Friday, August 14, 2015

WINNER OF NOBEL PRIZE FOR LITERATURE 1998

(போர்த்துக்கீசிய நாவல்)

பார்வை தொலைத்தவர்கள்
யோசே சரமாகோ
தமிழில் எஸ். சங்கரநாராயணன்

நாவலின் ஒரு பகுதி

பொழுது விடிந்தது. சின்ன ஊதுபத்தி நீட்டல்கள் போல அந்தக் கரிப்பாடுகளில் இருந்து புகை. அதுவும் ரொம்ப நீடிக்கவில்லை. மழை வந்துவிட்டது இப்போது. தூறல் தூவல்கள். பனிச் சிதறல்தான். ஆனால் தொடர்ந்து பெய்தது. சாரல் மழை. முதலில் அதனால் பூமியைக் கூட நனைக்க முடியவில்லை. அது பூமியை எட்டுமுன்பே ஆவியாய் மேலே கிளம்பியவாறிருந்தது. ஆனால் மழை தொடர்ந்தது. எல்லாருக்கும் தெரியும். மென்மையான நீரேயானாலும் கடினமான கல்லையே கரைக்க வல்லது அது. வேறு யாராவது இதை எதுகை மோனையாய்க் கவிதை எடுத்து விடலாம்.* (*ஆணைக் கரைக்கும் பெண்ணின் கண்ணீர் போல - எஸ். ச.)
     அந்த அகதிகளின் கண் மாத்திரம் குருடாகி விடவில்லை. அவர்கள் நினைவே ஒருமாதிரி கலங்கலாய்த் தான் காணுகிறது. அட சனி கிரகமே இந்த மழையில் சாப்பாடு எப்படி வரும்?... என அவர்கள் அங்கலாய்த்து அரற்றினார்கள். நீங்களா என்னமாச்சிம் குண்டமண்டக்க யோசிச்சி மண்டைய உடைச்சிக்க வேணாம், என அவர்களை யார் சமாதானப் படுத்துவது? அட காலை உணவுக்கு இன்னும் நாழியே ஆகல்லியே, என்று கூட அவர்களிடம் விளக்க முடியாது. யார் சொல்லி அவர்கள் கேட்கப் போகிறார்கள்? அழுது பெருக்குகிறார்கள் அவர்கள். வராது. மழையும் ஆச்சா? எப்பிடி வரும்ங்கிறேன். எல்லாமே பைத்தாரக் கூத்தாய்ப் போயிற்று. முன்னே அடைஞ்சி கிடந்தமே, அதனுள்ளேயே இன்னும் ஆறுதலாய் அவர்கள் இருந்திருப்பார்களாய் இருக்கும்.
     அங்கேயே ஒடுங்கிக் கொண்டு ஒரு குருடன். அவனால் இப்போது சொந்தமாய் எழுந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. வயிற்றின் மிச்ச உஷ்ணத்தைக் காப்பாற்றுகிறாப் போல அவன் சுருண்டு கொண்டான். மழைக்குக் கூட அவனிடம் அசைவு இல்லை. மழை அவனை எழுப்புமுகமாகவோ என்னவோ, மேலும் தீவிரப் பட்டது. ஆள் அவ்ட், என்றாள் டாக்டரின் மனைவி. நாம நம்மகிட்ட இன்னும் இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச தெம்பு தீர்றதுக்குள்ளே இந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறிறலாம்.
     அவர்களும் எழுந்துகொள்ளத் தடுமாறினார்கள். பல் கிட்டித்து உடலே நடுங்கியது. ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக் கொண்டார்கள். பின்பு வரிசையிட்டார்கள். முன்னால் அந்த பார்வை பெற்ற மகராசி. அவள் பின்னால் கருப்புக் கண்ணாடிக் காரிகை. கருந்திரையார். மாறுகண் மகராசன். முதல் குருடனின் குருடி. முதல் குருடன். கட்டக் கடேசியாய் டாக்டர். சிட்டி சென்டரை நோக்கி அவர்கள் கிளம்பினார்கள். டாக்டரின¢ மன¬வியின் திட்டம் அல்ல அது. அவளுக்கு என்னன்னால் இவர்களை எதாவது பாதுகாப்பான இடத்தில் அமர்த்தி விட்டு தான் மாத்திரம் உணவு கிடைக்க எதும் வழி வகை இருக்கிறதா என்று தேடிப் போகலாம் என்றிருந்தது.

தெருக்களே வெறிச்சோடிக் கிடந்தன. அத்தனை அதிகாலை என்பதால் இருக்கலாம். மழை இப்போது மேலும் வலுத்து விட்டது, என்பதனால் கூட இருக்கக் கூடும். எங்கு பார்த்தாலும் குப்பை கூளமாய்க் கிடந்தது நகரம். வெகு சில கடைகளே திறந்திருந்தன. பெரும்பாலான கடைகள் அடைத்துக் கிடந்தன. உள்ளே ஆட்களே இல்லை. விளக்கும் இல்லை.
     சகாக்களை இந்தக் கடைகளில் ஒன்றில் தங்க வைக்கலாமாய் நினைத்தாள் அவள். தெருப் பெயர், கதவிலக்க எண் நினைவில் பதித்துக் கொண்டாள். திரும்ப வர வழி தேட சௌகரியப்படும். கருப்புக் கண்ணாடிப் பெண், அவங்க நின்னுட்டாங்க, என்றாள். டாக்டரின் மனைவி பேசினாள். எனக்காக இங்கேயே காத்திருங்கள். எங்கயும் போக வேண்டாம்.
     ஒரு மருந்துக்கடையின் கண்ணாடியிட்ட கதவுக்குள் எட்டிப் பார்க்கப் போனாள் டாக்டரின் மனைவி. உள்ளே இரவுப்பணி என்று யாராவது வந்து படுத்திருக்கலாம். நிழல் அளவிலாவது கண்ணில் மனுசாள் தட்டுப் படுவார்களா? கண்ணாடிக் கதவைத் தட்டினாள். உள்ளே நிழல் ஒன்று அசைந்தது. திரும்பத் தட்டினாள். இன்னும் மனுச நிழல்கள் அசைவு பெற்றன. ஒரு மனிதன் சத்தம் வந்த திசைக்குத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவங்க எல்லாருமே குருடர்களா இருக்கும், அவள் நினைத்தாள். எல்லாரும் எப்படி இங்கே வந்தார்கள், அது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
     மருந்துக் கடைக்காரரின் குடும்ப நபர்களே அவர்கள் என்று கூட இருக்கலாம். அப்பக் கூட அவங்க வீட்டில் தானே இருக்க வேண்டும், என்றிருந்தது. இப்படிக் கட்டாந்தரையில் படுக்கிறதுக்கு வீடு இன்னும் வசதியாய் இருக்குமே. இந்தக் கடையில் திருடு கிருடு போயிறக் கூடாதுன்னு வந்து இங்கியே இருக்கிறார்களா? எந்தத் திருடன் வரப் போகிறான்? அப்படி இங்க வந்து எப்படி திருடு போவதை அவர்களால் இந்தக் குருட்டுக் கண்ணுடன் தடுக்க முடியும்? மருந்துகள்... சரியான மருந்தால் ஆயுசு நீளும். தப்பான மருந்து? ஆளையே கொன்னுரும்!
     இன்னுங் கொஞ்சம் தாண்டிப் போனாள். இன்னொரு கடைக்குள் எட்டிப் பார்த்தாள். மேலும் சில பேர் படுத்திருந்தார்கள். பெண்கள். ஆண்கள். குழந்தைகள். சிலர் எழுந்து கிளம்புமுகமாய்த் தெரிந்தது. ஒருத்தர் வாசல் கதவு வரை வந்தார். கதவுக்கு வெளியே கை நீட்டிப் பார்த்தார். மழை பெய்யுது. ரொம்பப் பெய்யுதா? உள்ளேயிருந்து கேள்வி வந்தது. ஆமாமா. மழை குறையும் வரை நாம காத்திருக்கணும். மனிதன். ஒரு மனிதன் அவன். ரெண்டு எட்டு தூரத்தில் அவள். டாக்டரின் மனைவி. அவள் நிற்பதை அவன் கவனிக்கவில்லை. காலை வணக்கம். அவள் குரல் அவனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.
     முகமன் சொல்கிற பழக்கத்தையே விட்டிருந்தான் அவன். குருடனின் நாள் எவ்வளவிலும் நன்னாளாக ஆகப் போவது இல்லை. மட்டுமல்ல. எவனுக்குமே அது மதியமா ராத்திரியா எதுவும் தெரியவும் தெரியாமலாச்சு.
     ஒரு முரண் போல, இந்த சனங்கள் ஓரளவு காலைகளில் உத்தேசமாய் விழித்துக் கொள்கிறார்கள். அவர்களில் சிலர் இப்பதான் ரெண்டொரு நாள் முன்னால் பார்வை இழந்தார்கள். இன்னும் பகல் இரவு சார்ந்த உடல்ரீதியான விழிப்புகள் அவர்களிடம் குழம்பாதிருக்கிறது.
     அந்த மனிதன் சொன்னான். மழை பெய்யுதே. பிறகு கேட்டான். யார் நீ? நான் இந்தப் பகுதிக்காரி இல்லை. உணவு கிடைக்குமான்னு வந்தியா? ஆமா. நாலு நாளாச்சி நாங்க சாப்பிட்டு... நாலு நாளாச்சின்னு எப்பிடி கணக்குச் சொல்கிறாய்? அப்பிடித்தான் ஒரு நினைப்பு. நீ தனி ஆளா? என்கூட என் கணவர். சில சகாக்கள். மொத்தம் எத்தனை பேர்? ஏழு.
     இங்க நீங்க எங்க கூட தங்க முடியாது. இங்க ஏற்கனவே நிரம்பி வழிஞ்சிக்கிட்டிருக்கோம். இல்ல. நாங்க கிளம்பிருவோம். எங்கருந்து வரீங்க? இந்தத் தொற்று ஆரம்பிச்சது இல்லியா? அப்பலேர்ந்து நாங்க முகாமுக்கு அனுப்பப் பட்டோம். ஓகோ. ஆமாம். தனி இடத்தில் உங்களை யெல்லாம் ஒதுக்கி வெச்சாங்க... அதுனால ஒரு பிரயோசனம் இல்லை. ஏன் அப்பிடிச் சொல்றீங்க? அவங்க இப்ப உங்களை வெளிய விட்டுட்டாங்களே. எங்க கட்டடத்தில் தீ பிடிச்சிக்கிட்டது. எங்களுக்கு காவலுக்கு இருந்த சிப்பாய் ஒருத்தனைக் கூட காணம். எல்லாருமே மாயமாயிட்டாங்க.
     அதான் நீங்க வெளிய வந்திட்டீங்க. ஆமாம். அந்தச் சிப்பாய்கள் தான் கடைசியா பார்வையைப் பறி கொடுத்திருக்க வேண்டும். இப்ப எல்லாருமே குருடா ஆயாச்சி. மொத்த நகரமுமே குருடாயிட்டது. மொத்த நாடுமே குருடாயிட்டது. இங்க யாருக்காவது பார்வை இன்னும் இருந்தால், அவங்க தங்களால பார்க்க முடியும்ன்றதையே வெளிய காட்டிக்கறது இல்லை.
     ம். நீங்க எல்லாரும், ஏன், உங்க வீடுகள்லியே இருந்திருக்கலாமே? ஏன்னா, எங்க வீடே எங்கருக்குன்னு எனக்குத் தெரியவில்லை. உங்களுக்கே தெரியல்ல... ஏன்? உன் வீடு எங்க இருக்குன்னு உனக்குத் தெரியுமா? நானும் என் கணவரும் எங்க வீட்டுக்குத்தான் போயிட்டிருக்கோம்... டாக்டரின் மனைவி பதில் சொல்ல வந்தாள். இப்பசத்திக்கு இருந்த பலவீனத்துக்கு சின்ன சிரம பரிகாரம் என எதாவது கொறிக்கிற அளவில் கிடைச்சால் கூடப் போதும்.
     அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. தெளிவாக அவள் புரிந்து கொண்டாள். ஒரு ஆள் தன் வீட்டுக்கு வெளியே எங்காவது பார்வையை இழந்து விட்டால் திரும்ப அவன் தன் வீட்டை அடைவது என்பது அதிசயம். அதிர்ஷ்டம். பார்வை போனால் உலகமே மாறி விடுகிறது. குருடர்களுக்கு யாராவது துணைக்கு வேண்டும். தெருவைத் தாண்டவோ, வழி தவறி விட்டால் சரியான வழியை அவர்களுக்கு பிறத்தியாரே காட்டித் தரும்படி ஆகி விடுகிறது.
     என் வீடு... அது ரொம்பத் தொலவு, அதான் தெரியும், என்று பதில் தந்தாள் டாக்டரின் மனைவி. ஆனால் உன்னால் உன் வீட்டுக்குப் போகவே முடியாது. ச். அதான். எனக்கும் பிரச்னை அதுவேதான். எங்க எல்லாரோட பிரச்னையும் அதேதான். தனிமை முகாமில் வைத்திருக்கப் பட்டவர்களுக்கு இன்னும் நிறைய தெரியணும். வீடு இல்லாமல், ஆனால் உங்க வாழ்க்கை சுலபமா ஓடிட்டிருந்தது.
     புரியல... என்றாள் அவள். எங்களைப் போல, கும்பல் கும்பலா வெளிய நடமாடறவங்க... நாங்க அப்பிடித்தான் கும்பல் கும்பலாத்தான் வெளிய இறங்கறோம். எதாவது சாப்பிடணுமே. அப்பதான் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பிரியாமல் பாத்துக்க முடியும். எல்லாருமே வெளிய இறங்க வேண்டியிருக்கு. நம்ம வீட்டைவிட்டு நாம வெளியே இறங்கிட்டால் நம்ம வீட்டுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாமல் ஆயிடுது. நம்ம வீட்டை, ஒருபேச்சுக்கு, நாம கண்டுபிடிச்சிட்டாலும் அதுல வேற யாராவது இப்படி கும்பலா இப்ப வந்து தங்கியிருப்பாங்கன்னு தோணுது. அவங்களுக்கும் அவங்க வீடு எங்கன்னே தெரியாமத்தான் இருக்கும் நிலைமை.
     சும்மா கால்வந்த திசையில் அலைதல் திரிதல்னு ஆயிட்டோம். முதலில் என்னடா இதுன்னு இருந்தது. ஆனா சீக்கிரமே எங்களுக்குப் புரிஞ்சிட்டது. நாம குருடர்கள், நமககுன்னு சொந்தமா எதுவுமே கிடையாது. நாம போட்டிருக்கமே இந்த உடை, இது தவிரன்னு சொல்லலாம்.
     இதுக்கு ஒரே தீர்வு. எதாவது உணவுப் பண்டம் விற்கிற கடையில் ஒதுங்கிக் கொள்வது. அதுல இருக்கற பண்டங்கள் தீர்ந்து போகிற வரை நாங்க அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டாம். அப்படி யாராவது முயற்சி பண்ணினாங்களா? பண்ணாமல் என்ன? அப்பிடிக் கணக்குப் போட்டவர்கள் ஒரு விநாடிகூட மன அமைதியா இருக்க முடியாமல் போயிட்டது. அப்படியெல்லாம் செய்ய முடியாது. ஏன் என்றால் அப்படி முயற்சி செய்த சில பேர்... கடையைக் கண்டுபிடிச்சி உள்ளே தாழ் போட்டு பூட்டிக்கிட்ட ஆட்கள்... அவங்களால அந்த உணவுப் பொருளின் வாசனையை மறைக்க முடியல்ல. அந்த வாசனைக்கு பசித்தவர் கும்பல் அந்தக் கடைக்கு வெளியே கூடிவிடுகிறது. கதவைத் தட்டினாலும் உள்ளே பூட்டிக்கிட்டவர் திறக்கவில்லை. என்ன ஆச்சி? அப்படியே கடையையே கொளுத்திப் பிட்டாங்க. ஒருவகைல சாபம் அல்ல அது வரம்னுதான் சொல்லுவேன்...
     எனக்குத் தெரிஞ்சி அப்புறம் யாருமே இப்பிடி கதவைச் சாத்திக்கிறது பூட்டிக்கிறதுன்னு செய்யவில்லை. ம். இப்ப யாருமே வீடுகளில் அடுக்ககங்களில் வாழறதே இல்லையாக்கும்? வாழாமல் என்ன. வாழ்றாங்க. ஆனால் இதே நிலைமைதான். என் வீட்டிலேயே எத்தனையோ பேர் வந்து இளைப்பாறி விட்டு வெளியேறி யிருப்பார்கள். என் வீட்டை எப்ப நான் திரும்ப வந்து பார்ப்பேன் என்பதை அவர்களே அறியார். தவிர, இப்பத்திய நிலைமையில், கடைகளில், தரைத் தளத்தில் படுத்துறங்குவது, கிட்டங்கிகள், பட்டறைகள் என்று தங்குவது சிலாக்கியமானது. மாடி ஏற இறங்கன்னு சிரமப் பட வேண்டியது இல்லை அல்லவா?

மழை விட்டாச்சி, என்றாள் டாக்டரின் மனைவி. மழை விட்டுட்டது, அவன் உள்ளே பார்த்து அதையே சொன்னான். அதுவரை உள்ளே படுத்துக¢ கிடந்தவர்கள் மெல்ல எழுந்து கொண்டார்கள். தங்கள் மூட்டை முடிச்சுகளைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டார்கள். சாக்குப்பைகள். கைப்பெட்டிகள். துணி மற்றும் பிளாஸ்டிக் பைகள். ஒரு யாத்திரைக்கான கிளம்பல். நிசந்தான். அவர்களும் உணவைத் தேடித் தான் கிளம்பினார்கள். ஒவ்வொருவராக கடையில் இருந்து வெளியே வந்தார்கள்.
     டாக்டரின் மனைவி கவனித்தாள். அவர்கள் உடம்பில் துணி துணியாய்ச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். கன்னா பின்னாவென்று பொருந்தாத வண்ணங்களின் குழப்பக் கலவை. கால்சாராய்கள் குந்துபுறம் தெரிகிற அளவில் ரொம்பச் சின்னவை. அல்லது மகா பெரியவை. கீழ்ப்பக்கம் மடித்து மேலேற்றி விட வேண்டியிருந்த உடைகள். ஆனாலும் அந்த உடை குளிர் தாங்கும் அளவில் பாந்தமாய் அமைந்திருந்தது.
     ஒரு சிலர் மழைக்கோட்டு அல்லது மேல் கோட்டு அணிந்திருந்தார்கள். பெண்களில் இருவர் நீண்ட மிருகமயிர் கோட்டுகள் மாட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். யாரிடமும் குடை இல்லை. அதை எடுத்துச் செல்வதில் சிரமம் இருந்தது. அதன் கூர்மையான கம்பிகள் யார் கண்ணையாவது குத்தி விடலாம். சுமார் 15 பேர். கிளம்பினார்கள்.

     சாலையில் மேலும் குழுக்கள் வந்தன. தனி நபர்களும் தென்பட்டார்கள். சுவரைப் பார்க்க அங்கங்கே அவர்கள் ஒண்ணுக்கடித்தார்கள். பெண்கள் பொது இடங்களுக்குக் கூசி கைவிடப் பட்ட கார்களுக்கு ஒதுங்கினார்கள். மனித மலக் கழிவுகள் மழையில் கரைந்து நடைபாதையெங்கும் வழிந்தோடி யிருந்தன.

Friday, August 7, 2015

short story
நன்றி அந்திமழை மாத இதழ்
ஆகஸ்ட் 2015

இருள்வட்டம்
எஸ். சங்கரநாராயணன்

சித்தப்பா எங்களுடன் இல்லை. பஜனைமடத்துக்கு அருகே தனியாய் நெல் அடுக்க என்று ஒரு கிட்டங்கி இருந்தது எங்களுக்கு. சித்தப்பா அங்கே தங்கிக்கொண்டார். என் சின்ன வயசில் இருந்தே அப்படித்தான். சாப்பிடக் கூட அவர் இங்கே, எங்கள் வீட்டுக்கு வருவது கிடையாது. அப்பாதான் சித்தப்பாவுக்கு சாப்பாடு எடுத்துப் போவார். “ஏம்ப்பா, நான் வேணா எடுத்திட்டுப் போறேனே…“ என்றால் அப்பா மறுத்து விடுவார். நாங்கள் சித்தப்பாவுக்குச் சாப்பாடு எடுத்துப் போவது அம்மாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை…. என்று பிறகு எனக்குத் தெரிந்தது. சித்தப்பா குடும்பப் பொறுப்பு என்று எதுவும் இல்லாமல் இஷ்டப்படி சுதந்திரமாக இருந்தார். அவருக்கு அது பிடித்திருந்தது. அவர் சுபாவம் அது, என நினைத்துக் கொண்டேன். அம்மாவுக்கு அது பிடிக்கவில்லை போல. நாங்களும் அப்படி எதிலும் காலூனாமல் ‘திரிய‘ ஆசைப்பட்டு விடுவோமோ என்று அம்மா ஒருவேளை பயந்தாளோ என்னவோ. அம்மாவிடம் நிறைய ரகசியங்கள் இருக்கிறதாகவே நம்புகிறேன். எதையும் சட்டென வெளிப்படையாக அம்மா பேசி நான் பார்த்ததே இல்லை.
     பிள்ளைகளையிட்டு அம்மா கண்டிப்பாக இருந்தாள். படிக்கிற நேரம் படிக்க வேண்டும். விளையாட்டு நேரம் வெளியே ஓடலாம். கைகால் கழுவி சுத்தம் செய்துகொண்டு சாப்பிட வரவேண்டும். நேரப்படி தூங்கப்போய் காலை சீக்கிரம் எழுந்துகொள்ள வேண்டும். அம்மா நியதிகளைக் கைக்கொள்ள விரும்பினாள். எங்களின் நல்ல பழக்கங்கள் அனைத்தும் அம்மாவிடம் இருந்து வந்தவையாகவே இருக்கும். ஊர்ப் பெரியவர்களே எங்களை “சங்கரி பிள்ளையா?“ என்றுதான் விசாரிப்பார்கள். அப்பா ஊரில் வாத்தியார். ஆனால் அவர்கள் எங்களில் அம்மாவின் அடையாளங்களைக் கண்டார்கள்!

    அப்பா அத்தனை கட்டுக்கோப்பானவர் அல்ல. விறுவிறுவென்று காரியங்கள் செய்ய மாட்டார். எல்லாத்திலும் ஒரு நிதானம். இத்தனைக்கும் அப்பா பள்ளிக்கூட வாத்தியார். அப்பாவை விட அம்மா எங்களிடம் கண்டிப்பாய் இருந்தாள். அப்பாவிடமே அம்மா சில விஷயங்களில் கண்டிப்பாய் இருந்தாள். அப்பா நல்ல மனசுக்காரர். ஏமாளி. நிறையப் பேர் அவரிடம் அவர்மனசை இளக்கி காரியம் சாதித்துக் கொண்டார்கள். கடன் வாங்கிவிட்டு திரும்பத் தராமல் போக்குக் காட்டினார்கள். அம்மா கேள்விப்பட்டால் அவள் போய்நின்று அந்தக் கடனைத் திரும்ப வாங்கி வந்தாள். அம்மாவிடம் ஊரில் நல்ல மரியாதை இருந்தது. குட்டையான சற்று குண்டான அம்மா. ஊரில் எல்லாரும் அம்மாவின் சாமர்த்தியத்தில் தான் எங்க குடும்ப வண்டி ஓடுகிறது, என்பார்கள். இது குறித்து அப்பாவிடம் கேட்டால் அப்பா புன்னகைப்பார். அது சரி என்றும் இராது, தவறு என்றும் இராது. புன்னகை மன்னன்.

     எங்கள் தாத்தாவுக்கு ஒரு பெண், அடுத்து இரண்டும் பையன்கள். மூத்தது எங்கள் அப்பா. வீடு வாசல் தோப்பு துரவு என்று இருந்தாலும் அப்பாவுக்கு வெளியே போய் வேலை செய்ய இஷ்டமாயிற்று. அப்பா டீச்சர் ட்ரெய்னிங் முடித்து இதே ஊரிலேயே வேலையிலும் அமர்ந்தார். ஆங்கிலப் பாடங்களை அப்பா ரொம்ப ரசித்து நடத்துவார். ‘தி உட்ஸ் ஆர் லவ்லி டார்க் அன்ட் டீப்‘ என ராகமாய் அவர் கவிதைகளை உரக்கப் பாடுவார். ‘உறங்கு கின்ற கும்பகர்ணா உறங்கு கின்ற போதிலே…‘ என்ற கம்பராமாயணப் பாடல் நினைவுக்கு வரும். தமிழைப் போலவே ஆங்கிலப் பாடத்தை நடத்துவார் அப்பா. நான் இப்போது எட்டாவது படிக்கிறேன். அப்பா எனக்கும் ஆங்கில போதகர்.

சித்தப்பாவுக்குப் படிப்பு வரவில்லை. தோப்பு நிழல்களில் அவர் மகா ஆனந்தமாய் சீட்டாடினார். ஆடு புலி ஆடினார். இரவில் வெகுநேரம் முழித்திருந்தார். காலையில் ஆற அமர எழுந்து வயல் கிணற்றில் போய் குபீரென்று குதித்து கும்மாளமாய்க் குளித்தார். எப்பவும் நாலு நண்பர்கள் கூட வேண்டும் சித்தப்பாவுக்கு. விவசாயத்தையோ தோட்டத்தையோ அவர் பார்த்துக் கொண்டதே இல்லை. அதற்கும் அப்பாதான் தேவையானால் பள்ளிக்கூடத்துக்கு விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு கவனித்தார். அதில் அம்மாவுக்கு வருத்தம் இருக்கலாம்…

கிராமத்து மனிதர்கள் அவர்கள். ரெண்டு பேருக்குமே காலத்தின் அருமை தெரியாது. அம்மா மதுரையில் கல்லூரி வரை படித்தாள். ஆனால் வேலைக்கு என்று போகவில்லை. அம்மாவுக்கு வேலைக்குப்போக ஆசை இருந்தும் இருக்கலாம். அம்மா எங்களை நல்லபடியாய் வளர்த்து சுறுசுறுப்புடன் திறமையானவர்களாய் நாங்கள் வளர ஆசைப்பட்டாள், என்று தோன்றுகிறது.

தாத்தா கண்ணை மூடும்போது அப்பாகையைப் பிடித்துக் கொண்டு, “வடிவேலு, உன் தம்பி… அவனுக்கு ஒரு விவரமும் பத்தாது. அப்பிடியே இத்தனை நாள் ஓட்டிப்பிட்டான்… எனக்குப் பிறகு அவனை நீ விட்றப்டாது…“ என்று கேட்டுக்கொண்டாராம். தன்மேல் அப்பா வைத்திருந்த அந்த நம்பிக்கையை அப்பா நெகிழ்ச்சியுடன் சொல்லுவார். நானும் தம்பி துரையும் ஒத்துமையாய் இருக்கணும், என்று அவருக்குத் தோன்றும் போதெல்லாம் இந்தக் கதையைச் சொல்லுவார். துரையின் புத்தகக் கட்டை தினசரி நான்தான் என் சுமையுடன் எடுத்துக் கொள்வேன். இதைப் பார்க்க அப்பா சந்தோஷப்படுவார். ஆனால் அம்மாவுக்கு இது பிடிக்காது. “அவங்கவங்க சாமானை அவங்கவங்க தான் பாத்துக்கணும். என்ன பழக்கம் இது…“ என்று முகம் சுளிப்பாள். அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் அப்பா அப்போது எங்களைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பார். அந்தப் புன்னகைக்கு என்ன அர்த்தம், தெரியாது. சரி என்றும் இல்லாத தவறு என்றும் இராத அந்த மையப் புன்னகை. அப்பாவால் மாத்திரமே அது முடிகிறது.

சித்தப்பா ரொம்ப உற்சாகமான மனுசன். இந்தக் காலப் பாடல் எதுவும் அவருக்குத் தெரியாது. கண்டசாலா, டி.ஏ.மோதி, பி.யு.சின்னப்பா, தண்டபாணி தேசிகர் என்று அவர் பாடும் பாடல்களில் பலதும் நாங்கள் கேட்டே இராதது. ஏ.எல்.ராகவன். சந்திரபாபு பாடல்களை அவர் பாடினால் சிரிப்பாய் இருக்கும். எனக்கும் தம்பிக்கும் சித்தப்பா தான் சைக்கிள் கற்றுக் கொடுத்தார். சில சமயம் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு சித்தப்பாவைப் பார்க்கப் போனால். அடுக்கிய நெல் மூட்டைகளுக்கு உள்ளேயிருந்து சித்தப்பாவின் பாட்டு மாத்திரம் கேட்கும். மனுசனுக்குக் கவலையே கிடையாதா என்று இருக்கும் எனக்கு. தனியே இப்படிப் படுத்துக் கிடக்க எனக்கானால் பயமாய் இருக்கும். அதிலும் சித்தப்பா… வாயில் பாட்டு வேறு. எனக்கு ஆச்சர்யமாய் இருக்கும்.

சித்தப்பா நிறைய சிகரெட் பிடிப்பார். சாராயம் குடிப்பாரா தெரியாது. நான் பார்த்தது இல்லை. ஆனால் வெத்திலை பாக்கு பழக்கம் இல்லாத சித்தப்பா, சிகரெட் என்றும் வெத்திலை பாக்கு என்றும் பழக ஆரம்பித்ததே இந்த ‘போதை‘ வாசனையை மறைக்கத்தான் என்று இப்போது, இந்த வயசில் எனக்குப் படுகிறது. நான் இப்போது பெரிய பையன். எனக்கு விவரங்கள் பிடிபட ஆரம்பித்துள்ளன.
சித்தப்பாவின் கெட்ட பழக்கங்களால் தான் அம்மா அவரிடம் நாங்கள் நெருங்கிப் பழகுவதை விரும்பவில்லையோ என்று கூட நினைக்கிறேன். தாத்தா இருந்தவரை ஒண்ணா ஒரே குடும்பமாய் இருந்தவர்கள் தானே, சித்தப்பா பிறகு இப்படி தனியே கிட்டங்கி பக்கம் ஒதுங்கியது எப்படி தெரியவில்லை. அம்மா அவரைக் கண்டித்துக் கேட்டிருப்பாளோ?... அவரைப் பார்த்து பையன்கள் கெட்டுப் போவார்கள் என்று அப்பாவிடம் அம்மா சண்டை போட்டும் இருக்கலாம். அம்மாவிடம் நிறைய ரகசியங்கள் இருக்கிறதாகவே நம்புகிறேன். இருள்வட்டம்… என்றாலும் அப்பா சித்தப்பாவை தனியே விட்டுவிடவில்லை. தினசரி சித்தப்பாவுக்குச் சாப்பாடு எடுத்துப் போகத் தவறுவது இல்லை. அவங்க அப்பாவுக்கு அவர் வாக்கு தந்து விட்டார் அல்லவா… என்று நினைக்கச் சிரிப்பு வருகிறது. அம்மாவும் மறுக்காமல் சித்தப்பாவுக்கு சமைத்துக் கொடுக்கிறாளே, அதையும் சொல்ல வேண்டும்.

இந்த ‘வளர்ந்த பையன்‘ பாவனை வந்தபின் என் நடவடிக்கைகளிலேயே சிறு மாறுதல்கள் நிகழ்ந்தன. மீசை முளைக்கிறதா என தினசரி பரபரப்புடன் கண்ணாடி பார்க்கிறேன். தம்பி அழுதால் உடனே என்ன, என்று விசாரிக்கிறேன். தம்பி சார்பில் அவன் சகாக்களுடன் சண்டை போடுகிறேன். நான் பொறுப்பான அண்ணன், என்ற நினைப்பு எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. அப்பா என்னை இப்படிப் பார்க்க சந்தோஷப்படுவார், என்ற நினைப்பே எனக்குக் கிளர்ச்சியூட்டுகிறது.
சித்தப்பா ஏன் தனியா போனார், என்று அப்பாவிடம் கேட்டேன் ஒருநாள். அவர் என்ன செய்திருப்பார், என நீங்களே யூகித்திருக்கலாம். அப்பா ஒரு புன்னகை செய்தார். சரி என்றோ தவறு என்றோ ஆழங் காண முடியாத மையப் புன்னகை அது. அதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?... அம்மாவிடம் இதையெல்லாம் விசாரிக்க முடியாது.

“சித்தப்பா நீங்க இங்க தனியா இப்படி ராத்திரி படுத்துக் கிடக்க பயமா இல்லியா உங்களுக்கு?“ என்று கேட்டேன். ஹோ ஹோவென்று சித்தப்பா சிரித்தார். “மோகனா, நீ பேயைப் பாத்திருக்கியாடா? நான் பாத்திருக்கேன்…“ என்று என்னையே பார்த்தார். என் உடம்பு கொஞ்சம் வெடவெடவென்று நடுங்க ஆரம்பித்திருந்தது. “பெரிய பையன்னு சொன்னியேடா? இப்பிடி வேர்க்குதே உனக்கு?“ என்று சித்தப்பா தொடர்ந்து கேலியில் இறங்கினார். “ஒருநாள் என்னாச்சி…“ என அவர் தான் பேயைப் பார்த்த நிகழ்ச்சியை ஆரம்பிக்க, “வேணாஞ் சித்தப்பா…“ என நான் அங்கேயிருந்து ஓடி வந்துவிட்டேன். இன்றைக்கு ராத்திரி அம்மாபக்கத்தில் தான் படுத்துக் கொள்ள வேண்டும்… என்று இருந்தது.
அம்மாவிடம் அறிவியல் பாடம் ஒப்புவிக்கும் போது, ஒரு வாய் சோறு வாங்கிக் கொண்டே, “அம்மா பேய் எல்லாம் உண்மையா?“ என்று கேட்டேன். “என்ன திடீர்னு?“ என்று கேட்டாள் அம்மா. “ஒழுங்கா பாடத்தைப் படிச்சி முடி“ என்றாள். பேய் இருக்கிறதா, இல்லையா என்று அவள் சொல்லவில்லை. அன்றைக்கு ராத்திரி எப்படித் தூங்குவது, என்று எனக்குக் கவலையாய் இருந்தது. ஆனால் அந்த நேரம் வந்ததும் கண் தன்னைப்போல ராட்டினம் சுழற்றி உலகமே எனக்கு இருண்டு விட்டது.

பையன்களிடம் வளர்ந்த பாவனை வந்தபின்னாலேயே பெண்களை அவர்கள் ஒருமாதிரி குறுகுறுப்புடன் பார்க்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். எனக்கு அப்படிப் பார்க்க பயமாய் இருந்தாலும், அந்தக் கிளர்ச்சி பிடித்தும் இருந்தது. அம்மாவைப் பார்க்கும் போது மட்டும் என் நினைவுகள் உட்சுருண்டு ஒரு வெட்கம் மேலிட்டது. பள்ளிக்கூடத்தில் முதல் பென்ச் ராஜேஸ்வரியின் பார்வையில் சிறு படபடப்பு, என்னைப் பார்க்கையில் வந்தாப்போல… உண்மையா தெரியவில்லை. ஏன் இப்படியெல்லாம் தோன்றுகிறது, என எனக்கே ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. இது தப்பு, என ஒரு குரல் உள்ளே கேட்டாலும், அது மிகச் சன்னமான குரல் தான். அந்தக் கிளுகிளுப்பு எனக்கு வேண்டியிருந்தது.

இக்காலங்களில் நான் கதைகள் வாசிக்கவும் ஆசைப்பட்டிருந்தேன். அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் இலக்கியப் பித்து உண்டு. பைன்ட் செய்த தொடர்கதைகளைத் தாண்டி அவள் தேடிப்பிடித்து வாசிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். ஜெகசிற்பியன், நல்லபெருமாள், சாண்டில்யன், சுஜாதா தாண்டி வந்திருந்தாள் அவள். தி. ஜானகிராமன் கதைப் புத்தகம் ஒன்று கிடைத்தது எனக்கு. அந்த கிராமிய நடையின் சுகம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. பெண்ணைப் பற்றி அவர் எப்ப எழுதினாலும் அடாடா, என்று இருந்தது. அது என் வயசினாலா தெரியவில்லை. ஆண்களைப் பற்றி இப்படி யாராவது பெண் எழுத்தாளர்கள் எழுதினால் அதையும் வாசிக்க ஆசையாய் இருந்தது.

எனக்கும் கதை எழுத ஆசை ஏன் வந்தது தெரியவில்லை. நான் ஒரு கதை எழுத நினைத்தேன். எதை எழுதுவது? பேய்க் கதை எழுதலாமா? காதல் கதை என்று… ராஜேஸ்வரி என்னைக் காதலிப்பதாக எழுதலாமா, என்றெல்லாம் தோன்றியது. என் சக பையன்கள் எல்லாரும், காதல் கவிதைகளில் இறங்கியிருந்தார்கள். அந்த அரிகிருஷ்ணன் தினசரி காலை பள்ளிக்கூடம் வந்ததும், அவன் எழுதிய காதல் கவிதைகளைப் பெருமையுடன் காட்டுவான். யாரையாவது காதலித்தே ஆக வேண்டும், என்ற நெருக்கடியில் அவன் இருந்தாப் போலிருந்தது.

காதல் கதை எழுத வேண்டாம், என திடீரென்று நினைத்துக் கொண்டேன். நான் கதை எழுதினால் அம்மாவிடம் காட்டலாமா, என்று தெரியவில்லை. அம்மா நிறைய வாசிக்கிறாள். அவள் யோசனை சொன்னால் நன்றாகத் தான் இருக்கும். ஆனால் அம்மாவுக்கு கோபம் வர வாய்ப்பு இருக்கிறது. “படிக்கிற வயசில் என்னத்துக்கு கதையும் கிதையும் உனக்கு?“ என்று அவள் திட்டவும் கூடும். அப்பாவிடம் காட்டலாம். அப்பா இதுவரை எங்களை கைநீடடி அடித்தது இல்லை. ஆக அந்த பயம் இல்லை. அப்பா பாடம் நடத்துகையில் ஒரு இசைலயம் இருக்கும். அப்பா சொல்லிக்கொடுத்து, கவிக்குயிலின் ‘பாலன்க்வின் பாரர்ஸ்‘ கவிதை எனக்கு மனப்பாடம். ஊஞ்சலாட்டப் பாடல்… கதையை எழுதி அவரிடம் காட்டலாம். இலக்கியம் நடத்துகிற அப்பா. அவர் என்ன சொல்வார் தெரியாது. பாடங்கள் தவிர அவர் செய்தித்தாள் கூட வாசிப்பது இல்லை. கதையைக் காட்டினால் 
வாசித்துவிட்டு, அவரது டிரேட் மார்க் புன்னகையைப் பதிலாக அவர் தரக்கூடும். சரி என்றும் சொல்லாத, தவறு என்றும் சொல்லாத புன்னகை. ஆச்சர்யமான அப்பா. ஆணின் மோனாலிசா இது. அம்மாவிடம் ஒரு பூடகத்தன்மை எப்பவுமே உண்டு. மூடுசூளை. அப்பா அப்படி இல்லை, என்று தோன்றுகிறது.

ஒரு காதல் கதையை ஆரம்பித்து எப்படி அதைத் தொடர என்று திணறி, விட்டுவிட்டேன். கதையை என்னவாச்சும் ஆரம்பித்து விட்டு அது தானாக நகரும் என்று நினைத்தேன். அது நடக்கவில்லை. என்னிடம் அதை வளர்த்துச் செல்ல போதிய வார்த்தை வளம் இல்லை. முழுசுமாக கதையை மனசில் வாங்கிக்கொண்டு பிறகுதான் எழுத்தில் கதையை நகர்த்த வேண்டும், என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.

அம்மா ஒரு கல்யாணத்துக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள். பட்டுப்புடவையும், மேட்சிங் பிளவுசுமாக அம்மாவைப் பார்க்கவே அழகு. தலைநிறைய மல்லிகைப் பூ வைத்திருந்தாள் அம்மா. அப்படி நேரங்களில் அம்மா சந்தோஷமாக இருந்தாள். இதை நான் இப்போது தான் கவனித்தேன். ஆ நான் பெரிய பையன், என நினைத்து சந்தோஷப்பட்ட கணம் அது. அப்படியே ஒரு பெண்ணை வர்ணிக்க வார்த்தைகளை நான் ஒரு வெட்கத்துடன் உள்ளே தேட ஆரம்பித்தேன். ராஜேஸ்வரியை நாளைக்குப் பார்த்தால் மேலும் எனக்கு உத்வேகம் வரக்கூடும் என நினைத்தேன். ஜானகிராமன் வேறு மனசில் அடிக்கடி எட்டிப் பார்க்கிறார்!

அம்மா ஊருக்குப் போயிருந்த இரவு. எனக்கு பேய் பயம் வந்தது. கூட தம்பியும் இல்லை. அம்மா அவனை கூடக் கூட்டிக்கொண்டு போயிருந்தாள். நானும் அப்பாவும் தான். அப்பாவிடம் அவர்மேல் கால் போட்டபடி கதைகள் பேச எனக்குப் பிடிக்கும். இப்படி திடீரென வாய்த்த தருணங்களை அப்பா விரும்பினாப் போலிருந்தது. எதாவது வாயளந்தபடி அவருடன் முதுகு சுகத்துடன் படுத்துக் கிடததல். அவர் நெஞ்சு முடிகளை அளைந்தபடியே. “நம்ம சித்தப்பா ஏன் கல்யாணமே பண்ணிக்கலை அப்பா?“ என்று கேட்டேன். “அட அவனுக்கு யார் பொண்ணு குடுப்பா?“ என்றார் அப்பா சலிப்புடன். சித்தப்பாவுக்குப் பெண் தேட எடுத்த முயற்சிகளில் அப்பா இப்படி உட்சுருண்டும் இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. கையில் கிடைத்த விவரங்கள் அடிப்படையில் நான் புள்ளிகளை இணைத்துக் கோலம் போட உந்தப்பட்டேன். கதை எழுத இப்படி கவனங்கள் அவசியம் தானே ஜானகிராமன்?... நான் வளர்ந்த பையன். என்னால் யூகங்களில் முடிவுகளை எட்ட முடியும்… என்று தோன்றியது. சித்தப்பா எப்படியோ குடிக்கப் பழகிக் கொண்டிருந்தார். சிகரெட் ஊதித் தள்ளினார். அதனால் அவர் எங்கள் வீட்டைவிட்டு வெளியேற நேர்ந்திருக்கலாம். யாரும் அவரைக் கேள்வி கேட்பதற்கு இல்லை. அவரை யாரும் கேள்வி கேட்பது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. தான்தோன்றி வாழ்க்கை அது. அது சரியா? அப்பா என்ன நினைக்கிறார்? முக்கியமான கேள்விகளின் போது அப்பா முகத்தில் ஒரு புன்னகையைத் தேக்கி உறையவிட்டு விடுகிறார். கேள்விகள் அத்தோடு ஸ்தம்பித்து விடுகின்றன.

சித்தப்பாவுக்கு பெண் சகவாசங்கள் இருந்தனவா தெரியாது. கையில் வேணுமட்டும் பணம் புரள்கிறது. அறுவடை சமயம் அவர் ராஜா தான். அவர் சொல்வது தான் கணக்கு. அப்பாவால் தம்பியைக் கண்டித்துக் கேட்க முடியவில்லை. பையன்கள் முன், குறிப்பாக தன் மனைவி, எங்கள் அம்மா முன் அப்பா தன் தம்பியிடம் கண்டிப்பு காட்ட விரும்பவில்லை. தவிரவும், இது முக்கியம். அப்பா கண்டிப்பானவர் அல்ல. தம்பியிடம் அவர் இளக்கம் காட்டுவது அம்மாவுக்கு எரிச்சலாய் இருந்தது. ஆனால் எங்கள் முன் அதை அம்மா காட்டிக்கொள்ள மாட்டாள். தி உட்ஸ் ஆர் லவ்லி, டார்க் அன்ட் டீப். அது அம்மாதான்.

பெண் சகவாசம் என்பது உற்சாகமான விஷயம் தான். பெண் என நினைக்கவே ஆண் மனசில் ஒரு இசைத்துளி கிளம்பி விடுகிறது. இது இப்போது எனக்குப் புரிகிறது. உள்ளே வெளிச்சமாய் ஒரு வெளிச்ச கிரணம் பாய்கிறது அப்போது. உற்சாகமான சித்தப்பா. பெண் இல்லாமல் ஆணுக்கு உற்சாகம் என தனியே உண்டா? வயல்வேலை செய்யும் பெண்களிடம் ஏ.எல்.ராகவன் போலவோ, சந்திரபாபு போலவோ சித்தப்பா பாடவும் செய்திருக்கலாம், என்று தோன்றியது.
ஊருக்குப் போகையில் அம்மா எத்தனை அழகாய் இருந்தாள். அலங்காரங்கள் பெண்களுக்கு மெருகு கூட்டுகின்றன. அவர்களின் பெண்மை அப்போது தூக்கிக்காட்டப் படுகிறது. வீட்டில் இருக்கையில் ஒப்பனையில் அலட்சியம் காட்டுகிறார்கள் பெண்கள். வெளியே கிளம்புதல் அவர்களின் எதோ மடையைத் திறந்து விடுகிறது. வெளியிடங்களில், பிறந்த வீடுகளில், புகுந்த வீட்டுப் பெருமைபட நடமாட, அதாவது அங்கே தன் ஆளுமை பற்றி எடுத்துச்சொல்ல, அவர்களுக்குப் பிடிக்கிறது. கல்யாணங்களில் திடீரென வீட்டு வேலைகள் இல்லாமல் உபரி நேரம் நிறையக் கிடைக்கலாகிறது. அவர்கள் அலங்காரம் பண்ணிக்கொண்டு இப்படி அப்படி நடக்கிறார்கள், அழகிப் போட்டி நடக்கிறாப் போல ஒரு பாவனை… அம்மாவின் அழகு என்பது அந்த முக அழகு மட்டுமா? அந்த விடுதலை உணர்ச்சி. புதிய காற்று முகத்தில் பாயும் உற்சாகம் அல்லவா அது?

திடீரென்று எனக்கு மனசில் ஒரு கதை வந்தது. அழகான அம்மா. இந்த வயசிலும் அழகான அம்மா. அப்பாவைக் கல்யாணங் கட்டிய புதிதில் ஒல்லியாய் எத்தனை அழகாய் இருப்பாள பிறந்த வீட்டில் இருந்து புது வீடு புகுதல். புதிய காற்றின் பரவசம் அது. அப்பா, எல்லாவற்றுக்கும் இணக்கமும் சுமுகமும் காட்டும் அப்பா… ஆகா, என எனக்குள் பரபரத்தது. நான் விறுவிறுவென்று மனசுக்குள் கதை ஒன்று வடிவமைக்க ஆரம்பித்தேன். ஜானகிராமனுக்கு நன்றி. என்னவோ யோசனையில் சற்று அலட்சியமாய் இருந்திருக்கிறாள் கோகிலா. என்றாலும் இயல்பாய் பெண்ணுக்கே உரிய எச்சரிக்கையுடன் சட்டென பதறி விழித்து எழுந்துகொண்டாள் அவள். தூக்கிவாரிப் போட்டது அவளுக்கு. முகத்துக்கு மிக அருகில் அவன். மாணிக்கம். ஓநாய் போன்ற அசட்டுச் சிரிப்புடன் மாணிக்கம். கோகி… என்ற அந்த இழுவை… “ஏண்டா குடிச்சிருக்கியா ?“ என எழுந்துவந்தாள். கோபாவேசமாய் பளாரென்று விட்டாள் அவன் கன்னத்தில் ஒரு அறை. நல்ல கதை. என்ன ஒரு சமுதாயச் சிந்தனை. இதை என்னால் எழுத முடியுமா? இதை நம்பகத்தன்மையுடன் சுவாரஸ்யமாய் என்னால் தர முடியுமா? அதெல்லாம் சரி, எனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு கதை எழுதத் தோன்ற வேண்டும்?

கதை கிடக்கட்டும். வாழ்க்கை அதைவிட எதிர்பாராத திருப்பங்களால் ஆனது. ஐயோ, அப்பா இறந்துபோனார். அம்மா கல்யாணத்துக்குப் போயிருந்தாள். அவள் திரும்பி வருமுன் இப்படி ஆகிப்போனது. வயலில் இருட்டில் அப்பாவை பாம்பு எதோ தீண்டிவிட்டது. கருநாகம் என்கிறார்கள். அப்பா மயங்கி அங்கேயே விழுந்துவிட்டார். யாருக்குமே தெரியாது. முன்பே யாராவது அவரைப் பார்த்திருந்தால் அவரைப் பிழைக்க வைத்திருக்கலாம்.

அம்மா கல்யாணத்திற்குத் தங்கவே இல்லை. அப்பா சீரியஸ், என்று தந்திகொடுத்து அவளை வரவழைத்தார்கள். சிரித்தபடி போன அம்மா அழுதபடி திரும்பினாள். அம்மா வந்து பார்த்தால், இதோ கூடத்தில் இப்பவும் அப்பா கிடத்திவைக்கப் பட்டிருப்பதாகத் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கிறது. அம்மாவின் எப்பவும் இறுக்கமான அந்த முகம்… அம்மா அழுது நாங்கள் பார்த்ததே இல்லை. அதிலும் அம்மா என்னைக் கட்டிக்கொண்டு, “ஐயோ மோகன்… நான் என்ன பண்ணுவேன்?“ என்று கதறியது எனக்குத் தாள முடியாமல் ஆயிற்று. இனி நான்தான் வீட்டுக்குப் பெரியவன், என சாவியை என்னிடம் அம்மா ஒப்படைத்த கதறல் அது. எனக்கு அந்தப் பளு தாங்குமா? என்னால் முடியுமா அது, அம்மாவே சரிந்து கிடக்கிறாள். நான்… சிறுவன் என்னால்… இல்லை நான் பெரியவன், என்ற நினைவே என்னைக் கேலி செய்கிறது.

சித்தப்பா தனியே ஓரமாய் வந்து நின்றிருந்தார். எங்கள் வீட்டுப் பக்கம் அவர் வருவது இல்லை. அப்பாவின் சாவு அவரை வரவழைத்து விட்டது. தயங்கித் தயங்கி வெளியே தான் நின்றிருந்தார். அப்பாவின் மரணம் அவரை ஒரு பேயைப் போல ஆட்டியது. சித்தப்பா பேயைப் பார்த்துவிட்டார், என்று ஏனோ தோன்றியது. அப்பா எப்படி அவரைப் பார்த்துக்கொண்டார். தன் அப்பா, எங்கள் தாத்தாவுக்குக் கொடுத்த வாக்கு அது. அப்பா கடைசிவரை அதைக் காப்பாற்றிவிட்டார். அருமையான அப்பா. அந்த அப்பாவை இழந்துவிட்டேன்.

அப்பா காரியங்கள் செய்கையில் மொட்டை அடித்துக்கொண்டேன். பள்ளிக்கூட சகாக்கள் என்னைப் பார்த்து வேடிக்கையாய்ச் சிரித்தார்கள். எனக்குக் கோபம் வந்தது. ஆனால் சிறிது நேரத்தில் எனக்கும் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. அருமையான அப்பா. என் அப்பாவைப் போலப் பார்க்க முடியாது, என்று பெருமிதமாய் உணர்ந்தேன். பாம்பு கடிக்கும்போது கூட அவர் புன்னகைத்திருப்பார் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் விஷம் விறுவிறுவென்று உள்ளே ஏறிய ஜோரில் கண் நிலைகுத்தி வலி ஆளைப் புரட்டியெடுத்திருக்கிறது. அப்பா ஒருமாதிரி முடங்கிக் கிடந்தார். புயல் முறித்த மரம்போல அப்பா வயல் வரப்பில் கிடந்தார். பாம்பு சட்டையுரித்தாப் போல, உயிர் உடலைக் கழட்டிவிட்டுப் போயிருந்தது.

என் கதையின் அடுத்த பகுதியை நான் இப்போது யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். ராத்திரி ராஜவேலு வீடு திரும்பினார். வீடு இருட்டிக் கிடந்தது. அவருக்கு ஆச்சர்யம். உடனே அது பயமாய் மாறியது. என்ன இது? விளக்கு கூட ஏற்றாமல்? கதவைத் தட்டப் போனால், தாளிடப்படாமல் தானே திறந்தது. அவர் பயம் அதிகரித்தது. ராஜவேலு உள்ளே போய் விளக்கைப் போட்டார். எங்கே இவள்? கோகிலா தட்டுப்படவில்லை. ராஜவேலு கோகிலாவைத் தேடினார். படுக்கையறையில் கோகிலா. சுருண்டு கிடந்தாள். உடம்பு கிடம்பு சரி இல்லையா?... என்னாச்சி?... என கிட்டேபோனார். பயமாய் இருந்தது. அவளைத் தொட்ட ஜோரில் அவளுக்கு முழிப்பு வந்தது. பாய்ந்து அவரைக் கட்டிக்கொண்டாள் கோகிலா. விக்கி விக்கி அழுகிற அவளைப் பார்த்தார் ராஜவேலு. அவருக்கு எதுவும் புரியவில்லை. முழுக்க அழுது ஓயட்டும் என்று ராஜவேலு காத்திருந்தார்.
அன்றைக்கு முழுக்க மாணிக்கம் வீடு திரும்பவில்லை. ராஜவேலு காத்திருந்தார். அவனைப் போய்த் தேடிப் பார்த்து அழைத்துவர விரும்பினார். ஆனால் அவனாக வரட்டும், அதுதான் சரி, என நினைத்தார். அவன் வரவில்லை. அவன் வரமாட்டான், என்று திடீரென்று தோன்றியது அவருக்கு. “சாப்பிட வாங்க.“ கோகிலா வந்து கூப்பிட்டாள். ராஜவேலு அவளைப் பார்த்தார். சிறிது தெளிந்திருந்தாள். பின்விளக்கின் வெளிச்சத்தில் தலைமுடிப் பிரிகள் மத்தாப்புக் கம்பிகளாய் ஒரு மயக்கம் தந்தன. வேணாம், என சொல்ல நினைத்தார் ராஜவேலு., அவர் சாப்பிடாமல் அவள் சாப்பிட மாட்டாள். அது அவருக்குத் தெரியும். “ஒரு டிபன் பாக்ஸ்ல கட்டிக் குடு“ என்றார் ராஜவேலு. “என்னது?“ என்றாள் கோகிலா புரியாமல். சற்று நிதானித்து ‘உங்களுக்கு வெட்கமாய் இல்லையா?“ என்று கோகிலா கத்தினாள். அவர் இதை எதிர்பார்த்தார். அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை. ராஜவேலு அவளையே பார்த்தார். பதில் சொல்லவில்லை.

கோகிலா கட்டிக்கொடுக்க மறுத்துவிட்டாள். ராஜவேலு சாப்பிடாமல் படுத்துவிட்டார். ரொம்ப நேரம் கழித்து கோகிலாவும் அவர் பக்கத்தில் வந்து படுத்துக்கொண்டாள். அவளும் சாப்பிடடிருக்க மாட்டாள். அது அவருக்குத் தெரியும். அவளுக்கு அவரது ஆறுதல் தேவையாய் இருந்தது. இப்போது அவர் இப்படி முரண்டு பிடிப்பது அவளால் தாள முடியாமல் இருந்தது அவள் பெண். அவளைப் புரிந்துகொள்ள உலகத்தில் யாருமே இல்லையா? கோகிலா அழுதபடியே படுத்திருந்தாள். ஒரு கை நீட்டி அவர் அவளைத் தன்பக்கம் இழுத்துக் கொள்வார்… என அவள் விரும்பினாள். ராஜவேலுவிடம் அசைவே இல்லை. அவரும் தூங்கியிருக்க மாட்டார். அது அவளுக்குத் தெரியும்.

மாணிக்கம் வீட்டுக்கு வரவே இல்லை. வெளியேயே தங்கிக்கொண்டாற் போலிருந்தது. அவர் அவனைப் போய்ப் பார்க்கவே இல்லை. மறுநாளும் அதற்கு அடுத்த நாளும் கோகிலா டிபன் பாக்சில் கட்டித் தரத் தயாராய் இல்லை. ராஜவேலுவும் சாப்பிட மறுத்து விட்டார். இப்படி ரெண்டு பக்கமும் இடி வாங்கினால் ஒரு பெண்ணால் என்ன செய்ய முடியும்?

ராஜவேலு சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பினார். உள்ளேயிருந்து கோகிலாவின் குரல் கேட்டது. “டிபன் பாக்ஸ் ரெடியா இருக்கு…“ ராஜவேலுவின் முகத்தில் புன்னகை வந்தது. அவர் ஆர்வமாய் வந்து அந்த டிபன் பாக்ஸை எடுத்துக்கொண்டார். தலை நிமிர்ந்து சிரிப்புடன் அவளைப் பார்த்தார். “தேங்ஸ்“ என்றார். கோகிலா அழுது கொண்டிருந்தாள்.

அப்பாவின் காரியங்கள் முடிந்து உறவினர்கள் கிளம்பினார்கள். எல்லா உறவுசனம் இருக்கிற வரை வீட்டுக்கு வந்துபோய்க் கொண்டிருந்தார் சித்தப்பா. எல்லாரும் போய்விட்டார்கள். தனிமை சூழ்ந்தது வீட்டில். அப்பா இல்லாத தனிமை. பாசி கவிந்த நீர்ப்பரப்பு போன்ற தனிமை. வீட்டின் நிர்வாக முழுப்பொறுப்பும் அம்மாகையில் வந்திருந்தது. சித்தப்பா பற்றி எங்களுக்குக் கவலைப்படுவதா வேணாமா என்றே தெரியவில்லை. சித்தப்பாவுக்கும் அப்பா இருந்த வரை ஒரு கவலையும் இல்லாதிருந்தது. வயல் வேலைகளில் கூட அப்பா அவரை எதிர்பார்க்கவில்லை. எது எப்படியானாலும் வீட்டில் இருந்து அவருக்கு அப்பா சாப்பாடு எடுத்துப் போனார். அப்பா சாப்பாடு எடுத்துப் போனது சித்தப்பாவுக்குப் பிடித்திருக்க வேண்டும்.

அம்மா இனியும் அதை நடைமுறைப் படுத்த மாட்டாள், என்று நான் நினைத்துக் கொண்டேன். கதையோ வாழ்க்கையோ, எப்படி இருந்தாலும்… இனியும் அவள் ஏன் தன்னைச் எல்லைசுருக்கிக் கொள்ள வேண்டும்? அம்மா என்ன நினைக்கிறாள் தெரியவில்லை. சித்தப்பாவுக்கு அவள் தன்விருப்பத்துடன் சாப்பாடு கட்டிக் கொடுத்து அனுப்பினாள் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? விஷயம் அப்படியானால் சித்தப்பா இங்கேயே வந்து சாப்பிட்டுவிடடுப் போயிருக்கலாம் அல்லவா? சித்தப்பா இங்கேயே எங்கள் கூடவே தங்கியிருந்து இருக்கலாம் அல்லவா?

பள்ளிக்கூடத்துக்குக் கிளம்புகையில் அம்மா என்னை அழைத்தாள். அவள் கையில் கேரியர். “என்னம்மா?“ என்றேன். “உங்க சித்தப்பாவுக்கு…“ என்றாள். எனக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. அம்மா முகத்தைப் பார்த்தேன். “என்னடா?“ என்றாள். நான் பேசவில்லை. என்றாலும் அம்மா கட்டித் தந்தது எனக்குப் பிடித்தமான விஷயமாய் இருந்தது. சந்தோஷத்தை முகத்தில் காட்டாமல் மறைக்க எனக்குத் தெரியவில்லை.

“அப்பா இருந்தவரை அவரோட, உங்க அப்பாவோட, சண்டை போடலாம்டா நான்…“ என்றாள் அம்மா. “ஆனால் அவர் போயிட்டார். அவர் போனபின் அவரோட கடமைகளையும் நான்தானே பார்த்துக்கணும்?“ என்றாள். “ஆமாம்மா“ என்றேன் நான் உற்சாகமாய். அம்மாவிடம் இப்போது என்னையிட்டு இன்னும் இணக்கம் வந்திருந்தது. நான் பெரிய பையன் ஆயிட்டேன் போல. சந்தோஷமாய் இருந்தது எனக்கு. சைக்கிளை கிட்டங்கி நோக்கி மிதிக்கையில் வாயில் பாட்டு வந்தது. சித்தப்பா பாடினால் எதுவும் ‘தில்லாலங்கடி தில்லாலே‘ என்று ஏ. எல். ராகவன் பாடல் எடுத்திருப்பார், என்று தோன்றியது.

* * *
storysankar@gmail.com