Monday, June 26, 2017

மாயபிம்பம்
அமர்நாத்
(நாவலின் பகுதி)
'ப்ரணவ்! இந்த வாரத்துக்கு என்ன?”  
'என் ஜெர்மன் பாடத்தில் வந்த ஒரு கவிதை.  ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸேயின் கற்பனை. படித்தவுடனே பிடித்துவிட்டது. அதை ஆங்கிலத்தில் எழுதிப்பார்த்தேன்.”  
'எங்கே, காட்டு!”
அவன் நீட்டிய காகிதத்தில்.
வாழ்க்கைக் கட்டங்கள்
அரும்புகட்டி மலர்ந்து வாடும் பூக்கள்
முதுமையைத் தேடிப்போகும் இளமை
ஒவ்வொரு முடிவும் இன்னொன்றின் ஜனனம்.
ஒரு பருவத்தின் அறிவும் பெருமையும்
தொடர;ந்து நம்முடன் வருவது நியாயம் இல்லை.
நிகழ்காலத்துடன் பிரிவு எதிர;காலத்தின் வரவேற்பு.
நாளை புதிய வார்ப்புகள், புதிய இணைப்புகள்.
ஒவ்வொரு ஆரம்பமும் ஒரு ஜாலம்.
அதுவே வாழ்க்கையின் சுவாசம்.

பழகிவிட்ட இல்லம் நமக்குச் சிறை.
தினசரி வழக்கங்கள் கைகால் விலங்குகள்.
நிரந்தரம் நம்மைக் கட்டிக்காக்கும் காவல்.
வீட்டுக்கு வெளியே கைநீட்டி அழைக்கும்
முடிவற்ற தொடுவானம், அதோ! 
ஒரு கட்டம்
அதில் அடுத்த கட்டத்தின் நுழைவாயில்
வழிகாட்ட பிரபஞ்ச சக்தி.
பரிச்சயங்களுக்கு விடைசொல்லி
பயணத்தைத் தொடர ஏன் தயக்கம்?

இறப்பும் ஒரு விடுதலை. 
முடிவற்ற பயணத்துக்கு முன் வரும்
பிரியாவிடை. 

ரஞ்சனி மேலோட்டமாகப் பார்வையை ஓட்டினாள். பிறகு, ஒவ்வொரு வார்த்தையாகப் படித்தாள். கடைசியில் ஒட்டுமொத்தமாக ரசித்தாள். அப்படிச் செய்தபோது ஓரக்கண்ணால் ப்ரணவை அளந்தாள். பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து வந்ததும் இடுப்பைக் கட்டிக்கொண்ட சிறுவன். ஏழாம் வகுப்புவரை அவளிடம் கணிதம் கற்ற மாணவன். இப்போது பெரியவர்களுக்கு சரிசமமாக வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளை விவாதிக்கும் பதின்பருவப் பையன். ப்ரபாவுக்கு மட்டும் அல்ல, அவள் தோழிகளுக்கும் இளகிய மனமுடைய அண்ணன். பெருமிதத்தில் நெஞ்சு விம்மியது. ‘முகம்கொடுத்துப் பேசுவது இல்லை’, ‘அவன் அறையில் நாள்முழுக்க அடைந்துகிடக்கிறான்’, ‘வீட்டுப்பொறுப்பு கொஞ்சமும் கிடையாது’ என்று மற்ற பெற்றோர்கள் குறைசொல்வதைக் கேட்கும்போது தனக்கு வரும் மனத்திருப்தி. ஏழு கல்லூரிப் பாடங்கள் எடுத்து படிப்பே குறியாக இருக்கும் சீனப்பெண் முதல் எழுத்துக்கூட்டிப் படிக்கத்தெரிந்தால் போதும் என நினைத்த கால்பந்து ஆட்டக்காரன் வரை எல்லாரும் அவன் தோழர்கள். 'இத்தனை புத்திசாலியாக இருந்தும் ப்ரனவ் ‘நெர்டா’க இல்லையே” என்று தெரிஸா ஆச்சரியப்படுவது உண்டு. எல்லாவற்றையும் போல இதிலும் பெற்றோர;களின் முயற்சி பாதி, அதிருஷ்டம் பாதி. 
'எளிய வார;த்தைகள், ஆழ்ந்த தத்துவம். நீ அனுபவிச்சுப் படிச்சிருக்கேன்னு தெரியறது. கவிதை எதைக் காட்டறது?”
'உலகம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதனால், வாழ்வின் ஒரே கட்டத்தில் உட்கார முடியாது. நகர்ந்துகொண்டே தான் இருக்கவேண்டும்.” 
'ரொம்ப சரி. அதனாலதான் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலுக்கு என்று பாடங்களை உன்மேல திணிக்கல. வாழ்நாள் முழுக்க பயன்படும் கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்.” 
'தாங்க்ஸ், மாம்! குழந்தைகளுக்கும் இது பொருந்தும். ப்ரபா ஒருவார்த்தை பேசினப்ப நமக்கு ஒரே ஆச்சரியம். அந்த அதிசயத்திலேர்ந்து நாம் விடுபடுவதற்குள் அவள் முழு வாக்கியமே பேசிவிட்டாள்.”  
'அப்புறம்...”
'நம் முன்னோர்கள் ஒரு இடத்தில் நிலைத்து வாழாமல் நாடோடிகளாகத் திரிந்தார்கள். ஒருநாள் போல இன்னொரு நாள் இராது. புதிய சூழல்கள், புதிய சவால்கள். அவர்கள் வாழ்க்கையே இக்கவிதை. ஒரே வேலையைத் திரும்பத் திரும்ப செய்து ஒரு இடத்தில் நிலையாக வீடுகட்டி வாழ்கிற நமக்கு இந்த அறிவுரை மிக அவசியம்.” 
'நீயும் பிரபாவும் காலேஜ் போனதும் இந்த வீட்டை எங்க ரெண்டு பேர் உபயோகத்துக்கு மாத்தறதா இருந்தேன். இந்த இடத்தில தையல் மெஷின், அந்த மூலையில படங்களுக்கு ஃப்ரேம் போடற வேலை, கீழ் அறையில் அப்பாவின் பூஜைக்கு விக்கிரகங்கள், இப்படித் திட்டம் போட்டிருந்தேன். நீ சொல்றபடி பார்த்தா, இந்த வீட்டில நிலைச்சு நிற்காம தாற்காலிக வாழ்க்கைக்கு நாங்க மாறணும்…”  
கல்லூரி நூலகத்தின் புதுப்புத்தக அலமாரியில் ராஜேந்திர பிரசாதின் கவனத்தை ஈர்த்த ‘அன்வீவிங் த ரெய்ன்போ’எடுத்துவந்து ப்ரணவிடம் கொடுத்தார் அப்பா. ஒருவாரம் போனதும்...
'எப்படி இருக்கு?”
'ரிச்சர்ட் டாகின்ஸின் வார்த்தைப் பிரயோகம், வாக்கிய அமைப்பு இரண்டும் பிரமாதம். பரிணாமத்தின் கடினமான தத்துவங்களை எல்லாரும் புரிந்துகொள்ள அவர் எழுதிய புத்தகங்கள் பிரபலமானவை.” 
'இது...” 
'பிரதான கருத்து எனக்குப் பிடித்தது. வானவில் நீர்த் திவலைகளில் சிதறும் சூரியவொளி என்ற அறிவியல் விவரம் தெரிந்தால் அதை ரசிக்க முடியாது என்ற கீட்ஸின் கவிதை சரியில்லை, சொல்லப்போனால், நம் ரசனை இன்னம் கூடுகிறது. வானவில் ஒளித்தோற்றம் என்பதால் அது முடிகிற இடத்தில் தங்க நாணயங்கள் நிறைந்த பானை இருக்குமோ என்று தேடவும் வேண்டாம்.”
மத இலக்கியத்தில் பற்றுவைத்த சரித்திரப் பேராசிரியர் தந்தைக்கும் அறிவியலில் ஆர்வம் பிறந்த மகனுக்கும் சிலகாலமாக கருத்து வேற்றுமை. 
'வாழ்க்கையில் புதிர் இருக்கத்தான் வேண்டும். இயற்கையின் எல்லா ரகசியங்களையும் நாம் புரிந்துகொள்ள முடியாது. மனித உணர்ச்சிகளுக்கு அறிவியல் விளக்கம் சொல்ல முடியுமா?” என்று சவால் விட்டார்.
'உண்மைதான். டாஸ்டயாவ்ஸ்கியும் டால்ஸ்டாயும் செய்ததை எந்த விஞ்ஞானியும் செய்ய முடியாது. ஆனால், நிச்சயமாகத் தெரிந்த விஷயங்களை அலட்சியம் செய்வது அறிவீனம். மில்டனின் ‘பாரடைஸ் லாஸ்ட்’டை எடுத்துக் கொள்வோம். பூமியை மையமாகக் கொண்ட பிரபஞ்சமும், வற்றாத கந்தகம் எரியும் நரகமும் எவ்வளவு அழகாக வர்ணிக்கப்பட்டாலும் எனக்கு பிரமாதமாகப் படவில்லை” என்று அவன் அவரை வம்புக்கு இழுத்தான்.
'அறிவைவிட கற்பனாசக்தி முக்கியம் என்று ஐன்ஸ்டைன் சொல்லி இருக்கிறார்.” 
'இரண்டையும் ‘எ மிட்சம்மர் நைட்ஸ் ட்ரீம்’ போல அளவோடு கலக்கினால் ரசிப்பேன்.”
'சரி, நியூட்டனின் விதிகளைக் கவிதையில் வடிக்கமுடியுமா?” என்று அவர; அவனை மடக்கினார;. 
'அதற்கு கணித சமன்பாடுகள் தேவை. ஆனால், ‘உயிரினங்களின் தோற்றம்’ ஒரு உரைநடைக் காவியம்.” 
'சரி, இந்தப் புத்தகம் எப்படி?” 
'பல இடங்களில் பிரதான கருத்தில் இருந்து விலகிப் போகிறது. அவற்றை நீக்கியிருந்தால் இன்னும் சுவாரசியமாக இருந்திருக்கும்.”    
'நாவலோ கட்டுரைத் தொகுப்போ கையில் கணிசமாக முன்னூறு நானூறு பக்கம் இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்து விட்டார்கள். ராபின் குக் நாவல்களில் பாதியை தள்ளிவிட்டுத்தான் நான் படிப்பேன். அந்த நல்ல காரியத்தை அவரே செய்திருக்கலாம்.”  
விவாதம் சமரசமாக முடிந்தது.
••

amarnakal@gmail.com

Tuesday, June 20, 2017

திருவையாறு
(நன்றி குங்குமம் வார இதழ்)
எஸ். சங்கரநாராயணன்
 ண்மூடிக் கிடந்தாலும் சூட்சுமம் மெல்ல தாமரையாய் மலர்ந்தது. சூரியனை மனசு உள்வாங்கிக் கொண்டதோ. இது எந்த நாழிகை தெரியாது. ராம ராம என மனசில் துடிப்பு. கண்ணைத் திறக்கா விட்டாலும் மனம் முதலில் விழித்துவிட்டது. வெளியே எங்கோ பெயர் தெரியாத பறவை ஒன்று சிறகடித்து சிற்றொலி ஒன்றை எழுப்புவதைக் கேட்டார். ட்விட். தேன் சொட்டினாப் போல! என்ன ஸ்வரம் அது, என்று  மனசு யோசித்தது. உலகின் ஒலிகள் ஸ்வரங்களால் ஆளப்படுகின்றன. வாழ்க்கை சுருதியிலும் ஸ்வரங்களிலுமாகப் பிரித்தாளப் பட்டு பிணைக்கப் பட்டுக் கிடக்கிறது. பகலைவிட இரவின் பிரத்யேக ஒலிகள் அற்புதமானவை. பிசிறற்ற அவைகளின் துல்லியம் கவிதைத் திவலைகள்.
காற்றில் ஒலிகள் பிறந்தபோதே இசை உருவாகி விட்டது. ஒலி இசையாகிற போது மனம் இணக்கநிலைக்கு இளகிக் கொடுக்கிறது. மெல்ல எழுந்து உட்கார்ந்தார். கண்ணைத் திறக்கவில்லை. உள்ளங்கைகளைத் தேய்த்து சூடு பண்ணிக் கொண்டார். அப்படியே கண்ணில் வைத்துக் கொண்டார். உள்ளங்கைகளைப் பார்த்துவிட்டு எழுவது அவர் பழக்கம். புகைப்படப் பெட்டியைக் கருப்புத் துணி போட்டு மூடி யிருந்தது. வெளியே இருட்டு இன்னும் விலகவில்லை. சாதனங்கள் முடிக்கப் படாத ஓவியம் போல எல்லைக் கோடுகள் மாத்திரமே அடையாளப் பட்டன. மீதியை நாம் யூகிக்கிற அளவில். இயற்கையின் இந்த விளையாட்டை ரசித்தார் அவர். ரசனை பொக்கிஷங்களை மனசில் கொண்டுவந்து நிரப்புகிறது.
சில ஆனந்த கணங்களில் இரவு தூக்கம் விலக தன்னியல்பாய் முழிப்பு வருவதும் உண்டு. பூஜையறையின் துளசியும் சாம்பிராணியும் கற்பூரமும், சுகந்த வாசனையுடன் அவரை அழைக்கும். அகல்விளக்கின் சிற்றொளியில், வில்லேந்திய ஸ்ரீ ராமன் விக்கிரகம். பொன் மினுங்கல். அந்த இருளிலும் அவன் புன்னகை அவருக்கு மனசில் தட்டும். ஸ்ரீ ராமன் ஆளும் இல்லம். எப்பெரும் பேறு இது, என நெகிழ்வார்.
மௌனமான தம்புரா தானே இயங்க ஆரம்பித்தா மாதிரி அவருள் ரும்ம் என்ற அதிர்வு. தம்புராவை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு விக்கிரகம் முன் அமர்வார். எத்தனை நேரம் கண்மூடி அப்படியே ஆழ்ந்து கிடப்பார் தெரியாது. ரும்ம் என்ற சுருதி அறையைச் சுற்றி வரும். மனம் மெல்ல வாசனைப் புகை போல ஸ்வரங்களைக் கிரணவீச்சு வீசும். ஸ்வரங்கள் அடுக்கடுக்காக அறை முழுசும் அசைந்து நெளிந்து ஆடும். எப்போது ஸ்வரங்கள் வார்த்தைகளாய் உருமாறின அவருக்கே ஆச்சர்யமாய் இருக்கும். இந்தக் கீர்த்தனைகள்... இவையெல்லாம் என்னில் இருந்தா வந்தன... ஸ்ரீ ராமன் அவனே அருளி என்னை இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். சொல்லும் அவனே. செயலும் அவனே. கண் பனிக்கப் பனிக்க திரும்ப தம்புராவைக் கீழே வைக்கும் போதுதான் உலகம் மீண்டும் அவர் கண்ணுக்கு, புலன்களுக்கு வரும்.
இசையே அவரது இரத்த நாளங்களில் சலசலத்துப் பாய்கிறதோ என்னவோ? சன்ன சரீரம். உடலே வற்றி ஆனால் கண் மாத்திரம் கங்கு போல் மினுக்கங் காட்டியது. நடையிலேயே கனவுச் சாயல் வந்திருந்தது. உலகே ஆனந்த மயம். ஆனந்தம் தவிர வேறில்லை. ஒருமுறை ஸ்ரீ ராமர் கோவில் பிராகாரத்தில் அமர்ந்திருந்தார். பொழுது இருட்டி சுதாரிக்குமுன் மழை பிடித்துக் கொண்டது. வானுக்கும் பூமிக்குமான அருட் கொடை அல்லவா இது? தலைமேல் கூப்பிய கையுடன் கண்மூடி அப்படியே ஆடினார். தன்னை மறந்த நிலை அது. பிராகாரம் சுற்றி வந்தார். பகவான் ஸ்ரீ ராமனை மனசில் சித்திரம் போல் தீட்டியபடியே நடந்தார். பிரக்ஞை மீண்டபோது கீர்த்தனை ஒன்று பாடியிருந்தார். பகவான் நினைத்த முகூர்த்த வேளைகளில் நான் விளைகிறேன்! அவருக்கு உடல் சிலிர்த்தது. அப்படியே சந்நிதியில் மடிந்து வணங்கினார்.
அதிகாலைகளோடு அவருக்கு நினைவு தெரிந்த நாள் முதலான பரிச்சயம். ஸ்ரீ ராமர் கோவிலைத் தாண்டி தோப்பு வழி இறங்கிச் செல்ல காவேரி. காவேரியில் ஸ்நானம் முடித்து உடல் நடுங்க நடுங்க வாயில் நாம சங்கீர்த்தனம் உருளும். சூரியப் பசு மடியில் இருந்து சிறிது சிறிதாகப் பால் பீய்ச்சும் வைகறை. விடியலின் ரச்மிகள் நீள பூமியில் பரவ ஆரம்பிக்கும் நேரம் கோவிலில் இருந்து அவர் உஞ்சவிருத்தி கிளம்புவார். தலையில் முண்டாசுக் கட்டு, பின்பக்கமாக, விரிந்த கூந்தலாய் அங்கவஸ்திரப் பதாகை. ஒருகையில் தம்புரா. மறுகையில் சிப்லா. வீதியே நாடகமேடை. தன்னை மறந்த ஆனந்த அசைவுகளில் இசைப்படகு.
மனம் தளும்புகிறது. நாழியாகி விட்டது, என எழுந்துகொண்டார். வாழ்க்கை நியதிப்பட்டிருந்தது. அவரது சிற்றுலகம் ஆழப்பட்டிருந்தது. ஆழப்படுத்திக் கொண்டார் அவர். ராமனைத் தவிர அவருக்குத்தான் என்ன தெரியும்?... ஆனால், ஆகா ராமனைத் தெரியுமே, என தேரை நிலை நிறுத்திக் கொண்டிருந்தார். வேறு உலகம் இல்லை. வேறு உலகம் அவருக்கு துச்சமானது. அவரது சங்கீத ஞானத்தை உணர்ந்து, பாடல் புனையும் ஆற்றலை அறிந்து தனவந்தர் ஒருவர் பெரும் நிதியம் தந்து தன்னைப் பாடச் சொல்லி செய்தி அனுப்பினார்... மறுத்து விட்டார் அவர். அப்பனைப் பாடும் வாயால் சுப்பனைப் பாடுவதா?
நிதி சுகம் அல்ல. எது சுகம்? சந்நிதியே சுகம்.
வெளியே இறங்க தெருவே அமைதியாய்க் கிடந்தது. சிறு குளிர் ஊடுருவிய இருள். புல்லில் கொட்டிய பனியை வைரமாய்ப் பொதிந்து பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறது இருள் எனும் கம்பளிப்போர்வை. கால் சில்லிட்டது. குதிகாலைக் கூசச் செய்யும் அதிகாலைக் குளிர். வஸ்திரத்தை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டார்.
ஸ்ரீ ராமனோடு மனம் ஐக்கியப் பட்டதும் தனிமை உணர்வு இல்லாமல் ஆயிற்று. அதுவரை சாமான்ய லௌகிக உறவுகளோடு இருந்த உறவு, வீர்யம் இழந்து போயும் இருக்கலாம். அவனுக்கு, ஸ்ரீ ராமனுக்குப் பணிவிடை செய்கிறாப் போலவும், சிலசமயம் அவனே பணிவிடை செய்கிறாப் போலவும் மனசு விதவிதமாய் யோசிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. பகவான் ஸ்ரீ ராமனுடன் பேசிக்கொள்ளக் கூடச் செய்தார். வேடிக்கை பண்ணினார். நெகிழ்ந்து பரவசித்து உருகினார். தனிமை உணர்வு அறவே இல்லை.
தோப்புப் பாதையாய்க் கிடந்த இடத்தில் முழுசுமாய் இருட்டு. ஒரு குகைக்குழி போல் கண்டது. ஓரத்து மரங்கள் போர்வை போர்த்தி நின்றன. சிறு சரளைக்கற்களை பாதரட்சைகளுக்கு அடியே உறுத்தலாய் உணர்ந்தார். உதடுகள் தாமாக ராம ராம என்று ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தன. தன்னியல்பாகவே அது அவர் அறியாமல்கூட நிகழ்ந்து விடுகிறது. அத்தோடு அன்றைக்குத் தோன்றிய புதிய ராகம் எதோவொனறின் சிற்றலை அவரில் மோத ஆரம்பித்திருந்தது. இந்தக் கோர்வைகள் வேறொரு முகூர்த்த வேளையில் கிருதியென ஜனிக்கும். மௌனத்தையே சுருதியாய்க் கொண்ட அபூர்வ மனசு அது.
படித்துறையில் ஆளே இல்லை. தோப்பைத் தாண்டியதுமே நீரோடும் சலசல, என்கிற திகட்டலான ஒலி. அந்த கிசுகிசுப்பே உள்ளங்காலில் கூச வைத்தது. நீர் உலகின் அற்புதம். பகலின் கலவை ஒலிகளில் கேட்கா ஒலிகள் இரவின் அமைதியில் தனி அழகு காட்டுகின்றன. உத்திரியத்தை அவிழ்த்தார். யாரும் இல்லாப் பெருவெளி. நீரின் முதல் ஸ்பரிசத்தை ஓர் ஆர்வத்துடன் எதிர்பார்த்து முதல் படித் தண்ணீரில் கால் வைத்தார். சிலீரென்று அது ஒரு குளிர் அலையை உள்ளே பாய்ச்சியது. அந்த இன்பலகரியில் நீருக்குள் பாய்ந்தார். சரசரவென்ற வெள்ளம். என்ன வேகம். என்ன மூர்க்கம். சுதாரிக்கா விட்டால் ஆளைத் தள்ளிக் கொண்டுபோய் எங்கோ எறிந்து விடும். அதில் தொலைந்து போனவர் அநேகம். இரு கரைகளையும் தழுவி நழுவிக் கொண்டிருந்தது நதி. ஸ்ரீ ராமனின் கருணைப் பிரவாகம். அப்படியே அதில் மூழ்கி உள்ளேயே தம் பிடித்துக் கிடந்தார். அந்த ஓட்ட வேகத்தில் அதிகாலையில் குளிப்பது நாள்முழுசுமான சுறுசுறுப்பைத் தர வல்லதாய் இருந்தது.
தானும் நீருமான உலகு. அந்த நீருக்குள் தானும் கலந்து கரைந்துவிட விரும்பினாப் போல. உலகின் பிரம்மாண்டத்தின் சிறு துளி நான், என்று மமதை அழியும் நேரம் அது. இயற்கை எப்பவுமே எதையாவது குறிப்புணர்த்திக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. மனக்காதுகள் தயாராய் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. மூழ்கி சடாரென்று அவர் மேலெழுந்தபோது அவரைச் சுற்றி ஸ்வரங்கள் சிதிறினாப் போலிருந்தது. என்ன ஆனந்தமடா இது. புதிய ஸ்வரக் கோர்வைகள் அவருள் உருண்டு திரள ஆரம்பித்தன. ஆரோகண அவரோகணமாய் அவர் நதியில் மூழ்குவதும் எழுவதுமாய் இருந்தார்.
நதிநீராடல் நியதிகளுக்கு நல்ல துவக்கத்தைத் தருகின்றன. எழுந்து தன்னுடையதையும், பகவான் ஸ்ரீ ராமனுக்கு இடுப்பில் உடுத்திவிடும் கச்சையையும் அலசிப் பிழிந்து தோளில் போட்டுக்கொண்டார். நீரில் இருந்து வெளியேறிய ஜோரில் உடலில் ஒரு வெடவெடப்பு. சிறிது நேரத்தில் இதுவும் பழகிவிடும். வாயில் ஸ்வரங்கள் பின்னி ஒரு மாலைபோல் உருவம் திரண்டன. சிறு நடுக்கக் குளிரில் குரல் சிறிது அலைந்தது. உள்ளங்கையில் மையாய் சந்தனத்தைக் குழைத்து ஸ்ரீ சூர்ணம் இட்டுக்கொண்டார். ராம ராம.
படியேறி மணல் புதையப் புதைய நடை. ஈரமணல் காலில் சிறிது ஒட்டியது. மண் இறுகிய சரளை மேடு. வீட்டைப் பார்க்க நடந்தார். மனம் பூத்த நேரம் அது... அந்த ஸ்வர அடுக்குகளை மணக்க மணக்க உச்சாடனம் செய்தபடியே வந்தார். வழியில் நந்தவனம் ஒன்றில் நுழைந்து கிடைத்த புஷ்பங்களைக் குடலை ஒன்றில் பறித்துப் போட்டுக் கொண்டபடியே வந்தார். வீட்டின் புழக்கடைத் தோட்டத்தில் துளசி மண்டிக் கிடக்கிறது. போய் அதையும் பறித்துக் கொள்வார். துளசியும் புஷ்பங்களுமாய்த் தானே மாலை கட்டி ஸ்ரீ ராமனுக்கு அணிவிப்பதில் தனி ஆனந்தம் அவருக்கு. வாயில் புரளும் ஸ்வர ஆலாபனை அந்த இருளில் சிறு கிளை ஒன்று மரத்தில் இருந்து அட, என தலையாட்டுவதாய்க் கண்டார். புன்னகை செய்து கொண்டார். சில சமயம் ஸ்ரீ ராமனும் கூட அவரது பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டே வருகிறாப் போலவெல்லாம் இருக்கும். அந்த சந்தர்ப்பங்களில் சட்டென்று ஸ்வரங்கள் பாடலாக உருமாறுவதை அவர் ஓர் வியப்புடன் உணர்வார். “நனுபாலிம்ப... நடசி வச்சி...” எனக்காக நடந்து வந்தாயா ராமா!... என நெகிழ்வார்.
உலகே மறந்து பசியே மறந்து உஞ்சவிருத்தியில், இதே ஆனந்தத்தில் திளைத்து, ஸ்ரீ ராம ஸ்மரணையில் இப்படியே காலம் முடிந்து விடாதா என்றிருந்தது அவருக்கு. உலகே ஸ்ரீ ராமன். நான் அவனில் சிறு பகுதி. அவனே நான். நானே அவன். எப்பெரும் நிலை அது.
மௌனத்தை நிரப்பிக் கொள்ளும் மனசு. ஸ்வரங்கள் மௌனத்தை நோக்கி நகர வைக்கின்றன.
தூரத்தில் எங்கோ பாட்டுச் சத்தம் கேட்டது.
இந்த இருளில் என்ன இது, என்பது முதல் வியப்பு. இது காலையா இளம் இரவா? கால்கள் தன்னியல்பாக அந்த திசைக்கு நடைபோட்டன. அவர் அறியாத, அவர் கற்பனையே செய்யாத வேறு சாயலில் எதோ பாடல். தூரத்தில் கேட்கும் நதியின் ஓசை போல. இந்த இசை எங்கிருந்து வருகிறது.
அவருக்குப் பரிச்சயமே இல்லாத இடம். பரிச்சயமே இல்லாத மனிதர்கள். நம்ப முடியாமல் எல்லாவற்றையும் அவர் பார்த்து விக்கித்து நின்றார்.
மகா வெளிச்சமாய்க் கிடந்தது அரங்கம். கண்ணே கூசும் வெளிச்சம். செயற்கை சூரியன்கள். திடல் கூட அல்ல. அரங்கம். இத்தனை வெளிச்சத்தை அவர் பார்த்ததே கிடையாது. மேடையில் யாரோ பெண்மணி. மகாராணி போல வீற்றிருந்தாள். மூக்கிலும் காதிலும் கழுத்திலும் ஜ்வலித்தன நகைகள். அலங்காரமும் பாவனைகளும் எடுப்புகளும் அரிதாரப் பூச்சும் அவரை மூச்சுத் திணற வைத்தன. கீழே ஏராளமான நாற்காலிகளில் ரசிகர்கள். எல்லாருமே மேட்டுக்குடி பெருமக்கள். பட்டும் பகட்டும் பீதம்பரமும் சீரழிந்தன. கச்சேரி நடக்கிறது!
இசைக்கு இத்தனை வெளி அலங்காரங்கள் தேவையா என்ன, ஸ்வர அலங்காரம் அதுவே போதாதா என்றிருந்தது அவருக்கு. என்ன பாடல், புது மோஸ்தரில் இவள் பாடுகிறாள். “நனு பா லிம்ப... நட சி வச்சி...” அவர் பாடல்தான். இரக்கமும் உருக்கமுமாய் அவர் பகவான் ஸ்ரீ ராமன் முன்னால் அமர்ந்தபடி, எளிய வஸ்திரம் ஒன்றை அவன் விக்கிரகத்துக்குச் சாத்தியபடி நெகிழ்ந்துருகி கசிந்து அளித்த பாடல். இந்த மேடை. இந்த படாடோபம். இந்த வெளிச்சம். இப்படியான பெரிய அரங்கம். அதற்கானதா இது? அதற்காகவா அவர் பாடினார்?
திரும்ப இருளில் நடக்க ஆரம்பித்தார். பூக்குடலை கனத்தது. உஞ்சவிருத்திக்கு நாழியாகி விட்டது. நனுபாலிம்ப... அவர் பாடிப் பார்த்தார். அவர் பாடலே அவருக்கு என்னவோ போலிருந்தது.
*

91 97899 87842

Friday, May 26, 2017

manalveedu - may 2017
வெ யி ல்
எஸ். சங்கரநாராயணன்

ழுத்தாளர் கலிங்கமித்திரன் இறந்து போனார். வயதானவர்தான். இதற்கு மேல் நாம் உலகத்தில் செய்ய எதுவும் இல்லை, என்கிறாப் போலத்தான் அவருக்கும் இருந்தது. இதுவரைக்கும் தான் என்ன செய்தோம், அதுவே தெரியவில்லை. மூப்பெய்தி அலுத்திருந்தார். எதுவுமே அழுத்தமாக அவர் மனதில் பதியவில்லை. மகிழ்ச்சி, துக்கம்… என எதிலுமே அவர் ஒட்டாத நிலைக்கு வந்திருந்தார். உடலும் மனசும் அதன் ‘எலாஸ்டிக்’ தன்மையை, பொங்குதல் மீண்டு சுருங்குதல்களை இழந்துவிட்டிருந்தன. நாட்கள் அவற்றின் வீர்யத்தை இழந்திருந்தன. கதைகள் எழுத முடியவில்லை. எழுத எதுவுமே இல்லாதிருந்தது. வயது அவரைக் காலிப் பாத்திரமாக ஆக்கி இருந்தது. சாவு வந்துவிட்டால் தேவலாமாய் இருந்தது. எப்போது வரும் தெரியவில்லை. எவ்வளவு தான் காத்திருப்பது. வாழ்வுக்குக் காத்திருப்பதில் ஓர் அர்த்தம் இருந்தது. எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. சாவு? அதற்காகவா காத்திருப்பது? வேறு வழியும் இல்லை.
இப்போது எழுத்தாளர்கள் எல்லாரும் கணினியில் தட்டச்சு செய்கிறார்கள். திருத்தங்கள் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் செய்ய கணினி மகா வசதி. அவர் கையால் தான் எழுதினார். இப்போது ஜெராக்ஸ் பிரதியாவது எடுத்துக் கொள்ள வசதி வந்திருக்கிறது. அந்தக் காலங்களில் கார்பன் பேப்பரை அடியில் வைத்துக்கொண்டு அழுத்தி எழுதி பிரதி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். பிரதியில் உள்ளங்கை அழுந்தி திட்டுத் தீற்றலாய் நீலம் அப்பிக் கிடக்கும். பிரதி எடுத்துக்கொள்ளாமல், பத்திரிகை அலுவலகத்தில் அவரது எத்தனையோ கதைகள் தொலைந்து விட்டன. அது தமிழின் அதிர்ஷ்டமா துரதிர்ஷ்டமா தெரியாது.
கணினி இயக்க இனிமேல் கற்றுக்கொண்டு ஆவதென்ன, என விட்டுவிட்டார். எல்லாவற்றிலும் ஓர் அலுப்பு வந்திருந்தது. எத்தனை புத்தகங்கள் எழுதியிருந்தார். வரிசையாகச் சொல்ல அவராலேயே முடியாது. எழுத்துக் குசேலர். எத்தனை வாசிப்பு அனுபவம். எத்தனை நிகழ்வுகள் தன் வாழ்வில். மாநாடுகள், பரிசுகள், உள்ளூர். வெளியூர். வெளி மாநிலம். வெளி நாடு… பிற எழுத்தாளர்களின் புத்தக வெளியீட்டு விழாக்கள்… வயதாக ஆக அவரது எழுத்தாள அந்தஸ்தும், கௌரவமும் விரிந்தபடியே வந்தாப் போலிருந்தது. அவர் அலுப்படைந்த நேரம் அதிகப் பிரபலமாக வேண்டிய துக்கம்… ஏ பாவிகளா, எழுதுவதை நான் நிறுத்தியதைக் கொண்டாடுகிறீர்களா, என்று கூட நினைத்தார். குறிப்பாக அவரது இந்த வயதில், வயது முதிர்ந்த அநேக எழுத்தாளர்களை அவர் பழகி அறிந்தவர் என்ற அளவில், அந்த எழுத்தாளரின் மரணத்திற்கு அவரையே அஞ்சலிக் கட்டுரை கேட்டார்கள். இன்னும் எத்தனை அஞ்சலிக் கட்டுரைகள் நான் எழுதுவேனோ தெரியவில்லை… என்று இருந்தது. தொலைபேசி வந்தாலே, என்ன, அஞ்சலிக் கட்டுரையா?... என யோசித்தபடியே எடுத்துப் பேசினார்.
கூட்டங்கள் வைபவங்களுக்கு அவரைப் பேச அழைத்தார்கள். வயதுக்கு மரியாதை. வீட்டுக்கே காரில் வந்து அழைத்துப் போய் திரும்பக் கொண்டு விட்டார்கள். அவர் எங்கே போனாலும் யாராவது இளம் எழுத்தாளர் அவரிடம் தான் சமீபத்தில் எழுதிய ஒரு புத்தகத்தைக் கொண்டு வந்து தருவார். அவரால் படிக்க முடியாது. கண்ணுங் கிடையாது. வாசிக்கவும் மனம் ஒட்டுவது இல்லை. என்றாலும் வேண்டாம் என்று தட்ட முடியாது. வாங்கிக் கொள்வார்.
அவரது கதைகள் எப்படி அமைந்தன? முதல் கதையைப் போல வார்த்தைப் பாம்பு தலைதூக்கி விடாத அளவில், தரையில் சரசரவென வழுகிச் செல்கிறாப் போலப் பயன்படுத்தினார் அவர். இன்றுவரை அதில் கவனத்தைக் குறைக்கவேயில்லை. பெரும்பான்மை சனங்களைப் பற்றியவை என்றாலும் அவை பெரும்பான்மை சனங்களுக்கானவை அல்ல. நுணுக்கமானவை அவை. நுட்பமானவை… என்பது அவரது நம்பிக்கை. சற்று கருப்பு அல்லது மாநிற சனங்கள் அவர் காட்டும் பாத்திரங்கள். பணத்தை ஒரு கௌரவத்துடன் மரியாதையுடன் கையாளும் சனங்களின் கதைகள். ஒருமுறைக்கு இருமுறை எண்ணிவிட்டு பணத்தை அவர்கள் தந்தார்கள். “எண்ணிப் பாத்துக்கங்க” என்று சொல்லி தந்தார்கள். நடுத்தர கீழ்நடுத்தர வர்க்க சனங்கள் அவர்கள். அவர்களைப் பற்றி அவர் எழுதினார். அதனினும் கீழ்நிலைப் பாத்திரங்கள் அவருக்குத் தெரியாது. அப்படி கீழ்நிலைப் பாத்திரங்கள் எழுதினாலும் இந்த வர்க்கத்தோடு அவை கலந்து புழங்குகிற அளவிலேயே கதைக் களம் அவரால் தர முடிந்தது.
அவர் அப்படியொரு சூழலில்தான் பிறந்தார். வளர்ந்தார். வாழ்ந்தார். வேறு கதை அவருக்குத் தெரியாது. தெரிந்ததை அவர் எழுதினார். தெரிந்ததை மாத்திரம் எழுதினார். தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் அவரால் எழுத முடிந்தது. இந்திய எழுத்தாளருக்கு ஆங்கிலத்தில் எழுதத் தெரிந்திருப்பது ஒரு வரம். அவர்பாணிக் கதைகளுக்கு பெரிய வரவேற்பு இராது என்பதை அவர் அறிவார். சற்று வாசிக்கத் தக்கதாக அது அமைய சிறிய எள்ளல், தன்னைத் தானே எள்ளுவது,.. வாழ்க்கை தரும் முடிச்சுகள் எப்படி நம்மைக் கட்டி இழுத்துப் போகிறது… என்கிற மாதிரியான, ஒரு மீற வகையில்லாத சோகப் புன்னகையை அவரது பாத்திரங்கள் சிந்தின.
வாழ்க்கை சிக்கலானது. புதிர்கள் நிறைந்தது வாழ்க்கை. ஒருபோதும் அதில் தரிசனமோ பரவச அம்சமோ கிடையாது. அன்றாடம் நம்மை இழுத்துப் போகிற இந்த வேகத்தில் சாமானியன் நிலை இது தான். அவன் வாழ்க்கையில் தத்துவமோ, தேடலோ எந்த இழவும் கிடையாது… என அவர் தன்னளவில் நம்பினாப் போலிருந்தது. ஆனால் இதையே அவர் சுவாரஸ்யமாக அதேசமயம் வார்த்தைஜாலங்கள் எதுவும் அற்று எழுதிப் பார்த்தார். அலங்காரம் பண்ணிக்கொண்ட பின்னும் சுமார் மூஞ்சி சனங்கள் அவர்கள்.
வாழ்க்கையின் ஒரு கூறை எடுத்துக்கொண்டால் அதில் மரபு மீறாத ஓட்டத்தில் அந்தப் பாத்திரம் உணரும் அனுபவங்களை, தான் கண்டடைந்த இடம் வரை காட்டி நிறுத்துவார்  சமூகக் கட்டுக்கோப்புகளுக்கு ஊடே அதை அனுசரித்து ஏற்று நடமாடின அவர் பாத்திரங்கள். மாற்று சிந்தனை அவர்களிடம், அவரிடம் இல்லை. கதையில். அந்தக் கடைசிப் பத்தியில் ஒரு ‘வெயில் வந்த நிலை’ இருக்கும். அதை முடிவு செய்தபின்னரே எழுத ஆரம்பிப்பார் போலும். காலப்போக்கில் அப்படியான முடிவுகளை நோக்கி அவரால் தன்னைப் போல சிந்தனையை நகர்த்திப் போய் நிறுத்த லாவகப் பட்டுவிட்டது அவருக்கு. மாட்டை தொழுவத்துக்குக் கூட்டி வந்து கட்டினாப் போல.
அவர் எழுத வந்தபோது அப்படி ஒன்றும் எழுத என்று நிறையப் பேர் வந்துவிடவில்லை. யாராவது பத்திரிகை நடத்தினால் அதில் வேலைக்கு அமர்ந்தவர்கள் கதை எழுதினார்கள். வெளியாள் கதை எழுதினால் துட்டு தர வேண்டும்…. என்பதற்காக அவர்களே எழுத நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டார்கள். அப்புறம் சில பத்திரிகைகளுக்கு சில எழுத்தாளர்கள் என அமைந்தார்கள். அநேகமாக அவர்கள் பிராமணர்களாக இருந்தார்கள். இவரும் பிராமணர் தான். கதை எழுத அது ஒரு பிளஸ் பாயின்ட் அந்தக் காலத்தில்.
கதை நிராகரிக்கப்பட்ட சிலர் தங்கள் கதைகளைப் போட என்றே. சிறு பத்திரிகைகள் என்ற பெயரில் தாங்களே ஆரம்பித்தார்கள். பதினாறு, முப்பத்திரெண்டு பக்கத்தில் பொதுவாக காலாண்டிதழ்கள். ஒரு காலத்தில் புரட்சி வெடித்தாப் போல நிறைய சிறு பத்திரிகைகள் கிளம்பின. கதை நிராகரிக்கப்பட்ட ஏராளமான எழுத்தாளர்கள் இருந்திருக்கலாம். இதில் எழுதுகிறவர்கள் தாம் இலக்கியவாதிகள், பெரிய சுற்று இதழ்க்காரர்கள் எழுத்தெல்லாம் எழுத்தே அல்ல, என இவர்களே மேடைகள், விவாதங்கள், சங்கங்கள் என வைத்துக்கொண்டு மைக்கில் பேசினார்கள். நிராகரிப்பின் ஆத்திரம் நியாயமானதே… சனி ஞாயிறுகளில் இலக்கியம் அமளிதுமளிப் பட்டது.
பெரிய இதழ்களில் எழுத இவருக்கு ஆசை. துட்டும் கிடைக்கும். கையிலும் பண ஓட்டம் அத்தனைக்கு இல்லை. என்றாலும் சிற்றிதழ்களில் எழுத அவர் தயக்கம் காட்டியது கிடையாது. நிறைய எழுதினார் அவர். கதைகள். கட்டுரைகள். பத்திகள். புத்தக மதிப்புரைகள்… கதைக்கும், கட்டுரைக்குமாகவே கூட அவர் கடைசிப் பத்தியின் அந்த ‘வெயில் வந்த பாவனை’ அவரது முத்திரை என ஆக்கிக் கொண்டார். காலப் போக்கில் அதை சிலாகித்தார்கள் எல்லாரும்.
சிறு பத்திரிகை துவங்க பெருமபாலும் மனைவிகள் ஆதரவு தருவது இல்லை. இருந்தாலும் மோதிரத்தை அடகு வைத்து பத்திரிகை நடத்திய இலக்கியவாதிகள் உள்ளனர். இந்நிலையில் தில்லியில் இருந்து துட்டுவசதியுள்ள சிலர் சிறு இதழ் ஒன்று ஆரம்பித்து, (மோதிரம் என்றே பெயர் வைத்து) பிறகு அவர்களே சென்னைக்கு குடிபெயர்ந்து வந்தபோது, சென்னையில் இருந்து அந்த இதழ் வர ஏற்பாடானது…
அதற்கு கலிங்கமித்திரன் ஆசிரியராகவும் பல பத்தாண்டுகள் அமர்ந்ததும், அவர் கதைகளைப் பற்றி பிறர் ஓயாமல் பேச வழி வகை செய்தது. மோதிரக் கையால் குட்டு. எழுத்தில் அங்கீகாரம் பெற இப்படியொரு ரகசிய ‘கொள்வினை கொடுப்பினை’ வேண்டிதான் இருக்கிறது. சிற்றிதழ்களிலும் சிலவற்றுக்கு ஒரு தோரணை, நட்சத்திர அம்சம் சேர்ந்து கொள்கிறது தன்னைப்போல. மோதிரம் மின்ன ஆரம்பித்திருந்தது.
அப்படியோர் இதழுக்கு அவர் ஆசிரியர் என்பது முக்கியமான விஷயம்.
ஆனால் தன் வாழ்நாளில் சரியான வேலை கடைசிவரை அவருக்கு அமையவில்லை. இதுவே அவருக்கு அதிகம் என எல்லா முதலாளிகளும் நினைத்திருக்கலாம். இதற்கு என்ன செய்ய தெரியவில்லை. ஒரு நல்ல குமாஸ்தா வேலை, நம்ம எதிர்பார்ப்பே அதுவாகத்தானே இருந்தது. இதில் என்ன பெருமைப்பட என்றும் புரியவில்லை. போதாக்குறைக்கு எழுத்தில் கிறுக்கு வந்தாகிவிட்டது. பேரை அச்சில் பார்க்கிற ஆவேசம். எழுத வேண்டுமானால் அலுவலகத்தில் அடிமை உத்தியோகம் தான் சரி. முதலாளிகள் கதை எழுத வர மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு உருப்படியாய் வேறு வேலை தெரியும்.
நெடிய பயணம் அது. பிள்ளைகள் தலையெடுத்தால் தான் இந்தக் குடும்பம் தழைக்கும் என்கிற நிலை எல்லா எழுத்தாள வீட்டிலும் சகஜம். அவனும் கதை எழுத வர வேண்டாம், என்றுதான் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். வயிறு வாழ்க்கையின் பெரிய பிரச்னை. எழுத்தாளன் என்பவன் ஓடக் கற்றுத் தருகிற நொண்டி, என நினைத்தார் அவர். எழுத்து என்பது மலையாளப் பழமொழியில் சொல்வதானால், நாயர் பிடிச்ச புலி வால். ஆனால் தன் எழுத்தைப் பிறர் பாராட்ட வேண்டும் என்றும் நினைத்தார்.
எழுத்தினால் ஒரு குழப்பமான வாழ்க்கையே நமக்கு வாய்க்கிறது என நினைத்தார். எழுத்தில் ஓர் உன்னதத்தை அடைய நினைக்கிற எழுத்தாளன் தன் வாழ்நாளில் அதை எட்ட முடியாமலேயே ஆகிப் போகிறது. வேறு வேறு திசைகளில் இழுக்கிற இரு குதிரைகளில் ஒரே சமயம் எப்படி பயணம் செய்ய, என்கிற திகைப்பு. ஒழுக்கம் உசத்தி தான். என்றாலும் யாருக்கும் தெரியாமல் தப்பு பண்ணிவிட்டால் எத்தனை திருப்தியாக இருக்கிறது… இதுகுறித்து ஒண்ணும் செய்வதற்கு இல்லை. எழுத்து என்பதே ஒருவகையில் அட்வைஸ் தான். புத்திசாலிகள், வெற்றி பெற்றவர்கள் அறிவுரை கேட்கவும் மாட்டார்கள். சொல்லவும் மாட்டார்கள். வெற்றி என்பது கற்றுக்கொடுத்து வருவது அல்ல. தோற்றவர்கள் தமக்குத் தெரிந்தாப் போல கற்றுக்கொடுக்க முன்வருவது வெட்கக் கேடானது… எழுதப் படிக்கத் தெரியாத அம்மா குழந்தைக்கு வீட்டுப்பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க உட்கார்ந்தா அதன், குழந்தையின் நிலைமை என்ன?
ஒரு குறிப்பிட்ட வயதைக் கடந்தபின்னும் ஓர் எழுத்தாளர் உயிருடன் இருந்தால் அவரது எழுத்துக்கு தன்னைபோல ஒரு கௌரவம் கிடைத்து விடுகிறது. இலக்கிய உலகில் அவரது புழக்கத்திலும் பழக்கத்திலுமே பரிசுகள் விருதுகள் என அவருக்கு வரிசையில் நின்று வழங்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். வயதானதினால் தான், எழுத்தினால் அல்ல இந்தப் புகழ், என்பது வேடிக்கை தான். கண் கூசும் போது வெளிச்சம் வருகிறது! ஆனால் தாமதித்தேனும் இந்த அங்கீகாரம் வேண்டித்தான் இருக்கிறது. இப்பவும் அது அமையாது போனால் அந்த எழுத்தாள ரிஷி, அதுவும் சிறுபத்திரிகைக்கு மூச்சுப் பிடித்து முட்டுக் கொடுத்தவன், அவன் பாவம் இல்லையா?
ஒரு வயதான சிறுபத்திரிகை எழுத்தாளனுக்கு புதிதாய் வெளிவரும் சிறுபத்திரிகை ஆசிரியன் தரும் கௌரவம் அபரிமிதமானது. பைத்தார ஆஸ்பத்திரியில் புதுப் பைத்தியம் என்ன, பழைய பைத்தியம் என்ன? என்ன கௌரவ வித்தியாசமோ தெரியவில்லை. இந்த இளைஞனுக்கு இப்படி ‘குரூப் ஃபோட்டோ’ பிடித்திருக்கிறது. வேண்டியிருக்கிறது. தனியே நிற்க கால் உதறுகிறதோ என்னவோ. இப்படியே திண்ணையில் கூட்டம் கூடி விடுவதும் நடக்கிறது.
ஜீயர் என்ற புனைப்பெயரில் எழுதி வரும் ஒரு பையன் அவருக்கு அறிமுகமாகி வெகு சுருக்கில் நெருக்கமாகி விட்டான். அவரது பாத்திரங்களில் ஒரு பாத்திரத்துக்குத் தகுதியானவன் அவன். அலங்காரம் பண்ணிக்கொண்ட பின்னும் சுமாராய் இருப்பான் அவன். எழுத்தும் அவ்வளவில் இருக்கும். அவரை வெளியிடங்களுக்கு கூட்டங்களுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போய்வருவான். அவரது வலக்கை போல நடந்துகொள்வான். எப்படியாவது தன்னைப் பற்றி அவர் எங்காவது பேட்டியில், அல்லது எழுதும்போது குறிப்பிட வேண்டும்… என ஜீயர் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். கடைசிவரை அது நடந்ததா தெரியாது.
என் கதைபாணி எனக்கே அத்தனை உவப்பா இல்லியேடா… என்பார் கலிங்கமித்திரன். அவரைப்போல எழுத முயற்சிக்கிற ஜீயரைப் பார்க்க அவருக்குப் பாவமாய் இருந்தது. அவனும் அவரிடம் இப்படி பாவம் பார்த்திருக்கலாம். அஞ்சலிக் கட்டுரை கேட்டு வாங்கி பத்திரிகைகளுக்கு எடுத்துப்போகிற உதவியும் அவன் செய்தான். அதைவிட மறைந்த எழுத்தாளரின் வீட்டுக்கும் அவரை அழைத்துப் போனான். ஏன் இவன் இத்தனை உதவிகரமாக இருக்கிறான் என அவருக்கே திகைப்பாய் இருந்தது…
ஒரு கூட்டம். நீங்க தலைமை தாங்கணும்… என்று அழைத்தான் ஜீயர் அவரை. அவனது சிற்றிதழின் நூறாவது இதழ் வெளியீடு அது. ஏ அப்பா, நூறு இதழ் கொணடு வந்திட்டியா… என்றார் அவர். இன்னுங் கூட உன் கதை வெளிப் பத்திரிகைல வரல்லியா?.. என்றும் சிரித்தார். ஆனால் விழாவில் கலந்துகொண்டு உற்சாகமாகப் பேசினார் கலிங்கமித்திரன். நல்லவேளை, அஞ்சலிக் கூட்டத்துக்கு இடையே இப்படி ஒரு வாய்ப்பு அவருக்கு.
திடீரென்று கலிங்கமித்திரன் இறந்து போனார். ஜீயருக்கு செய்தியே தொலைக்காட்சி பார்த்துதான் தெரியும். திகைத்துப் போனான் அவன். லேசாய் உலகம் இருட்டு கொடுத்தாப் போலிருந்தது. தன் தந்தை போல் அவரிடம் அவனுக்கு ஒரு வாஞ்சை. ஆனால் அவன் அப்பாவுக்கு அவன் எழுத்தில் ருசி இல்லை. வேறு யாருக்குத்தான் அது ருசித்தது? அதுவே தெரியாது. முகநூல், பத்திரிகை என்று செய்திகள் பரபரத்தன.
முகநூலில் பரிவும் துக்கமும் பொங்கி வழிந்து நுரைத்து தெருவெங்கும் ஓடியது. ஆளும் அரசாங்கமோ, அரசியல்வாதிகளோ அவர் மரணத்தைக் கண்டுகொள்ளவில்லை என அவர்கள் காபி குடித்ததுக்கொண்டே முகநூலில் கோபப்பட்டார்கள். நூற்றாண்டு காலமாக ஆங்கிலத்தில் வரும் ஒரு நாளிதழ் தமிழ் மொழியிலும் ஆரம்பித்திருந்தது. பக்கங்களை நிரப்ப அவர்கள் சிரமப்படும் போதெல்லாம், இப்படி எழுத்தாள அஞ்சலிப் பத்திகளை முழுப் பக்கத்துக்கே வெளியிட்டு சேவை செய்தது. தொலைபேசி எட்டத்தில் இருந்தவர்கள் அஞ்சலிக் கருத்துகளைச் சொல்லிவிட்டு மின்னஞ்சலில் புகைப்படமும் அனுப்பித் தந்தார்கள். தமிழுக்கு ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பு… என்கிற ரீதியான அழுகை முகம் காட்டியது பக்கம்.
ஜீயருக்கு அஞ்சலிக் கூட்டம் ஒன்று நடத்திவிட வேகம் வந்தது. யார் யாருக்கோ அஞ்சலிக் கூட்டம் நடத்தியிருக்கிறது. இவருக்கு வேண்டாமா? உடனே கிடுகிடுவென்று இடம் ஒன்று பிடித்து பேச நபர்களை வகைதொகை யில்லாமல் அழைத்தான். கலிங்கமித்திரனுக்கு அவரது வயதின் காரணமாக ஏராளமான பேரைத் தெரிந்திருந்தது. யாரையும் விட்டுவிடக் கூடாது என நினைத்தானா ஜீயர்? கசாப்புக்கடை. அடுத்து ஒரு பூக்கடை. காற்கறிக்கடை. அடுத்து சர்பத் கடை…. என கலப்படமான சந்தைபோல் இருந்தது மேடை.
இத்தனை பேர் பேசினால் அது எப்படி மனப்பூர்வமான அஞ்சலிக் கூட்டமாக இருக்கும்? அதுகூடவா தெரியாது ஜீயருக்கு? ஏற்கனவே ஒரு கவிஞருக்கு அஞ்சலிக் கூட்டம் நடத்தி அவன் பேரைக் கெடுத்துக் கொண்டிருந்தான்… மகிழ்ச்சியைக் கூடி கொண்டாடலாம். துக்கத்தை அத்தனை கூட்டமாய் ஒன்று சேர்ந்து கொண்டாட எப்படி முடியும்? திருப்பதி ஜரகண்டி நிலைதான். பல வகைப்பட்ட மனிதர்கள் வேறு. அரங்கத்தில் கேட்க வந்தவர்களை விட பேச வந்தவர்கள் அதிகம் என்று ஆகிவிடுமோ என்றிருந்தது. அந்த ஏழையின் வேட்டியில் நெய்த நூலை விட தைத்த நூல் அதிகம் என்பார்களே, அந்தக் கதை ஆகிவிடலாம். கதை கந்தல் ஆகிவிடலாம்.
அதில் ஒரு பிரபல எழுத்தாளர், நான் முதல்ல பேசிடறேன்… நான் கிளம்பணும்… என்று காதோடு வந்து சொன்னார். அவர் பிரபலத்தை மத்தவர் மதித்து வழிவிட வேண்டும், என அவருக்கு இருந்தது. பெண் எழுத்தாளர் ஒருவர் பிரத்யேக அலங்காரத்துடன் வந்திருந்தார். ஒருத்தர் மது அருந்திவிட்டு வந்திருந்தாப் போலத் தெரிந்தது. அது இல்லாட்டி அவருக்கு சரியாப் பேச வராது. மேடையில் இருந்த பிரமுகர்களே ஒருத்தரை ஒருத்தர் பெரிதாய்ப் பாராட்டுகிறவர்கள் அல்ல.. கலிங்கமித்திரனுக்காக அவர்கள் வந்திருந்தார்கள். தாங்கள் வராமல் இருக்கக் கூடாது, என்றுகூட அவர்கள் வந்து உட்கார்ந்திருக்கலாம். நாளைக்கு இவனது பத்திரிகையிலோ, முகநூலிலோ புகைப்படம் வரும்போது அவர் முகம் தெரியவேண்டும். எல்லாமே யூகங்கள் தாம். நேரத்தில் கூட்டத்தை ஆரம்பித்து நேரத்தில் முடிக்க வேண்டாமா, என்றிருந்தது ஜீயருக்கு. இதில் அவரைப் பற்றிய ஆவணப்படம். அவர் கதையில் வந்த குறும்படம்… எல்லாம் வேறு காட்ட வேண்டும். கலிங்கமித்திரனை, பிரசவ அறையில் இருந்து இனறு வரையிலான பல்வேறு கால கட்ட புகைப்படக் கண்காட்சி கூட வைத்திருக்கலாம்… நேரம் இல்லை.
மேடையை அளித்து விட்டு ஜீயர் பின்தங்கிக் கொண்டான். அவனும் ஒரு கட்டுரை எழுதி வாசிக்க என எடுத்து வந்திருந்தான். ஒவ்வொருவராய்ப் பேசப் பேச கை தட்டல்கள். அஞ்சலிக் கூட்டத்தில் கை தட்டுவதே ஆபாசமாய்த் தான் இருந்தது. ஒரு மரணத்துக்குப் போயிருந்தானாம் நண்பன். கணவனிடம், உன் மனைவி இறப்புக்கு வருந்துகிறேன், என்றானாம். எதுக்கு அவ சொர்க்கத்துக்குப் போயிடடான்னு வருத்தப் படறியா?... என்றானாம் அவன். இல்லடா, சநதோஷப் படறேன்… என்று சமாளித்த போது, ஏண்டா செத்துப் போனதுக்கு சந்தோஷப் படறியா?... என்று ஆத்திரப்பட்டானாம் கணவன்… மரணமே அபத்தம் தான். அதுசார்ந்து அபாத்தங்கள் தொடர்கின்றன.
ஒரு பழைய சிநேகிதர் பேசினார். “அந்தக் காலத்தில் என் கடையில்தான் பெரியவர் பலசரக்கு சாமான் வாங்குவார். எத்தனை கஷ்டம் இருந்தாலும் மாசக் கடனை அடைத்து விடுவார்…. ஒருமுறை…” என நிறுத்தினார். “அவர்கிட்ட பணம் இல்லை. அப்படியே…. இங்க பாருங்க, ஒரு கத்தைக் காகிதம், கதைகள், என்கிட்ட கொண்டு வந்து எடைக்குப் போட்டுட்டார்” என்றார். கூட்டம் திகைத்து அப்படியே அமைதி காத்தது. நாளைக்கு முகநூலில், எழுத்தாளர்களுக்கு வறட்சி நிவாரணம் அறிவிக்க கோரிக்கை எழலாம்…

சென்னையின் பிரதான அண்ணா சாலையில் வேலை பார்க்கும் ஒரு எழுத்தாளர். முதல் முதலில் என்னை கலிங்கமித்திரன் சந்திக்க வந்த நாள் இப்போதும் நன்றாக நினைவு இருக்கிறது, என ஆரம்பித்தார்.அவரை என் மேசை முன் பார்த்ததும் அயர்ந்துவிட்டேன். “வாங்க ஐயா வாங்க. வராதவங்க வந்திருக்கீங்க. உங்களுக்கு நான் என்ன செய்யணும்?” என்று கேட்டேன். “இல்லப்பா. அவசரமா ஒண்ணுக்குப் போகணும். இந்த ரோட்ல எங்கயும் ஒதுங்க முடியல்ல” என்றார் அவர்… என முடித்தார் சஸ்பென்சை.
அடப் பாவிகளா, இதுக்கும் கைதட்டியாகிறது.
அவரது குடும்பத்தில் இருந்து யாராவது பேசலாம்… என்று ஜீயர் யோசித்து வைத்திருந்தான். யாரும் முன்வரவில்லை. பெரியவரின் பேத்தி இருந்தது அங்கே. அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பேத்தி. தாத்தா, தாத்தா என்று அவரையே சுத்தி வரும் அது. பேத்தியை ஜீயர் மைக் அருகே தூக்கிக் காட்டினான். “தாத்தா…” என்றது அது. கையை மேலேபார்க்க மலர்த்தியது. “இய்ய” என்றது அது. கூட்டமே ஹோவென பெருங் குரல் எடுத்து அழ ஆரம்பித்தது.
ஜீயர் கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டான். தன் கட்டுரையை அவன் வாசிக்கவே இல்லை. அதற்காகவும் அவன் அழுதிருக்கலாம்.
 --

91 97899 87842

Sunday, April 23, 2017


எச்சம் மற்றும் இனி
அமர்நாத்

ன்னிக்கவும். நூல்கண்டின் நூலை நுனியில் பிடித்து இழுப்பது போல, மையக்கருத்தை வெளிக் கொண்டுவரும் கட்டுரை இல்லை இது. மூன்று நான்கு நூல்கள் ஒரு சிக்கலில் பின்னியிருக்கின்றன. சிக்கலை எடுத்து அவற்றை ஒரே நீளத்தில் சேர்த்து முடிச்சுப் போடவேண்டிய கட்டாயம்.
நாம் இப்போது வரலாற்றின் மிகமுக்கியமான கட்டத்தில் இருக்கிறோம்.  இது பல சரித்திரக்கதைகளில் படித்து அலுத்துப்போன வசனம்.  ஆனாலும் அது இப்போது முழுக்க முழுக்க உண்மை. நம்மை எதிர்நோக்கியுள்ள பிரச்சினைகளின் பரிமாணங்கள் கற்பனைக்கு எட்டாதவை. அவற்றின் தீர்வுகளும் எளிதானவை அல்ல. 
‘லெகஸி’ என்பதற்குப் பொருத்தமான தமிழ் வார்த்தை எச்சம். திருவள்ளுவர் பயன்படுத்திய பொருளில், நாம் விட்டுச்செல்லும் பொருட்கள். நெருங்கிய பேரன் பேத்திகளுக்கு மட்டும் இல்லை. அடுத்த, அதற்கு அடுத்துவரும் தலைமுறைக்கு. பெங்களூர் அல்லது மயாமி ரியல் எஸ்டேட்டும், ஸ்விஸ் வங்கியில் பணமும் அவர்களுக்கு எவிவிதத்திலும் உதவாது. 
‘ஒரு மாதம் ஒரு தீவில் தன்னந்தனியாக வாழ வேண்டும். ஒரு புத்தகம் மட்டுமே எடுத்துப் போகலாம். அது எது?’ என்பது ஒருவரின் மனதை அளக்கும் கேள்வி. ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகத் தொகுப்பு, பொன்னியின் செல்வன் (ஐந்து பாகங்களையும் ஒன்று என வைத்துக்கொண்டால்)... இதேபோல் சிக்கன விமானப்பயணத்தில் ஏழு கிலோ சாமான்கள் (பையையும் சேர்த்து). சீப்பு, இரண்டு செட் ஆடைகள்... நெருப்போ நீரோ விழுங்க இருக்கும் வீட்டில் இருந்து எவற்றைக் காப்பாற்றுவது? பாஸ்போர்ட், நிச்சயதார்த்தப் புடவை...
இவை எல்லாமே நம் தேர்வுகளை, காலம் இடம் பொருட்களின் குறுகிய வரையறைக்குள் அடக்கி வைக்கின்றன.
மனித குலத்தின் தற்போதைய நெருக்கடி நிலமை திடீரென்று முளைக்கவில்லை. பின்னணியில் இருந்த பல பிரச்சினைகள் -  மக்கள்தொகைப் பெருக்கம், காடுகளின் ,அவற்றில் வசிக்கும் உயிரினங்களின் மறைவு, சமுதாயத்தின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் - ஐம்பது ஆண்டுகளில் சிறுகச் சிறுக தீவிரம் அடைந்திருக்கின்றன. அவற்றின் தொடக்கம் எது என்பதில் அறிஞர்களிடையே கருத்துபேதம் நிறைய. கற்களின் உதவியால் பத்து பதினைந்து பேர் கூட்டாகச்சேர்ந்து தங்களைவிட பலமடங்கு பெரிய மிருகங்களைக் கொன்று அழித்ததா? இல்லை, குறிஞ்சியிலும் (மூங்கில் அரிசியையும் வேட்டையாடிய விலங்குகளையும் சாப்பிட்டு) நெய்தலிலும் (கடலில் சென்று மீன்பிடித்து) வாழ்ந்த மக்கள் மருதத்துக்கு குடிபெயர்ந்து பண்ணைகளை உருவாக்கியதா? 
நம் கதைக்கு அவ்வளவு தூரம் போகவேண்டாம். 
நிலக்கரியில் வளர்ந்த ப்ரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம். ஒரு கோடி மக்கள் உலகப் பரப்பில் பாதியைக் கைப்பற்றி ஆளமுடிந்ததற்கு முக்கியக் காரணம் கார்பனின் சக்தியில் இயங்கிய தொழிற்சாலைகள், கப்பல்கள். இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின் நிலக்கரியின் முக்கியத்துவம் குறைந்து ஹைட்ரோகார்பன்கள் (பெட்ரோலியம்) தற்போது உலகை ஆட்டிப் படைக்கின்றன.
ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலில் அடங்கியுள்ள சக்தி ஏறக்குறைய நூறு மனிதமணிகளுக்கு சமம். அதாவது, எழுபத்தியைந்து ரூபாயில் இரண்டாயிரம் ரூபாய் மதிப்புள்ள வேலை நடக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, அந்தவொரு லிட்டர் பெட்ரோலுக்கும் பூமாதேவியின் அருளால் நாம் செலவழித்தது ஐந்து ரூபாய்க்கும் குறைவான சக்தி. அற்புதம் அதிசயம் என்கிற வார்த்தைகள் ஹைட்ரோகார்பனுக்குத் தான் பொருந்தும். அதன் தயவில் பயிர் விளைவிக்கிறோம், பறக்கிறோம், படம் பார்க்கிறோம், பேசுகிறோம்... இயந்திர நாகரிகத்தில் ஹைட்ரோகார்பன் இல்லாமல் ஒரு அணுவும் அசையாது. 
புட்டியில் இருந்து வெளிப்பட்ட பூதத்தைப்போல கார்பனும்  ஹைட்ரோகார்பனும் நம் அளவுகடந்த ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதுடன் நின்றுவிடவில்லை. பூமியைச் சுடுகின்றன, கடல்மட்டத்தை உயர்த்துகின்றன, வயல்வெளிகளைப் பாலைவனம் ஆக்குகின்றன, அற்ப காரணத்துக்காக ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை ஒரு நிமிடத்தில் அவை அழித்துவிடுகின்றன.
மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சூரியசக்தியால் உருவான இந்த எரிபொருள்கள் உலகெங்கும் பெருகிய அதே காலக்கட்டத்தில் மனிதநிலை உயர்ந்ததே என்ற வாதமும் உண்மை.  அடிமைகள் செய்த பலவேலைகளை (பருத்தி பறித்தல், வீட்டு சுத்தம்) இயந்திரங்கள் செய்யத் தொடங்கியதால் அவர்களுக்கு உரிமை வழங்க வெள்ளை மக்கள் தயங்கவில்லை. நம் நாட்டிலும் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் சொன்னதுபோல் ஜாதிவித்தியாசங்களைக் குறைத்த பெருமை (நிலக்கரியில் ஓடிய) ரயில்வண்டியின் மரக்கட்டைகளுக்கு உண்டு.
உலகெங்கும் மனித உடல் உழைப்பின் தேவை குறைந்ததால் பெண்களுக்கு வாய்ப்புகள் பெருகின…
மற்ற அதிசயங்களைப்போல இந்த அதிசயத்துக்கும் ஒரு முடிவு. அது தொடுவானத்தில் தென்படும் அபாய அறிவிப்பு.
அகழ்ந்தெடுக்கும் எரிபொருளுக்கு முந்தைய காலத்தின் சமுதாயத் தீங்குகளை ஒதுக்கிவிட்டு, சூரியசக்தியில் இயங்கும் சமத்துவ சமூக அமைப்பை நாம் எதிர்காலத்தில் உருவாக்க முடியுமா? 
இது தான் நம் பேரக் குழந்தைகளின் பூரண வாழ்வையோ இல்லை அற்பாயுசையோ நிர்ணயிக்கும் கேள்வி. 
பிற விலங்குகளில் இருந்து பிரிந்து மனிதகுலம் தோன்றித் தழைத்திருப்பதற்கு முக்கியக் காரணம் அதன் பண்பாடு. புதிதாகப் பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் அதன் டிஎன்ஏயில் வேதியியல் மொழியில் எழுதப்பட்ட கட்டளைகள் மட்டும் போதாது. பண்பாட்டின் வழிகாட்டலும் அவசியம்.
பண்பாட்டின் அங்கங்கள்... கலை, தத்துவம், மதம். இறுதியில் குறிப்பிட்ட சமயம் என்பது கடவுள் வழிபாடு மட்டுமல்ல, அது ஒழுக்கத்தையும் மனித உறவுகளையும் சமுதாய உணர்வுகளையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளைப் பார்த்த மதங்களின் எந்தக் கொள்கைகளை, எந்தப் பகுதிகளை நாம் வரும் தலைமுறைகளுக்கு சேமித்துத்தர வேண்டும்?
சமயவியலாளர்கள் சிந்தித்து நமக்குத் தரவேண்டிய பதில்.

ஒரு முக்கியமான விஷயம். (ஐபிஎம்) வாட்சனை இயக்கவும் குளிரவைக்கவும் தேவையான மின்சாரம் எதிர்காலத்தில் இராது. 

Thursday, April 6, 2017

பட்டம்
(நன்றி பேசும் புதிய சக்தி மாத இதழ்)
எஸ். சங்கரநாராயணன்
 மலவல்லி குளத்தின் படித்துறையில் கால் வைத்தபோதே லேசாய் விடியல் வெட்க முகம் கொண்டு விட்டது. இன்று அவள் சற்று தூங்கிவிட்டாள். அதுகுறித்து அவளுக்கே வெட்கம். இந்நிலையில் வானம் வேறு அவளைக் கெக்கலி கொட்டிக் கேலி செய்கிறாப் போலிருந்தது. குளிர் பிரியாத காலை தான். முதல்படியில் அந்தக் குளிர் அவளைத் தயங்க வைத்தது. கட்டைவிரலின் நுனியை நீருக்கு நீட்டியபோது சிற்றூசிகள் பாய்ந்தாப் போலிருந்தது. நேரமாகி விட்டது. சட்டென காலை முழுசுமாய் நீரில் இறக்கினாள். வாயை விரித்து உதடுகளால் அவள் பாதங்களைக் கவ்விப் பதறடித்தன மீன்கள். கணவனின் சிறு ஸ்பரிசங்களும் முத்தங்களுமான கிளுகிளுப்பை ஊட்டின மீன்கள். கடந்த ராத்திரியின் நினைவுகளில் அவள் முகம் மேலும் சிவந்தது. கை தானறியாமல் அதரங்களை வருடிக் கொடுத்தது.
அப்பாவு என்ன செய்கிறான் தெரியவில்லை. அவள் எழுந்து கொள்ளுமுன்னே அவன் எழுந்து கோவிலுக்கு வந்துவிடுவான். அகலமான வீதிகள். இருமருங்கும் எண்ணெய் விளக்குகள் ஒன்று விட்டு ஒன்று விடிய விடிய எரிந்தபடி யிருக்கும். காற்றில் அதன் சுடர் சதா துடித்துக் கொண்டிருக்கும். உஷத் கால பூஜையில் அவனது நாதஸ்வர இசைதான் ஊருக்கு விடியலின் அடையாளம். முதல் நாலு ராஜ வீதிகள் வரை அந்த நாதம் அதிகாலையில் கேட்கும். ஊரே கோவிலை வைத்து அடையாளப் பட்டிருந்தது. கோவிலை வைத்தே பிரசித்தி பெற்றிருந்தது. பராமரிப்பு என்று மன்னர் மானியம் வழங்கிய ஸ்தலம்.
காலந் தவறாமல் பூஜைகள் அரங்கேறின அங்கே. கோவிலுக்கு என்றே நிலம் நீச்சு குளம் தொழுவம் என்று இருந்தது. குளத்து நீரில் சிவனுக்கு குட முழுக்கு. தொழுவத்துப் பசுக்களின் நெய் கோவில் தீபங்களுக்கானது. பால் அபிஷேகத்துக்கானது. நிலத்தில் இருந்து வரும் நெல் கோவில் அர்ச்சகர், பரிசாரகர், நாதஸ்வர ஜமா, தொழுவம் நிர்வகிக்க என சம்பளமாகவும், அதன் ஒரு பகுதி அன்னதானம் என பக்தர்களுக்கும் வழங்கப்பட்டது.
கோவிலுக்கு என நாதஸ்வரக்காரனும் தவில்காரனும் இருந்தார்கள். திருவிழாக் காலங்கள், எப்பவாவது மன்னர் கோவிலுக்கு வந்து போகும் தருணங்களில் ஊரே களை கட்டியது. அம்மன் உலா வரும் வைபவங்களும் உண்டு. அப்போது அப்பாவுவுக்கும் தவில்கார மகேஸ்வரனுக்கும் ஒரு நிமிர்வு கண்டுவிடும். வியர்க்க விறுவிறுக்க தெரு மூலைகளில் விஸதாரமாய் வாசித்து அமர்க்களப் படுத்துவார்கள். கஷ்டமான பிடிகளையும் அப்பாவு அநாயாசமாக வாசிப்பான். கூடி யிருக்கும் சனம் ஹ்ரும், என உருமும். ரசிக்கத் தெரிந்த மிருகங்கள்.
கமலவல்லி குளித்துக் கரையேறியபோது வானத்தின் கண் இன்னும் விரியத் திறந்து கொண்டது. வீதிகளின் எண்ணெய் விளக்குகளை விளக்குக்காரன் ஜம்பு அணைத்துப் போனான். அந்தி சாய அவற்றை தீப்பந்தம் கொண்டு ஏற்றுவதும் அவன் வேலைதான். மற்ற நேரங்களில் அவன் கோவில் கைங்கரியங்களில் ஒத்தாசைக்காரன். பட்டருக்கு தீபங்களைத் தேய்த்து சுத்தம் செய்து தருவான். அப்பாவு பூஜை நேரம் நாதஸ்வரம் வாசிக்கையில் ஜால்ரா அவனது கையில். அக்கிரகாரம் வரை விளக்குகள் இருந்தன. அவன் கையில் இருந்த துணிசுற்றிய முன்வளைந்த கழியால் விளக்குகளை அணைத்துக்கொண்டே வேகமாகப் போனான். திரும்ப வந்து அவன் அப்பாவுவுடன் இணைந்துகொள்ள வேண்டும்.
அப்பாவு பற்றி கமலவல்லிக்கு சிறு பெருமை உண்டு. நல்ல ஞானக்காரன். அவளுக்கு சில ராகங்கள் தெரியும். அவன் சாதகம் பண்ணுகிற சமயங்களில் அவள் கேட்டபடி உள்ளே வேலை செய்வாள். சில சமயம் வாய் தன்னைப்போல கூடப் பாடவும் செய்யும். அவர்களுக்கு இன்னும் குழந்தை பிறக்கவில்லை. அவளுக்கு அதுசார்ந்து சிறு கவலை உண்டு. “கோடி ஒரு வெள்ளைக்கு குமரி ஒரு பிள்ளைக்கு...” என அவன் சிரிப்பான். தன் அழகை அவன் எப்பவுமே ஆராதிக்கிறான், என அவள் அறிவாள். வெட்கம் பூக்க சிறு பெருமிதத்துடன் மார்பை அழுத்திக் கொள்வாள் அவள்.
அவனது சங்கீத ஞானத்துக்கு இன்னும் அவன் பிரகாசிக்கலாமாய் இருந்தது கமலவல்லிக்கு. இன்ன ராகம் என்று இல்லாமல் எல்லா ராகத்தையும் அவன் முழு ஈடுபாட்டுடன் வாசித்தான். வாசிக்கிற அந்தக் கணத்தில் ராக ஸ்வரூபத்தை மனசில் பிடிக்கிறவனாக இருந்தான். கண்மூடி அந்த ராகத்தை காற்றில் வரைகிறாப்போல அவனது நாதஸ்வரம் தூரிகையாய் அலைவதைப் பார்க்க அவளுக்குப் பிடிக்கும். நாத அசுரன் அவன்... என்பாள் செல்லமாக. “ஒருநாள் ராஜா பார்வையில் பட்டால் போதும் நீங்கள்” என்பாள். “பட்டம் பதவி புகழ் என்று எல்லாமே உங்கள் வசம் வரும்” என்பாள் கமலவல்லி. “அந்த நாள் சீக்கிரம் வரட்டும்” என அப்பாவு சிரிப்பான்.
கோவிலில் இருந்து நாதசுரம் கேட்க ஆரம்பித்திருந்தது. நாட்டைக் குறிஞ்சி. காலைகளை அழகாக்கி விடுகிறது. அதுவும் அன்றைய வாசிப்பில் அவனிடம் தனி லயிப்பு தட்டியதை தற்செயலாக ஒரு வியப்புடன் கவனித்தாள். ஜம்பு திரும்பி விட்டான் போல. ஜால்ரா, தவிலோடு தாளக்கட்டை அது இன்னும் துலக்கமாக்கிக் காட்டியது. ஈரப்புடவையை நீவி சரிசெய்து கொண்டபடி கோவிலுள் நுழைந்தாள். சந்நிதி தாண்டி பிராகாரம் முழுக்க நாதம் இறையருளாய் நிரம்பித் ததும்பியதை அவள் நாடியில் உணர்ந்தாள். குளிர் பிரியாத காலை. ஈரத்துக்கு உடம்பு சிறு உதறல் உதறியது. பிராகார மூலைகளில் இன்னும் தீப்பந்தங்கள் எரிந்தபடி இருந்தன. இரும்பு சாளர வழியே தூரத்தில் குளத்தில் அந்த திகுதிகுத்த நெருப்பு தெரிந்தது... நீரே தீப்பிடித்தாப் போல.
சனங்கள் வரத் தொடங்கி யிருந்தார்கள். ஊர் ஆரம்பிப்பதே அந்த உஷத் கால பூஜை தாண்டிதான். எருதுகள் வயலுக்குக் கிளம்புவதும், வண்டிகள் பூட்டி ஊருக்கு வெளியே ரஸ்தாக்களுக்கு நடப்பதுமாய் ஊர் இயக்கங்கள் துவங்கும். அந்தி சாய கோபுரத்தில் உச்சி விளக்கு ஏற்றி விட்டால் ஊர் அடங்கி விடும். மக்கள் அதற்கு அப்புறம் வியாபாரம் வர்த்தகம் செய்ய மாட்டார்கள்.
ஈஸ்வர சந்நிதியில் அர்ச்சகர் அவளைப் பார்த்து தலையாட்டி புன்னகை செய்தார். “அப்பாவு வாசிப்பு... இன்றைக்கு எப்படி?” என்று கேட்டார் வேடிக்கையாக. “எனக்கும் அது வியப்பளித்தது” என்றாள் அவள். அவரிடம் இருந்து பூ பிரசாதத்தை வாங்கித் தலையில் அவள் வைத்துக்கொண்டபோது அர்ச்சகர் சொன்னார். “நாளை காலை உஷத் கால பூஜைக்கு ராஜா வருகிறாராம். இப்பதான் தாக்கல் வந்தது.”
“அதற்கு?”
“ராஜாமுன்னால் என்னென்ன வாசிக்க வேண்டும் என்று இப்போதிலிருந்தே அப்பாவு சாதகம் ஆரம்பித்தாகி விட்டது!” என்று அர்ச்சகர் சிரித்தார். அவளுக்கும் சிரிப்பு வந்தது. திரும்பி அவள் நடந்தபோது அந்த நடையில் இருந்த உற்சாகத்தை அர்ச்சகர் கவனித்தார். அவன் இன்னும் கீர்த்தியடைய வேண்டும் என்பதில் அவனைவிட அவளுக்கு ஆர்வம் இருந்தது. அதை அவர் அறிவார்.
அப்பாவு அவளை கவனிக்கவே யில்லை. கண்மூடியபடி அவன் ஸ்வர அடுக்குகளின் ராக எல்லைக்குட்பட்டு தன் கணக்குகளும் பிடிகளுமாய் இருந்தான். அவள் நிற்கவில்லை. மகேஸ்வரன் மாத்திரம் அவளைப் பார்த்துத் தலையாட்டினார். கோவிலுக்கு வெளியே வந்தபோதும் அவளுக்கு எல்லாம் பரவச நிலையாய் இருந்தது. வாசலில் நின்றபடி உள்ளே சந்நிதியைப் பார்த்துக் கும்பிட்டாள். ஆண்டவேனே, வாஸ்தவமாகவே நல்ல காலம் என்று ஒன்று பிறக்க இருக்கிறதா? அவர் வாழ்வில், அதன் மூலம் என் வாழ்வில் ஏற்றம் எதுவும் வர இருக்கிறதா?
வீட்டுக்கு வந்தபோதும் அப்பாவு தளும்பலாய்த் தான் வந்தான். “நாளை...” என அவன் ஆரம்பித்தான். “தெரியும்” என்று அவள் புன்னகைத்தபடி அவனுக்கு குவளையில் குடிநீர் கொண்டுவந்து தந்தாள். “ராஜா வருகையை உங்களை விட நான் எதிர்பார்க்கிறேன்,” என்றாள் அவள். “தெரியும்” என அவன் அவளைத் தன்னருகே இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான். “இன்னிக்கு உங்க வாசிப்பில் தனி வசிகரம் இருந்தது. அர்ச்சகர் குருநாதன் கூட கண்டுபிடித்துச் சொன்னார்!”
அந்திக்கால பூஜைக்கு தான் இனி அப்பாவு போக வேண்டும். மதியத்தில் பூஜை, மணியோடு சரி. உணவு கொண்டுவிட்டு சாதாரணமாக சிறிது சயனங் கொள்வான். அன்றைக்கு அவன் ஓய்வு கொள்ள நினைக்கவே இல்லை. அந்த வெறி யுக்கிரம் அவளுக்கு மலைப்பாய் இருந்தது. ஆனால் அவனை அவள் அறிவாள். எடுத்த காரியத்தை அத்தனை கவனக் குவிப்புடன் செய்வான் அவன். வழக்கத்தை விட அந்த வாசிப்பின் லயிப்பும் எடுப்பும் இன்னும் மெருகேறி கம்பீரமாய் இருந்தது. வீதியில் போவோரே நின்று ரசித்துவிட்டுப் போனார்கள்.
ராஜா அந்தப் பக்கம் வந்து கன காலம் ஆயிற்று. பக்கத்து ஊருக்கு வந்து இறங்கி யிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். அப்போதே இந்த ஊர் சனங்கள் பாதிப்பேர் அங்கே வேடிக்கை பார்க்க என்று கிளம்பி விட்டிருந்தார்கள். ராஜா வருவதை ஒட்டி ஊரே தனி அலங்காரங்கள் கண்டது. வீதியோரத்து செடிகள் புல்லும் களைகளும் அகற்றப்பட்டன. மண்சாலைகள் தண்ணீர் தெளித்து பெருக்கிக் கோலம் போடப் பட்டன. ஊரில் எல்லாருமே ஒற்றுமையாய் வேலைகள் செய்தார்கள்.
தினசரி மாலைகளில் அரசரைப் புகழ்ந்து புலவர்கள் கவிதை பாடினார்கள். அவர் சோர்வாய் இருந்தால் விதூஷகர்கள் கொனஷ்டைகள் செய்தும், நகைச்சுவையாகப் பேசியும் அவரையும், அதை வேடிக்கை பார்க்கும் சனங்களையும் சிரிக்க வைத்தார்கள்.
எங்கோ மணம் வீசுதே... எங் கோமணம் வீசுதே!
ஒரு சித்த வைத்தியன் வந்தபோது அவனிடம் இரண்டு வேர்கள் இருந்தன. ஒருத்தன் அவனிடம் “அது?” என்று கேட்டான். வைத்தியன் “வேரு” என்றான். “அப்ப இது?” என்றான் வந்தவன் விடாமல். “இது வேறு” என்றான் வைத்தியன்.
விடிய விடிய கலை நிகழ்ச்சிகளும் சில சமயம் நடந்தன. தேவதாசிகளின் நடனம், பெரிய வித்வான்களின் கச்சேரிகள், என்றெல்லாங் கூட ராஜா விருப்பப்படி ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. சைவ வைணவ விவாதங்களையும் ராஜா முன்னிலையில் நிகழ்த்துவார்கள். விவாதத்தில் வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு அரசர் பட்டாடை போர்த்தி வெகுமதிகள் வழங்கினார்.
அன்று இரவு அப்பாவு சரியாகத் தூங்கினானா தெரியாது. உருண்டு அவன்பக்கமாய் வந்து அவள் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள். “உனக்கும் தூக்கம் வரவில்லையா?” என்று கேட்டான் அப்பாவு. “போனமுறை ராஜா வந்தபோது சிறப்பாக வேத கோஷம் முழங்க வரவேற்பு தந்த சாஸ்திரிகளுக்கு காணியை எழுதிப் பட்டயம் தந்துவிட்டுப் போனார் ராஜா,” என்று சொன்னாள் கமலவல்லி. “இப்போது என் முறை!” என்று அப்பாவு புன்னகை செய்தான். “என்ன பரிசு வேண்டும்?... என்று ராஜா கேட்டால் நான் என்ன கேட்பது?” என்று கேட்டான். “நாளைய கதை நாளைக்கு. இன்றைய கதையைப் பார்க்கலாம் அல்லவா?” விளக்கு வெளிச்சத்தில் அவள் முகத்தின் புன்னகையால் முகம் வீங்கியதைப் பார்த்தான். திரும்பி விளக்கை ஊதி அணைத்தான் அப்பாவு. என்னவோர் முரண். நாதசுரம் உறையணிந்து கொண்டது. அப்பாவு உடைகளைக் களைந்தான்.
அரசர் வரும் வழியில் தீவட்டிகள் விடிய விடிய வெளிச்சம் ஊட்டியவண்ணம் இருந்தன. வைகறையிலேயே ஊர் சுறுசுறுப்படைந்து விட்டது. ஊர்த் தலையாரி பாவம் இரவு அவன் தூங்கவே யில்லை. ஊர் எல்லையில் ராஜாவை வரவேற்க பிராமணர்கள் நிற்கவைக்கப் பட்டார்கள். பூரண கும்ப மரியாதையுடன், யானையுடன், வேத கோஷத்துடன் வரவேற்பு தர சித்தமாய் இருந்தான் தலையாரி. அவர் வருவதை தூரத்தில் இருந்தே பார்த்துவிட்டுச் சொல்ல ஒருத்தனை தூரதிருஷ்டிக் கண்ணாடி தந்து கோபுரத்தில் நிறுத்தி வைத்தார்கள். அந்தப் பரபரப்பு அப்பாவுவுக்கும் தொற்றிக் கொண்டது. அன்றைய நாளுக்கு அணிய என்று அவனுக்கு விசேஷ பட்டு உடைகள் எடுத்து வைத்திருந்தாள் கமலவல்லி.
இரவெல்லாம் அவன் என்னென்னவோ பேசிக் கொண்டிருந்தான். பாதியிலேயே அவள் தூங்கிவிட்டிருந்தாள். காலையில் கோவில் நந்தவனமே கூட புதர் எல்லாம் களையப்பட்டு, நன்கு பராமரிக்கப் பட்டு செடிகள் குளித்துவிட்டு நின்றன. ஆரியர்கள் மடியுடுத்தி நெற்றியில் திருநீறு துலங்க நடமாடினார்கள். பூஜை துவங்க ராஜா வர வேண்டும், என எல்லாரும் காத்திருந்தார்கள்.
கமலவல்லி குளித்துவிட்டு குளத்தின் படியேறுகையில் மேலே பரபரப்பாய் இருந்தது. ராஜா வந்துவிட்டார் போலிருந்தது. மேலேறிப் போவதா, அப்படியே இந்த சிறு இருளில் நிற்பதா என அவளுக்குக் குழப்பம். காத்திருப்பதே சரி, என பின்தங்கினாள். ராஜாவுடன் அமைச்சர்கள் சிலரும் கோவிலுக்குள் நுழைந்தார்கள். தீவட்டிகள் பிசிறுகள் நீக்கி நன்கு எண்ணெயிட்டு அபார ஒளியை உமிழ்ந்தன.
பூஜை ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். உள்ளே மணிகளும், தாரை தப்பட்டைகளும் அதிர்வுடன் முழங்கின. மற்ற நாட்களில் இத்தனை கோலாகலம் இல்லை. நல்ல கூட்டம் இருந்தது. சிலர் கோவிலில் சாமி பார்க்கவும், சிலர் ராஜாவைப் பார்க்கவுமாகக் கூடியிருக்கலாம். நிலச்சுவாந்தார்களுக்கு ராஜா பார்வையில் பட அத்தனை துடிப்பும் ஆர்வமும் இருந்தது. ராஜா தங்கள் ஊருக்கு வந்ததையே அவர்கள் பெருமையாய் உணர்ந்தார்கள்.
கமலவல்லி படியேறியபோது நாதசுர நாதம் கேட்டது. மொத்த சனமுமே அப்படியோர் அமைதி காத்தது. நாதம் மாத்திரம் பாம்பென மேலேறிப் படமெடுத்து நின்றாப் போலிருந்தது. யார்? நம்ம அப்பாவுவா இது?... என எல்லாருமே திகைப்பில் ஆழ்ந்தார்கள். அவளுக்கே அந்த வாசிப்பு திகட்டலாய் இருந்தது. பாவம், எத்தனை நாள் ஆதங்கத்தை இப்போது நெஞ்சில் இருந்து வெளியே எடுத்து வைக்கிறானோ... என அவள் நினைத்தாள். கோவிலுள் நுழைய அத்தனை கூட்டத்தைப் பார்க்க பிரமிப்பாய் இருந்தது. இந்தக் காலையில் இவ்வளவு தீவட்டிகள் ஒளிர்ந்ததே இல்லை அங்கே. மணியக்காரர் ராஜா பக்கத்தில் பவ்யமாய் நின்றார். தனது ஏற்பாடுகளில் எதும் குறை வந்துவிடக் கூடாது என்ற கவலை அவருக்கு. மனசுக்குப் பிடித்து விட்டால் பரிசு, பட்டம் என வாரி வழங்கவும் செய்வார் அரசர்.
அவள் பிராகாரத்தை ஒரு சுற்று வேகமாய்ச் சுற்றிவிட்டு சந்நிதிப் பக்கமாய் வந்தாள். அங்கேயிருந்தே அப்பாவுவைப் பார்க்க முடிந்தது. பட்டு ஆடைகள் அவனை இன்னும் எடுப்பாய்க் காட்டின. அவனுக்கு நேரே இருந்த விளக்கின் வெளிச்சம் அவன் முகத்தின் வியர்வையைப் பளபளக்கச் செய்தது. பெருமிதமாய் அவள் ராஜா இருந்த பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவருடன் கூட நிற்பவர் அமைச்சர் என அவளால் யூகிக்க முடிந்தது. அரசரின் முகம் மலர்ச்சியாய் இருந்தது. அவள் திருப்தியுடன் எல்லாவற்றையும் கவனித்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்து காத்திருந்த விஷயம்... நடக்கிறதா? ராஜா குனிந்து அமைச்சரிடம் எதோ கேட்குமுகமாக. அமைச்சர் வாய் பொத்தி அவர்முன் குனிந்து செவிமடுத்துக் கேட்பதையும் கவனித்தாள். அப்படியே அப்பாவுவைப் பார்த்துக் கையை நீட்டி அமைச்சர் எதோ பதில் சொன்னார். அந்த நேரம், முகூர்த்த நேரம்... வந்துவிட்டதா? அவளுக்குப் படபடப்பாய் இருந்தது. ஐயனே, இதுவும் உன் திருவிளையாடலா? அரசரின் கால்கள் மெல்ல சிறு தாளம் இடுவதை அவள் கவனித்தாள்.
அமைச்சர் தலையாட்டி விட்டு அப்பாவுவைப் பார்க்க வந்தார். அரசர் அவனை அழைப்பதாகச் சொன்னார். உடம்பெல்லாம் ஆன்ந்த அதிர்வுகளுடன் எழுந்து வந்தான் அப்பாவு. தன் கழுத்தில் இருந்த தங்க ஆரம் ஒன்றை எடுத்து அவனுக்கு அணிவித்தார் அரசர். மொத்த சனமும் ஹோ என அதிர்ந்தது. கண்ணில் நீர் மல்க அதைப் பெற்றுக் கொண்டான் அப்பாவு. கூட்டத்தில் திரும்பிப் பார்த்தான் அப்பாவு. தூரத்தில், அதோ கமலவல்லி. ஆனந்தக் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள். அவளை அருகே அழைத்தான்.
இருவருமாய் அரசரை விழுந்து வணங்கினார்கள்.
“கோவில் சந்நிதி இது. இங்கே இறைவன், அவனே பெரியவன்!” என கைகூப்பினார் அரசர். “வரும் பௌர்ணமி மாலையில் நீ என் அவையில் வாசிக்க வர வேண்டும்!” என்றார் அரசர். “உத்தரவு அரசே. தங்கள் கருணை எங்கள் பாக்கியம்!” என்றாள் கமலவல்லி.
அதற்குப் பிறகு ஊருக்குள் அவனுக்கு நல்ல மரியாதை வந்திருந்தது. “போய் நம் ஊருக்கே பேர் வாங்கிக் கொண்டு வா அப்பா” என மணியக்காரர் அவனுக்கு ஆசி வழங்கினார். வண்டிகட்டிக் கொண்டு ஒருநாள் முழுக்க போக வேண்டிய பயணம். ஊர் எல்லை வரை கமலவல்லியையும், அப்பாவுவையும் வழியனுப்பி வைத்தார்கள். அவனது உறவினர் சிலரும் கூடப் போனார்கள்.

அப்பாவு மாத்திரம் தனியே ஊர் திரும்பினான். பட்டம் கிடைக்கும் என்று போனவன். நூல் அறுந்த பட்டமாய்த் துவண்டு இருந்தான். கமலவல்லி? ஒரு வாரத்தில் அரசல் புரசலாகச் செய்தி வந்தது. கமலவல்லியை யாரோ அந்தப்புரத்தில் பார்த்ததாகச் சொன்னார்கள்.
----
91 97899 87842 storysankar@gmail.com

Friday, March 31, 2017

அலுவலர்
(நன்றி கல்கி வார இதழ்)
எஸ். சங்கரநாராயணன்

சித்திரவேல் இன்றைக்கு பதவி ஓய்வு பெறுகிறார். வந்துவிடும் வந்துவிடும் என்று காத்திருந்த நாள், வந்தே விட்டது!
உலகம் அதுபாட்டுக்கு இயங்கிக் கொண்டிருக்கிற மாதிரியும் தனக்குதான் வாழ்க்கை ஓய்வுபெறும் நாளைநோக்கி நாள்நாளாய்க் குறைகிறாப் போலவும் அவருக்கு இருந்தது. தினசரி கண் விழிக்கையிலேயே, இன்னும் எத்தனை நாள் இருக்கு, என்கிற யோசனையைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. அட வரும்போது வரட்டும், என இருக்க முடியாமல் அலுவலகத்தில், ஓய்வுக்குப் பின்னான பென்ஷன் சார்ந்த விவரங்களைக் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டே யிருந்தார்கள். ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தார்கள். தாள் தாளாய்க் கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தார். திடீரென்று தான் அலுவலகத்தில் நிறைய வேலை செய்கிறாப் போலிருந்தது!
மனைவியுடன் சேர்ந்து ஆறு புகைப்படங்கள் தந்தார். அவர்காலத்துக்குப் பின் ஓய்வூதியம் அவளுக்கு வரும். அவளும் வேலைக்குப் போகிறாள். தனியார் கம்பெனி. இவரைவிட மூணுவயசு தான் இளையவள். புகைப்படத்தைப் பார்த்தார். அவள் முதுமை அடைந்த மாதிரியே தெரியவில்லை. சதை வரம்பு மீறாமல், சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டாப் போல உள்ளமைதியாய் இ,ருந்தது. அவர்தான் கட்டு தொளதொள என தளர்ந்து போயிருந்தார். பார்க்க அப்பாவும் பொண்ணும் போலிருந்தது. மனசுக்குள் சிலர் “ரெண்டாங் கல்யாணமா?” என்றுகூட நினைக்கலாம், சிறு பொறாமையுடன்.
பத்துமணி அலுவலகம். எல்லாரும் அங்கே பத்தரை வாக்கில் சாவகாசமாக வேலைக்கு வந்தார்கள். பதினொன்றுக்குப் பிறகு வருகிறாட்களை மேலதிகாரி “ஏன் லேட்?” என விசாரித்தார். அவரே பத்தரை வாக்கில் தான் வருவார். லேட் பற்றிய கெடுபிடியான கேள்வி அல்ல அது. புறநகர் ரயில் லேட் ஆகலாம். பஸ், நெரிசலில் மெல்ல ஊரலாம். எல்லாமே நம்பும்படியான காரணங்கள். ஆனால் உண்மையான காரணங்கள் அல்ல. அடுத்த தெருவில் வசிக்கிறவன் கூட அலுவலகத்துக்கு பத்தரைக்குமுன் வருவது இல்லை.
ஆனால் அலுவலகம் முடிந்து எல்லாருமே சரியான நேரத்துக்குக் கிளம்பினார்கள்.
ராசியான வாச் என்று ஒரு பழைய வாச்சையே அவர் கட்டிக் கொண்டிருந்தார். அது எப்போ வாங்கியது என்றே நினைவில் இல்லை. வாழ்க்கையில் ஒரு அசையா நிலையை அவர் விரும்பினார் போலும். அதில் அவர் மணி பார்ப்பதே இல்லை. எதற்காக கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் பின்னே? வாச் இல்லாமல் கை வெறுமையாய் இருக்கிறதாக அவர் உணர்ந்திருக்கலாம். அந்த வாச்சின் ஸ்ட்ராப் சரியாக அழுத்திப் பொருந்தாமல் சின்னத் தொங்கல் தொங்கும். ஓய்வுகாலப் பரிசாக அவருக்கு அவர்கள் தங்கமுலாம் பூசிய வாச் ஒன்றும் மோதிரம் ஒன்றும் வாங்கி அவரிடம் காட்டினார்கள். கைல போட்டுப் பாக்கறீங்களா சார்?... என்று கேட்டார்கள். ம்ஹும், என வெட்கத்துடன் மறுத்தார்.
ரொம்ப நெகிழ்ச்சியான கணங்கள். மாமனாரே அவருக்கு மோதிரம் போட்டது இல்லை. அவரைப் பிரிவதை அவர்கள் ரொம்ப வருத்தமாயும் பிரவுபசாரத்தை சிரத்தையாகவும் செய்வதாக நினைத்தார். நாகலிங்கம் என்கிற யூனியன் ஆள், அவன்தான் ஆள்ஆளாய்ப் பேப்பர் நீட்டி காசு திரட்டியவன். சிலாட்களுக்கு அந்தத் திறமை இருக்கிறது. கம்மியா போடறவனை எதாவது பேசி அதிகம் போட வைக்கிறது. பணம் கம்மியா வசூலானால் சுண்டு விரலுக்கு மோதிரம் போடுவார்களா யிருக்கும்.
அதே வாச், என்பதைப் போலவே சித்திரவேல் தான் எல் எஸ் ஜியாக இருந்தபோது பயன்படுத்திய நாற்காலி மேசையையே இப்போது வகிக்கும் ஹெச் எஸ் ஜி (ஹையர் செலக்சன் கிரேடு) பதவியிலும் பயன்படுத்தினார். அந்த அடக்கம், எளிமை எல்லாம் இன்றைக்கு பிரிவு உபசார விழாவில் பேசுவார்கள், என நினைத்துக் கொண்டார். இத்தனை வருட சர்விசில் அவரைப் பெருமைப்படுத்திப் பேச பாராட்ட எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கின்றன... அதாவது அப்படி அவர் நம்பினார். என்றாலும் அரசு அலுவலகம். நான் வந்து நிமிர்த்திக் காட்டினேன், என்பது எல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர். யார் வந்தாலும் வராட்டாலும் அந்தத் தேர் ஒடும். அது அவருக்குத் தெரியும். யாரும் வேலை செய்யாமலேயே பொதுமக்கள் இழுத்துப் போகும் தேர் அது.
பத்தே முக்கால் ஆகிவிட்டது. லேட்டாக வருவதற்காக அவர் விசனப்படவோ பரபரப்படையவோ இல்லை. அவர் உள்ளே நுழைவதைப் பார்த்ததும் நாகலிங்கம் “வாங்க ஐயா. வாங்க வாங்க” என ஓடிவந்து கை கொடுத்தான். கல்யாண வைபவம் போல சந்தன குங்குமம் கொடுத்தார்கள். வாசலில் ஃப்ளெக்ஸ் வைத்திருந்தார்கள், ரசிகர் மன்றம் போல, வாழ்த்த வயதில்லை வணங்குகிறோம், என்றுபோட்டு கீழே நிறைய பாஸ்போர்ட் சைஸ் புகைப்படங்கள். அவருக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. என்றாலும் இந்தச் செலவும், வர்றாட்களுக்கு எஸ்கேசி என்ற வகையிலும் வசூல் பணம் சிறிது குறையத்தான் செய்யும்.
தன் இருக்கையில் போய் அமர்ந்தபோது அது இப்போது புது அனுபவமாய் இருந்தது. நாளைக்கு இந்த நாற்காலிக்கு நான் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது, என்று நினைத்துக் கொண்டார். ஒரு அலங்காரமான சோகம் அது. சினிமாவில் இப்படித்தான், நல்லா மேக் அப் போட்டுக்கிட்டு அழுவார்கள். அத்தனை விசேஷமான நாற்காலியும் அல்ல அது. சற்று அவர் சாய்ந்தபோது விநோதமான முனகல்களை அது வெளியிட்டது. என்ன சத்தம் இது. நாற்காலிக்கும் வாயு உபத்திரவங்கள் இருக்கலாம்.
எந்தநாளும் இல்லாத திருநாளாய் எதாவது வேலை செய்யலாம் என்று யோசனை வந்தது. சரஸ்வதி பூஜைக்கு ஏடு அடுக்கியபின் எதாவது வாசிக்க மனம் தேடுவது போல. “வேணாய்யா. நீங்க பாட்டுக்கு இருங்க” என்றான் நாகலிங்கம். அங்கே யூனியன் ஆள், என்று அவன் வைத்ததே சட்டம் என்பதாய் இருந்தது எல்லாக் காரியமும். அவர் சுத்த சைவம். இல்லாட்டி எல்லாருக்கும் நான் வெஜ் என்றும் தண்ணி என்றும் மேலும் செலவு பிடித்திருக்கும்.
நாகலிங்கம் அவர் அருகே வந்தான். “மேடம் வராங்களா?” என்று கேட்டான் புன்னகையுடன். “ம். ஒரு மூணுமணிப் போல வரச் சொல்லியிருக்கேன்” என்றார். சித்திரவேல் ஆளே ஒருமாதிரி மஞ்சள் பாரித்த மங்கோலியக் கலரில் இருப்பார். நெற்றியில் சந்தனமும், சந்தன வண்ண முழு ஸ்லாக்கும் அணிந்திருந்தார். உரிச்ச கோழி மல்லாந்தாப் போல.
அவருக்கு ஒரே பிள்ளை. மாதவமூர்த்தி ஐ ட்டி துறையில் பெங்களூருவில் வேலை. அவன் மனைவிக்கும் அங்கேயே. காதல் திருமணம் தான். ஐ ஸ்கொயர் ட்டி ஸ்கொயர் என்று சொல்லலாம் அதை. ஒரே பேரன் அவருக்கு. சதீஷ் யூகேஜி. ஐ பேடில் விளையாட்டுக்கள் விளையாடுவான் அந்த வயசிலேயே. அவர்களை அவரே தன் பதவி ஓய்வுக்காக வர வேண்டாம், என்றுவிட்டார். சொன்னால், “வரணுமாப்பா,” என்பான் மகன். நாமே வரவேண்டாம் என்றுவிட்டால் பிரச்னை தீர்ந்தது அல்லவா? “எப்பிடிப்பா அறுபது வயசு வரை ஒரே ஆபிஸ்ல, அதே நாற்காலில வேலை செய்யறே நீ?” என்பான். இந்த வயசிலேயே அவன் மூணு கம்பெனி மாறிவிட்டான். அவர்கள் காலம் வேறு. அவர்கள் பேசுவது நமக்குப் புரியவில்லை. நாம பேசுவது அவர்களுக்கு உவப்பாய் இல்லை.
ஃபேன்களின் சடசட இயக்கத்தில் அதன் கீழ் கட்டிய முக்கோணக் காகித சணல் தோரணங்கள் எழும்பி அடங்கின. அவரது உட் படபடப்பை அது சிறிது அதிகரித்தது. வேலையும் இல்லை. எதாவது வேலை செய்யலாம் என்றால் நாகலிங்கம் திட்டுவானோ என்றிருந்தது. வெற்றுத்தாளை எடுத்து கையெழுத்து கையெழுத்தாய்ப் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். இனிமேல் அவர் கையெழுத்துக்கே வேலை இல்லை, என்று திடீரென்று தோன்றியது. ஸ்டெனோ கோகிலா தன் பெண்ணை அழைத்து வந்திருந்தாள். அந்தப் பெண்ணுக்கு நாலு பாட்டு தெரியும். இப்பதான் கத்துக் கொள்கிறாள். இறைவணக்கம் என்று எப்பவுமே அதுதான் சுமாராய்ப் பாடும். தேவையே இல்லாமல் நாகலிங்கம் மைக் சொல்லி யிருந்தான். அவனுக்கு மைக்கில் பேச அவ்வளவு ஆர்வம். எப்பவுமே அவன் மைக்கில் யாருக்காவது எச்சரிக்கை விட்டுக்கொண்டே இருந்தான். இன்றைக்கு அது முடியாது. வேறுமாதிரிக் கூட்டம்.
அவர் மனைவி தேவிகா வந்துவிட்டாள். பட்டுப்புடவை கட்டி அம்சமாய் இருந்தாள். தன் அலுவலகத்திலேயே சிறப்பாய் உடை மாற்றி மேக் அப் எல்லாம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். கிட்டே வந்தபோது ஒரு நறுமணம் அவளிடம் இருந்து வந்தது. ஆண்களை விட பெண்கள் கொஞ்சம் எச்சா வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுகிறார்கள். ரிடையர் ஆவது என்பது பாம்புக்கு பல் பிடுங்குவதைப் போல. அதை இவள் கொண்டாடுகிறாளா? அவருக்கு முகம் மட்டுமாவது தான் கழுவிக் கொள்ளலாம் என்று இருந்தது. கழுவினாலும் சோப் எதுவும் கிடைக்காது. பாத்ரூமிலேயே வாளி கிடையாது. குழாயில் குனிந்து தண்ணீர் பிடித்து முகத்தில் ஊற்றிக்கொண்டார். இருந்த வாளியை ஒரு சனி முடிந்து திங்கள் வந்து பார்த்தால் காணவில்லை. திருட்டு போய்விட்டது. அந்த அலுவலகத்தில் சனி முடிந்து திங்கள் வந்து பார்த்தால் வாரா வாரம் எதாவது காணாமல் போயிருப்பதைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். ஆனால் யார் எடுத்துப் போனது என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
மூணரை என்று சொன்னாலும் கூட்டம் துவங்க நாலரை ஆகிவிட்டது. அதிகாரி ஒரு அவசர வேலையாய்ப் பிரதான அலுவலகத்துக்குப் போயிருந்தார். அவருக்கு நாகலிங்கம் ஃபோன் பண்ணி நினைவூட்டினான். “வரேன் வந்திட்டேன்” என்றபடி மூன்று முறை பேசினார் அவர். இந்த அதிகாரி புதியவர். ஊழல் விவகாரத்தில் இங்கே பத்துநாளுக்கு முன் மாற்றலாகி வந்தவர். தன் கேஸ் சம்பந்தமாக அலையவே அவருக்கு சரியாக இருந்தது. நாகலிங்கம் நினைத்தால் அவருக்கு எதாவது உதவி செய்யலாம், என நினைத்தார் அவர். சில நாட்கள் வேலைக்கு வராமலேயே நாகலிங்கம் மறுநாள் வந்து கையெழுத்து வைத்தான். சித்திரவேலும் அதைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவர் இதோ பதவி ஓய்வு பெறுகிறார். இந்நேரம் விவகாரங்கள், அதுவும் நாகலிங்கத்தோடு வேண்டாம் என அவர் நினைத்தார். தவிரவும், அவரது பிரிவு உபசார விழாவையே அவன்தான் வசூல் செய்து ஏற்று நடத்துகிறான். எல்லாரையும் பாதிக்காசு போடச் சொல்லி விட்டால்?
·        
இரண்டு சந்தன மாலைகள். ஒன்றை அவருக்கு நாகலிங்கம் போட்டான். இன்னொன்றை அவரிடம் கொடுத்து தேவிகாவுக்குப் போடச் சொன்னான். எல்லாரும் ஹுவென்று சிரித்துக் கைதட்டினார்கள். இதில் சிரிக்கவோ இத்தனை உற்சாகத்துக்கோ என்ன இருக்கிறது தெரியவில்லை. ஆளுக்கு ஒரு ஆப்பிள் கையில் தந்தான் நாகலிங்கம். நல்லவேளை. ஒரு ஆப்பிளை அவரிடம் தந்து, இதை அந்தம்மாவிடம் குடுங்க, என்று புரோகிதர் போல எதுவும் செய்யவில்லை.
அந்தப் பெண் இறைவணங்கியது. தெரிந்த நாலில் ஒண்ணு. புதுசாய் இன்னும் கற்றுக் கொள்ளவில்லை போலிருந்தது. கத்துக்கிட்டதையுமே சுமாராய்த் தான் பாடுது. அவள் பாடுகிற லெட்சணத்தைப் பார்த்தால் அவ டீச்சருக்கே இத்தனை பாட்டுதான் தெரியும் என்றிருந்தது. இறைவணக்கம் முடிந்ததும் பெண்ணின் அம்மா கை தட்டினாள். பிறகு அவருக்கு துணைச் செயலாளர் மோதிரம் அணிவித்து கையில் வாச் பெட்டியைக் கொடுத்தார். உள்ளே வாச் இருக்... கும். பெட்டி, கனமாத்தான் இருக்கு.
வரவேற்புரை என்று அவரது நெடுநாளைய நண்பர் வாசுதேவன் உரையாற்றினார். வேறு கிளையில் அவர் பணியாற்றுகிறார். இதற்காக வந்திருந்தார். அடுத்த மாதம் அவருக்குப் பதவி ஓய்வு வருகிறது. தான் பழகிய அந்த நாட்களை யெல்லாம் அவர் நினைவு கூர்ந்தார். “நான் எம்ஜியார் ரசிகன், அவர் சிவாஜி ரசிகன். அந்தக் காலத்தில் எங்களுக்கு அடிக்கடி சண்டை வரும். பலநாட்கள் பேசாமலேயே இருந்திருக்கிறோம்” என்று பேசியபடியே அவர் அடிக்கடி திரும்பி சித்திரவேலுவைப் பார்த்தார். அவர் தலையாட்ட வேண்டும், என எதிர்பார்த்தாரா தெரியாது. ஆனால் சித்திரவேல் ஒரே புன்னகை, அதை மாற்றாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தார். சப்பென்று சுவரில் அடித்த போஸ்டரைப் போல மூஞ்சியில் ஒட்டவைத்த புன்னகை.
நல்லவர், வல்லவர் என்று புகழ் பாராட்டு. வீதியெங்கும் பூ இரைத்துப் போகிறாப் போல வார்த்தைகள் எல்லார் மேலும் அட்சதையாய்ச் சிதறின. அலுவலர்கள் நிறையப் பேர் அடுத்தடுத்து பேசினார்கள். அவர்மேல் உள்ள பிரியத்தினால் அல்ல, மைக் இருந்தால் அவர்களையும் பேச அழைக்க வேண்டும். எல்லாரிடமும் அவர் தன்மையாய்ப் பழகுவார் என்றார்கள். வரும் பொதுசனத்திடமும் அவர் (இருக்கையில் இருந்தால்) கடுஞ்சொல் இல்லாமல் பேசுவார் என்றார்கள். பேசிவிட்டு அவர்கள் வந்து மற்றவர்களிடம் “நான் எப்பிடிப் பேசினேன்?” என விசாரித்துக் கொண்டார்கள்.
ஓரக்கண்ணால் சித்திரவேல் சிறு பெருமையுடன் மனைவியைப் பார்த்தார். அந்தப் பேச்சு அவளுக்கு ரசித்த மாதிரித் தெரியவில்லை. இவனுங்க என்ன சொல்றது, எனக்குத் தெரியாதா இந்தாளைப் பத்தி... என யோசிக்கிறாளா?
எல்லாருமே பேசி முடிக்கையில், இனி அந்த அம்மா அவரை நல்ல முறையில் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும், என வேண்டிக் கொண்டார்கள். இதுவரை கொடுமைப் படுத்தினாளா என்ன? இறைவன் அவருக்கு நீண்ட ஆயுளும் தேக ஆரோக்கியமும் நல்க வேண்டும், என்றார்கள். எதுக்கு நீண்ட ஆயுள், என்று அவருக்குப் புரியவில்லை.
கடைசியாக மேலதிகாரி பேசினார். சமீபத்தில்தான் அவர் இந்த அலுவலகம் வந்ததாகவும், 9அதுவரை செய்த ஊழல்களில் மாட்டிக் கொள்ளவில்லை.) ஆனாலும் அவரை தான் நல்ல அளவில் புரிந்து கொண்டதாகவும், இந்த அலுவலகம் தனது முக்கியமான ஒரு தூணை இழந்து விட்டது, குறிப்பாக தனக்கு இது இழப்பு, என்று பேசுகையில் நாகலிங்கம் படபடவென்று கை தட்டினான். கூடவே எல்லாரும் கை தட்டினார்கள். இழப்புக்கு இவ்வளவு கைதட்டலா?
திடுதிப்பென்று ஏற்புரை என்று அவரை எழுப்பி விட்டுவிட்டார்கள்.
ஒருமணி ஒண்ணரை மணி நேரத்துக்கும் மேலாக நடந்த கூடடம். அலுப்பாக ஒருமாதிரி மயக்கமாய் தூக்கக் கிறக்கமாய்த்தான் இருந்தது அவருக்கு. திடீரென்று எழுப்பி விட்டதும், என்ன பேச என்று தெரியவில்லை. ஒரு நிமிடம் அப்படியே நின்றார். எனக்கு நீண்ட ஆயுளும், தேக ஆரோக்கியமும், சீச்சீ...
அத்தனை பேரையும் பிரிகிற துக்கம் தாள முடியாதிருந்தது. இந்தக் கணத்தோடு இவர்கள் அனைவரையும் பிரிந்து செல்லப் போகிறேன்... என நினைக்க அழுகை வந்தது. பேச வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளேயே சிதறின. கூட்டமே அமைதியாய் விக்கித்துப் போய் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. இத்தனை காலமும் என்னோடு சேர்ந்து பணியாற்றி ஒத்துழைத்த அனைத்து நல்ல உள்ளங்களுக்கும் நன்றி, என்றபோது குரல் தழுதழுத்தது. நான் எதாவது யாருக்காவது மனம் புண்படும்படி நடந்திருந்தால் என்னை... மன்னிச்... என்னுமுன் அழுகை வந்தேவிட்டது.
நாகலிங்கம் வந்து அவரைக் கட்டிக் கொண்டான். அப்டியே எல்லாரையும் கும்பிட்டு விட்டு திரும்ப வந்து உட்கார்ந்தார். தேவிகாவுக்கு விஜய் டிவி நிகழ்ச்சி மாதிரி இருந்தது.
காரில் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து விட்டார்கள். ஒரு இருபது பேர் வந்திருந்தார்கள். எல்லாருக்கும் இரவு உணவு, வெஜிடபிள் பிரியாணி சொல்லியிருந்தது. பம்பரமாய் நடமாடினாள் தேவிகா. அவர்தான் கொஞ்சம் படபடப்போடு இருந்தார். எல்லாரும் கிளம்பிப் போனபோது மணி பத்து ஆகிவிட்டது. இன்னிக்கு சாப்பாடு உள்ள போனது கொஞ்சம் அதிகம்தான். தூங்க முடியுமா?
“ரொம்ப நேரமாயிட்டது. நான் படுத்துக்கறேன்” என்றார் தேவிகாவிடம். கடும் அலுப்பாய் இருந்தார். மாலை மூணு மணியில் இருந்து அவருக்கு ஓய்வே இல்லை.
·        
தேவிகாவுக்கு வழக்கமான நாளாய் விடிந்தது. அவர்தான் அலுவலகம் போக வேண்டியது இல்லை. ஒன்பது மணிக்கு அவள் வெளியிறங்க வேண்டும். லேட்டாய்ப் போக முடியாது அவள். பல நாட்கள் வாஷிங் மிஷினைப் போட்டுவிட்டு அலுவலகம் ஓடுவாள். அது துவைத்து உள்ளேயே உலரவைத்து தானே அடங்கி விடும். மாலை வந்து எல்லாவற்றையும் எடுத்து காயப் போடுவாள்.
ட்டூ வீலரை வெளியே இறக்கியபடியே தேவிகா, “டேக் கேர் பாஸ். ஃபிளாஸ்க்ல காபி வெச்சிருக்கேன். பதினோரு மணி வரை சூடு தாங்கும்” என்றாள். வண்டி ஸ்டாண்டை காலால் எத்தி ஒதுக்கினாள். வண்டியில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். “சாய்ந்தரத்துக்கு டிகாஷன் இருக்கு. ஃப்ரிஜ்லயிருந்து பால் எடுத்து காய்ச்சி, காபி....”
“போட்டுக்கறேன்” என்றார். புன்னகைக்க முயன்றார். முடியவில்லை.
தேவிகா கிளம்பிப் போய்விட்டாள். வீடே முழு அமைதியாய்க் கிடந்தது. வீட்டு கடிகாரம் டண் டண் என்று பத்து அடிக்கையில் உடலே அதிர்ந்தது. உள்ளே போனவர் ஞாபகப் படுத்திக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்து கதவைத் தாளிட்டார். வாசல் வேப்ப மரத்தில் இருந்து அணில் ஒன்று தாவியதில் வேப்பம் பூ உதிர்ந்ததைப் பார்த்தார். அணில் அவ8ரயே பார்த்தது. என்ன இந்தாளு இந்நேரம் வீட்ல இருக்கான், என யோசிக்கிறதா? உள்ளே திரும்பினார். இனி என்ன பண்ண தெரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அன்றைய நாளிதழ் வாசித்தார். அவள்தான் நாளிதழ் வாசிக்கிற பழக்கம் உள்ளவள். ஆங்கில நாளிதழ் வாசிப்பாள். இரவில் ஆங்கில நாவல்கள் தடி தடியாய் வாசிப்பாள். அவருக்குப் பழக்கம் இல்லை. வாழ்க்கையை சற்று கரையில் இருந்து ஆற்றுநீரை செம்பில் எடுத்துக் குளிக்கிற மாதிரியே அவர் வாழ்ந்து விட்டார்.
தொலைக்காட்சி சேனல்களும் சுவாரஸ்யப் படவில்லை. யாராவது ஃபோர் அடித்தால் அவருக்கு உற்சாகம் வரவில்லை. சானல் மாற்றினால், எதாவது சாமானை, இதை வாங்கு, அதை வாங்குன்னு சொல்லிட்டே யிருக்கிறான். போய் அவருக்கு பரிசளிக்கப்பட்ட வாச்சை பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தார். இனி அவருக்கு நேரக் கணக்கே தேவை இல்லை. இப்ப எதுக்கு வாச்? பிள்ளை வந்தால் கொடுத்துறலாம் என நினைத்தார். போய் டிவியை அணைத்தார். இதை எப்படி நாள் பூரா உட்கார்ந்து பார்ககிறார்கள், என அவருக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. பொழுதை எப்படி நகர்த்த? மதியம் ஒரு மணி வாக்கில் அலுவலகத்தில் சாப்பிடுவார். கையில் கட்டிக் கொடுத்து விடுவாள் தேவிகா. இப்போது வீட்டில் ஆற அமர சாப்பிடலாம் என நினைத்து மேசையில் உட்கார்ந்து நிதானமாய்ச் சாப்பிட்டார். செல் அடித்தது. எழுந்துபோய் எடுத்துப் பேசினார். தேவிகாதான். “எப்பிடிப் போகுது பொழுது?” என்றாள். “ம்” என்றார். “சாப்பாடு?” என்றாள். “சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்ஞ்” என்றார். “பழகிடும்” என்றாள் அவள். “பழகிடுச்சு,” என்றார். “ரிடையர்டு லைஃபா? அதுக்குள்ளியா?” என அவள் ஆச்சர்யப்பட்டாள். “இல்ல. உன் சாப்பாடு, பழகிடுச்சுன்னேன்” என்றார். “பேட் ஜோக்” என அவள் போனை வைத்தாள்.
அதற்கு அப்புறம் ரொம்ப போரடித்தது. அறை அறையாய் நடந்து பார்த்தார். கொஞ்சம் தூங்கலாம் என்று இருந்தது. தூங்க முடியவில்லை. வாசல் திண்ணையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து பார்த்தார். உள்ளே படுக்கையில் போய்ப் படுத்துக் கொண்டார். மதியம் இப்படி படுக்கையில் படுத்ததே இல்லை. அப்பவும் தூக்கம் வரவில்லை. புரண்டபடி இருந்தார். எழுந்து கொண்டார். எல்லாமே பழக்கம் இல்லாத விஷயமாய் இருந்தது. மேசையை இழுத்து ஃபேனுக்குக் கீழே போட்டுக் கொண்டார். நாற்காலியையும் கிட்டே இழுத்துக் கொண்டார். அப்படியே அமர்ந்தவாக்கில் மேசையில் சாய்ந்தார்.
சிறிது நேரத்தில் அவர் தூங்கிப் போனார்.
·        

storysankar@ gmail.com - 91 97899 87842