயன்படுத்திய அதே நாற்காலியை இப்போதும் உள்ளே போட்டுக்கொண்டார். எளிமையானவராய் ஆனால் கண்டிப்பானவராய்த் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டார். நிர்வாக ஒழுங்கு முறைகளை யாரும் அலட்சியப்படுத்தி விடாமல் கவனித்துக்கொண்டார். காலதாமதமாய் அலுவலகம் வருவதோ, ஓய்வுநேரம் தவிர அரட்டையடிப்பதோ, வேலைநேரத்தில் வெளியே போய்வருவதோ அவரிடம் முடியாது. பழகியபின், ஆனால் அந்நியதிகள் சுய திருப்தியளித்தன. அலுவலகத்தில் தட்டச்சுப்பொறி எழுப்பும் ஒலி தவிர அமைதி நிலவியது. கறைபடாத பரிசுத்தமான அமைதி. கிறீச்சுக் குரலில் மின்விசிறி எதுவும் சப்தமெழுப்பினால் கூட உடனே அவை மாற்றப்பட்டன. அமைதியின் பவித்திரம். யாருமே அதைக் கலைக்க விரும்பவில்லை.
ஐந்து வருடங்கள். யாரிடமும் கெட்டபேர் வாங்காமல் - நல்ல பேர் வாங்கியிருக்கிறாரா தெரியவில்லை - விஷயங்களை நேரடியாக அணுகி, ஊழியரின் நியாயங்களைப் பொருட்படுத்துவதாக அவர்களை நினைக்கவைத்து, தனித்தனியே அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் புரிந்து கொண்டு, அவர்களது குடும்பவைபவங்களில் முற்றிலும் வேறாளாகத் தன்னை அடையாளப் படுத்திக்கொண்டு, அதேநேரம் தனது இடைவெளியையும் உணர்த்திக்கொண்டு... வெற்றிகரமான ஐந்து வருடங்கள்.
சிவாஜிராவ் அலட்சியமான இளைஞன். விஷயங்களை வெகு சுருக்கமாக கிரகித்துக் கொள்கிறான். அப்படியே எதிராளியின் பலவீனங்களையோ, அவனை மடக்கி வீழ்த்துகிற ஓர் ஆயுதத்தையோ தற்காப்பு முயற்சியாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு விடுகிறான். அதுவரை உதட்டில் அலட்சியமாய் ஆடிக்கொண்டிருந்த சிகரெட்டை நிறுத்தி, பின் கடித்து துப்புவதுபோல அலட்சிய ஆங்கிலம். ஆனால் சாதுர்யமான வார்த்தைகள். ஓர் உள் த்வனியும், அர்த்தமும், அழுத்தமும். அது வெளித் தெரியாத அலட்சிய பாவனை அவன் முத்திரை. தன்னெச்சரிக்கையான சிவாஜிராவ்.
வாசல் கதவின் ‘க்ணிக்.’ எழுந்துபோய்ப் பார்த்தார். ட்ரைவர் மாடியைப் பார்த்து தொப்பியை கழற்றி வணங்கினான்.
  •  
சிவாஜிராவ் வாசலுக்கு ஓடிவந்தான். பளபளவென்று குர்தா. மேடைப் பாடகன் போல- சிவப்பு தூக்கியடித்தது. பளீரென்றிருந்தான். ஓர் இளமைப் புயல் போல வாசலுக்கு வந்தான்.
‘வாங்கோ எஸ்ஸெம்ஜி, சரியா ஒன்பது மணிக்கு வந்தாச்சி.’
‘நான் நேரம் தவறுவதில்லை.’
‘அட’ என்றான் சிவாஜிராவ். ‘நா ரொம்ப மோசம் அந்த விஷயத்தில். முடியல்ல சார். டயத்தைவிட விஷயம் முக்கியம் இல்லையா?’
‘ரெண்டுமே முக்கியம்’ என்றார் சார்.
‘ஓ’ என்று தோளை அலங்காரமாய்க் குலுக்கினான். ‘நிர்மலா?’ என்று உள்ளே பார்த்துக் கூப்பிட்டான்.
வணக்கம் செலுத்தியபடியே ‘சௌக்கியமா?’ என்றார் பிரியத்துடன்.
‘உங்க ஆசிர்வாதம்’ என்றாள் நிர்மலா. அவனைவிட அவள் தமிழ் கொச்சையில்லாமல் பேசினாள்.
‘ஒரு அஞ்சி நிமிஷம்.’
‘அதுக்கென்னம்மா... இந்த ஊர் உங்களுக்குப் புதுசா இருக்கும்...’
‘இல்லை, என் தம்பி இங்கேதான் பெண்ணெடுத்திருக்கிறான்...’
‘ஓஹோ.’
அவள் உள்ளே போனதும் சிவாஜிராவ் ‘பேப்பர் பாக்கறீங்களா?’ என்று கேட்டான்.
‘ஆச்சி’ என்று அவர் புன்னகைத்தார்.
‘ஜெ. பரவாயில்லை- பல்கலைக்கழகத்துல பதவி யேத்துக்கிட்டது அருமையான விஷயம்தான். இல்லையா? நிறைய நம்பிக்கை ஏற்படுத்தறாங்க...’
‘இப்பதானே பதவிக்கு வந்துருக்காங்க? போகப் போகத் தானே தெரியும்?’ என்றார் எஸ்ஸெம்ஜி. ‘கவாஸ்கர் பாத்தீங்களா, இந்தியா இலவன்ல எழுபத்தி நாலு அடிச்சிருக்கான். எ லாட் ஆஃப் ஃபயர் யெட் வித்தின் ஹிம்மு.’
‘கர்நாடகால பௌலரே கிடையாது சார். மத்தபடி சுனில் கன்சிஸ்ட்டண்ட்டா ஆடுவான்னு சொல்ல முடியாது. ஃபார்ம் போச்சில்ல? அவன் ஒண்ணே ஒண்ணு பண்லாம் இனிமே...’
‘என்ன’
‘விளம்பரப் படத்துல நடிக்கலாம்...’
அவரும் சிரித்தார். ‘டீம் தோக்கும்போது எத்தனையோ தடவ நின்னு விளையாடிருக்கான் மிஸ்டர் ராவ். Experience pays - இல்லையா?’
சிவாஜிராவ் எதோ சொல்லுமுன் நிர்மலா வந்து அவர்களை சாப்பிடக் கூப்பிட்டாள்.
  •  
இரவோடிரவாக சிவாஜிராவ், அலுவலகத்தில் அநேக மாற்றங்களைச் செய்திருந்தான். மேனேஜர் அறை வலது மூலைக்கு மாற்றப்பட்டு குளிர்சாதனம் பொருத்தப் பட்டிருந்தது. சந்திக்க வருகிறவர்களுக்காக நாலைந்து புது இருக்கைகள் போடப்பட்டிருந்தன. சேவகன் சீருடையில் இல்லாமல் ஆனால் கம்பெனி பாட்ஜ் குத்தி நின்றிருந்தான்.
மாற்றங்கள். அவன் அறைக்குள் நுழைந்தார்கள். மலைத்துப் போனார் கணேசன். நவீனமான ஆடம்பரமான அறை. தரையில் கம்பளம். முகம் தெரியும் மேஜை. சுற்றிலும் குஷன் வைத்த நாற்காலிகள். அவனுக்கு சுழல் நாற்காலி. பின்பக்கம் கடற்கரை போல வால்பேப்பர். குளிர் சாதனம். கம்மென்ற சென்ட்டின் இதம். அலமாரியில் புத்தகங்கள். வெளிநாட்டுத் தொலைபேசி. பீங்கானில் ஒரு நிர்வாணப் பெண் சிலை சுற்றிலும் அவளை மூடியபடி பூக்கள்.
‘வாங்கோ எஸ்ஸெம்ஜி.’
‘இரவோடிரவாகவா?’
அவன் புன்னகைத்தான். ‘ஒரே இரவில் பாலமே கட்டுகிறார்கள். அமருங்கள் எஸ்ஸெம்ஜி.’
‘ஊழியர்களை அறிமுகப் படுத்தட்டுமா?’
‘ஓ’ என வெளியே வந்தான். வாயில் சிகரெட் மேலும் கீழும் ஆடிக்கொண்டே வந்தது. கையில் அதைப் பிடிக்காமலே முழுதும் இழுத்து ஊதிவிடுவான் போலிருந்தது.
‘இவன் பூரணசந்திரன்...’
‘உங்களைப் பற்றி நேற்று சார் மிக உயர்வாகச் சொன்னார்’ என்று கைகுலுக்கியபடியே தாண்டிப் போனான்.
‘இவர் தினகரன்...’
‘சிகரெட்?’ என சிவாஜிராவ் நீட்டினான்.
‘இல்லை, நான்...’ என்றபடி தினகரன் எஸ்ஸெம்ஜியைப் பார்த்தான்.
‘உங்கள் உதடுகள் - நீங்கள் புகைபிடிப்பீர்கள் அல்லவா?’
‘ஆனால்...’
‘பரவாயில்லை. நான் உங்கள் அதிகாரியல்ல. நண்பன்.’
‘நன்றி சார்... வேண்டாம் இப்போது.’
‘கமான் ஐஸே’ என்று சிவாஜிராவ் திணித்தான். ‘உங்கள் கை ஏன் நடுங்குகிறது?’
சார் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். தான் எதுவும் பேசக் கூடாது என்று சிரமப்பட்டுத் தன்னை அடக்கிக் கொண்டார்.
‘இனி?’ என்று சிவாஜிராவ் அவரைப் பார்க்கத் திரும்பினான்.
‘அலுவலக சொத்துக்களை நான் கணக்குடன் உங்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.’
‘எல்லாம் தயாராய் வைத்திருப்பீர்கள். காட்டுங்கள் கையெழுத்திடுகிறேன்.’
‘ஆனாலும்-’
‘போகலாம்... அந்தப் பக்கம் என்ன இருக்கிறது?’
‘காண்பிக்கிறேன்’ என்று எஸ்ஸெம்ஜி முன்னால் போனார். அவன் பேசியபடியே பின்னால் வந்தான். ‘மிஸ்டர் எஸ்ஸெம்ஜி, புகை பிடிப்பது பிடிக்காது உங்களுக்கு. யாரும் அலுவலகத்துக்குள் புகைபிடிக்கக் கூடாது என்பது உங்கள் சட்டம். அல்லவா?’
‘நீங்கள் மாற்றிவிட்டீர்கள்.’
‘ஆம்’ என்றான் சிவாஜிராவ். ‘அலுவலகத்தில் அமைதி தேவையற்றது. இருபது பேர் சேர்ந்த இடம் கலகலப்பாக இருக்க வேண்டும். சப்தம் உயிரின் அடையாளம்...’
‘உங்கள் விருப்பம்.’
‘ஆம்.’ என்றான் அவன். ‘ஒரு மாறுதலுக்காக...’
‘அப்படியென்றால்?’ என்று சார் திரும்பினார்.
‘ஆம் - நீங்கள் தளர்த்தியிருந்தால், நான் கட்டுப்பாடுகளை விதித்திருப்பேன்.’
‘ஆனால்...’
‘நல்லது, பொறுத்திருந்து பாருங்கள்.’
‘அது சரிதான்’ என அவர் ஒத்துக் கொண்டார்.
‘பழைய ஆவணங்கள் அறை. இவர் சிவகுமார்.’
‘ஓ - நம் கிளை என்றிலிருந்து இயங்க ஆரம்பித்தது திரு. சிவகுமார்.?’
அவன் ஒரு வெட்கத்துடன் தோளைக் குலுக்கினான்.
‘ஆவணங்களை கவனமாகப் பராமரியுங்கள். இந்தப் பணி வெறுக்கத் தக்கதல்ல.’
‘சரி’ என்றான் சிவகுமார்.
அவர்கள் அடுத்த அறைக்குப் போனார்கள். சிவாஜிராவ் ரொம்பவும் அறிந்தவன் போல அங்கே நடமாடியது அவருக்கு வியப்பளித்தது. எனினும், அனுபவம்- அது மிக முக்கியம் அப்பா. உன் தன்னம்பிக்கையை நான் மதிக்கிறேன். ஆனால்...
‘உடைந்த மரச்சாமான்களின் அறை’ என்றார் சார். அவன் தலையாட்டியபடியே திரும்பிப் பார்த்தான். ஆடிக்கொண்டிருந்த சிகரெட் நின்றது.
‘மிஸ்டர் எஸ்ஸெம்ஜி?’
‘சொல்லுங்கள்’
‘அலுவலக நடைமுறைச் சிக்கல்களில் தேவைப்பட்டால் நான் உங்கள் உதவியை நாடுவேன்.’
‘தாராளமாக’ என்றார் சார். மகிழ்ச்சியுடன் ஓரடி முன்னால் வந்தார். அவனுக்குப் பின்புறம் அவர் பார்த்தார். நேற்றுவரை அவர் பயன்படுத்திய பழைய நாற்காலி அறைக்குள் குப்புறக் கிடந்தது.

இந்தியா டுடே’ இரு வார இதழ்
91 97899 87842