Wednesday, October 9, 2019


நான் பார்த்த திரைப்படம்
அ சு ர ன்

சில தத்துவங்களைக் காதில் வாங்கிக் கொண்டு அதில் அமிழாமல் “பரவால்லியே... இதைவெச்சி போணி பண்ணலாம்” என்கிற தமிழ்ப் படங்களில் இதுவும் ஒன்று.
01. முதல் பாதி கதை காட்டில் அப்பாவின் மகனின் பயணம் என்று ஓரளவு இயற்கைச் சூழல் சார்ந்து, பூமணி தன் நாவலில் பிரியப்பட்டுக் காட்டியபடி நகர்கிறது. ஆனால் அது திரைப்படத்தின் காடு, அடர்ந்த காடு அல்ல... மண் தரை. அதில் அவர்கள் எப்படி ஒளிந்து கொண்டார்கள் தெரியவில்லை. உயரத்தில் இருந்து வில்லன் தேடினாலும் அவர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. சினிமாக்களில் வில்லன் சுட்டால் குறி தவறும். ஆனால் கணவனை இழந்த பெண் வில்லனை ஒரே தோட்டாவில் தவறாமல் சுட்டுவீழ்த்தி படத்தை முடிப்பாள்... அதுபோல தனுஷோ அவனது உறவினர்களோ சுலபமாக அதே காட்டில் சந்தித்துக் கொள்கிறார்கள். வில்லனுக்கு மாத்திரம் அந்த வாய்ப்பு வரவில்லை. நாய்களுடன் வில்லனின் வேட்டை. ஆனால் சிதம்பரம் - தனுஷின் பிள்ளை - அவனது ஆசை வளர்ப்பு நாய் சரியாக இவனிடம் அடையாளம் கண்டு வந்து சேர்ந்து விடுகிறது.
02. இடைவேளைக்குப் பிறகு பஞ்சமி நில ஆக்கிரமிப்பு - கீழ் சாதிக்காரன் செருப்பு போட்டு நடந்தால் மேல் சாதி எதிர்ப்பு... என கலர் ஜிகினாக்கள் பறக்கின்றன. பஞ்சமி நிலத்துக்காகப் போராடுங்கள் போராடுங்கள், என்று பிரகாஷ்ராஜ் சொல்கிறார். சேரி பற்றி எரிகிறது... அதற்குப்பிறகு அந்த விவகாரத்தை அப்படியே விட்டுவிட்டு நிகழ்காலக் கதைக்கு சௌகரியமாக இயக்குநர் வந்து சேர்ந்து விடுகிறார். சமூகப் பிரச்னை சார்ந்து அவரது அக்கறை அவ்வளவுதான்.
03. நிகழ்காலக் கதையிலும் வன்முறை வேண்டாம்... என்கிற மாதிரி தனுஷ் சொல்கிறார். அத்தனை பாடு பட்டு தன் நிலத்தை விட்டுத்தராமல் காப்பாற்றி வந்தவர் பொசுக்கென்று தன் நிலத்தை எழுதிக் கொடுத்து விடுகிறார்.
பஞ்சமி நிலப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர் இப்படிச் செய்கிறார்...
அதை வழிமொழிகிறவர் யார்? பஞ்சமி நிலப் போராட்டத்தைத் தூண்டிய பிரகாஷ் ராஜ்.
04. நிறையக் காட்சிகளின் வாய்ஸ் ஓவர்லேப் தவறாகப் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. டெக்னிக் சார்ந்து படம் மிகப் பின்தங்கி யிருப்பது வருந்தத் தக்கது.
ஊர்ப்பஞ்சாயத்து ஒருபக்கம், காவல்துறை ஒருபக்கம்... எந்தத் தீர்ப்புக்கு இவர்கள் அடிபணிகிறார்கள் என்றே தெரியவில்லை. இடைவேளைக்கு முந்தைய பகுதிகளிலும் வில்லன் ஆட்கள் வெட்டியவனைத் தேடிப்போகிறார்கள்... போலிஸ் கண்டுகொண்டதாகவே தெரியவில்லை.
05. பல பத்து கோடிகள் சம்பளத்தில் ஒரு கதாநாயகனை வைத்துக்கொண்டு ஏழைகளைப் பற்றி படம் எடுக்கிறார்கள் தமிழில்... உணர்ச்சிவசப்பட்டு கைதட்டிவிட்டு வெளியே போனவுடன் சொன்னதையே மறந்து விடுவார்கள் தமிழர்கள் என்கிற அலட்சியம். தமிழ் ரசிகர்கள் மேல் திரைப்பட இயக்குநர்கள் வைத்திருக்கிற மரியாதையே அவ்வளவுதான்.
06. பஞ்சமி நிலப் போராட்டங்களில் தலை கொடுத்தவர் திரும்பவும் சரண்டர் ஆனால், தண்டனை அத்தனை எளியதாக இருக்குமா?
சாராயம் காய்ச்சியவருக்கு கதாநாயக அந்தஸ்தில் குறை ஒன்றுமில்லை. அவருக்குப் பெண் தர மறுப்பதும் பெரிய விஷயமாகக் காட்டப்படவில்லை. வேறிடத்தில் வந்து விவசாயி ஆகி விடுகிறார்... ஏன் தெரியவில்லை சாராயம் காய்ச்சி யிருக்கலாம்... தெரிந்த வேலையாச்சே.
07. நடுத் தெருவில் அவர்கள் அடித்துக் கொள்கிறார்கள். ஊரில் யாருமே தலையிடவில்லை. கடைசியில் இது இரு குடும்பங்களுக்கு இடையே உள்ள பிரச்னை என்று திடீரென்று வசனம் வருகிறது. சாதிப் பிரச்னை தேவைப்பட்டால் கையில் எடுத்துக் கொள்வார் இயக்குநர்.
08. முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள், அவர்களின் மோஸ்தரே இப்படித்தான். நட்சத்திர ஓட்டல்களில் புத்தக வெளியீடு செய்கிறார்கள் அவர்கள்...
09. விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளுக்கான படமாகவே தெரிகிறது அ சு ர ன்.

Monday, September 23, 2019


சிறுகதை - இந்தியா டுடே

பெயரே இல்லாத மனிதன்
எஸ்.சங்கரநாராயணன்

ப்பேர்ப்பட்ட வித்வான் அவர்... ரவிப்பிரகாஷ். என்ன குரல். என்ன குழைவு. என்ன ஜாலம்... இசைக்கருவிகளின் சாகசங்களையும் அநாயாசமாய் எட்டமுடிந்த குரல் அல்லவா அது? குரல் அல்ல, குரல் அலை. குரல் அருவி. குற்றாலக் குளிர் சாரல். பெயர் சொல்லவே வாய் மணக்கும். இசை மணக்கும்.
அவனுக்குக் குரலே இல்லை. பெயரே இல்லை. பெயர் எதற்கு? யார் அவனைக் கூப்பிடப் போகிறார்கள்? கூப்பிட்டாலும் எப்படி அவனால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்?
அவன் ஒரு செவிட்டு ஊமை. தொட்டே அவனைக் கூப்பிட வேண்டி யிருந்தது. மொழி அவனிடம் எடுபடவில்லை. கைகளாலும் சமிக்ஞைகளாலும் அவனோடு பேச வேண்டும்.
லேசாய் மழை தூறிக் கொண்டிருந்த வேளையில் அவன் அவரிடம் வந்து சேர்ந்தான். ஏனோ அவர்வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றான் அவன். காத்து நின்றான். அருமையான பொழுது அது. காலையின் சிறு வெளிச்சம். சோம்பல் முறித்து எழுந்துகொள்ளும் குதிரை.  ஒலிகள் இன்னும் திரள ஆரம்பிக்கவில்லை. சிறு மழைக்கு உலகம் இன்னும் சோம்பி ஒடுங்கிக் கிடந்தது.
தாவரத்துப் பசுமையில் அடர்வண்ணம் தீற்றும் மழை. காட்சி துவங்குமுன் அரிதாரம் பூசிக் கொள்கிறது பொழுது. அவருள்ளேயும் அலை புரட்டி யிருந்தது. எழுந்து கொள்ளும் போதே சிறு குளிரை உணர்ந்தார். மண்வாசனை. சட்டென்று திரைச்சீலையைத் திறந்து வெளியே பார்த்தார். ஆகா மழை துவங்கியது. வானத்துக்கும் பூமிக்குமாய்த் திரையிறக்கி யிருந்தது மழை. தத்தக்கா பித்தக்கா என்று நடந்து வந்து மடிமேல் அமர்ந்து கொள்ளும் குழந்தை போன்ற மழை. மனமெங்கும் ஈரம் பரத்துகிற, குளுமை பரத்துகிற மழை. அவர் பார்த்தார். மழைக் கம்பி வழியாக வானிலிருந்து தேவதைகள் வந்திறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
தம்புராவை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு வாசல் வராந்தாவுக்கு வந்து உட்கார்ந்தார். வாயில் தன்னைப்போல ஸ்வர அடுக்குகள் பூத்துச் சொரிய ஆரம்பித்தன. மல்லாரியும் தில்லானாவுமாக மழைக்கொட்டு. கொட்டும் மழை.
காம்பவுண்டுக்கு வெளியே அவன் அவரையே பார்த்தபடி காத்திருந்தான். சரி யாரோ ரசிகன் என்று நினைத்தார். வெட்டவெளியில் மழையில் நனைந்தபடி அவன் நின்றிருந்தான். நனைவதைப் பற்றி அவன் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. சிறு மழையும், நனைந்தால் அவருக்கு ஒத்துக் கொள்ளாது. ஜலதோஷம் சாரீர சத்ரு.
சற்று நேரத்தில் எதுவுமே தெரியவில்லை அவருக்கு. மழையே தெரியவில்லை. காத்திருந்த அவனே தெரியவில்லை. உலகே அழிந்து அவரும் அந்தத் தனிக்குரலும். ஆகா விண்ணையும் மண்ணையும் இணைக்கும் பேரவா கொண்டது மழை. அவர் சங்கீதமும் அப்படியே. காற்றிலேறி வித்தைஜாலம் செய்தது. தன்னைப்போல் ஊற்று திறந்து பீரிட்டுத் தெரித்தது. இசை வெள்ளம். என்ன பீரிடல். குபீரிடல். என்ன வேகம். இசை சாதகம். அஸ்வமேத யாகம் தான்.
அவன் காம்பவுண்டுக்கு வெளியே நின்றிருந்தான். மழை இப்போது உக்கிரம் பெற்றிருந்தது. மழையின் சிரிப்பு. ஆக்கிரமிப்பு. கொக்கரிப்பு. சொறிந்துவிடச் சொல்லி கழுத்தை நீட்டும் பசுப்போல் குதிரைபோல் முகத்தைக் காட்டிக்கொண்டு அவன் நின்றிருந்தான். தன்னை மறந்திருந்தான். நெற்றி தலை முகம் கண்கள் உதடுகள்... எங்கும் எங்கெங்கும் மழை அவனை முத்தமிட்டது.
மேலே சட்டை கூட அணியாத அவன்.
மழை அவருக்கு ஒத்துக்கொள்ளாது. அடாடா நனைகிறானே என்று சட்டென்று உணர்ந்தார் அவர். அவனோ அதைப் பற்றிக் கவலைப் படவில்லை. அட நனைகிறானே என நினைத்தார். சற்றே பொறாமையாய் இருந்தது அவனைப் பார்க்க. தனக்குள் புன்னகைத்தபடி அவர் தம்புராவை மடியில் கிடத்திக் கொண்டார்.
அதற்கே காத்திருந்தாற் போல காபியும் பலகாரமும் கொண்டு வந்தாள் நர்மதா. அவர் மனைவி.
நர்மதா கவனித்தாள். அவர் பார்வை வாசலில் நிலைத்திருந்தது. காம்பவுண்டுக்கு வெளியே அவன் இன்றும் நின்றிருந்தான். யாரவன் அவளுக்குத் தெரியாது. அவனுக்கு என்ன வேண்டும் தெரியவில்லை. அது அவன் கண்டுகொண்ட இடமாய் இருந்தது. சில மிருகங்கள் சில இடங்களைப் பரிச்சயம் செய்து கொள்கின்றன. பதிவு செய்து கொள்கின்றன. ஆடுகள் மாடுகள் நாய்கள் பூனைகள்... சில இடங்களை எப்படியோ தங்கள் இடங்களாக அடையாளங் கண்டு கொள்கின்றன. பிறகு எப்படி விரட்டினாலும் அவை அதைவிட்டுப் போகப் பிரியப்படுவதே யில்லை. அவனது பார்வையில் அந்த அடையாளம் அவளுக்குத் தெரிந்தது.
“நாலைஞ்சு நாளா அவன் இங்கயே சுத்தி சுத்தி வந்து நிக்கறான்” என்றாள் நர்மதா.
“உள்ளே கூப்பிடு” என்றார் ரவிப்பிரகாஷ்.
நல்ல திடகாத்திரமான உடல். தலையில் முண்டாசு. மீசையும் தாடியுமான முகம். அந்தக் கண்கள்... ஆகாவென இருந்தன. அதன் உள்ளொளி, தீட்சண்யம்... அவரைத் திகைக்க வைத்தது.
“உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று அவர் அவனைக் கேட்டார்.
அவன் அவரைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான். பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை.
“யார் நீ? உன் பேர் என்ன?” என்று கேட்டவர் உடனே தனக்குள் மண்ணாங்கட்டி என்பதுபோல் ஒரு பெயரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார். அதற்கும் அவனிடமிருந்து பதில் வரவில்லை. அவனிடம் அவரைச் சந்திக்கிற நெகிழ்ச்சி இல்லை.  பணிவு இல்லை. நெஞ்சு நிமிர்த்தி அவன் நின்றிருந்தான். இசையுலகின் சக்கரவர்த்தி அவர். அவர்முன் அப்படி யார் இதுவரை நின்றிருக்கிறார்கள். அதுவும் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல்...
சரிதான். இன்றைய காலையில் அவரது முதல் கோபம் அவனிடம் என்று நர்மதா தனக்குள் பதறினாள். எத்தனை கோபம் வரும் அவருக்கு. மனசின் சுருதி சிதறுண்ட போதெல்லாம் அவரால் சகித்துக் கொள்ள முடிவதே யில்லை.
என்ன தோன்றியதோ அவர் நர்மதா கொண்டுவந்த காலை உணவை அவனைநோக்கி நகர்த்தினார். “சாப்பிடு” என்றார் ரவிப்பிரகாஷ். அப்போதும் அவன் பேசவில்லை. அந்த உணவை மறுக்கவும் இல்லை. மெல்ல அவரைநோக்கி வந்தபோது அவன் உடம்பிலிருந்து ஈரம் சொட்டியது. தரையெங்கும் ஈரம். அழுக்கு. நர்மதா நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
சாப்பிடும்போது அவனிடம் அந்த அவசரம் இல்லை. பசி ருசியறியாது என்கிற ஆவேசம் இல்லை. அவன் ருசியறிந்தவனாய் இருந்தான். தட்டில் எதையும் மிச்சம் வைக்காமல் சப்பிட்டான்.
மொட்டைமாடியில் இருந்து சொட்டிக் கொண்டிந்தது மழைத் தண்ணீர். அதில் தட்டைக் கழுவி வைத்தான். அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தான். பளீரென்று பற்கள் ஜொலித்தன அப்போது. அப்போதும் அவன் எதுவும் பேசவில்லை.
“நீ யாரப்பா?” என்று கேட்டார் ரவிப்பிரகாஷ்.
அவர் உதடுகள் அசைவதை அவன் பார்த்தான். காதைக் காட்டி தனக்குக் காது கேட்காது என்று சைகையில் தெரிவித்தான். தன் சங்கீதத்தை ரசித்தபடி அவன் நின்றிருந்ததாக அவர் நினைத்தது ஞாபகம் வந்தது. எத்தகைய இறுமாப்பு என்னுள்... தனக்குள் நகைத்துக் கொண்டார். பேசுவாயா?... என்று கேட்க நினைத்தவர் சட்டென்று புரிந்து கொண்டார். அவன் செவிட்டூமை.
பரந்த வாசல் வெளியாய் காம்பவுண்டுச் சுவரும்... உள்ளே சந்தடிகளை விலக்கிய அமைதியான வீடு அது. அமைதிக்கு ஏங்கியவர் அவர். சப்தம் வேண்டாம் என்பதல்ல. அவர் சப்த ஒழுங்குகளை விரும்புகிறவர். சப்தச் சிதறல் அல்ல, சப்த அடுக்குகள்... அவனுலகம் இன்னும் சிரேஷ்டம். சப்தங்களே இல்லாதிருந்தது. அமைதி என்றால் என்ன என்று அவனால் பேச முடிந்தால் எத்தனை நன்றாயிருக்கும்... என நினைத்துக் கொண்டார். கண்டவர் விண்டிலர்... என்கிறதாக நின்றிருந்தான் அவன். பெயரே இல்லாத மனிதன்.
வாசல் பராமரிக்கப் படாமல் கிடந்தது.  வீட்டு வேலைக்காரர்கள் கார் ஓடுகிற நடு சிமின்ட் வளாகம் வரை பெருக்கி சுத்தம் செய்கிறவர்களாய் இருந்தார்கள். தோட்டத்தை புல்தரையை அவர்கள் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவன் புற்களைக் காட்டினான். தன்னோடு கொண்டுவந்திருந்த மண்வெட்டியைக் காட்டினான்.
“சரி” என்றார் அவர். தலையாட்டினார் பிறகு.
அங்கேயே பின்புறத் தொழுவத்தில் அவன் தங்கிக் கொண்டான். உடை என்று மாற்றுடை கூட அவனிடம் இல்லை. எங்கிருந்து வந்திருக்கிறான், யாருக்குத் தெரியும்? மழைக்கு வானத்தில் இருந்து கீழிறங்கி வந்தானோ... கார் டிரைவரிடம் சொல்லி அவனுக்கு வீட்டின் பின்புறம் தோது பண்ணிக் கொடுத்தபோது அவருக்கே மன நிறைவாய் இருந்தது அவன் வந்தது. சில நாட்களில் சில பாடல்கள் கச்சேரியில் சோபித்து விடும். பாடி முடிக்கையில் கரகோஷம் பெரும் அலையென மேடைநோக்கித் தாவியேறி வந்து ஆளையே நனைத்து விடும். (அவருக்கோவெனில் ‘சாமஜ வரகமனா...’)
என்ன இது, எழுத்தறிவு கூட இல்லாத ஒருவனை நான் வியக்கிறேன். கற்றாரைக் கற்றாரே காமுறுவர் என்கிறார்கள். கல்லானைப் பார்த்து நான் வியக்கிறேன். அவனிடம் எப்படியோ என் ஆளுமைத்தினவு - ஈகோ - மண்டியிடுகிறது தன்னைப்போல. அவருக்கே அது புது அனுபவமாய் இருந்தது. அவனது வாழ்க்கை, அதன் எளிமை, சட்டையுரித்த நிலை, நேரடித்தன்மை... பூச்சும் சுகமும் பாவனையுமற்ற தன்மை அவருக்குத் திகைப்பாய் இருந்தது. அதற்கேற்பவே அவன் கணந்தோறும் ஆச்சர்யங்களை வைரப் பொறிகளாய்த் தூவி நிறைத்துக் கொண்டிருந்தான் அவருக்குள்.
வந்த சின்னாட்களிலேயே அவனது விரல்களால் தரையை வசியம் செய்திருந்தான் அவன். வையகம் அவன் வசப்பட்டது. அவனது வியர்வை சிந்தி நிலமென்னும் நல்லாள் நகைத்துப் பூரித்தது. புற்கள் அளவாகக் கத்தரிக்கப்பட்டு தோட்டம் குப்பையற்று ஒழுங்குசெய்யப் பட்டிருந்தது. வாசலை நோக்கி தோட்ட நடுவில் செல்லும் சிமெண்டுச் சிறுவழி. அதன் இரு மருங்கிலும் குற்றுமரப் புதர்களை முழங்கையில் உரசாத அளவில் சீராக வெட்டி யிருந்தான். அரளிச் செடிகளைச் சுற்றிப் பாத்தி யெடுத்து நீர் பாய்ச்சிய ஈரம். பால் குடித்த குழந்தை உதடுகளாய் அவருக்குத் தென்பட்டது. தோட்டம்... அவரது தோட்டம்... பார்க்கவே கர்வம் வந்தது. புல்தரையில் ஜமக்காளத்தை விரித்து அதிகாலை சாதகம் செய்யலாம் என்றிருந்தது. மனசில் ஒத்தடம் தந்தாற் போலிருந்தது தோட்டத்தைப் பார்க்க.
அவனும் தோட்டத்தில் தனக்கென ஓரிடம் வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
தோட்டத்து மூலையில் தானாகவே எழும்பி யிருந்தது மூங்கில் புதர் ஒன்று. பாம்பு அடையும், வெட்டி விடுங்கள், என நண்பர்கள் பார்க்கும் தோறும் எச்சரித்த இடம். அதன் அருகே போனாலே உள்ளே யிருந்து சரசரப்பு கேட்கும். ஓணானோ பல்லியோ கீரியோ... இல்லை பாம்பே தானோ.
புதரைச் சீரமைத்து ஆள் நுழைகிற அளவில் வழி யேற்படுத்திக் கொண்டு அதன் உள்ளே ஓய்வெடுத்தான் அவன். எத்தனை மழைக்கும் உள்ளே நனையாமல் கிடந்தது. வெளிச்சம் ஊடாடி ஒளியும் இருளமாய்க் கைகுலுக்கிக் கிடந்தது. அவர் வெளிச்சம். அவன்தான் இருளாம்... என நினைத்து அவர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார். அடாடா, இன்னும் அந்த அதிகார போதை அடங்கவில்லையே எனக்கு...
அந்த சாதனையங்கிகாரம், சால்வைகள், மாலைகள், மேடைகள், பட்டங்கள், பரிசுகள், பேர், புகழ்... இவை சித்திக்கா விட்டால் இவனை என்னால் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியாது. நர்மதா... அவரது அன்பான மனைவி. அருமை மனைவி. அவளால் அவனது அருமையைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. எங்கள் மௌன நட்பின் வியூகத்தை கற்பனையே செய்ய முடியவில்லை...
நான் எண்களில் ஒன்று. முதல். அவனிடம் பூஜ்யத்தின் பிரம்மாண்டம் இருந்தது. அவன் வானத்தில் இருந்து, இயற்கையில் இருந்து சிதறிய ஒரு துளி. மழைத்துளி. நான்?... நான் ஒரு விருட்சத்தின் விதை.
நான் விதை. அவன் அதனுள் உறங்கும் உயிர்.
அன்றைக்குக் காலை கதவைத் திறந்து பார்க்கிறார். ஹாவென்று பிரமிப்பாய் இருந்தது. அந்தத் தங்கரளி உடம்பெங்கும் நகையாய் பூச்சுமந்து சிரிக்கிறது. எத்தனை பூக்கள்... பூக்களை முகர்ந்தால் தெரிகிறது அவன் வியர்வையின் மணம்.
மரத்துக்குள் உறங்கிக் கிடந்த ரகசியங்களை யெல்லாம் தோண்டி யெடுத்து உலகுக்கு, மாயாஜாலம் செய்தாற் போல, மந்திரக் கம்பளத்தை மூடி சட்டென்று விரித்துக் காண்பித்தாற் போல, சமர்ப்பித்திருந்தான் அவன். பெயரே இல்லாத மனிதன்.
மனிதன் என்பதே அவன் பெயர். எப்பெரும் பெயர் அது. மண்ணின் ரகசியங்கள் அறிந்தவன். தாவரத்தோடு சிநேகிதம் கொண்டாடுகிறவன். ஆ, தனக்கென ரகசியங்களே இல்லாதவன்! பூஜ்யன். பூஜ்யம் என்பதே வட்டம் அல்லவா? வட்டங்களோவெனில் ஆரம்பம் ஏது? முடிவேது?... எப்பெரும் நிலை அது...
நர்மதாவை மெல்ல உலுக்கி யெழுப்பி, காதில் கூப்பிட்டு அவர் தோட்ட வெளியைக் காட்டினார். தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்தாள் நர்மதா. வெளியே பார்த்தாள். அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஒரு குழந்தையின் குதூகலத்துடன் அவர் முகம். அவர் இத்தனை சந்தோஷப்பட்டு அவள் பார்த்ததே யில்லை. அவளும் புன்னகைத்தாள் அவரைப் பார்த்து. “தோட்டக்காரனுக்குப் போடற சோறு வீண் போகல இல்லையா?” என்றாள் புன்னகையுடன்.
அவர் ஹோ ஹோவென்று சிரிக்கிறார்.
சாம்பவுண்டுச் சுவரோரம் புதிதாய்ச் சில பூச்செடிகள் வைத்திருந்தான் அவன். அதில் ஒரு ரோஜாப்பூ பூத்திருக்கிறது. அவர் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் தான் அவள் அந்த விஷயம் சொன்னாள். அவர் மார்பு மேல் சாய்ந்து கொண்டு காதோடு ரகசியம் போலச் சொன்னாள். “நாள் தள்ளிப் போயிருக்கு” என்றாள் அவள்.
அவருக்குப் புரியவில்லை.
“என்னது?”
“அட இதெல்லாம் திரும்பச் சொல்வாங்களா?” என்கிறாள் வெட்கம் தாளாமல்.
“ஓகோ...”
“என்ன ஓகோ.”
“ஏய், நீ அம்மா ஆகப் போறியா?”
“ஆமாம். நீங்க அப்பா ஆகப் போறீங்க.”
“அட ஆமாம்” என்றபடி அவளை அழுத்தி முத்தமிடுகிறார்.
வெளியே அந்தத் தங்கரளிச் செடியின் உச்சியில் புதிதாய் ஒரு பறவை... வெண்ணிறக் கொக்கு வந்தமர்ந்து சிறகை அலகால் கோதிக் கொண்டிருந்தது.
கருச் சுமத்தல் பெண்மையை எத்தனை வசிகரமாக்கி விடுகிறது... மனோகரமாக்கி விடுகிறது. அவள் உதடுகள் கனிந்து விட்டன. முகமெங்கும் உடலெங்கும் ஒரு பூசித் திரண்ட ஒளி. கண்களில் புதிய கனவுகள். கனவுகளைக் கண்வளர்தல் என்று தமிழில் எத்தனை அழகாய்ச் சொல்கிறார்கள்.
சக மனித ரகசியங்களை ஊடாடி உட்புகுந்து மண்புழுவென அவன் பண்படுத்தி விட்டாற் போலிருந்தது. பெயரே இல்லாத மனிதன். அவர் முந்நாட்களில் குழந்தை இல்லை என மனதில் ஏங்கித் தவித்து கோவில் என தீர்த்தங்களில் முங்கி யெழுந்தவர் தான். அப்போதெல்லாம் நிகழாத நிகழ்ச்சி. நெகிழ்ச்சி... தன்னைப்போல அவரவருள் கவிதைகளைக் கண்டுபிடிக்க வைப்பது  அவனால் சாத்தியப் பட்டிருக்கிறது. அதை அவன் அறிவானா? அதை அவனுக்கு அவரால் எடுத்துச் சொல்ல முடியுமா? எப்படி? எப்படி அதை அவனுக்குச் சொல்வது எனத் திகட்டலாய் திகைப்பாய் இருந்தது அவருக்கு. கன்றுக்குட்டி முட்டி முட்டிப் பால் குடிக்கையில் தாய்ப்பசு திகைக்குமே, அதைப் போன்றதொரு திகைப்பு...
எங்கிருந்தோ வந்தான்... என மனசில் தன்னைப் போல பாடல் உருள்கிறது.
என்னவோ ஆகிவிட்டது அவருக்கு என்று புரிந்து கொண்டாள் நர்மதா. அவரும் அவளுமான உடலிசைவில் ஓர் இணக்கம், அன்பின் நெருக்கத்தை அவள் உணர ஆரம்பித்திருந்தாள். புதுவெள்ளம் வந்தாற் போல உள்ளே இளமை வெளிச்சப் பாலைக் கரைத்திருந்தது. நுரையாய்ச் சிரிப்பாய் அவர் உடம்பில் லயம் கூடி யிருந்தது. அந்தப் பரிவானதோர் முதுகு வருடல். அதில் பௌருஷ ஆளுமை விலகி கனிந்த மரம் குனிந்த குளுமை வந்திருந்தது. ஒரு மூடிதிறந்த காற்றின் ஆசுவாசம். மொட்டு வெடித்து விரிய வாய் திறக்கிறது. நீரின் மேல்மட்டத்துக்கு வந்து வாயைத் திறந்து காட்டும் மீன். உள்வாயின் சிவப்பு அவருக்குத் தெரிகிறது. தயங்கித் தயங்கிப் பேசுவாள் அவருடன். இப்போது அவளே இயல்பாய் தான் அவரோடு பேசுவதை உணர்ந்தாள்  நர்மதா. மண்முகடுகளைப் புதுமழை நெகிழ்த்திய மாதிரி...
அவரை அவள் புரிந்துகொண்ட மாதிரி, அவர் அவளைப் புரிந்து கொண்டாரா தெரியவில்லை.
தன்னுள் விளைந்த மாற்றங்கள் அவளையே திணறடிக்கின்றன. தாய்மை பெண்மையின் பரிபூரணம் தான். உயிருக்குள் உயிர் என்பதே எத்தனை அற்புதமான விஷயம். தாவரங்களோவெனில் அதை இன்னும் இன்னுமாக அனுபவிக்கின்றன. தினம் ஒரு பூ பூத்தல்... எத்தனை மகத்துவமான விஷயம். ஜன்னல் வழியே பார்த்தால் அந்த ரோஜாச் செடியில் தினம் தினம் புதியதாய் ஒரு பூ தலைநீட்டித் தலையாட்டுகிறது. சிரித்துக் கிடந்தது வாசல். ஒரு வேடிக்கை போல அவள் இங்கிருந்தே வாசனையை உள்ளிழுத்து அது தனக்கு எட்டுகிறதா என்று பார்க்கிறாள். எட்டுகிறதா எட்டவில்லையா என்றே புரியாமல், உள்ளே நிறைகிறது மனசின் வாசனை.
அவளுள் பச்சைப்புல் வளர்ந்து வளர்ந்து இப்போது நெற்கதிராய்ப் பால் பிடித்து உட்திரண்டு குனிந்து அசைகிறது. அடிவயிற்றில் கைவைத்தால் உயிரின் அசைவு. அவருள் இசையின் அசைவு போல அவளுள் உயிரின் அசைவு. இசைவு...
அவன் அந்த வீட்டின் இயக்கங்களுக்கு சுவாதினப் பட்டிருந்தான்.  அந்த எல்லைக்குள் சகஜமாக வளையவரத் துவங்கி யிருந்தான். தான் பாட்டுக்கு இருந்தான். யாரும் அவனோடு பேசவில்லை. பழகவில்லை. எப்பவாவது அவர் அவன்எதிரே வந்தால் சிறு சிரிப்பு ஒன்றைச் சிரிப்பான்.
உட்பக்கம் வராண்டா தாண்டி வரவேற்பறை. அவரது பட்டங்களும் புத்தகங்களும் நிறைந்த அறை அது. என்ன நினைத்தானோ ஒருநாள் அவனுக்காய்த் தோன்றி அவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். இங்கிருந்தே தெரிகிறது அவர்களுக்கு. அழுக்குக் கால்கள். கழுவாத கைகள். அவளுக்கு அவர் கோபப்பட்டு விடுவாரோ என்று பதட்டமாய் இருந்தது.
அவரது பட்டங்கள் படங்கள் எதையும் அவன் பார்க்கவில்லை. உள்ளே நுழைந்ததுமே பெரிதாய்த் தெரியும் அந்த மிகைப் புகைப்படம் - ஜனாதிபதியிடம் அவர் பரிசு வாங்கும் படம்... எதையும் அவன் நின்று ஊன்றிக் கவனித்தானில்லை. அவன் உள்ளே நுழைகிறான். சரி, அவன் எதை கவனிக்கிறான் என்று பார்க்க அவருக்கு ஆசை ஏற்பட்டது.
மாடியில் இருந்து அவர் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவள் அவரைப் பார்த்துக் கொடிருந்தாள்.
இடப்பக்கம் அவரது தனியறை. அவரது தம்புராவும் மூதாதையர் படங்களும் குருவும் தியாகையரும்... அந்த அறைக்குள் அவளே நுழையத் தயங்குவாள். அவன்... குளிக்கிற நியதி நியமங் கூட இல்லாத அவன் எத்தனை சுதந்திர உணர்வுடன் அந்த அறைக்குள் நுழைகிறான்... அவளுக்குப் பதட்டமாய் இருந்தது.
அவன் அவரது தம்புராவை எடுத்தது தெரிகிறது. ஒரு துணிகொண்டு அவன் அதைத் துடைத்தபோது ரும்ம்ம்மென்று சருதி நாதம் அதிர்வாய் அந்த அறையெங்கும் நிறைகிறது. அந்த ஒலியை அவன் அறிய மாட்டான். அவர் உடம்பே அந்த ஒலியில் அதிர்கிறது அந்த சுருதி மீட்டலில். அந்த நெருக்கத்தில் அவள் உடம்புக்கு அது பரவுகிறது.
அவனிடம் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவன்பாட்டுக்குத் துடைத்துவிட்டு அடுத்த வேலைக்குப் போனான். ஆ, தியாகையர் படத்தைத் துடைக்க ஆரம்பித்தான் அவன். பெயரே இல்லாத மனிதன். வியர்வை மனிதன். அவர் பதறவேயில்லை என்பது அவளுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது.
அந்த பூஜாடியில் பூக்கள் அவனை ஏமாற்றி விட்டன. பிளாஸ்டிக் பூக்கள் அவை. அவன் போலிகளை அறியாதவன். பொய்களை அறியாதவன். அரிதாரம் அறியாதவன். அந்தப் பூக்களைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் விளக்கேற்றிக் கொண்டிருக்கக் கூடும். முத்தமிடுகிறாற் போல, வாசனை பிடிக்கிறாற் போல அவன் அந்தப் பூக்களை நோக்கிக் குனிகிறான். அவருக்குச் சிரிப்பு. அவற்றில் வாசனை இல்லை என்று அவன் நம்பவில்லை. முதல் பார்வையிலேயே அந்த வாசனை அவனை எட்டாமல் போனதில் அவன் தன்னுள் ஆச்சர்யப்பட்டு, அனாலேயே அந்த அறைக்குள் நுழைந்தும் இருக்கலாம்.
அதற்கப்புறம் தான் அவன் ஆச்சர்யமானதோர் காரியம் செய்தான். அந்த செயற்கைப் பூக்களை எடுத்துவந்து வாசலில் குப்பைத் தொட்டியில் வீசினான். தோட்டத்தில் மலர்ந்திருந்த வண்ண வண்ணப் பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டான். ஒருதரம் ஆழ்ந்து அவன் கூட்டு வாசனையை சுவாசித்தான். பின் எடுத்துவந்து அந்த பூஜாடியில் செருகினான்.

•••
storysankar@gmail.com
91 9789987842 / 91 9445016842 whatsapp   

Thursday, September 19, 2019


அதோ பூமி

எஸ்.சங்கரநாராயணன்
(தினமணிகதிர் 1999)
வாழ்க்கை பற்றி அவனிடம் சில தீர்மானமான அபிப்ராயங்கள் இருந்தன. சதா துறுதுறுவென்று எதைப் பற்றியாவது சிந்திப்பதும் அதை உரக்க விவாதிப்பதுமாய் இருந்தான் அவன். படிக்கிற காலத்தில் இருந்தே அவன் படிப்பில் கெட்டிக்காரன். முதல் இரண்டு இடங்களுக்குள் அவன் கட்டாயம் வருவான். இலக்கியத்தில் அவனுக்கு ஆர்வம் இருந்தது. ஆங்கிலத்தில் சரளமாய் வாசித்துத் தள்ளுவான். பொடிப்பொடி எழுத்துக்களை இரவின் சிறு வெளிச்சத்தில் படுக்கையில் படுத்தபடி வாசித்து வாசித்துத்தான் கல்லூரி முடிக்குமுன்னே சோடாபுட்டி கண்ணாடி போட வேண்டியதாகி விட்டது.
அவன் ஒல்லியாய் ஆளே ஒடிந்து விழுகிறாற் போல இருப்பான். முருங்கை மரம். ஆனால் பேசினாலோ எங்கிருந்தோ அத்தனை அழுத்தம் வந்தது. கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு குறி வைத்துக்கொண்டு அதைநோக்கி அவன் ஆவேசப் பட்டாற் போலிருந்தது. “சாமெர்செட் மாம் ஒரு சினிக். இருந்திட்டுப் போட்டுமேய்யா. சடையர் இலக்கிய வகை ஆகாதா என்ன?” என்பான். “யாரைப் பற்றியாவது பொய்யா, தப்பா அவர் கிண்டலடிச்சிருக்கிறாரா?” என்று கேட்பான். “நம்ம தமிழிலேயே வசை பாடுதல்னு இருக்கே. காளமேகப்புலவர்... புகழறாப்ல இகழறுதுலயும், இகழறாப்ல புகழறதுலயும் யப்பா மன்னன். கத்துகடல் சூழ்நாகை காத்தான்தன் சத்திரத்தில்... ஞாபகம் இருக்கா?” என்று அந்த வஞ்ச இகழ்ச்சியை மனதில் நினைத்துப் புன்னகைப்பான். “நந்திக் கலம்பகம்?... ஐயோ, அந்தக் கடைசிப் பாடல்களை வாசிக்க வாசிக்க, நமக்கே உடம்பு பத்திக்கிட்டு எரியறாப்ல இருக்கும்,” என்பான்.
யார் யாரோ வந்து கேட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். அவனை மறித்தோ எதிர்த்தோ யாரும் பேசி அவள் கேட்டதேயில்லை. அவளுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருக்கும். எந்த விஷயம் பற்றியும் அவனிடம் எப்போதும் பேச முடியும். அவனிடம் அதற்கு ஒரு சுயமான கருத்து தயாராய் இருந்தது.
“தமிழில்... ஐயய்ய, முன்தலைமுறை எழுத்தாளன் அத்தனை பேரையும் சுட்டுத் தள்ளணும்யா,” என்பான் பல் குத்திக்கொண்டே. “எல்லாரும் திண்ணைப் பயல்க. ஒத்தன்ட்டக் கூட கமிட்மென்ட், ஆதன்ட்டிசிட்டி கிடையாது. எல்லாம் ஊறின கட்டைங்க,” என்றவன் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான். “ஓர் இலக்கியப் பிஸ்தா. ஊரைச் சொன்னாலும் பேரைச் சொல்லக் கூடாது. ஓர் உதாரணம்னு இதைச் சொல்றேன். அத்தனை மகானுபாவன்களும் இந்த லெட்சணத்துலதான் எழுதறாங்க, ஊஞ்சல்... டிகிரிகாப்பின்னு...  இந்த மகான் ஒரு கதையை இப்பிடி ஆரம்பிக்கிறார். (அவன் முகத்தில் பேச்சில் எத்தனை குசும்பு. அடாடா!) திருச்சினாப்பள்ளி ஸ்டேஷன்லதான் சாப்பாடு நன்னாருக்கு. ஆனா ரயில் அங்க அஞ்சி நிமிஷந்தான் நிக்கறது - இப்பிடி சுகவாசிகளா எழுதி எழுதியே சிந்தனை பண்ணிப் பண்ணியே நம்மளக் காயடிச்சிட்டானுங்க. அதான் இந்தத் தலைமுறையே மங்கி மக்கிப்போய்க் கெடக்கு.”
தலைவலி உடம்புவலி என அவன் படுத்து அவள் பார்த்ததே இல்லை. ஒருவேளை அவன் காட்டிக் கொள்வதில்லையோ என்னவோ. பார்க்க எப்போதுமே அவன் அலுப்பாய் ஆயாசமாய் இருந்தான். முழுக்கைச் சட்டையை முழங்கை வரை மடித்து விட்டிருப்பான். அதில்தான் சில்லரையோ பீடித்துண்டுகளோ வைத்திருப்பான். விரும்பாதது போலவே, ஆனால் கட்டாயம் அவன் பீடி குடித்தான். அவன் வாழ்வதே கூட வேண்டா வெறுப்பு போல, அலட்டிக்கொள்ளாத பாவனையில் தான் வாழ்வதாக அவளுக்குப் பட்டது. மச் அடோ எபவ்ட் நத்திங்.
தான் பார்க்கிற வேலை பற்றி, தன் உடல் பற்றி அவனிடம் ஓர் அலட்சியம் கவனமின்மை இருந்தது. இவ்வளவு அழகாய் ட்டு தி பாயின்ட் பேசுகிறவர், தலையை வாரிக்கொள்ளவாவது கொஞ்சம் சிரத்தை காட்டலாம். நியதி தவறாமல் ஷேவ் செய்து கொள்ளலாம். அவனது உடைகளை நன்றாக ஸ்டார்ச்சும் நீலமும் போட்டுத் துவைத்து மடித்து இஸ்திரி போட்டு அவள் எடுத்து வைத்தாள். சில சமயம் குளித்து விட்டு வந்து அவற்றை அவன் பீரோவிலிருந்து உருவியெடுத்துப் போட்டுக் கொள்ளும்போது அக்குள்ப் பக்கம், காலர்ப் பக்கம் என்று அது கிழிந்திருப்பதோ தையல்விட்டுப் போயிருப்பதோ அவளுக்குத் தெரியும். தைக்க மறந்திருப்பாள் அவள். அடாடா, என எழுந்து கொள்வாள். “குடுங்க. இதோ தெச்சிக் குடுத்திர்றேன்” என கைநீட்டுவாள். “ச். பரவால்ல” என்று அப்படியே மாட்டிக்கொண்டு அவன் வெளியேறுவான். அவளுக்கு வருத்தமாய் இருக்கும்.
எதைப்பற்றியும் அவன் அவளைக் குறை சொன்னானில்லை. எப்பவாவது இரவுகளில் அவளுடன் அவன் ஆசுவாசமாய்ப் பேசுவதுண்டு. அவை அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த கணங்கள். மென்மையான உன்னதமான கணங்கள். அவன் வேடிக்கையாய்ப் பேசினால் கேட்டுக்கொண்டே யிருக்கலாம். புதுசாய் எதாவது விஷயம் கிடைக்கும் அவளுக்கு. ‘‘ஹ, நம்ம பாரதிதாசன்... பெண்ணுரிமை பெண்விடுதலைன்னு குரல் கொடுத்ததா அவருக்குப் பேரு. அவரோட பாபுலர் ஹிட் சாங் எது தெரியுமா?”  என்று புன்னகைப்பான். “துன்பம் நேர்கையில் யாழெடுத்து நீ எமக்கு இன்பம் சேர்க்க மாட்டாயா?... என்னவொரு ஆணாதிக்க பெண்ணடிமைச் சிந்தனை, இல்லையா?”
“ரகுநாதன் மியூசிக்ல சுதா ரகுநாதன்... தேஷ். அருமையாப் பாடிருப்பா. இல்லே?” என்பாள் அவள். அவன் தலையாட்டி அங்கிகரித்தபடியே அவளைப் பார்ப்பான்.
“நீ டிகிரி படிச்சிருக்கே. என்னளவுக்குப் படிச்சிருக்கே... யார் கிட்டயும் இல்லாத அளவு நான் நிறையப் புத்தகங்கள்... வெரி ரேர் புக்ஸ்... வெச்சிருக்கேன், இது உனக்கே தெரியும். உனக்கு ஏன் படிக்கறதுல ஆர்வமே இல்ல?” என்று அவன் கேட்பான். நிஜமாய் அவனிடம் ஒரு வருத்தம் இருக்கும். “மாம் எழுத்துக்கு கேக்ஸ் அன்ட் ஏல் மட்டுமாவது படிச்சிப் பாரு...” என்பான். மனைவியை இன்னும் சாதுர்யமாய் அவன் வரித்திருந்திருக்கலாம். ஆனால் அப்படி இல்லாததில் ஏமாற்றம் அவனிடம் கிடையாது, என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அவளிடம் அவன் சொன்னதே யில்லை. இதுகுறித்து அவளுக்கு அவன்மேல் மரியாதை இருந்தது.
அவனது புத்தியின் தாகத்தை அவள் மிக மதித்தாள். இதுபற்றி அவன் யோசித்தானா தெரியாது. அநேக விஷயங்களை அவர்கள் பரஸ்பரம் பரிமாறிக் கொண்டது இல்லை. பேசிக்கொள்ளக் கூடாது, என்பதில்லை. விலாவாரியாய்ப் பேசி அறிவித்துக் கொள்கிற எளிய நிலையை இருவரும் தவிர்க்கிறவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் அன்பு வைத்திருக்கிறார்கள். ஆளுமை அவனிடம் இல்லை. தன் ஆளுமையை அவன் அவள்மீது பிரயோகிக்காத அளவில், அவளுக்கு அவனது ஆளுமை உறுத்தாத அளவில், அவன் நடந்து கொண்டான். ஒரு விஷயம் தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் அவள் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது தன்பங்குக்கு மௌனமாகி விடுவான். ஆமை தன்னை ஓட்டுக்குள் இழுத்துக் கொள்வது போல, மெல்ல பிடி உருவிக் கொள்ளுதல்... அவளுக்கு அது புரிந்தது.
அவனைப் பார்க்க வரும் நபர்களும் பல்வேறு தரப்பில் இருந்து வந்தார்கள்.  இந்தியப் பொருளாதாரக் கொள்கை பற்றிப் பேசவும் அவனிடம் ஆள் வருவார்கள். ஓஷோ பற்றிப் பேசவும் வருவார்கள். கம்யூனிஸ்டுகளும் வருவார்கள். மதவாதிகளும் வருவார்கள். எல்லாரிடமும் மாற்றுக் கருத்துக்களை அவன் தைரியமாகவும் ஆணித்தரமாகவும் எடுத்துச் சொன்னான். அதைமீறி அவர்கள் அவனை மதித்தார்கள், என்பது முக்கியம். அவனை அவர்கள் விரும்பகிற அளவுக்கு அவன் அவர்களை விரும்பினானா, மதித்தானா தெரியவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் அவனிடம் என்றாவது முரண்பட்டால், அதை அவர்கள் அவனிடம் அவனைப்போலவே அழுத்தமாக வெளிப்படுத்தினால், அவன் எப்படி எடுத்துக் கொள்வான் தெரியவில்லை.
இதுவரை வந்தவர்கள் எல்லாருமே, அவன் பேச, கேட்டுக் கொள்கிறவர்களாகவே இருந்தார்கள். ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. வீடு என்றில்லை, பொது இடங்களிலும் அவன் இப்படியேதான் நடந்து கொள்வான், என்றிருந்தது. எங்காவது கூட்டம் என்று அவன் அடிக்கடி போய்வருவதும் உண்டு. அங்கேயும் இப்படித்தான் திமில் சிலிர்த்த காளையாகவே நடந்துகொள்வான், என்றிருந்தது. உண்மையில் அவன் அப்படிப் பேசுவதற்கு ஒரு ரசிகர் கூட்டமே இங்கு ஏற்பட்டு விட்டிருந்தது. எதையும் ஒத்துப்போய் அவன் பேசினால் ஒருவேளை அந்தக் கூட்டம், பேச்சு ரசிக்கவில்லையே, என்று ஆதங்கப் படவும் கூடும்.
ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் வீடு களை கட்டியது. சில சமயங்களில் பேச வந்த ஆட்களும் பல்வேறு தரப்பில் இருந்து வந்திருந்தார்கள் என்றால் அன்றைக்கு விவாதம் தூள் கிளப்பும்.  அவர்கள் எதாவது பேசிக்கொண்டு அவன்வரக் காத்திருப்பார்கள். அவன் அவர்களில் சட்டாம்பிள்ளை போல. தலையைத் துவட்டிச் கொண்டோ, கழிவறையில் இருந்து செய்தித்தாளுடனோ அவன் வெளியே வர, அவர்கள் சட்டென்று மௌனமாகி, அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பார்கள். “வாங்க வாங்க” என்று அவன் அவர்களைப் பார்த்து சம்பிரதாயமாய்ப் புன்னகை செய்வான்.
“என்னவோ பேசிட்டிருந்தீங்க போலுக்கு?”
அவர்கள் லஜ்ஜையுடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்வார்கள்.
சிறிது மௌனம் நிலவும். பிறகு ஆளாளுக்கு அவனது செய்தித்தாளின் பக்கங்களை பாகம் பிரித்துக் கொள்வார்கள். அவன் பேச ஆரம்பிக்க அவர்கள் காத்திருக்கிறாப் போலவே இருக்கும் எல்லாம். அவனாகவே “கிங் லியர், படிச்சிருக்கீங்களா?” என்பது போலத் துவங்குவான். அவர்களில் சிலர் படித்திருப்பார்கள். ஆனால் அவர்களும் அதைப்பற்றி அவன் என்ன சொல்லப் போகிறான் என்றறிய ஆர்வப்பட்டு பேப்பரை மடக்கியபடியே திரும்பி உட்கார்ந்து கவனிக்க ஆயத்தமாவார்கள்.
“அதோட பாதிப்புல உலக மகா திரைப்பட மேதைகள் மூணு பேர் மூணு விதமாய்ப் படம் பண்ணிப் பார்த்திருக்காங்க. அப்டின்னா ஷேக்ஸ்பியர் எத்தனை பெரிய மேதைன்னு நினைச்சிப் பாக்கணும்...”
“இப்சனோட ஒரு நாடகத்தை வெச்சி நம்ம சத்யஜித் ரே கூட ஒரு படம் பண்ணிர்க்கார்...” என்று ஓர் அன்பர் தனக்குத் தெரிந்த தகவலைச் சொல்லுவார். அதைச் சட்டை செய்யாத பாவனையில் அவன் மேலே பேசுவான். “எனக்கென்னவோ பெர்க்மென்னை விட, ஏன் குரோசோவாவை விட, கோடார்டோட வியூகம் ரொம்பப் பிடிச்சது.”
அவளுக்கு ஓர் அட்சரம் புரியாது. இதெல்லாம் இவன் எப்போ பார்க்கிறான், எங்கே பார்க்கிறான் என்றிருக்கும். ஆனால் போலியாகவோ தெரிந்த பாவனையிலோ தவறான கருத்துக்களை அவன் சொல்ல மாட்டான், என்று அவனைப் பற்றி அவள் அறிந்திருந்தாள். சாமர்செட்டின் சிஷ்யன் அல்லவா?
சில சமயம் அவனோடு விவாதம் செய்ய கம்யூனிஸ்டுத் தோழர்கள் வருவதுண்டு. அவர்களைப் போல, வாதங்களைப் புன்னகை மாறாமல் பொறுமையாய்க் கேட்டுக்கொள்ளும் நபர்களை அவள் பார்த்ததே யில்லை. எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு பிறகுதான், “அப்டி யில்லைங்க தோழர்” என்று அவரகள் எதாவது சொல்வார்கள். ஆனால் அவர்கள் பேச அவன் காது கொடுக்கப் பிரியப்பட்டதே யில்லை.
“கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு ஜனநாயக நாடுதான் வசதி, கம்யூனிசம் பேச...” என்பான் அவன். முரட்டுத்தனமாகக் கூட சில சமயம் “மாறும் என்பது தவிர எல்லாமே மாறும், என்பார்கள். மாறாதது இன்னொன்று உண்டு. அதான் இந்தக் கம்யூனிஸ்டுகளோட ஐடியாலஜி” என்பான்.
“தோழர் நீங்க ஒண்ணு கட்டாயம் புரிஞ்சிக்கிட்டாகணும். இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடு. நமக்கு ‘இங்க’ ஜனநாயகத்துல  உள்ள குறைபாடுகள்லாம் வெட்ட வெளிச்சமா தெளிவாத் தெரியுது. இல்லிங்களா?”
“ம்.”
“ஏன் தோழர், அப்டின்னா சோவியத் ருஷ்யால கம்யூனிசம் தோத்துப் போச்சின்னு அவங்களே டிக்ளேர் பண்ணினாஅப்பமட்டும் அப்டி இல்லைன்றீங்களே?...”
தோழர் கடகடவெனச் சிரிப்பார். “அப்டி இல்லிங்க தோழர்...” என்று ஆரம்பிப்பார். அதற்குள் அவன் விவாதத்தை வேறு பக்கமாகத் திருப்பி வேறு நபருடன் பேச ஆரம்பித்திருப்பான்.
அலுவலகத்தில் அவன் எப்படி யிருந்தான் தெரியவில்லை. அவன் எவ்வளவு கடுமையாய்ப் பேசினாலும் ஏனோ அவனிடம் கேட்டுக் கொள்கிறவர்களாகவே எல்லாரும்  நடந்து கொண்டார்கள். ஒருவேளை முகக் குறிப்பிலேயே, தன் வாதம் எடுபடாது என்று உள்ளுணர்வால் அளந்து விடும் நபர்களை அவன் தவிர்த்து விடுகிறானோ என்னவோ? அந்த சாமர்த்தியம் அவனுக்கு உண்டுதான். எப்படியோ எதிராளியிடம் தன்னைப் பற்றிய ஓர் எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தி, ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தி, தன் அபிப்பராயத்தை அவனிடம் திணித்து விடுவதில் அவன் குறியாய் இருந்தான்.
வாதம் செய்வதில் காலப்போக்கில் அவன் அலாதிப் பிரியம் கொண்டவனாகி விட்டான். கருத்துச் சொல்லும் நிலையை விட, பரபரப்பான கருத்துக்களைச் சொல்ல, அவன் தன்னளவிலேயே தூண்டப் பட்டான். வக்கிர நவிற்சி எப்படியோ அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. கண்ணதாசன் வக்கிரமாய்ச் சொன்னது போல, அவன் திருமண வீட்டில் மணமகனாக இருக்கவும், இழவு வீட்டில் பிணமாக இருக்கவும் ஆசைப்படுகிறவனாய் இருந்தான்... கணவனைப் பற்றி இவ்வளவு கடுமையாய் நினைத்துக் கொண்டதில் அவளுக்கு சங்கடமாய் இருந்தது.
பெண்களிடம் எத்தனைக்கு அவனுக்கு மரியாதை இருந்ததோ அத்தனைக்கு நடைமுறை வாழ்க்கையில் காணும் பெண்களிடம் ஏமாற்றமும் அவனுக்கு ஏற்பட்டது. இரவுகளில் சிலசமயம் அவளிடம் கூட இந்த அபிப்ராயத்தை சற்று நிஜமான வருத்தத்துடனே தான் சொல்லுவான். “இந்த உலகம் என்பது ஆண்களும் பெண்களும் சம அளவில் அனுபவிக்க வேண்டிய ஒண்ணு. இதுல எனக்கு எந்த ஆட்சேபணையும் இல்லை... பிரச்னை என்னன்னா அதை ஆண்டு அனுபவிக்க எந்தப் பெண்ணாவது தன்னைத் தகுதி யாக்கிக் கிட்டிருக்காளான்னா, இல்லை...”
அவள் புன்னகை செய்வாள். “பொம்பளைங்களுக்கு இதுக்கெல்லாம் ஏது நேரம்? வீட்டு வேலைகளே சரியா இருக்கு எங்களுக்கு...”
மிகுந்த கரிசனத்துடன் அவன் அவளைப் பார்ப்பான். “இந்தக் குடும்பம்ன்ற புதைகுழிலேர்ந்து பெண் வெளில வரணும் முதல்ல... அப்பறந்தான் அவளுக்கு விமோசனம்” என்பான். இதெல்லாம் நடக்கிற காரியமா, என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.
“என்ன யோசிக்கறே?” என்றான் கவனித்து. சூட்சுமமான மனிதன் தான்.
“இல்ல. பெண்களுக்கு குடும்ப வாழ்க்கைன்றதே அவளோட தடங்களை அழிக்கிற ஒரு விஷயந்தான்... அதைத் தாண்டினவங்க சாதிச்சிருக்காங்க.”
“நீ என்ன சொல்றே?”
“காரைக்கால் அம்மையார். ஔவையார். ஆண்டாள்... இவங்க மூணு பேருமே பாருங்க... இல்லறத் தளையில மாட்டிக்காதவங்கன்னு நினைச்சிக்கிட்டேன்...”
“ஓ” என்றான் யோசனையாய். இப்படி அவன் யோசிததுப் பார்த்திருக்க மாட்டான் போலிருந்தது. மேலடியாக அவன் எதுவும் சொல்ல விரும்பி யிருக்கலாம். பேச அவனிடம் எதுவும் இல்லாதிருந்தது. அப்படியே கண்ணை மூடிக்கொண்டு தூங்க ஆரம்பித்தான்.
அவளுக்கே ஆச்சர்யமாய் இருந்தது தான் பேசியது.
கல்லூரிகளில் பேச்சுப் போட்டிகளில் அவள் கலந்து கொள்வாள். அது ஒரு பருவம். பரபரப்புக்கு தாகித்துக் கிடக்கிற பருவம். முன்னால் பேசியவள் பேசியதை கவனித்து, சட்டென்று அதிலிருந்தே அதை முரண்பட்டு தன் வாதத்தைத் துவக்க அவளுள் ஓர் உற்சாகம். பொதுவான பழக்கத்தில் என்ன பேசுவது என்பதையே அவள், மேடையேறும் தக்கணத்தில் மனதில் பிடித்துக் கொள்கிறவளாய் இருந்தாள். மேடையேறிப் பேச அவள் தயங்கியதே பயப்பட்டதே கிடையாது. யாரிடமும் எழுதித்தரச் சொல்லியோ, யோசனை கேட்டோ பழக்கமே கிடையாது.
இதுபற்றி ஒருதரம் அவள்அப்பா அவனிடம் சொன்னார். ஒரு வேடிக்கைபோல தலையாட்டியபடியே அவன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். என்ன பேசிவிடப் போகிறாள், என நினைத்தான் போல. அவளுக்கு வெட்கமாய் இருந்தது. நிறைய வாசித்தவன் அவன். மேற்கத்தியத் தாக்கம் உள்ளவன்.  அவன் எங்கே நான் எங்கே, என நினைத்துக் கொண்டாள்.
ஒருமுறை மகளிர் மாநாடு ஒன்றிற்கு அவனைப் பேச அழைக்க வந்தார்கள். இது எதிர்பாராதது அல்ல. பல சந்தர்ப்பங்களில் அவன் மகளிரை உயர்த்திப் பேசியும் எழுதியும் இருக்கிறான். வெறும் உடம்பாக அவர்களை அணுகுவது பற்றி அவனிடம் கடுமையான முரண்பாடு உண்டு. எந்தப் பெண்ணிடமும் உடல்ரீதியாய் அவன் கவரப்படாதவனாகவே இருந்ததும் கூட அவளுக்கு தன் கணவன் மேல் இருந்த மரியாதையான விஷயங்களில் ஒன்று.
சம்பிரதாயமாய் அவர்கள் கூட்டத்துக்கு ஒத்துக்கொண்ட பிறகு “நீங்கள்லாம் கருத்து அதிகாரத்தின் அடிமைகளாப் போயிட்டீங்க... உங்களுக்குன்னு தனி அபிப்ராயம் இல்லாதவரை... தனித்தன்மை, அடையாளம்... எப்பிடி வரும் உங்களுக்கு? வெறும் பிம்பங்கள்தான் நீங்க, இல்லையா? இதுல சுதந்திர சிந்தனை,  உரிமை மறுக்கப்பட்ட ஆவேசம் எப்பிடி வரும் உங்களுக்கு?” என்று ஆரம்பித்தான்.
அந்தப் பெண் எழுத்தாளர் தலையை ஆட்டியபடியே புன்னகையுடன் குளிர்பானத்தை எடுத்துக் கொண்டாள். “பொதுவா, நான் பார்த்த அளவுல, எஸ்பெஷலி தமிழ்நாட்ல பெண்ணுரிமை வாதம்ன்றதே வெறும் பாவனைதான்...” என்று அந்த நான்கு பெண்களையும் அவன் பார்த்தான். “பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்குத் தடையா ஆண்களைச் சொல்றது தப்பு. அதுக்குப் பெண்கள் தான் காரணம்...” என்றான் தொடர்ந்து.
“சார் இப்பவே எல்லாத்தையும் பேசிருவார் போலருக்கே...” என்று இன்னொருத்தி சொல்ல, எல்லாரும் சிரித்தார்கள். அவன் முகமே சிறுத்துப் போனது. பேச வாய்ப்புக்கு நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு இவன் அலைவதாக நினைத்து விட்டார்களா என்ன, என்று தனக்குள் கோபப் பட்டாற் போலிருந்தது. இந்த மேல்தட்டு வர்க்கப் பெண்கள், இவங்களுக்கு இந்த மாநாடே பொழுதுபோக்கு, அவ்வளவுதான்... என நினைத்துக் கொண்டிருக்கலாம் அவன்.  பெண்ணுரிமையை பேச்சுக்குரிய விஷயமாய் அவர்கள் வேடிக்கை பார்ப்பதில், பொழுது போகாமல் அவர்கள் கூத்தடிப்பதில், தானும் பங்கு கொள்ள வேண்டுமா?... என அவன் உள்ளூற யோசிப்பதாகப் பட்டது. ஒருவேளை கூட்டம்லாம் வேணாம், போய்ட்டு வாங்க, என்று அவர்களை அனுப்பிவைத்து விடுவானோ என்றுகூடத் தோன்றியது அவளுக்கு. அவன் பிறகு எதுவும் பேசாமல், தேதியை மாத்திரம் டைரியில் குறித்துக் கொண்டு, கைகூப்பி அவர்களை அனுப்பி வைத்தான்.
அவர்கள் போனதும் அலுப்புடன் “பாத்தியா?” என்றான் அவளைப் பார்த்து. “பெண்ணுரிமைன்னு வாயால சொல்றவங்களுக்கே அதோட நிஜமான வியூகம் பத்தித் தெரியல. இந்தப் பெண் எழுத்தாளர்ங்க என்ன எழுதறாங்க... கணவனுக்குத் தாலி கட்டுவோம்னு, இல்லாட்டி தாலியறுத்துக் கைல குடுன்னு எழுதறாங்க. புரட்சி எழுத்தாளர்னு மனசுல நெனப்பு வேற...”
அவள் புன்னகைத்தாள். சரியாய்த்தான் சொன்னான் அவன். டம்ளர்களை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளேபோகப் பொனவளை அவன் அருகே அமர்த்திக் கொண்டான். கண் சிமிட்டியபடியே “ஏய் நீ பேச்சுப்போட்டி அது இதுன்னு தூள் பண்ணினவதானே? வா. இப்பிடி உக்காரு” என்றான். அவளுக்குக் கூச்சமாய் இருந்தது. அவன் விடவில்லை.
“சொல்லு. இந்தப் பெண்ணுரிமை பெண்ணுரிமைன்றாங்களே, அதைப்பத்தி நீ என்ன நினைக்கிறே?”
“எனக்கென்ன தெரியும்?”
“அட என்னதான் சொல்றேன்னு பாப்பமே. ஓடிறாதே” என்றான்.
அவள் அவனையே பார்த்தாள். “இந்திய சமூகச் சூழல்ல...”
“யப்பா, அஸ்திவாரமே பலம்மாப் போடறியே?”
“நீங்க கிண்டல் பண்றீங்க...”
“இல்லவே இல்ல. சரி. நான் பேசாமல் கேட்டுக்கறேன். நீ பேசு...”
“நம்ம கலாச்சாரச் சூழல்ல பெண்ணுரிமைன்னில்ல ஆணுரிமைன்றதே, பெரிய அளவுல... தன்னிச்சையா ஆகறதுன்றது சாத்தியம் இல்லைன்னு எனக்குத் தோணுது.”
“ம்.”
“என்ன ம்? அவ்ளதான்” என்று அவள் புன்னகைத்தாள்.
“சரி” என்று அவன் தலையாட்டினான். “உனக்கு ஏன் அப்பிடித் தோணுது?”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நான் சொல்றேன். ஏன்னா... நீங்க கோழைகள். அடிமை வாழ்க்கைலியே ருசிதட்டிப் போனவர்கள். இந்தியப் பெண்களுக்கு அசட்டுப் பாதுகாப்பு உணர்வு ரொம்ப முக்கியம். எத்தனை கஷ்டம் வந்தாலும் குடும்பம்ன்ற வட்டத்துக்குள்ள இருக்கவே அவங்க நினைக்கறாங்க.”
அவள் புன்னகைப்பதைப் பார்த்து, நிறுத்திக் கொண்டான்.
“என்ன?”
“ஒண்ணில்ல.”
“என்னவோ சொல்ல வந்தியே?”
“இல்ல, குடும்பம் சிதர்றதுன்றது ஒரு மேற்கத்திய கலாச்சார ஐடியா. சிதறடிக்கறது பெரிசில்லை. சிதறிட்டா சேக்கறது கஷ்டம். வயலன்ஸ் லீட்ஸ் ட்டு வயலன்ஸ், இனவிடபிளி அன்ட் இன்வேரியபிளி...”
“காந்தியன் தாட். ஓகே. ஆனா...”
“நான் முடிச்சிர்றேன். அதான் பொறுமைன்னு நம்ம பெரியவங்க சொல்லி வெச்சாங்க. காலம் தாண்டியதும், நிதானப் பட்டப்பறம் யோசிச்சிப் பாத்தா, பாதி விவாகரத்து ஐடியாவே ரத்தாயிரும். காலம் பெரிய மருந்து, இல்லியா?”
“ஹா ஹா” என்று சிரித்தான் அவன். “கோபத்தை அடக்கு, கோபத்தை அடக்குன்னு சொல்லித்தான் உங்க அத்தனை பொண்ணுகளையும் இந்த ஆண்வர்க்கம் தூக்கி பாக்கெட்ல போட்டுக்கிட்டது. இந்தியா நாசமாப் போனதே இந்த சகிப்புத் தன்மைலதான். நிகழ்காலத்தைக் கேள்வி கேட்காமல் எல்லா முடிவுகளையும் சும்மாவாச்சும் தள்ளிப் போடறதுக்கு இடதுசாரி இயக்கத்தில் ஒரு பேர் சொல்லுவான்...”
“ரைட். எனக்கு உள்ள வேலை இருக்கு...” என்று எழுந்துகொண்டாள்.
“இரு. சும்மா வீட்டுவேலை வீட்டுவேலைன்னு செக்குமாடா ஆயிர்றீங்க நீங்க. நீங்க வேறும் ஸீரோவாவே அன்னிலேர்ந்து இன்னிவரைக்கும் இருக்கறதுக்கு இதான் காரணம்” என்றான் தொடர்ந்து.
சுருக்கென்றது அவளுக்கு. அவள் புன்னகை ஒளிமங்குவதை கவனித்தான். “ஐ மீன், நாட் யூ” என்றவன், “உண்மைல நீயும் பெரிய விதிவிலக்கு ஒண்ணுமில்லை. அதையும் சொல்லணும். எ ஸீரோ இஸ் எ ஸீரோ, வெதர் இட்டிஸ் பிக் ஆர் ஸ்மால்...” என்றான் அடக்க முடியாமல்.
அவள் அவனைப் பார்த்தாள். “இந்து தர்மப்படி, அர்த்தநாரிஸ்வர பாவமே பெண்ணை சமமா நடத்தற ஐடியாவுல வந்ததுதான்...” என ஆரம்பித்தாள். “நம்ம சம்பிரதாயம் என்ன சொல்லுது? ஆம்பளைக்கு வலப்பக்க ஸ்தானம் பெண்ணுக்குக் கொடுத்திருக்கு. எதுனால? பெண்ணை கௌரவிக்கத்தான்... நாங்க ஸீரோ. நீங்க ஒண்ணுன்னாக்கூட... நாங்க ஒண்ணுக்கு வலது பக்கத்து ஸீரோ” என்றாள் அவள்.
“வெரி குட்” என்று அவன் தலையாட்டினான்.
“நீங்க ஒருதரம் சொன்னீங்களே, ஞாபகம் இருக்கா?”
“என்ன?”
“கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு ஜனநாயக நாடுதான் கம்யூனிசம் பேச வசதின்னு...”
“சொல்லிருப்பேன். அதுக்கென்ன?” என்று ஆச்சர்யமாய்ப் பார்த்தான்.
“அது மாதிரிதான்... ஸீரோக்களின் மத்திலதான் ஒண்ணுக்கு அர்த்தம் வருது. விஞ்ஞானத்துல படிச்சிருப்பீங்களே, நெகடிவ் போல் எவ்வளவு முக்கியம்னு?”
“இன்னிக்கு என்னைத் தாளிக்கறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டியா நீ?”
“புத்தகம் படிச்சிதான் வாழ்க்கை புரியணும்னு அவசியம் இல்லை...” என்றாள் அவள். “உங்க அபிப்ராயங்கள், உங்க கிண்டல், உதாரணமா மதவாதின்னா உங்க எகத்தாளம் எனக்குப் புரியல...”
“சொல்லு, என்ன புரியல. புரியலன்னா கேட்க வேண்டிதானே?”
“மதங்களை அபின்னு சொன்னாரு...”
“காரல் மார்க்ஸ்...”
“ஆமா. அதை லெனினும் ஒத்துக்கிட்டாரு. லெனின்கிட்ட அவருக்குப் பிடிச்ச எழுத்தாளர் யார்னு கேட்டபோது, அவர் லியோ டால்ஸ்டாய் பேரைத்தான் சொன்னார். டால்ஸ்டாய் எவ்வளவு அழுத்தமான மதவாதி, இல்லியா?”
“யப்பா, நீ ரியலி நல்லாப் பேசற. இத்தனை நாள் நீ என்கூட பேசினதே யில்லையே இப்படி?”
“மாற்றுக் கருத்துக்களை நீங்க எப்பிடி எடுத்துக்குவீங்களோன்னு யோசனையா இருந்தது. அதான் தனியா இருக்கும்போது சொல்றேன்...”
அவன் அவளைப் பார்த்தான். “உண்மைதான். கூட்டத்துல உன்னை நான் மேலடி அடிச்சிருப்பேன். அதான் என் குணம்” என்று ஒத்துக்கொண்டான்.
“உங்க அளவுக்கு எனக்குப் பேசத் தெரியாது. ஆனா நீங்க மனிதர்களைப் படிக்கணும்.அது முக்கியம்னு சொல்லத் தோணுது. வசதியும், சுதந்திர உணர்வும் மிகுந்த வேற்று நாட்டோட கருத்துக்களை ஏட்டளவில் படிச்சிட்டு, நீங்க இங்க அப்ளை பண்ணிப் பாக்கறதும், கிண்டல் பண்றதும் சரி கிடையாது. இது மேற்கு அல்ல, கிழக்கு. தி சன் நெவர் செட்ஸ் இன் தி பிரிட்டிஷ் எம்பயர்ன்னான் அவன். நான் சொல்றேன்... பட் இட் ரைசஸ் இன் தி ஈஸ்ட்...”
“ஆகா ஆகாகா” என்றான் அவன். “இது என்ன, கம்பன் வீட்டுக் கட்டுத்தறியா?”
“ஸீரோ... ஸீரோவைக் கண்டுபிடிச்சவனே இந்தியன்தான் தெரியுமா? ஸீரோவைக் கண்டுபிடிச்சதும் கணிதம் எத்தனை புதிர்களை விடுவிச்சது தெரியுமா?”
“ஏதேது... சாமர்செட் மாம் மாதிரி என்னை வெச்சே, சினிக்கா நீ ஒரு கதை எழுதிருவே போலுக்கே?”
“நீங்க நம்பர் ஒன்னா இருங்க. வாழ்த்துக்கள். சம் ஃப்ராக்ஷன்லேர்ந்து ஒண்ணா ஆகறது உங்களுக்குத் தெரியும்... ஆனா, எதுலேர்ந்தாவது ஸீரோவா ஆறது?... அது இதைவிட எத்தனை கஷ்டம், இல்லியா?” என்றபடி அவள் டம்ளர்களை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே போனாள். அவள் போனபின்னும் அவள் விட்டுச்சென்ற அந்த ‘வெற்றிடம்’ அர்த்தபூர்வமாய் இருந்தது.

---
storysankar@gmail.com
mob 91 97899 87842 whats app 91 9445016842

Tuesday, August 20, 2019


நன்றி வடக்குவாசல் மாத இதழ்

நிர்த்தாட்சாயணி
எஸ். சங்கரநாராயணன்

யா கதை எனக்குத் தெரிஞ்ச அளவில் சொல்கிறேன். இது நான் எழுதும் முதல் கதை ஆகும். மேலும் கதைகள் எழுதுவேனா தெரியாது. அதற்கான நம்பிக்கையும் அவநம்பிக்கையும் இந்தக் கதை முடியும்போதுதானே எனக்கே புலப்படும்? இப்போதே இதன் கட்டுரை நடை என்னை ஆயாசப் படுத்துவதை உணர்கிறேன். சகித்துக் கொள்ளுங்கள். இத்தனை சீக்கிரம் நான் அலுப்படைந்துவிட முடியாது.
            கதை என்றால் நீதி தேவையா தெரியவில்லை. எதற்கும் நீதி ஒன்று வைத்துக் கொள்வது நல்லது. மழை வராங்காட்டியும் சும்மா குடை எடுத்துக் கொண்டு வெளியில் கிளம்புவது இல்லையா...
            சரி - இந்தக் கதைக்கு நீதி என்ன? பழைய ஈசாப் ரகமான நீதிதான். அதான் சொன்னேனே நான் பெரிய எழுத்தாளன் ஒன்றும் அல்லன். தவிரவும் இது என் முதல் முயற்சியும் ஆகும்...
            ஒவ்வோர் ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னாலும் ஒரு பெண் இருக்கிறாள். ஆட ஆச்சரியம் என்னவென்றால் தோல்வி பயத்திலான ஆண்களைக் கூட வெற்றி நோக்கி உந்தி - football போலத் தள்ளிவிட வல்லவள் அவள்.
            இது நீலகண்டனின் கதை. திடீரென நான் நீலகண்டனைப் பற்றி நினைக்கவும், அட எழுதவும் நேர்ந்து விட்டது. ஆறேழு வருடங்கள் முன்னால் என் வீட்டுக்கு அருகில் குடியிருந்த நீலகண்டன். திடீரென சாதனை நிகழ்த்தி பிரமிக்க வைத்தவன்...
            அவனைப்பற்றி தற்காலங்களில் நான் நினைத்துக் கொள்ளவும் வாய்ப்பு இல்லாதிருந்தது. ஊர்ப்பக்கம், அவர்கள் இருந்த வீட்டுப் பக்கம் இப்போது நான் போவதற்கான வேலையும் இல்லை. ஒருமுறை தற்செயலாகப் போனபோது வேறொரு தம்பதி இருப்பதை அவதானித்தேன். நான் குடியிருந்த வீடு பூட்டிக் கிடந்ததைப் பார்த்தபடி நான் நீலகண்டன் இருந்த வீட்டை கவனிக்க தற்செயலாக நேர்ந்து விட்டது.
            தற்செயல்கள்தான் கதையின் ஊற்றுக் கண்கள் என நினைக்கிறேன்.
            அப்போது கூட நீலகண்டனைப் பற்றிய நினைவு சேகரம் என்னிடம் நிகழவில்லை... (சரியான இலக்கியச் சொற்றொடர்கள் உபயோகிக்கிறேனா?) ஆ, அந்த வீட்டின் முகம் மாறினாப் போல எனக்குப் பட்டது. ஏன் அப்படிப் பட்டது? இது இலக்கியக் கதை ஆகும். அதில் இப்படித்தான் சொற்றொடர்கள் அமைக்கிறார்கள்...
            ஆனால் மாறவில்லை. அந்த வீட்டில் இருந்து கணவனும் மனைவியும் பெரிதாய்ச் சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் சச்சரவு உரத்து திடீரென ஒலித்தது. அடங்கிக் கிடந்த சத்தம் திடீரென கதவு திறந்தாப் போல உரத்துக் கேட்டது... தொண்டையின் கதவுகள்!
            விரைவில் இலக்கிய நடையை எட்டிப் பிடித்து விடுவேன்.
            சண்டை. உடனே ஆமாம், எனக்கு நீலகண்டனை, குறிப்பாக அவன் மனைவி தாட்சாயணியை, எனக்கு ஞாபகம் வந்தே விட்டது. அந்த வீட்டின் ராசியா அப்படி, என்றும் இருந்தது. யார் அந்த வீட்டுக்குக் குடி வந்தாலும் ஒரே சண்டையாக சச்சரவாகவே இருக்கும் போலும்!
            ஆமாம், இது நீலகண்டனின் கதை. எளிமையாய், அவர்கள் இருவருக்கும் பெயர்ப் பொருத்தம் இருந்ததை நான் முதல் கவனத்திலேயே புரிந்து கொண்டு மனம் மகிழ்ந்தேன். கலைஞன் அல்லவா? இப்படி விஷயங்களைக் கண்டுபிடிக்கவும் அவற்றை முறைப்படி தொகுத்து வரிசைப் படுத்தவும் அவன் மனசு பக்குவப் பட்டிருக்க வேண்டுமே? அவள் தாட்சாயணி என்றால் அவன் ஏன் நீலகண்டன்... விடமுண்ட கண்டன், எனக்கூட நான் ஒரு வேடிக்கைபோல நினைத்துக் கொண்டேன். அவள் தந்த காபி அத்தனை மோசமா என்றிருந்தது. நான் கலைஞன் அல்லவா?
            நான் அவர்கள் வீட்டுக் காபியை, வீட்டுக்குள் சென்று ருசி பார்க்கவில்லை. காரணம் நீலகண்டனே அவனது மனைவியிடம் சதா சண்டையைச் சமாளிக்கிறவனாக இருக்கிறான். எந்நேரமும் வெடிக்கிற பலூன் போல அவர்கள் வீட்டுக்கு உள்ளே நடமாடினாப் போல இருந்தது எனக்கு. தீவிரவாதிகள் போல, கையெறி குண்டுகளுடன் அவர்கள் நடமாடினார்கள். ஆனால் ஒருவர் தாக்குதலுக்கும் ஒருவர் தற்காப்புக்கும் என வைத்திருந்தனர் குண்டுகளை. யார் தாக்க யார் தற்காக்க என விளக்கம் தேவை இல்லை. தற்காத்து, தற்கொண்டாற் பேணாமல், தகைசார்ந்த தன் சொற்காத்து பிடிவாதம் பண்ணினாள் தாடகை, மன்னிக்க - தாரகை.
            அந்த இடமே ஒரு  எல்லை ஸ்தலமாய், கார்கில் போல எனக்குத் தோன்றியது. ஏன் அப்படித் தோன்றியது?... நான் எழுத்தாளன் அல்லவா?
            அப்போதே இப்படியாய் என்னில் எழுத்தின் விதைகள் இருந்திருக்கின்றன. என்றாலும் இப்போது இத்தனை வருட உறக்கங் கழித்து அவை முளைத்தெழுகின்றன. இது நான் எழுதும் முதல் கதை ஆகும். அன்பிற்குரிய பத்திரிகை ஆசிரியர் இதை வெளியிட்டு ஊக்குவிப்பாராக.
            நீலகண்டனும் தாட்சாயணியும் என் வீட்டருகே குடி வந்தார்கள். அந்த வீட்டுக்காரர் ஏனோ பெரும் அதிருப்தி கொண்டவராய் இருந்தார். அவர் யாரையும் தொடர்ந்து அங்கே இருக்க விட்டதே இல்லை. இரவு பத்து மணிக்கு மேல் விளக்கெரிவதோ, அடி பம்பில் தண்ணீர் அடிப்பதோ அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. வயசாளி. மனைவி இறந்தபின் தனியே சமைத்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டு அந்தக் கடைசிப் பகுதியில் - தன் வாழ்க்கையின் கடைசிப் பகுதியில் - அவர் இருந்தார். வீட்டு வாடகைப் பணத்தில் அவர் காலம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
            இரவில் பம்ப் அடிக்கும் சத்தம் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. தவிரவும் பொதுவான அமைதி அவருக்கு ஒருவேளை தேவைப் பட்டிருக்கலாம். என்றாலும் ஆச்சர்யகரமாக அவருக்குப் பக்கத்தில் வாடகைக்கு என்று குடியிருக்க வந்தவர்கள் அமைதியாய் இருந்தாலும், சண்டை போட்டாலுமே கூட பிடிக்கவில்லை... பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் தம்பதியாய் இருப்பதே அவருக்கு ஒருவேளை பிடிக்காமல் இருக்கலாம்.
            நான் எழுத்தாளன் அல்லவா? - இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில் இரவில் அவர் மாத்திரம் தூக்கங் கெட்டு நடமாடினார், நடமாட விரும்பினார் என்று தோணுகிறது. ஒடுகலான சிற்றறைகளில் தம்பதிகளின் சப்த முயக்கங்களை அவர் இருளுக்குள் பிடித்தும் பிடிக்காமலும் எதிர்கொண்டாரா? அந்த பம்ப் அடிக்கிற விஷயம்... சீச்சீ, அதை அத்தனை ஆபாசமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது இல்லைதான்.
            ஓனர் கதை வேணாம். அது வீணர் கதை. நம்ம நீலகண்டன்... பணிந்து போக அவன் எப்போதும் தயார் நிலையில் இருந்தான். எப்பவாவது என்னைக் கடை கண்ணிகளிலோ பொது இடங்களிலோ சந்தித்தால் அபார அமைதியுடனான வதனத்துடன் புன்னகை செய்தான். அந்த முகத்தில் பெரும் சாந்தம் எப்படி அமைந்தது?... பெரிய அளவில் அவன் வீட்டில் சண்டை நிகழ்ந்திருக்கும். போர் உக்கிரம் முடிந்து கந்தக வாசனையும் கரிப்புகை மிதப்பும் உட் புலன்களுக்கு எட்டும்... என்றாலும், ஒரு பதட்டத்துடன் செருப்பை மாட்டிக் கொண்டபடி அவன் வெளியேறி யிருப்பான் என்றாலும்...
            தெரு தாண்டியதுமே அவன் புதிய காற்றை உணர்கிறவனாய் அனுபவிக்கிறவனாய் இருந்தான். சிற்றறைக்குள் அவன் உலகம் இல்லை போலத் தோணியது. வீடு அல்ல அது கூடு. கூட கூட அல்ல கூண்டு!
            மாப்ள இதாண்டா இலக்கியம்! அதிலும் கதாநாயகன் சாதனையாளன்!... சூப்பர்.
            எங்கேயும் நிலையாக அவன் வேலையில் தங்கினான் என்றில்லை. சமையல் வேலை தெரியும். பதவிசான குமாஸ்தா உத்தியோகங்கள் அறியாதவன். பிடிக்காதவன். இவனைப் போன்ற அமைதிசாலிகள் குமாஸ்தாவாக இருக்கலாம். அவன் மனைவியும் ஒருவேளை அதை அங்கீகரித்திருக்கக் கூடும்.
            என்னைப் பற்றிச் சொல்லாமல் என்ன கதை? அதும் முதல் கதை.
            நான் - அட நீங்களே கண்டுபிடித்து விட்டீர்கள் - நான் ஒரு குமாஸ்தா.
            என்னவோ அவளுக்கு அவனையிட்டு அதிருப்தி. உலகத்தில் யாரையும் பற்றி - தன்னைத் தவிர! - அவளுக்கு அத்தனை நல்லபிப்ராயம் கிடையாது போலிருந்தது. கல்யாணத்தின் போதே அம்மி மிதிக்கிற சமயம் அவன் சுண்டு விரலை மிதித்து அலற வைத்தாளா என நான் கற்பனை செய்து கொள்கிறேன்.
            நீலகண்டனை எதிர்கொண்டு அ வ ள் ஆடினாள் ஊழிக் கூத்து.
            கண்ணொடு கண் இணை நோக்கி, வாய்ச் சொற்கள் பயனிலாது போகும் என்று, ஆயுதங்கள் ஏந்துகிறவளாய் இருந்தாள் அவள். வாதமாடினாள் அவள், பிடிவாதமாடினாள், நடமாடினாள், நா நடனமாடினாள்...
            தமிழ் வாழ்க!
            அவன் பெரும்பாலும் பொறுத்துக் கொண்டு மௌனமாய் இருந்தது கூட அவளால் பொறுத்துக் கொள்ள இயலாது போனதில் அந்தப் பின்னிரவில் அவன் வீட்டைவிட்டு வெளியேற வேண்டி நேர்கிறது.
            சம்பளம் என்று கூலி கொணரும் தினங்களில் கூட அவள் சிநேகம் பாராட்டினாள் இல்லை. அது சார்ந்த நெகிழ்ந்த கணங்கள் அவனுக்கு வழங்கப் பட வில்லை என்றே தோணுகிறது.
            நீலகண்டன் கல்யாணம் செய்து கொண்டிருக்கக் கூடாது அவளை, என நினைத்தேன். ஆனால் இப்படி முடிவுகளுக்கு வர அவன் கல்யாணம் செய்து கொண்டதே காரணம், என்பதையும் மறுக்க முடியவில்லை.
            ஒழுங்கான தேதியில் வீட்டு வாடகை தர அவனால் முடியவில்லை... என்றாலும் ஏனோ அவர்களை - அவர்களை மாத்திரம் - வீட்டுக்காரர் தொடர்ந்து வாழ அனுமதித்ததில் ஓர் வக்ர திருப்தி அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்ததா... இரவு கிளம்பும் அந்த சம்சார சம்காரக் கூத்தைக் கூட அவர் எப்படியோ - அவர் இயல்பையும் மீறி அனுமதிக்க அங்கீகரிக்க வேண்டியிருந்தது.
            உள்ளே திருப்தி கண்டாலும் சம்பிரதாய அளவில் அவர் அவர்களிடம் சமாதானமாகிப் போங்கள் என்று சொல்கிறவராய் இருந்தார்.
            அவர்கள் சமாதானமாகிப் போயிருந்தால், வீட்டை விட்டு வெளியே போங்கள், என்றிருப்பார்!
            நீலகண்டன் பதற்றம் காட்டாத ஆள். லேசில் அவனைப் பதட்டப் படுத்திவிட முடியாது. எங்கள் தெரு நாய்களுக்குப் பயப்படாத ஆளே அந்த வட்டாரத்தில் இல்லை. இரவில் சதா குரைத்து தூக்கங் கெடுத்தன அவை. அதனாலேயே, நீலகண்டன் வீட்டு ஓனர் விரும்பியபடி ஜனங்கள் இருட்டு முற்று முன்னரே வீடு திரும்புகிறவர்களாக இருந்தனர்.
            தாட்சாயணிக்கே அந்த நாய்களிடம் பயம் உண்டு. ஆச்சர்யமான விஷயம் கணவனிடம் சிறிதும் பயங் கொள்ளாத தாட்சாயணி கரப்பான் பூச்சியிடமும் எலியிடமும் அபார பயமும் அருவருப்பும் கொண்டவளாய் இருந்தாள். ஒருமுறை ஆத்திர உச்சத்தில் அவள் வீசிய சாமான் பின் அரிசி டின்னில் ணங்கென மோதி அதன் பின்னில் இருந்து பாய்ந்து துள்ளிய சுண்டெலி அவளை பயத்தில் மூர்ச்சையடையச் செய்து விட்டதாக நீலகண்டன் என்னிடம் சொன்னான், சிரிக்காமல்.
            சண்டை இவ்விதமாக முடிவுக்கு வந்தது ஒரு வழியாய்.
            நீலகண்டனுக்கு மிருகங்களையிட்டு - தெருநாய்களை யிட்டு பயம்... கலவரம் கிடையாது. பிராணிகளிடம் கூச்சம் அருவருப்பு அறவே கிடையாது. நல்ல சிநேகத்துடன் வீட்டில் அவன் ஒரு கிளி வளர்த்தான். அதைக் கூண்டில் கூட அவன் வைத்துக் கொள்ளவில்லை. சுதந்திரமாய்ப் பறந்து திரிகிறது கிளி. இரவில் அதைக் கூண்டுக்குள் உறங்கப் பணிக்கும் வரை வீட்டில் மின்விசிறி கூட சுழல விடாமல் பார்த்துக் கொள்வான். அவன் மனைவி எப்படி அந்தக் கிளியை அனுமதித்தாள் என்பதும் இன்றுவரை எனக்கு விளங்காத ஆச்சர்யம்.
            சிறகு கூட வளராத நிலையில் அந்தக் கிளியை அவன் வழியில் கண்டபோது நாய் குதறாமல் காப்பாற்றி வீட்டுக்கு அவன் கொணர்ந்ததாக என்னிடம் தெரிவித்தான். இந்நாட்களில் நாங்கள் ஓரளவு பேச்சு வார்த்தை சகஜப் பட்டிருந்தோம். அவன் கண்கள் அந்த அமைதி... நான் திடீரென, என்ன தோணியதோ, அவனிடம் சொன்னேன் - நல்ல நிதானமும், கண்ணியமும், கவன ஒழுங்கும் உன்னிடம் இருக்கு நீலகண்டன்... எதாவது பெரிசா சாதிக்கணும் நீ...
            நானா, ஒரு சமையற் காரனா?
            ஆமாம். சமையல் வேலை கேவலமானதுன்னா நீ நினைக்கிறே?
            தெரியல. எனக்கு வேற வேலை எதுந் தெரியாது.
            வேலைல உயர்ந்தது தாழ்ந்தது இல்லை - என்றேன் நான் சற்று விரைப்புடன். எழுத்தாள பந்தா அப்போதே எனக்கு வந்திருந்தது. ஆனால் என் முதல் கதை அவனைப் பற்றி அமையும் என்று எனக்கே தெரியாது.
            கின்னஸ் சாதனை பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். கண்டபடி யெல்லாம் சாதிக்கிறார்கள். உலகத்தின் மிகப் பெரிய குறட்டை யார் விட்டது, என்றெல்லாங் கூட அதில் ஏராளமாய்த் தகவல்கள் இருக்குமாம். நீளமான நகங்கள் கொண்டவன் ஒரு இந்தியன். அதிக நீளமான சடைமுடி, தலைமுடிச் சாமியார் பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்.
            அதெல்லாம் சாதனையா? - நீலகண்டன் சிரிக்கிறான். அதெல்லாம் ஓர் அமைப்பு... இவர்கள் சாதித்தது என்ன?
            வெறும் பல்லால் பெரிய லாரி, அது நிறைய பாரம் வைத்து இழுக்கிறார்கள். தலைமுடியால் இழுக்கிறார்கள்...
            அதற்கும் சிரிக்கிறான். எல்லாத்துக்கும் பின்னணி உண்டுதான்... என்கிறான் பிறகு.
            பெரும் பேய்க்கதைகள் கேட்டவன், சுய பயத்தில் நகத்தை வளர்க்கப் பிரியங் காட்டி யிருக்கலாம்!
            அப்பாவின் ரெண்டாம் மனைவி - சின்னம்மா கொடுமைக்கு ஆளான எவளாவது எவனாவது, அந்த மயிரை பலப்படுத்தி லாரிப் பாரத்தை இழுத்திருக்கலாம்!
            அந்த நெருக்கடியான சுய வாழ்க்கை சோகத்திலும் அவனிடம் ஒரு மந்தகாசம் இருப்பதை நம்ப வேண்டியிருந்தது...
            நீ வாழ்க்கையில் எதையாவது சாதிப்பே பாரேன்...
            எனக்கு என்ன தெரியும்னு நான் சாதிப்பேன், என்கிறாய், என்று நீலகண்டன் என்னைக் கேட்டான்.
            உன் வாழ்க்கை - உன் அனுபவம்... அதுரீதியாகவே அது சாத்தியம்... அவன் அப்படிக் கேட்டது, என்னை அங்கீகரித்தது எனக்கு உற்சாகமாய் இருந்தது.
            விளையாட்டுக்குச் சொல்றி சங்கர்?
            இல்லையில்லை... நிஜமாத்தான். ஏன்?
            உதாரணமா?
            உதாரணமா ஒரு கப்பல் ஊழியர் குழு பதினைந்து விநாடிகளில் 1000 சப்பாத்திகள் பண்ணினார்கள்... something like that - நான் படிச்சிருக்கேன். உனக்குத் தெரிந்த அளவில்...
            ச், வேற வேலை இல்லை, என எழுந்து போய்விட்டான், நீலகண்டன்.
            ஏன் அவரை இப்பிடி தேவையில்லாமல் பம்பரச் சுத்து சுத்தி விடறீங்க? - என என் சகஅதர்மிணி - சிம்ஹவாகினி அவள் பேர். வாயில்லாப் பூச்சி. பெண்டாட்டி சாந்தசொரூபமாய் அமைவது பூர்வ ஜென்ம புண்ணியங்களில் ஒன்று.
            1. எங்கள் பூர்விக, பழைய வீடு இது. 2. எங்களை நீலகண்டன் வீட்டு ஓனருக்குப் பிடிக்காது!
            எப்படியோ ஒருநாள் ஒரு மழைப் பொழுதில் எங்கள் வீட்டுக்குள் பாம்பு ஒன்று வந்து விட்டதை இப்போது நினைத்துக் கொள்கிறேன். ஆ என நான் பதறி, யாராவது ஆம்பளை ஓடி வாங்களேன்... என அலறினேன். நீலகண்டன் ஓனர் சட்டென உள்ளோடி தன் கதவைச் சார்த்திக் கொள்கிறார். அவர் தான் ஆண் என்கிற சவாலை ஏற்க முன்வரவில்லை. நானும்! - என்று பிற்பாடுதான் உணர்ந்தேன் வெட்கத்துடன். நான் ஒரு குமாஸ்தா, என முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன். முதலாளி பற்றியே கற்பனையே எங்களைப் பாம்பாகக் கொத்த வல்லவை.
            அட வந்தான் நீலகண்டன். துள்ளி வந்தான், எங்க, எங்க... சார் விலகுங்க விலகுங்க... தரையெங்கும் பரபரப்புடன் தேடினான். பாத்திர அடுக்குகளை சரசரவென விலக்கினான். சிறு பாத்திரங்கள் உருண்டன. கோரமான சப்தக் கலவரம். பார்சல் பாதி பிரித்த துவரம் பருப்பு, தண்ணீர்க்குடம் அசைந்து சிதறிச் சிந்தி... நீலகண்டன் பரபரப்புடன் தேடி, சட்டென்று அந்தப் பாம்பை...
            ஆமாம், கையில் பிடித்தான்.
            உஸ்ஸென அது சீறுமுன் பாயுமுன் எப்படியோ அதன் கழுத்தை அவன் பற்றி யிருந்தான். கடும் விஷங் கொண்ட கட்டு விரியன். அவன் கைத் தண்டில் பஸ் ஸ்டாண்டுப் பூக்காரியின் கைப்பூவாய்ச் சுற்றிக் கொண்டது கட்டு விரியன்...
            வெளியே தெருவில் போய் சாக்கடையைத் திறந்து அதை எறிகிறான் நீலகண்டன்.
            என்ன நீலு, அடிச்சிருக்க வேணாமா?
            ஐய போயிட்டுப் போவுது. நாம பதறாதவரை அது நம்மைத் தாக்காது.
            அப்பிடியா?
            ஊர்த் திருவிழா. சமையல் முடிச்சி ஆசுவாசமா, எங்க ஊர்த் தோப்புல நான் படுத்திட்டிருந்தேன். மரத்து மேலருந்து... பொத்துனு எம் மேல...
            பாம்பு!
            ஆமா.
            ஐயோ.
            நான் பாத்திட்டே இருந்தேன். என்னைத் தலையைத் து£க்கி அது பாத்தது...
            சிம்ஹவாகினி ஈஸ்வரா, என்றாள்.
            பிறகு தானே கீழயிறங்கிப் போயிட்டது...
            சமையல் வேலை நிரந்தரமானது அல்ல. கல்யாண மண்டபத்தில், வெளியிடங்களில் கோவில் சமாராதனைகள், திருவிழாக்கள் என அவன் சமையல் செய்கிறவன். வெளிவட்டாரங்களில் ஜனங்கள் உற்சாகங் கொப்பளிக்க நடமாடுவதைப் பார்க்க அவனுக்குப் பிரியமாய் இருந்தது.
            வேலை என இருந்தாலும் இல்லா விட்டாலும் அவன் வெளியிடங்களில் திரிகிறவனாகவும் தங்குகிறவனாகவும் இருந்தான். வெளியிடங்களில் தங்குவதால் அவனுக்கு வீட்டில் மேலும் சண்டை வலுத்தது. ஆகவே அவன் திரும்பவும் செருப்பை மாட்டிக் கொண்டு வெளியேறி, கடை கண்ணிகளிலோ, பொது இடங்களிலோ என்னைப் பார்க்க நேர்ந்தால் புன்னகை செய்தான்.
            அவன் புன்னகை அபார அமைதியாய் இருந்தால், அன்றைக்கு வீட்டில் பெரும் புயல் என்று நான் எண்ணினேன். புயலுக்குப் பின்னே...
            பின்னிரவில் நீலகண்டன் வீடு திரும்புவது அதிசயம் அல்ல. நாய்கள் பற்றிய பயமும் அவனிடம் இல்லை. இப்படி நேரங் கெட்டு... ராத்திரி சப்த எடுப்புகளைத் தொந்தரவுகளை வீட்டுக்காரர் விரும்புவது இல்லைதான். அவனுக்கு வேறு வழியில்லை.
            நேரங் காலம் இல்லாதது அவன் வேலை. ஊரே து£ங்கிக் கொண்டிருக்கும். அதிகாலை மூணு மூணரை. நாலு மணிக்கு மாப்ளைப் பார்ட்டி எழுந்து கொள்கையில் சூடா காபி, வெந்நீர் என்று கேட்டு ஆள் வந்து நிற்பார்கள். முந்தைய இரவே தேங்காய் துருவ, காய்கறி நறுக்க, இனிப்பு - பலகாரங்கள் செய்ய... என சமையல் வேலைகள் இரா முழுக்க இருக்கும்.
            சற்றே குடித்திருந்தான் அன்றைக்கு. எனக்கு ஆச்சர்யம், தற்காலங்களில் வாழ அலுத்திருந்தானோ? குடி அதுவரை அவனிடம் இல்லை.
            குடிகாரர்கள் குடித்த பின் சற்று ஆவேச எடுப்பு எடுக்கிற தெம்படைவதாக ஐதிகம். மரத்தை மட்டையை சுவர்களைப் பார்த்தெல்லாம் அவர்கள் ஆவேசப் படுகிறார்கள். சிலர் இதன் எதிர்வினையாக தெருநாயைக் கட்டிக் கொண்டு அழுதல் போன்ற மென்மையின் அம்சங்களுக்கு, இதன் எதிர்த் திசைக்குத் தள்ளப் படுகிறார்கள்.
            டீய் கதவைத் தொறடி... எனக் கூப்பாடு போட்டான் நீலகண்டன்.
            எனக்கு ஆச்சர்யம். என்ன ஆச்சி நீலகண்டனுக்கு. சிம்ஹவாகினிக்கு பயம். நீங்க உள்ள வாங்கோன்னா...
            எனக்கும் பயம்தான். என்றாலும் மனைவி முன்னால் நான் தைரியசாலிதான்.
            ஆம்பிளைதான்!
            ஜன்னல் கதவு திடீரெனத் திறந்தது. திகைக்கக் கூட முடியாத வேகத்தில் அவன் மீது ஒரு விளக்குமாத்து அடியும், செருப்பும் விழுந்ததைப் பார்த்தேன்.
            திரும்ப ஜன்னல் சார்த்திக் கொண்டது.
            நிகழ்ச்சியின் விபரீதத்தையும் மீறி நான் சிரித்தேன். கடகடவென, அடக்க முடியாமல், பொங்கிப் பொங்கி நான் சிரித்தேன். ச்சீ, பாவம்... என்றபடி என் மனைவியும்... சிரித்தாள்.
            நீலகண்டன் என்னைப் பார்த்தான். எங்களைப் பார்த்தான். என் சிரிப்பு நிற்கவில்லை. ச்சீ பாவம் என நினைத்துக் கொண்டேன். சிரித்தேன்.
            தலையைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டபடி அவன் வெளியேறினான். அப்புறம் அவன் வீடு திரும்பவே யில்லை. தாட்சாயணியைப் பார்க்க வரவே யில்லை. நாங்கள் அவர்களை மறந்து போனோம். நாங்கள் என் பையன் படிப்பு இத்யாதி மும்முரங்களில் நகரம் வந்தோம். இடையில் தாட்சாயணி என்ன ஆனாள், எப்படி வாழ்க்கைப் போக்கைச் சமாளித்தாள், எதுவும் தெரியாது. அதைப் பற்றி கவலையோ ஞாபகமோ எங்களிடம் இல்லை...
            இப்போது கூட எங்களுக்கு தாட்சாயணி ஞாபகம் வரவில்லை. நீலகண்டனின் ஞாபகம்தான் வந்தது. ஆனால் அவனை ஞாபகப் படுத்தியவள் தாட்சாயணி!
            மார்க்கெட் பக்கம் நான் தாட்சாயணியைப் பார்க்க நேர்ந்தது.
            வணக்கம் சார்.
            அட.
            பாவம். மெலிந்திருந்தாள். உடைகள் சோபையற்று இருந்தன. நீலகண்டன் அவளை நன்றாகவே வைத்துக் கொண்டிருந்தான். நல்லுடைகள், அலங்கார சாதனங்கள்... என அவனையிட்டு அவள் செலவுகளை அவன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அபரிமிதமான திமிர். கெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்...
            எப்படி இருக்கேம்மா? - என்றேன் பொதுவான குரலில்.
            ச் - என்றாள்.
            இந்தப் பக்கமா வந்தாச்சாக்கும்?...
            உங்க வீட்ல பத்து பாத்திரம் தேய்க்கறா மாதிரி சின்ன உத்யோகம் கிடைச்சாக் கூடத் தேவலை. ரொம்பக் கஷ்டம் மாமா... என்றாள்.
            நான் பேச்சை மாற்ற விரும்பினேன். அவளுடன் அதிகம் பேசியதில்லை நான். நீலகண்டன்தான் எப்பவாவது என்னுடன் பேசிக் கொண்டே சிறிது தூரம் நடந்து வருவான். காலையில் பால் வாங்க வைகறை இருளில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொள்வான்.
            நீலகண்டன்...
            அவர் வரவே இல்லை சார். நான் தனிதான்... என்றவள் நான் எதிர்பாராத விஷயம் சொன்னாள்.
            அவரைப் பத்தி பேப்பர்ல வந்திருந்தது, மாவு சலிக்கறச்ச அந்தப் பேப்பர்ல பார்த்தேன்.
            ம்... என்று திரும்பிப் பார்த்தேன். ஜாக்கெட்டுக்குள்ளிருந்து பர்ஸ் எடுத்து, அந்தச் செய்தித் துண்டுத் தாளைக் காட்டினாள்...
            நீலகண்டன். அதி வீரிய விஷப் பாம்புகளுடன் 60 மணி நேரம் ஒரே கூண்டில்...
            நம்ம நீலகண்டனா?
            தனியே புறப்பட்டவனுக்கு எத்தனை விதமான அனுபவங்கள் நிகழ்ந்தனவோ. கைவசம் தொழில் இருக்கிறது. வெளியிடம் சுற்றித் திரிகிற ஆர்வமும், நிறைய நேரமும் இருந்தது... எதையாவது செய்ய உள் ஆவேசம் வந்திருந்தது போலும்...
            இது... நம்ம நீலகண்டனா... என்றேன் நம்ப முடியாமல்.
            அவராத்தான் இருக்கும்... நீங்கதானே சாதனை பண்ணு, சாதனை பண்ணுன்னு சொல்லுவீங்க... என்றாள்.
            இது சாதனைதானே? - என்றாள்.
            சாதனை இது அல்ல... என நினைத்துக் கொண்டேன். உன்னுடன் வாழ்ந்தானே அது. அதுதான், என்று சொல்ல முடியுமா?
*
storysankar@gmail.com
91 97899 87842 / 91 94450 16842