Sunday, April 23, 2017


எச்சம் மற்றும் இனி
அமர்நாத்

ன்னிக்கவும். நூல்கண்டின் நூலை நுனியில் பிடித்து இழுப்பது போல, மையக்கருத்தை வெளிக் கொண்டுவரும் கட்டுரை இல்லை இது. மூன்று நான்கு நூல்கள் ஒரு சிக்கலில் பின்னியிருக்கின்றன. சிக்கலை எடுத்து அவற்றை ஒரே நீளத்தில் சேர்த்து முடிச்சுப் போடவேண்டிய கட்டாயம்.
நாம் இப்போது வரலாற்றின் மிகமுக்கியமான கட்டத்தில் இருக்கிறோம்.  இது பல சரித்திரக்கதைகளில் படித்து அலுத்துப்போன வசனம்.  ஆனாலும் அது இப்போது முழுக்க முழுக்க உண்மை. நம்மை எதிர்நோக்கியுள்ள பிரச்சினைகளின் பரிமாணங்கள் கற்பனைக்கு எட்டாதவை. அவற்றின் தீர்வுகளும் எளிதானவை அல்ல. 
‘லெகஸி’ என்பதற்குப் பொருத்தமான தமிழ் வார்த்தை எச்சம். திருவள்ளுவர் பயன்படுத்திய பொருளில், நாம் விட்டுச்செல்லும் பொருட்கள். நெருங்கிய பேரன் பேத்திகளுக்கு மட்டும் இல்லை. அடுத்த, அதற்கு அடுத்துவரும் தலைமுறைக்கு. பெங்களூர் அல்லது மயாமி ரியல் எஸ்டேட்டும், ஸ்விஸ் வங்கியில் பணமும் அவர்களுக்கு எவிவிதத்திலும் உதவாது. 
‘ஒரு மாதம் ஒரு தீவில் தன்னந்தனியாக வாழ வேண்டும். ஒரு புத்தகம் மட்டுமே எடுத்துப் போகலாம். அது எது?’ என்பது ஒருவரின் மனதை அளக்கும் கேள்வி. ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகத் தொகுப்பு, பொன்னியின் செல்வன் (ஐந்து பாகங்களையும் ஒன்று என வைத்துக்கொண்டால்)... இதேபோல் சிக்கன விமானப்பயணத்தில் ஏழு கிலோ சாமான்கள் (பையையும் சேர்த்து). சீப்பு, இரண்டு செட் ஆடைகள்... நெருப்போ நீரோ விழுங்க இருக்கும் வீட்டில் இருந்து எவற்றைக் காப்பாற்றுவது? பாஸ்போர்ட், நிச்சயதார்த்தப் புடவை...
இவை எல்லாமே நம் தேர்வுகளை, காலம் இடம் பொருட்களின் குறுகிய வரையறைக்குள் அடக்கி வைக்கின்றன.
மனித குலத்தின் தற்போதைய நெருக்கடி நிலமை திடீரென்று முளைக்கவில்லை. பின்னணியில் இருந்த பல பிரச்சினைகள் -  மக்கள்தொகைப் பெருக்கம், காடுகளின் ,அவற்றில் வசிக்கும் உயிரினங்களின் மறைவு, சமுதாயத்தின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் - ஐம்பது ஆண்டுகளில் சிறுகச் சிறுக தீவிரம் அடைந்திருக்கின்றன. அவற்றின் தொடக்கம் எது என்பதில் அறிஞர்களிடையே கருத்துபேதம் நிறைய. கற்களின் உதவியால் பத்து பதினைந்து பேர் கூட்டாகச்சேர்ந்து தங்களைவிட பலமடங்கு பெரிய மிருகங்களைக் கொன்று அழித்ததா? இல்லை, குறிஞ்சியிலும் (மூங்கில் அரிசியையும் வேட்டையாடிய விலங்குகளையும் சாப்பிட்டு) நெய்தலிலும் (கடலில் சென்று மீன்பிடித்து) வாழ்ந்த மக்கள் மருதத்துக்கு குடிபெயர்ந்து பண்ணைகளை உருவாக்கியதா? 
நம் கதைக்கு அவ்வளவு தூரம் போகவேண்டாம். 
நிலக்கரியில் வளர்ந்த ப்ரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம். ஒரு கோடி மக்கள் உலகப் பரப்பில் பாதியைக் கைப்பற்றி ஆளமுடிந்ததற்கு முக்கியக் காரணம் கார்பனின் சக்தியில் இயங்கிய தொழிற்சாலைகள், கப்பல்கள். இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின் நிலக்கரியின் முக்கியத்துவம் குறைந்து ஹைட்ரோகார்பன்கள் (பெட்ரோலியம்) தற்போது உலகை ஆட்டிப் படைக்கின்றன.
ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலில் அடங்கியுள்ள சக்தி ஏறக்குறைய நூறு மனிதமணிகளுக்கு சமம். அதாவது, எழுபத்தியைந்து ரூபாயில் இரண்டாயிரம் ரூபாய் மதிப்புள்ள வேலை நடக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, அந்தவொரு லிட்டர் பெட்ரோலுக்கும் பூமாதேவியின் அருளால் நாம் செலவழித்தது ஐந்து ரூபாய்க்கும் குறைவான சக்தி. அற்புதம் அதிசயம் என்கிற வார்த்தைகள் ஹைட்ரோகார்பனுக்குத் தான் பொருந்தும். அதன் தயவில் பயிர் விளைவிக்கிறோம், பறக்கிறோம், படம் பார்க்கிறோம், பேசுகிறோம்... இயந்திர நாகரிகத்தில் ஹைட்ரோகார்பன் இல்லாமல் ஒரு அணுவும் அசையாது. 
புட்டியில் இருந்து வெளிப்பட்ட பூதத்தைப்போல கார்பனும்  ஹைட்ரோகார்பனும் நம் அளவுகடந்த ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதுடன் நின்றுவிடவில்லை. பூமியைச் சுடுகின்றன, கடல்மட்டத்தை உயர்த்துகின்றன, வயல்வெளிகளைப் பாலைவனம் ஆக்குகின்றன, அற்ப காரணத்துக்காக ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை ஒரு நிமிடத்தில் அவை அழித்துவிடுகின்றன.
மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சூரியசக்தியால் உருவான இந்த எரிபொருள்கள் உலகெங்கும் பெருகிய அதே காலக்கட்டத்தில் மனிதநிலை உயர்ந்ததே என்ற வாதமும் உண்மை.  அடிமைகள் செய்த பலவேலைகளை (பருத்தி பறித்தல், வீட்டு சுத்தம்) இயந்திரங்கள் செய்யத் தொடங்கியதால் அவர்களுக்கு உரிமை வழங்க வெள்ளை மக்கள் தயங்கவில்லை. நம் நாட்டிலும் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் சொன்னதுபோல் ஜாதிவித்தியாசங்களைக் குறைத்த பெருமை (நிலக்கரியில் ஓடிய) ரயில்வண்டியின் மரக்கட்டைகளுக்கு உண்டு.
உலகெங்கும் மனித உடல் உழைப்பின் தேவை குறைந்ததால் பெண்களுக்கு வாய்ப்புகள் பெருகின…
மற்ற அதிசயங்களைப்போல இந்த அதிசயத்துக்கும் ஒரு முடிவு. அது தொடுவானத்தில் தென்படும் அபாய அறிவிப்பு.
அகழ்ந்தெடுக்கும் எரிபொருளுக்கு முந்தைய காலத்தின் சமுதாயத் தீங்குகளை ஒதுக்கிவிட்டு, சூரியசக்தியில் இயங்கும் சமத்துவ சமூக அமைப்பை நாம் எதிர்காலத்தில் உருவாக்க முடியுமா? 
இது தான் நம் பேரக் குழந்தைகளின் பூரண வாழ்வையோ இல்லை அற்பாயுசையோ நிர்ணயிக்கும் கேள்வி. 
பிற விலங்குகளில் இருந்து பிரிந்து மனிதகுலம் தோன்றித் தழைத்திருப்பதற்கு முக்கியக் காரணம் அதன் பண்பாடு. புதிதாகப் பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் அதன் டிஎன்ஏயில் வேதியியல் மொழியில் எழுதப்பட்ட கட்டளைகள் மட்டும் போதாது. பண்பாட்டின் வழிகாட்டலும் அவசியம்.
பண்பாட்டின் அங்கங்கள்... கலை, தத்துவம், மதம். இறுதியில் குறிப்பிட்ட சமயம் என்பது கடவுள் வழிபாடு மட்டுமல்ல, அது ஒழுக்கத்தையும் மனித உறவுகளையும் சமுதாய உணர்வுகளையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளைப் பார்த்த மதங்களின் எந்தக் கொள்கைகளை, எந்தப் பகுதிகளை நாம் வரும் தலைமுறைகளுக்கு சேமித்துத்தர வேண்டும்?
சமயவியலாளர்கள் சிந்தித்து நமக்குத் தரவேண்டிய பதில்.

ஒரு முக்கியமான விஷயம். (ஐபிஎம்) வாட்சனை இயக்கவும் குளிரவைக்கவும் தேவையான மின்சாரம் எதிர்காலத்தில் இராது. 

Thursday, April 6, 2017

பட்டம்
(நன்றி பேசும் புதிய சக்தி மாத இதழ்)
எஸ். சங்கரநாராயணன்
 மலவல்லி குளத்தின் படித்துறையில் கால் வைத்தபோதே லேசாய் விடியல் வெட்க முகம் கொண்டு விட்டது. இன்று அவள் சற்று தூங்கிவிட்டாள். அதுகுறித்து அவளுக்கே வெட்கம். இந்நிலையில் வானம் வேறு அவளைக் கெக்கலி கொட்டிக் கேலி செய்கிறாப் போலிருந்தது. குளிர் பிரியாத காலை தான். முதல்படியில் அந்தக் குளிர் அவளைத் தயங்க வைத்தது. கட்டைவிரலின் நுனியை நீருக்கு நீட்டியபோது சிற்றூசிகள் பாய்ந்தாப் போலிருந்தது. நேரமாகி விட்டது. சட்டென காலை முழுசுமாய் நீரில் இறக்கினாள். வாயை விரித்து உதடுகளால் அவள் பாதங்களைக் கவ்விப் பதறடித்தன மீன்கள். கணவனின் சிறு ஸ்பரிசங்களும் முத்தங்களுமான கிளுகிளுப்பை ஊட்டின மீன்கள். கடந்த ராத்திரியின் நினைவுகளில் அவள் முகம் மேலும் சிவந்தது. கை தானறியாமல் அதரங்களை வருடிக் கொடுத்தது.
அப்பாவு என்ன செய்கிறான் தெரியவில்லை. அவள் எழுந்து கொள்ளுமுன்னே அவன் எழுந்து கோவிலுக்கு வந்துவிடுவான். அகலமான வீதிகள். இருமருங்கும் எண்ணெய் விளக்குகள் ஒன்று விட்டு ஒன்று விடிய விடிய எரிந்தபடி யிருக்கும். காற்றில் அதன் சுடர் சதா துடித்துக் கொண்டிருக்கும். உஷத் கால பூஜையில் அவனது நாதஸ்வர இசைதான் ஊருக்கு விடியலின் அடையாளம். முதல் நாலு ராஜ வீதிகள் வரை அந்த நாதம் அதிகாலையில் கேட்கும். ஊரே கோவிலை வைத்து அடையாளப் பட்டிருந்தது. கோவிலை வைத்தே பிரசித்தி பெற்றிருந்தது. பராமரிப்பு என்று மன்னர் மானியம் வழங்கிய ஸ்தலம்.
காலந் தவறாமல் பூஜைகள் அரங்கேறின அங்கே. கோவிலுக்கு என்றே நிலம் நீச்சு குளம் தொழுவம் என்று இருந்தது. குளத்து நீரில் சிவனுக்கு குட முழுக்கு. தொழுவத்துப் பசுக்களின் நெய் கோவில் தீபங்களுக்கானது. பால் அபிஷேகத்துக்கானது. நிலத்தில் இருந்து வரும் நெல் கோவில் அர்ச்சகர், பரிசாரகர், நாதஸ்வர ஜமா, தொழுவம் நிர்வகிக்க என சம்பளமாகவும், அதன் ஒரு பகுதி அன்னதானம் என பக்தர்களுக்கும் வழங்கப்பட்டது.
கோவிலுக்கு என நாதஸ்வரக்காரனும் தவில்காரனும் இருந்தார்கள். திருவிழாக் காலங்கள், எப்பவாவது மன்னர் கோவிலுக்கு வந்து போகும் தருணங்களில் ஊரே களை கட்டியது. அம்மன் உலா வரும் வைபவங்களும் உண்டு. அப்போது அப்பாவுவுக்கும் தவில்கார மகேஸ்வரனுக்கும் ஒரு நிமிர்வு கண்டுவிடும். வியர்க்க விறுவிறுக்க தெரு மூலைகளில் விஸதாரமாய் வாசித்து அமர்க்களப் படுத்துவார்கள். கஷ்டமான பிடிகளையும் அப்பாவு அநாயாசமாக வாசிப்பான். கூடி யிருக்கும் சனம் ஹ்ரும், என உருமும். ரசிக்கத் தெரிந்த மிருகங்கள்.
கமலவல்லி குளித்துக் கரையேறியபோது வானத்தின் கண் இன்னும் விரியத் திறந்து கொண்டது. வீதிகளின் எண்ணெய் விளக்குகளை விளக்குக்காரன் ஜம்பு அணைத்துப் போனான். அந்தி சாய அவற்றை தீப்பந்தம் கொண்டு ஏற்றுவதும் அவன் வேலைதான். மற்ற நேரங்களில் அவன் கோவில் கைங்கரியங்களில் ஒத்தாசைக்காரன். பட்டருக்கு தீபங்களைத் தேய்த்து சுத்தம் செய்து தருவான். அப்பாவு பூஜை நேரம் நாதஸ்வரம் வாசிக்கையில் ஜால்ரா அவனது கையில். அக்கிரகாரம் வரை விளக்குகள் இருந்தன. அவன் கையில் இருந்த துணிசுற்றிய முன்வளைந்த கழியால் விளக்குகளை அணைத்துக்கொண்டே வேகமாகப் போனான். திரும்ப வந்து அவன் அப்பாவுவுடன் இணைந்துகொள்ள வேண்டும்.
அப்பாவு பற்றி கமலவல்லிக்கு சிறு பெருமை உண்டு. நல்ல ஞானக்காரன். அவளுக்கு சில ராகங்கள் தெரியும். அவன் சாதகம் பண்ணுகிற சமயங்களில் அவள் கேட்டபடி உள்ளே வேலை செய்வாள். சில சமயம் வாய் தன்னைப்போல கூடப் பாடவும் செய்யும். அவர்களுக்கு இன்னும் குழந்தை பிறக்கவில்லை. அவளுக்கு அதுசார்ந்து சிறு கவலை உண்டு. “கோடி ஒரு வெள்ளைக்கு குமரி ஒரு பிள்ளைக்கு...” என அவன் சிரிப்பான். தன் அழகை அவன் எப்பவுமே ஆராதிக்கிறான், என அவள் அறிவாள். வெட்கம் பூக்க சிறு பெருமிதத்துடன் மார்பை அழுத்திக் கொள்வாள் அவள்.
அவனது சங்கீத ஞானத்துக்கு இன்னும் அவன் பிரகாசிக்கலாமாய் இருந்தது கமலவல்லிக்கு. இன்ன ராகம் என்று இல்லாமல் எல்லா ராகத்தையும் அவன் முழு ஈடுபாட்டுடன் வாசித்தான். வாசிக்கிற அந்தக் கணத்தில் ராக ஸ்வரூபத்தை மனசில் பிடிக்கிறவனாக இருந்தான். கண்மூடி அந்த ராகத்தை காற்றில் வரைகிறாப்போல அவனது நாதஸ்வரம் தூரிகையாய் அலைவதைப் பார்க்க அவளுக்குப் பிடிக்கும். நாத அசுரன் அவன்... என்பாள் செல்லமாக. “ஒருநாள் ராஜா பார்வையில் பட்டால் போதும் நீங்கள்” என்பாள். “பட்டம் பதவி புகழ் என்று எல்லாமே உங்கள் வசம் வரும்” என்பாள் கமலவல்லி. “அந்த நாள் சீக்கிரம் வரட்டும்” என அப்பாவு சிரிப்பான்.
கோவிலில் இருந்து நாதசுரம் கேட்க ஆரம்பித்திருந்தது. நாட்டைக் குறிஞ்சி. காலைகளை அழகாக்கி விடுகிறது. அதுவும் அன்றைய வாசிப்பில் அவனிடம் தனி லயிப்பு தட்டியதை தற்செயலாக ஒரு வியப்புடன் கவனித்தாள். ஜம்பு திரும்பி விட்டான் போல. ஜால்ரா, தவிலோடு தாளக்கட்டை அது இன்னும் துலக்கமாக்கிக் காட்டியது. ஈரப்புடவையை நீவி சரிசெய்து கொண்டபடி கோவிலுள் நுழைந்தாள். சந்நிதி தாண்டி பிராகாரம் முழுக்க நாதம் இறையருளாய் நிரம்பித் ததும்பியதை அவள் நாடியில் உணர்ந்தாள். குளிர் பிரியாத காலை. ஈரத்துக்கு உடம்பு சிறு உதறல் உதறியது. பிராகார மூலைகளில் இன்னும் தீப்பந்தங்கள் எரிந்தபடி இருந்தன. இரும்பு சாளர வழியே தூரத்தில் குளத்தில் அந்த திகுதிகுத்த நெருப்பு தெரிந்தது... நீரே தீப்பிடித்தாப் போல.
சனங்கள் வரத் தொடங்கி யிருந்தார்கள். ஊர் ஆரம்பிப்பதே அந்த உஷத் கால பூஜை தாண்டிதான். எருதுகள் வயலுக்குக் கிளம்புவதும், வண்டிகள் பூட்டி ஊருக்கு வெளியே ரஸ்தாக்களுக்கு நடப்பதுமாய் ஊர் இயக்கங்கள் துவங்கும். அந்தி சாய கோபுரத்தில் உச்சி விளக்கு ஏற்றி விட்டால் ஊர் அடங்கி விடும். மக்கள் அதற்கு அப்புறம் வியாபாரம் வர்த்தகம் செய்ய மாட்டார்கள்.
ஈஸ்வர சந்நிதியில் அர்ச்சகர் அவளைப் பார்த்து தலையாட்டி புன்னகை செய்தார். “அப்பாவு வாசிப்பு... இன்றைக்கு எப்படி?” என்று கேட்டார் வேடிக்கையாக. “எனக்கும் அது வியப்பளித்தது” என்றாள் அவள். அவரிடம் இருந்து பூ பிரசாதத்தை வாங்கித் தலையில் அவள் வைத்துக்கொண்டபோது அர்ச்சகர் சொன்னார். “நாளை காலை உஷத் கால பூஜைக்கு ராஜா வருகிறாராம். இப்பதான் தாக்கல் வந்தது.”
“அதற்கு?”
“ராஜாமுன்னால் என்னென்ன வாசிக்க வேண்டும் என்று இப்போதிலிருந்தே அப்பாவு சாதகம் ஆரம்பித்தாகி விட்டது!” என்று அர்ச்சகர் சிரித்தார். அவளுக்கும் சிரிப்பு வந்தது. திரும்பி அவள் நடந்தபோது அந்த நடையில் இருந்த உற்சாகத்தை அர்ச்சகர் கவனித்தார். அவன் இன்னும் கீர்த்தியடைய வேண்டும் என்பதில் அவனைவிட அவளுக்கு ஆர்வம் இருந்தது. அதை அவர் அறிவார்.
அப்பாவு அவளை கவனிக்கவே யில்லை. கண்மூடியபடி அவன் ஸ்வர அடுக்குகளின் ராக எல்லைக்குட்பட்டு தன் கணக்குகளும் பிடிகளுமாய் இருந்தான். அவள் நிற்கவில்லை. மகேஸ்வரன் மாத்திரம் அவளைப் பார்த்துத் தலையாட்டினார். கோவிலுக்கு வெளியே வந்தபோதும் அவளுக்கு எல்லாம் பரவச நிலையாய் இருந்தது. வாசலில் நின்றபடி உள்ளே சந்நிதியைப் பார்த்துக் கும்பிட்டாள். ஆண்டவேனே, வாஸ்தவமாகவே நல்ல காலம் என்று ஒன்று பிறக்க இருக்கிறதா? அவர் வாழ்வில், அதன் மூலம் என் வாழ்வில் ஏற்றம் எதுவும் வர இருக்கிறதா?
வீட்டுக்கு வந்தபோதும் அப்பாவு தளும்பலாய்த் தான் வந்தான். “நாளை...” என அவன் ஆரம்பித்தான். “தெரியும்” என்று அவள் புன்னகைத்தபடி அவனுக்கு குவளையில் குடிநீர் கொண்டுவந்து தந்தாள். “ராஜா வருகையை உங்களை விட நான் எதிர்பார்க்கிறேன்,” என்றாள் அவள். “தெரியும்” என அவன் அவளைத் தன்னருகே இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான். “இன்னிக்கு உங்க வாசிப்பில் தனி வசிகரம் இருந்தது. அர்ச்சகர் குருநாதன் கூட கண்டுபிடித்துச் சொன்னார்!”
அந்திக்கால பூஜைக்கு தான் இனி அப்பாவு போக வேண்டும். மதியத்தில் பூஜை, மணியோடு சரி. உணவு கொண்டுவிட்டு சாதாரணமாக சிறிது சயனங் கொள்வான். அன்றைக்கு அவன் ஓய்வு கொள்ள நினைக்கவே இல்லை. அந்த வெறி யுக்கிரம் அவளுக்கு மலைப்பாய் இருந்தது. ஆனால் அவனை அவள் அறிவாள். எடுத்த காரியத்தை அத்தனை கவனக் குவிப்புடன் செய்வான் அவன். வழக்கத்தை விட அந்த வாசிப்பின் லயிப்பும் எடுப்பும் இன்னும் மெருகேறி கம்பீரமாய் இருந்தது. வீதியில் போவோரே நின்று ரசித்துவிட்டுப் போனார்கள்.
ராஜா அந்தப் பக்கம் வந்து கன காலம் ஆயிற்று. பக்கத்து ஊருக்கு வந்து இறங்கி யிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். அப்போதே இந்த ஊர் சனங்கள் பாதிப்பேர் அங்கே வேடிக்கை பார்க்க என்று கிளம்பி விட்டிருந்தார்கள். ராஜா வருவதை ஒட்டி ஊரே தனி அலங்காரங்கள் கண்டது. வீதியோரத்து செடிகள் புல்லும் களைகளும் அகற்றப்பட்டன. மண்சாலைகள் தண்ணீர் தெளித்து பெருக்கிக் கோலம் போடப் பட்டன. ஊரில் எல்லாருமே ஒற்றுமையாய் வேலைகள் செய்தார்கள்.
தினசரி மாலைகளில் அரசரைப் புகழ்ந்து புலவர்கள் கவிதை பாடினார்கள். அவர் சோர்வாய் இருந்தால் விதூஷகர்கள் கொனஷ்டைகள் செய்தும், நகைச்சுவையாகப் பேசியும் அவரையும், அதை வேடிக்கை பார்க்கும் சனங்களையும் சிரிக்க வைத்தார்கள்.
எங்கோ மணம் வீசுதே... எங் கோமணம் வீசுதே!
ஒரு சித்த வைத்தியன் வந்தபோது அவனிடம் இரண்டு வேர்கள் இருந்தன. ஒருத்தன் அவனிடம் “அது?” என்று கேட்டான். வைத்தியன் “வேரு” என்றான். “அப்ப இது?” என்றான் வந்தவன் விடாமல். “இது வேறு” என்றான் வைத்தியன்.
விடிய விடிய கலை நிகழ்ச்சிகளும் சில சமயம் நடந்தன. தேவதாசிகளின் நடனம், பெரிய வித்வான்களின் கச்சேரிகள், என்றெல்லாங் கூட ராஜா விருப்பப்படி ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. சைவ வைணவ விவாதங்களையும் ராஜா முன்னிலையில் நிகழ்த்துவார்கள். விவாதத்தில் வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு அரசர் பட்டாடை போர்த்தி வெகுமதிகள் வழங்கினார்.
அன்று இரவு அப்பாவு சரியாகத் தூங்கினானா தெரியாது. உருண்டு அவன்பக்கமாய் வந்து அவள் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள். “உனக்கும் தூக்கம் வரவில்லையா?” என்று கேட்டான் அப்பாவு. “போனமுறை ராஜா வந்தபோது சிறப்பாக வேத கோஷம் முழங்க வரவேற்பு தந்த சாஸ்திரிகளுக்கு காணியை எழுதிப் பட்டயம் தந்துவிட்டுப் போனார் ராஜா,” என்று சொன்னாள் கமலவல்லி. “இப்போது என் முறை!” என்று அப்பாவு புன்னகை செய்தான். “என்ன பரிசு வேண்டும்?... என்று ராஜா கேட்டால் நான் என்ன கேட்பது?” என்று கேட்டான். “நாளைய கதை நாளைக்கு. இன்றைய கதையைப் பார்க்கலாம் அல்லவா?” விளக்கு வெளிச்சத்தில் அவள் முகத்தின் புன்னகையால் முகம் வீங்கியதைப் பார்த்தான். திரும்பி விளக்கை ஊதி அணைத்தான் அப்பாவு. என்னவோர் முரண். நாதசுரம் உறையணிந்து கொண்டது. அப்பாவு உடைகளைக் களைந்தான்.
அரசர் வரும் வழியில் தீவட்டிகள் விடிய விடிய வெளிச்சம் ஊட்டியவண்ணம் இருந்தன. வைகறையிலேயே ஊர் சுறுசுறுப்படைந்து விட்டது. ஊர்த் தலையாரி பாவம் இரவு அவன் தூங்கவே யில்லை. ஊர் எல்லையில் ராஜாவை வரவேற்க பிராமணர்கள் நிற்கவைக்கப் பட்டார்கள். பூரண கும்ப மரியாதையுடன், யானையுடன், வேத கோஷத்துடன் வரவேற்பு தர சித்தமாய் இருந்தான் தலையாரி. அவர் வருவதை தூரத்தில் இருந்தே பார்த்துவிட்டுச் சொல்ல ஒருத்தனை தூரதிருஷ்டிக் கண்ணாடி தந்து கோபுரத்தில் நிறுத்தி வைத்தார்கள். அந்தப் பரபரப்பு அப்பாவுவுக்கும் தொற்றிக் கொண்டது. அன்றைய நாளுக்கு அணிய என்று அவனுக்கு விசேஷ பட்டு உடைகள் எடுத்து வைத்திருந்தாள் கமலவல்லி.
இரவெல்லாம் அவன் என்னென்னவோ பேசிக் கொண்டிருந்தான். பாதியிலேயே அவள் தூங்கிவிட்டிருந்தாள். காலையில் கோவில் நந்தவனமே கூட புதர் எல்லாம் களையப்பட்டு, நன்கு பராமரிக்கப் பட்டு செடிகள் குளித்துவிட்டு நின்றன. ஆரியர்கள் மடியுடுத்தி நெற்றியில் திருநீறு துலங்க நடமாடினார்கள். பூஜை துவங்க ராஜா வர வேண்டும், என எல்லாரும் காத்திருந்தார்கள்.
கமலவல்லி குளித்துவிட்டு குளத்தின் படியேறுகையில் மேலே பரபரப்பாய் இருந்தது. ராஜா வந்துவிட்டார் போலிருந்தது. மேலேறிப் போவதா, அப்படியே இந்த சிறு இருளில் நிற்பதா என அவளுக்குக் குழப்பம். காத்திருப்பதே சரி, என பின்தங்கினாள். ராஜாவுடன் அமைச்சர்கள் சிலரும் கோவிலுக்குள் நுழைந்தார்கள். தீவட்டிகள் பிசிறுகள் நீக்கி நன்கு எண்ணெயிட்டு அபார ஒளியை உமிழ்ந்தன.
பூஜை ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். உள்ளே மணிகளும், தாரை தப்பட்டைகளும் அதிர்வுடன் முழங்கின. மற்ற நாட்களில் இத்தனை கோலாகலம் இல்லை. நல்ல கூட்டம் இருந்தது. சிலர் கோவிலில் சாமி பார்க்கவும், சிலர் ராஜாவைப் பார்க்கவுமாகக் கூடியிருக்கலாம். நிலச்சுவாந்தார்களுக்கு ராஜா பார்வையில் பட அத்தனை துடிப்பும் ஆர்வமும் இருந்தது. ராஜா தங்கள் ஊருக்கு வந்ததையே அவர்கள் பெருமையாய் உணர்ந்தார்கள்.
கமலவல்லி படியேறியபோது நாதசுர நாதம் கேட்டது. மொத்த சனமுமே அப்படியோர் அமைதி காத்தது. நாதம் மாத்திரம் பாம்பென மேலேறிப் படமெடுத்து நின்றாப் போலிருந்தது. யார்? நம்ம அப்பாவுவா இது?... என எல்லாருமே திகைப்பில் ஆழ்ந்தார்கள். அவளுக்கே அந்த வாசிப்பு திகட்டலாய் இருந்தது. பாவம், எத்தனை நாள் ஆதங்கத்தை இப்போது நெஞ்சில் இருந்து வெளியே எடுத்து வைக்கிறானோ... என அவள் நினைத்தாள். கோவிலுள் நுழைய அத்தனை கூட்டத்தைப் பார்க்க பிரமிப்பாய் இருந்தது. இந்தக் காலையில் இவ்வளவு தீவட்டிகள் ஒளிர்ந்ததே இல்லை அங்கே. மணியக்காரர் ராஜா பக்கத்தில் பவ்யமாய் நின்றார். தனது ஏற்பாடுகளில் எதும் குறை வந்துவிடக் கூடாது என்ற கவலை அவருக்கு. மனசுக்குப் பிடித்து விட்டால் பரிசு, பட்டம் என வாரி வழங்கவும் செய்வார் அரசர்.
அவள் பிராகாரத்தை ஒரு சுற்று வேகமாய்ச் சுற்றிவிட்டு சந்நிதிப் பக்கமாய் வந்தாள். அங்கேயிருந்தே அப்பாவுவைப் பார்க்க முடிந்தது. பட்டு ஆடைகள் அவனை இன்னும் எடுப்பாய்க் காட்டின. அவனுக்கு நேரே இருந்த விளக்கின் வெளிச்சம் அவன் முகத்தின் வியர்வையைப் பளபளக்கச் செய்தது. பெருமிதமாய் அவள் ராஜா இருந்த பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவருடன் கூட நிற்பவர் அமைச்சர் என அவளால் யூகிக்க முடிந்தது. அரசரின் முகம் மலர்ச்சியாய் இருந்தது. அவள் திருப்தியுடன் எல்லாவற்றையும் கவனித்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்து காத்திருந்த விஷயம்... நடக்கிறதா? ராஜா குனிந்து அமைச்சரிடம் எதோ கேட்குமுகமாக. அமைச்சர் வாய் பொத்தி அவர்முன் குனிந்து செவிமடுத்துக் கேட்பதையும் கவனித்தாள். அப்படியே அப்பாவுவைப் பார்த்துக் கையை நீட்டி அமைச்சர் எதோ பதில் சொன்னார். அந்த நேரம், முகூர்த்த நேரம்... வந்துவிட்டதா? அவளுக்குப் படபடப்பாய் இருந்தது. ஐயனே, இதுவும் உன் திருவிளையாடலா? அரசரின் கால்கள் மெல்ல சிறு தாளம் இடுவதை அவள் கவனித்தாள்.
அமைச்சர் தலையாட்டி விட்டு அப்பாவுவைப் பார்க்க வந்தார். அரசர் அவனை அழைப்பதாகச் சொன்னார். உடம்பெல்லாம் ஆன்ந்த அதிர்வுகளுடன் எழுந்து வந்தான் அப்பாவு. தன் கழுத்தில் இருந்த தங்க ஆரம் ஒன்றை எடுத்து அவனுக்கு அணிவித்தார் அரசர். மொத்த சனமும் ஹோ என அதிர்ந்தது. கண்ணில் நீர் மல்க அதைப் பெற்றுக் கொண்டான் அப்பாவு. கூட்டத்தில் திரும்பிப் பார்த்தான் அப்பாவு. தூரத்தில், அதோ கமலவல்லி. ஆனந்தக் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள். அவளை அருகே அழைத்தான்.
இருவருமாய் அரசரை விழுந்து வணங்கினார்கள்.
“கோவில் சந்நிதி இது. இங்கே இறைவன், அவனே பெரியவன்!” என கைகூப்பினார் அரசர். “வரும் பௌர்ணமி மாலையில் நீ என் அவையில் வாசிக்க வர வேண்டும்!” என்றார் அரசர். “உத்தரவு அரசே. தங்கள் கருணை எங்கள் பாக்கியம்!” என்றாள் கமலவல்லி.
அதற்குப் பிறகு ஊருக்குள் அவனுக்கு நல்ல மரியாதை வந்திருந்தது. “போய் நம் ஊருக்கே பேர் வாங்கிக் கொண்டு வா அப்பா” என மணியக்காரர் அவனுக்கு ஆசி வழங்கினார். வண்டிகட்டிக் கொண்டு ஒருநாள் முழுக்க போக வேண்டிய பயணம். ஊர் எல்லை வரை கமலவல்லியையும், அப்பாவுவையும் வழியனுப்பி வைத்தார்கள். அவனது உறவினர் சிலரும் கூடப் போனார்கள்.

அப்பாவு மாத்திரம் தனியே ஊர் திரும்பினான். பட்டம் கிடைக்கும் என்று போனவன். நூல் அறுந்த பட்டமாய்த் துவண்டு இருந்தான். கமலவல்லி? ஒரு வாரத்தில் அரசல் புரசலாகச் செய்தி வந்தது. கமலவல்லியை யாரோ அந்தப்புரத்தில் பார்த்ததாகச் சொன்னார்கள்.
----
91 97899 87842 storysankar@gmail.com

Friday, March 31, 2017

அலுவலர்
(நன்றி கல்கி வார இதழ்)
எஸ். சங்கரநாராயணன்

சித்திரவேல் இன்றைக்கு பதவி ஓய்வு பெறுகிறார். வந்துவிடும் வந்துவிடும் என்று காத்திருந்த நாள், வந்தே விட்டது!
உலகம் அதுபாட்டுக்கு இயங்கிக் கொண்டிருக்கிற மாதிரியும் தனக்குதான் வாழ்க்கை ஓய்வுபெறும் நாளைநோக்கி நாள்நாளாய்க் குறைகிறாப் போலவும் அவருக்கு இருந்தது. தினசரி கண் விழிக்கையிலேயே, இன்னும் எத்தனை நாள் இருக்கு, என்கிற யோசனையைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. அட வரும்போது வரட்டும், என இருக்க முடியாமல் அலுவலகத்தில், ஓய்வுக்குப் பின்னான பென்ஷன் சார்ந்த விவரங்களைக் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டே யிருந்தார்கள். ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தார்கள். தாள் தாளாய்க் கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தார். திடீரென்று தான் அலுவலகத்தில் நிறைய வேலை செய்கிறாப் போலிருந்தது!
மனைவியுடன் சேர்ந்து ஆறு புகைப்படங்கள் தந்தார். அவர்காலத்துக்குப் பின் ஓய்வூதியம் அவளுக்கு வரும். அவளும் வேலைக்குப் போகிறாள். தனியார் கம்பெனி. இவரைவிட மூணுவயசு தான் இளையவள். புகைப்படத்தைப் பார்த்தார். அவள் முதுமை அடைந்த மாதிரியே தெரியவில்லை. சதை வரம்பு மீறாமல், சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டாப் போல உள்ளமைதியாய் இ,ருந்தது. அவர்தான் கட்டு தொளதொள என தளர்ந்து போயிருந்தார். பார்க்க அப்பாவும் பொண்ணும் போலிருந்தது. மனசுக்குள் சிலர் “ரெண்டாங் கல்யாணமா?” என்றுகூட நினைக்கலாம், சிறு பொறாமையுடன்.
பத்துமணி அலுவலகம். எல்லாரும் அங்கே பத்தரை வாக்கில் சாவகாசமாக வேலைக்கு வந்தார்கள். பதினொன்றுக்குப் பிறகு வருகிறாட்களை மேலதிகாரி “ஏன் லேட்?” என விசாரித்தார். அவரே பத்தரை வாக்கில் தான் வருவார். லேட் பற்றிய கெடுபிடியான கேள்வி அல்ல அது. புறநகர் ரயில் லேட் ஆகலாம். பஸ், நெரிசலில் மெல்ல ஊரலாம். எல்லாமே நம்பும்படியான காரணங்கள். ஆனால் உண்மையான காரணங்கள் அல்ல. அடுத்த தெருவில் வசிக்கிறவன் கூட அலுவலகத்துக்கு பத்தரைக்குமுன் வருவது இல்லை.
ஆனால் அலுவலகம் முடிந்து எல்லாருமே சரியான நேரத்துக்குக் கிளம்பினார்கள்.
ராசியான வாச் என்று ஒரு பழைய வாச்சையே அவர் கட்டிக் கொண்டிருந்தார். அது எப்போ வாங்கியது என்றே நினைவில் இல்லை. வாழ்க்கையில் ஒரு அசையா நிலையை அவர் விரும்பினார் போலும். அதில் அவர் மணி பார்ப்பதே இல்லை. எதற்காக கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் பின்னே? வாச் இல்லாமல் கை வெறுமையாய் இருக்கிறதாக அவர் உணர்ந்திருக்கலாம். அந்த வாச்சின் ஸ்ட்ராப் சரியாக அழுத்திப் பொருந்தாமல் சின்னத் தொங்கல் தொங்கும். ஓய்வுகாலப் பரிசாக அவருக்கு அவர்கள் தங்கமுலாம் பூசிய வாச் ஒன்றும் மோதிரம் ஒன்றும் வாங்கி அவரிடம் காட்டினார்கள். கைல போட்டுப் பாக்கறீங்களா சார்?... என்று கேட்டார்கள். ம்ஹும், என வெட்கத்துடன் மறுத்தார்.
ரொம்ப நெகிழ்ச்சியான கணங்கள். மாமனாரே அவருக்கு மோதிரம் போட்டது இல்லை. அவரைப் பிரிவதை அவர்கள் ரொம்ப வருத்தமாயும் பிரவுபசாரத்தை சிரத்தையாகவும் செய்வதாக நினைத்தார். நாகலிங்கம் என்கிற யூனியன் ஆள், அவன்தான் ஆள்ஆளாய்ப் பேப்பர் நீட்டி காசு திரட்டியவன். சிலாட்களுக்கு அந்தத் திறமை இருக்கிறது. கம்மியா போடறவனை எதாவது பேசி அதிகம் போட வைக்கிறது. பணம் கம்மியா வசூலானால் சுண்டு விரலுக்கு மோதிரம் போடுவார்களா யிருக்கும்.
அதே வாச், என்பதைப் போலவே சித்திரவேல் தான் எல் எஸ் ஜியாக இருந்தபோது பயன்படுத்திய நாற்காலி மேசையையே இப்போது வகிக்கும் ஹெச் எஸ் ஜி (ஹையர் செலக்சன் கிரேடு) பதவியிலும் பயன்படுத்தினார். அந்த அடக்கம், எளிமை எல்லாம் இன்றைக்கு பிரிவு உபசார விழாவில் பேசுவார்கள், என நினைத்துக் கொண்டார். இத்தனை வருட சர்விசில் அவரைப் பெருமைப்படுத்திப் பேச பாராட்ட எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கின்றன... அதாவது அப்படி அவர் நம்பினார். என்றாலும் அரசு அலுவலகம். நான் வந்து நிமிர்த்திக் காட்டினேன், என்பது எல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர். யார் வந்தாலும் வராட்டாலும் அந்தத் தேர் ஒடும். அது அவருக்குத் தெரியும். யாரும் வேலை செய்யாமலேயே பொதுமக்கள் இழுத்துப் போகும் தேர் அது.
பத்தே முக்கால் ஆகிவிட்டது. லேட்டாக வருவதற்காக அவர் விசனப்படவோ பரபரப்படையவோ இல்லை. அவர் உள்ளே நுழைவதைப் பார்த்ததும் நாகலிங்கம் “வாங்க ஐயா. வாங்க வாங்க” என ஓடிவந்து கை கொடுத்தான். கல்யாண வைபவம் போல சந்தன குங்குமம் கொடுத்தார்கள். வாசலில் ஃப்ளெக்ஸ் வைத்திருந்தார்கள், ரசிகர் மன்றம் போல, வாழ்த்த வயதில்லை வணங்குகிறோம், என்றுபோட்டு கீழே நிறைய பாஸ்போர்ட் சைஸ் புகைப்படங்கள். அவருக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. என்றாலும் இந்தச் செலவும், வர்றாட்களுக்கு எஸ்கேசி என்ற வகையிலும் வசூல் பணம் சிறிது குறையத்தான் செய்யும்.
தன் இருக்கையில் போய் அமர்ந்தபோது அது இப்போது புது அனுபவமாய் இருந்தது. நாளைக்கு இந்த நாற்காலிக்கு நான் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது, என்று நினைத்துக் கொண்டார். ஒரு அலங்காரமான சோகம் அது. சினிமாவில் இப்படித்தான், நல்லா மேக் அப் போட்டுக்கிட்டு அழுவார்கள். அத்தனை விசேஷமான நாற்காலியும் அல்ல அது. சற்று அவர் சாய்ந்தபோது விநோதமான முனகல்களை அது வெளியிட்டது. என்ன சத்தம் இது. நாற்காலிக்கும் வாயு உபத்திரவங்கள் இருக்கலாம்.
எந்தநாளும் இல்லாத திருநாளாய் எதாவது வேலை செய்யலாம் என்று யோசனை வந்தது. சரஸ்வதி பூஜைக்கு ஏடு அடுக்கியபின் எதாவது வாசிக்க மனம் தேடுவது போல. “வேணாய்யா. நீங்க பாட்டுக்கு இருங்க” என்றான் நாகலிங்கம். அங்கே யூனியன் ஆள், என்று அவன் வைத்ததே சட்டம் என்பதாய் இருந்தது எல்லாக் காரியமும். அவர் சுத்த சைவம். இல்லாட்டி எல்லாருக்கும் நான் வெஜ் என்றும் தண்ணி என்றும் மேலும் செலவு பிடித்திருக்கும்.
நாகலிங்கம் அவர் அருகே வந்தான். “மேடம் வராங்களா?” என்று கேட்டான் புன்னகையுடன். “ம். ஒரு மூணுமணிப் போல வரச் சொல்லியிருக்கேன்” என்றார். சித்திரவேல் ஆளே ஒருமாதிரி மஞ்சள் பாரித்த மங்கோலியக் கலரில் இருப்பார். நெற்றியில் சந்தனமும், சந்தன வண்ண முழு ஸ்லாக்கும் அணிந்திருந்தார். உரிச்ச கோழி மல்லாந்தாப் போல.
அவருக்கு ஒரே பிள்ளை. மாதவமூர்த்தி ஐ ட்டி துறையில் பெங்களூருவில் வேலை. அவன் மனைவிக்கும் அங்கேயே. காதல் திருமணம் தான். ஐ ஸ்கொயர் ட்டி ஸ்கொயர் என்று சொல்லலாம் அதை. ஒரே பேரன் அவருக்கு. சதீஷ் யூகேஜி. ஐ பேடில் விளையாட்டுக்கள் விளையாடுவான் அந்த வயசிலேயே. அவர்களை அவரே தன் பதவி ஓய்வுக்காக வர வேண்டாம், என்றுவிட்டார். சொன்னால், “வரணுமாப்பா,” என்பான் மகன். நாமே வரவேண்டாம் என்றுவிட்டால் பிரச்னை தீர்ந்தது அல்லவா? “எப்பிடிப்பா அறுபது வயசு வரை ஒரே ஆபிஸ்ல, அதே நாற்காலில வேலை செய்யறே நீ?” என்பான். இந்த வயசிலேயே அவன் மூணு கம்பெனி மாறிவிட்டான். அவர்கள் காலம் வேறு. அவர்கள் பேசுவது நமக்குப் புரியவில்லை. நாம பேசுவது அவர்களுக்கு உவப்பாய் இல்லை.
ஃபேன்களின் சடசட இயக்கத்தில் அதன் கீழ் கட்டிய முக்கோணக் காகித சணல் தோரணங்கள் எழும்பி அடங்கின. அவரது உட் படபடப்பை அது சிறிது அதிகரித்தது. வேலையும் இல்லை. எதாவது வேலை செய்யலாம் என்றால் நாகலிங்கம் திட்டுவானோ என்றிருந்தது. வெற்றுத்தாளை எடுத்து கையெழுத்து கையெழுத்தாய்ப் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். இனிமேல் அவர் கையெழுத்துக்கே வேலை இல்லை, என்று திடீரென்று தோன்றியது. ஸ்டெனோ கோகிலா தன் பெண்ணை அழைத்து வந்திருந்தாள். அந்தப் பெண்ணுக்கு நாலு பாட்டு தெரியும். இப்பதான் கத்துக் கொள்கிறாள். இறைவணக்கம் என்று எப்பவுமே அதுதான் சுமாராய்ப் பாடும். தேவையே இல்லாமல் நாகலிங்கம் மைக் சொல்லி யிருந்தான். அவனுக்கு மைக்கில் பேச அவ்வளவு ஆர்வம். எப்பவுமே அவன் மைக்கில் யாருக்காவது எச்சரிக்கை விட்டுக்கொண்டே இருந்தான். இன்றைக்கு அது முடியாது. வேறுமாதிரிக் கூட்டம்.
அவர் மனைவி தேவிகா வந்துவிட்டாள். பட்டுப்புடவை கட்டி அம்சமாய் இருந்தாள். தன் அலுவலகத்திலேயே சிறப்பாய் உடை மாற்றி மேக் அப் எல்லாம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். கிட்டே வந்தபோது ஒரு நறுமணம் அவளிடம் இருந்து வந்தது. ஆண்களை விட பெண்கள் கொஞ்சம் எச்சா வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுகிறார்கள். ரிடையர் ஆவது என்பது பாம்புக்கு பல் பிடுங்குவதைப் போல. அதை இவள் கொண்டாடுகிறாளா? அவருக்கு முகம் மட்டுமாவது தான் கழுவிக் கொள்ளலாம் என்று இருந்தது. கழுவினாலும் சோப் எதுவும் கிடைக்காது. பாத்ரூமிலேயே வாளி கிடையாது. குழாயில் குனிந்து தண்ணீர் பிடித்து முகத்தில் ஊற்றிக்கொண்டார். இருந்த வாளியை ஒரு சனி முடிந்து திங்கள் வந்து பார்த்தால் காணவில்லை. திருட்டு போய்விட்டது. அந்த அலுவலகத்தில் சனி முடிந்து திங்கள் வந்து பார்த்தால் வாரா வாரம் எதாவது காணாமல் போயிருப்பதைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். ஆனால் யார் எடுத்துப் போனது என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
மூணரை என்று சொன்னாலும் கூட்டம் துவங்க நாலரை ஆகிவிட்டது. அதிகாரி ஒரு அவசர வேலையாய்ப் பிரதான அலுவலகத்துக்குப் போயிருந்தார். அவருக்கு நாகலிங்கம் ஃபோன் பண்ணி நினைவூட்டினான். “வரேன் வந்திட்டேன்” என்றபடி மூன்று முறை பேசினார் அவர். இந்த அதிகாரி புதியவர். ஊழல் விவகாரத்தில் இங்கே பத்துநாளுக்கு முன் மாற்றலாகி வந்தவர். தன் கேஸ் சம்பந்தமாக அலையவே அவருக்கு சரியாக இருந்தது. நாகலிங்கம் நினைத்தால் அவருக்கு எதாவது உதவி செய்யலாம், என நினைத்தார் அவர். சில நாட்கள் வேலைக்கு வராமலேயே நாகலிங்கம் மறுநாள் வந்து கையெழுத்து வைத்தான். சித்திரவேலும் அதைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவர் இதோ பதவி ஓய்வு பெறுகிறார். இந்நேரம் விவகாரங்கள், அதுவும் நாகலிங்கத்தோடு வேண்டாம் என அவர் நினைத்தார். தவிரவும், அவரது பிரிவு உபசார விழாவையே அவன்தான் வசூல் செய்து ஏற்று நடத்துகிறான். எல்லாரையும் பாதிக்காசு போடச் சொல்லி விட்டால்?
·        
இரண்டு சந்தன மாலைகள். ஒன்றை அவருக்கு நாகலிங்கம் போட்டான். இன்னொன்றை அவரிடம் கொடுத்து தேவிகாவுக்குப் போடச் சொன்னான். எல்லாரும் ஹுவென்று சிரித்துக் கைதட்டினார்கள். இதில் சிரிக்கவோ இத்தனை உற்சாகத்துக்கோ என்ன இருக்கிறது தெரியவில்லை. ஆளுக்கு ஒரு ஆப்பிள் கையில் தந்தான் நாகலிங்கம். நல்லவேளை. ஒரு ஆப்பிளை அவரிடம் தந்து, இதை அந்தம்மாவிடம் குடுங்க, என்று புரோகிதர் போல எதுவும் செய்யவில்லை.
அந்தப் பெண் இறைவணங்கியது. தெரிந்த நாலில் ஒண்ணு. புதுசாய் இன்னும் கற்றுக் கொள்ளவில்லை போலிருந்தது. கத்துக்கிட்டதையுமே சுமாராய்த் தான் பாடுது. அவள் பாடுகிற லெட்சணத்தைப் பார்த்தால் அவ டீச்சருக்கே இத்தனை பாட்டுதான் தெரியும் என்றிருந்தது. இறைவணக்கம் முடிந்ததும் பெண்ணின் அம்மா கை தட்டினாள். பிறகு அவருக்கு துணைச் செயலாளர் மோதிரம் அணிவித்து கையில் வாச் பெட்டியைக் கொடுத்தார். உள்ளே வாச் இருக்... கும். பெட்டி, கனமாத்தான் இருக்கு.
வரவேற்புரை என்று அவரது நெடுநாளைய நண்பர் வாசுதேவன் உரையாற்றினார். வேறு கிளையில் அவர் பணியாற்றுகிறார். இதற்காக வந்திருந்தார். அடுத்த மாதம் அவருக்குப் பதவி ஓய்வு வருகிறது. தான் பழகிய அந்த நாட்களை யெல்லாம் அவர் நினைவு கூர்ந்தார். “நான் எம்ஜியார் ரசிகன், அவர் சிவாஜி ரசிகன். அந்தக் காலத்தில் எங்களுக்கு அடிக்கடி சண்டை வரும். பலநாட்கள் பேசாமலேயே இருந்திருக்கிறோம்” என்று பேசியபடியே அவர் அடிக்கடி திரும்பி சித்திரவேலுவைப் பார்த்தார். அவர் தலையாட்ட வேண்டும், என எதிர்பார்த்தாரா தெரியாது. ஆனால் சித்திரவேல் ஒரே புன்னகை, அதை மாற்றாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தார். சப்பென்று சுவரில் அடித்த போஸ்டரைப் போல மூஞ்சியில் ஒட்டவைத்த புன்னகை.
நல்லவர், வல்லவர் என்று புகழ் பாராட்டு. வீதியெங்கும் பூ இரைத்துப் போகிறாப் போல வார்த்தைகள் எல்லார் மேலும் அட்சதையாய்ச் சிதறின. அலுவலர்கள் நிறையப் பேர் அடுத்தடுத்து பேசினார்கள். அவர்மேல் உள்ள பிரியத்தினால் அல்ல, மைக் இருந்தால் அவர்களையும் பேச அழைக்க வேண்டும். எல்லாரிடமும் அவர் தன்மையாய்ப் பழகுவார் என்றார்கள். வரும் பொதுசனத்திடமும் அவர் (இருக்கையில் இருந்தால்) கடுஞ்சொல் இல்லாமல் பேசுவார் என்றார்கள். பேசிவிட்டு அவர்கள் வந்து மற்றவர்களிடம் “நான் எப்பிடிப் பேசினேன்?” என விசாரித்துக் கொண்டார்கள்.
ஓரக்கண்ணால் சித்திரவேல் சிறு பெருமையுடன் மனைவியைப் பார்த்தார். அந்தப் பேச்சு அவளுக்கு ரசித்த மாதிரித் தெரியவில்லை. இவனுங்க என்ன சொல்றது, எனக்குத் தெரியாதா இந்தாளைப் பத்தி... என யோசிக்கிறாளா?
எல்லாருமே பேசி முடிக்கையில், இனி அந்த அம்மா அவரை நல்ல முறையில் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும், என வேண்டிக் கொண்டார்கள். இதுவரை கொடுமைப் படுத்தினாளா என்ன? இறைவன் அவருக்கு நீண்ட ஆயுளும் தேக ஆரோக்கியமும் நல்க வேண்டும், என்றார்கள். எதுக்கு நீண்ட ஆயுள், என்று அவருக்குப் புரியவில்லை.
கடைசியாக மேலதிகாரி பேசினார். சமீபத்தில்தான் அவர் இந்த அலுவலகம் வந்ததாகவும், 9அதுவரை செய்த ஊழல்களில் மாட்டிக் கொள்ளவில்லை.) ஆனாலும் அவரை தான் நல்ல அளவில் புரிந்து கொண்டதாகவும், இந்த அலுவலகம் தனது முக்கியமான ஒரு தூணை இழந்து விட்டது, குறிப்பாக தனக்கு இது இழப்பு, என்று பேசுகையில் நாகலிங்கம் படபடவென்று கை தட்டினான். கூடவே எல்லாரும் கை தட்டினார்கள். இழப்புக்கு இவ்வளவு கைதட்டலா?
திடுதிப்பென்று ஏற்புரை என்று அவரை எழுப்பி விட்டுவிட்டார்கள்.
ஒருமணி ஒண்ணரை மணி நேரத்துக்கும் மேலாக நடந்த கூடடம். அலுப்பாக ஒருமாதிரி மயக்கமாய் தூக்கக் கிறக்கமாய்த்தான் இருந்தது அவருக்கு. திடீரென்று எழுப்பி விட்டதும், என்ன பேச என்று தெரியவில்லை. ஒரு நிமிடம் அப்படியே நின்றார். எனக்கு நீண்ட ஆயுளும், தேக ஆரோக்கியமும், சீச்சீ...
அத்தனை பேரையும் பிரிகிற துக்கம் தாள முடியாதிருந்தது. இந்தக் கணத்தோடு இவர்கள் அனைவரையும் பிரிந்து செல்லப் போகிறேன்... என நினைக்க அழுகை வந்தது. பேச வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளேயே சிதறின. கூட்டமே அமைதியாய் விக்கித்துப் போய் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. இத்தனை காலமும் என்னோடு சேர்ந்து பணியாற்றி ஒத்துழைத்த அனைத்து நல்ல உள்ளங்களுக்கும் நன்றி, என்றபோது குரல் தழுதழுத்தது. நான் எதாவது யாருக்காவது மனம் புண்படும்படி நடந்திருந்தால் என்னை... மன்னிச்... என்னுமுன் அழுகை வந்தேவிட்டது.
நாகலிங்கம் வந்து அவரைக் கட்டிக் கொண்டான். அப்டியே எல்லாரையும் கும்பிட்டு விட்டு திரும்ப வந்து உட்கார்ந்தார். தேவிகாவுக்கு விஜய் டிவி நிகழ்ச்சி மாதிரி இருந்தது.
காரில் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து விட்டார்கள். ஒரு இருபது பேர் வந்திருந்தார்கள். எல்லாருக்கும் இரவு உணவு, வெஜிடபிள் பிரியாணி சொல்லியிருந்தது. பம்பரமாய் நடமாடினாள் தேவிகா. அவர்தான் கொஞ்சம் படபடப்போடு இருந்தார். எல்லாரும் கிளம்பிப் போனபோது மணி பத்து ஆகிவிட்டது. இன்னிக்கு சாப்பாடு உள்ள போனது கொஞ்சம் அதிகம்தான். தூங்க முடியுமா?
“ரொம்ப நேரமாயிட்டது. நான் படுத்துக்கறேன்” என்றார் தேவிகாவிடம். கடும் அலுப்பாய் இருந்தார். மாலை மூணு மணியில் இருந்து அவருக்கு ஓய்வே இல்லை.
·        
தேவிகாவுக்கு வழக்கமான நாளாய் விடிந்தது. அவர்தான் அலுவலகம் போக வேண்டியது இல்லை. ஒன்பது மணிக்கு அவள் வெளியிறங்க வேண்டும். லேட்டாய்ப் போக முடியாது அவள். பல நாட்கள் வாஷிங் மிஷினைப் போட்டுவிட்டு அலுவலகம் ஓடுவாள். அது துவைத்து உள்ளேயே உலரவைத்து தானே அடங்கி விடும். மாலை வந்து எல்லாவற்றையும் எடுத்து காயப் போடுவாள்.
ட்டூ வீலரை வெளியே இறக்கியபடியே தேவிகா, “டேக் கேர் பாஸ். ஃபிளாஸ்க்ல காபி வெச்சிருக்கேன். பதினோரு மணி வரை சூடு தாங்கும்” என்றாள். வண்டி ஸ்டாண்டை காலால் எத்தி ஒதுக்கினாள். வண்டியில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். “சாய்ந்தரத்துக்கு டிகாஷன் இருக்கு. ஃப்ரிஜ்லயிருந்து பால் எடுத்து காய்ச்சி, காபி....”
“போட்டுக்கறேன்” என்றார். புன்னகைக்க முயன்றார். முடியவில்லை.
தேவிகா கிளம்பிப் போய்விட்டாள். வீடே முழு அமைதியாய்க் கிடந்தது. வீட்டு கடிகாரம் டண் டண் என்று பத்து அடிக்கையில் உடலே அதிர்ந்தது. உள்ளே போனவர் ஞாபகப் படுத்திக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்து கதவைத் தாளிட்டார். வாசல் வேப்ப மரத்தில் இருந்து அணில் ஒன்று தாவியதில் வேப்பம் பூ உதிர்ந்ததைப் பார்த்தார். அணில் அவ8ரயே பார்த்தது. என்ன இந்தாளு இந்நேரம் வீட்ல இருக்கான், என யோசிக்கிறதா? உள்ளே திரும்பினார். இனி என்ன பண்ண தெரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அன்றைய நாளிதழ் வாசித்தார். அவள்தான் நாளிதழ் வாசிக்கிற பழக்கம் உள்ளவள். ஆங்கில நாளிதழ் வாசிப்பாள். இரவில் ஆங்கில நாவல்கள் தடி தடியாய் வாசிப்பாள். அவருக்குப் பழக்கம் இல்லை. வாழ்க்கையை சற்று கரையில் இருந்து ஆற்றுநீரை செம்பில் எடுத்துக் குளிக்கிற மாதிரியே அவர் வாழ்ந்து விட்டார்.
தொலைக்காட்சி சேனல்களும் சுவாரஸ்யப் படவில்லை. யாராவது ஃபோர் அடித்தால் அவருக்கு உற்சாகம் வரவில்லை. சானல் மாற்றினால், எதாவது சாமானை, இதை வாங்கு, அதை வாங்குன்னு சொல்லிட்டே யிருக்கிறான். போய் அவருக்கு பரிசளிக்கப்பட்ட வாச்சை பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தார். இனி அவருக்கு நேரக் கணக்கே தேவை இல்லை. இப்ப எதுக்கு வாச்? பிள்ளை வந்தால் கொடுத்துறலாம் என நினைத்தார். போய் டிவியை அணைத்தார். இதை எப்படி நாள் பூரா உட்கார்ந்து பார்ககிறார்கள், என அவருக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. பொழுதை எப்படி நகர்த்த? மதியம் ஒரு மணி வாக்கில் அலுவலகத்தில் சாப்பிடுவார். கையில் கட்டிக் கொடுத்து விடுவாள் தேவிகா. இப்போது வீட்டில் ஆற அமர சாப்பிடலாம் என நினைத்து மேசையில் உட்கார்ந்து நிதானமாய்ச் சாப்பிட்டார். செல் அடித்தது. எழுந்துபோய் எடுத்துப் பேசினார். தேவிகாதான். “எப்பிடிப் போகுது பொழுது?” என்றாள். “ம்” என்றார். “சாப்பாடு?” என்றாள். “சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்ஞ்” என்றார். “பழகிடும்” என்றாள் அவள். “பழகிடுச்சு,” என்றார். “ரிடையர்டு லைஃபா? அதுக்குள்ளியா?” என அவள் ஆச்சர்யப்பட்டாள். “இல்ல. உன் சாப்பாடு, பழகிடுச்சுன்னேன்” என்றார். “பேட் ஜோக்” என அவள் போனை வைத்தாள்.
அதற்கு அப்புறம் ரொம்ப போரடித்தது. அறை அறையாய் நடந்து பார்த்தார். கொஞ்சம் தூங்கலாம் என்று இருந்தது. தூங்க முடியவில்லை. வாசல் திண்ணையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து பார்த்தார். உள்ளே படுக்கையில் போய்ப் படுத்துக் கொண்டார். மதியம் இப்படி படுக்கையில் படுத்ததே இல்லை. அப்பவும் தூக்கம் வரவில்லை. புரண்டபடி இருந்தார். எழுந்து கொண்டார். எல்லாமே பழக்கம் இல்லாத விஷயமாய் இருந்தது. மேசையை இழுத்து ஃபேனுக்குக் கீழே போட்டுக் கொண்டார். நாற்காலியையும் கிட்டே இழுத்துக் கொண்டார். அப்படியே அமர்ந்தவாக்கில் மேசையில் சாய்ந்தார்.
சிறிது நேரத்தில் அவர் தூங்கிப் போனார்.
·        

storysankar@ gmail.com - 91 97899 87842

Thursday, March 23, 2017

இன்று 23 03 2017 காலமான திரு அசோகமித்திரனுக்கு அஞ்சலி. 1985 86 வாக்கில் குங்குமம் இதழில் அவர் எழுதிய கதை இது. என்ன அழுத்தமான பதிவு அல்லவா… இலங்கையில் நடந்ததாக ஒரு உண்மைக் கற்பனை இது…

விடுவிப்பு
அசோகமித்திரன்

 தவை மெதுவாகத்தான் ஆட்டினேன் என்றாலும் அந்த இரும்புக் கதவு எழுப்பிய உலோக ஒலி என் பற்களைக் கிட்டித்துப் போகும்படி செய்தது.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் காலனியாதிக்கக் காரர்கள் ஊருக்கு வெளியில் கவர்னர் மாளிகைகள் கட்டும் அதே அக்கறையோடு ஊருக்கு வெளியில் சிறைச்சாலைகளும் கட்டினார்கள். வெள்ளைக்காரர்கள் காலத்தில் ஹேஸ்டிங்ஸிலிருந்து நான்கு நாட்களுக்கு ஒருமுறை ஒரு கைதி தப்பியோடி விடுவான். உலக யுத்தம் முடிந்த கையோடு வெள்ளைக்காரர்கள் ஆட்சி போய் விட்டது. இப்போது ஹேஸ்டிங்ஸ் சிறையில் இருப்பவர்கள் அநேகமாக எல்லாருமே அரசியல் கைதிகள். தமிழர்கள். எது பாதுகாப்பு - சிறையிலிருப்பதா வெளியிலிருப்பதா என்பது எங்களுக் குள்ளதோர் சந்தேகம்.
ஒரு காவலாளி வந்தான். என் இடதுகை இன்னமும் கதவின் கம்பியைப் பிடித்தவண்ணம் இருந்தது. நொடிப் பொழுதில் கையி லிருந்த தடியால் ஓங்கி அடித்தான். பொறுக்க முடியாத வலியால் என் கண் விழிகள் மேலிழுத்துப் போயின.
"என்னடா?" என்று அவன் மொழியில் கேட்டான்.
என் கையை அவன் மீது உதறினேன். விரல்களிலிருந்து பெருகிய ரத்தம் அவன் முகம், உடுப்பு மீதெல்லாம் சிதறியது. அவன் கழியை மீண்டும் ஓங்க நான் பின்னால் நகர்ந்து கொண்டேன். கழி கதவுக் கம்பிகள் மீது விழுந்தது.
"என்னடா வேண்டும்?" என்று அவன் மீண்டும் கேட்டான்.
ரத்தம் சொட்டும் விரல்களை இன்னொரு கையால் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு "சேம்பர் பாட் நிரம்பிவிட்டது" என்று அவன் மொழியிலேயே சொன்னேன்.
"காலையிலேயே கொட்டுவதற்கென்ன?"
"கொட்டினேன். எனக்கு வயிற்றுக் கடுப்பு."
"தமிழ் நாய்களுக்குத் தீனி அதிகமாகி விட்டது."
நான் பேசாமல் நின்றேன். என் விரல்களின் வலி மயக்கமே விளைவித்து விடும் போலிருந்தது. ஆனால் நான் எப்படியும் வெளியே போயாக வேண்டும்.
குரோதம் தெரியும் முகத்துடன் அவன் சாவி எடுத்து வந்து அறைக் கதவைத் திறந்தான். குறுக்கும் நெடுக்குமான காரிடார்கள், சிறையை இருபது பகுதிகளாகப் பிரித்தன. ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் ஒரு கொத்துச் சாவி. என் அறைச் சாவியோடு இன்னும் இருபது இருபத்தைந்து சாவிகள் இருக்கும்.
நான் மலஜலப் பானையை என் இரு கைகளாலும் தூக்கிக் கொண்டு போக அவன் பின் தொடர்ந்தான். விரல்களிலிருந்து ரத்தம் பானை மீது வழிந்து பிறகு தரையில் சொட்டியது. என் வரிசையில் கடைசி அறையில் குணசேகரன் இருந்தான். அவனைக் கடக்கும்போது நான் தலையை ஒருபுறமாக அசைத்தேன். அவனுக்குப் புரிந்திருக்கும்.
மலக்குழி ஒரு கிணறு போல வெளி வேலிக்குப் பக்கத்தில் இருந்தது. தினமும் காலையில் கைதிகளைத் திறந்து விடும்போது பானைகளை அக்கிணற்றில்தான் காலி செய்துவிட்டு வரவேண்டும். கிணற்றின் பக்கத்திலேயே ஒரு காவல் கூண்டு இருந்தது. அருவருப்பு காரணமாக அங்கே காவலாளி எவனும் இருக்கமாட்டான். நான் கிணற்றை நெருங்கும்போது கூண்டருகில் புதிதாக ஒரு கல் இருப்பதைப் பார்த்தேன். பானையைக் கிணற்றில் கவிழ்த்தேன். திடீரென்று வயிற்றுவலி கண்டது போலக் கீழே உட்கார்ந்தேன். என் ஒரு கை கல்மீது இருந்தது.
கழியை ஓங்கியபடியே, "என்னடா?" என்று அவன் நெருங்கி வந்தான்.
"ஒன்றுமில்லை, வயிற்றுவலிதான்," என்று சொல்லியபடி பானையைத் தூக்கிக்கொன்டு என் அறை நோக்கி விரைந்தேன். அவன் அறையைப் பூட்டி விட்டுச் சென்ற பிறகு நான் கையில் கசக்கி வைத்திருந்த காகித உருண்டையைப் பிரித்துப் பார்த்தேன். தமிழ் எழுத்துக்களை குழந்தைகள் எழுதுவது போலத் திருப்பி எழுதியிருந்தது. நடுநடுவில் சில ஆங்கில எழுத்துக்களும் இருந்தன.
அடுத்த நாள் காலை எங்கள் பானைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு போகும்போது குணசேகனிடம், "இன்று" என்றேன்.
"எப்போது?"
"எட்டு மணிக்கு மேல் இரவில்."
"என்ன செய்ய வேண்டும்?"
"ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம். முடிந்தால் காவல்காரர்கள் அனைவரையும் சிறையுள்ளேயே இருக்கும்படி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்."
நாங்கள் கிணற்றை அடைவதற்குள் சிறையில் இருந்த அறுபத்திரண்டு தமிழ்க் கைதிகளுக்கும் செய்தி போய்விட்டது.
பிற்பகலிலிருந்தே எனக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. அன்றிரவு நிகழப்போவது இருமுறை முயற்சி செய்யப்பட்டுத் தோல்வி அடைந்திருக்கிறது. முதன் முறை முப்பது உயிர்கள் பலி கொடுக்கப்பட்டன. அதில் பன்னிரண்டு பேர் சித்திரவதையின் போது இறந்து போனார்கள். இரண்டாம் முறை ஏதோ ஒருவன் மட்டும் தப்பிக்க முயற்சி செய்தது போலத் தோற்றம் தர முடிந்தது. அவன் காலால் உதைக்கப்பட்டே இறந்தான். இம்முறை சிறை முழுவதும் காலியாவதற்கு முயற்சிஞ் எவ்வகையிலாவது...
என் விரல்கள் வீங்கியிருந்தன. இடது கை ஒருவனுக்கு எவ்வளவு தேவை என்பது அக்கையைப் பயன்படுத்த முடியாமல் போகும்போதுதான் பூரணமாகத் தெரிகிறது. ஓரிரவு எப்படியோ கழித்துவிட்டேன். இன்றிரவு வலியைத் தாங்க முடியுமா? எட்டு மணிக்கு எங்களை விடுவிக்க எங்கள் போராளிகள் வந்து விட்டால் வலியைப் பொருட்படுத்த முடியாது. அதே நேரத்தில் கையையும் பயன்படுத்த முடியாது.
நான் துவண்டு விழுந்து கிடந்தேன். என் மனம் என்ன நினைக்கிறது. என்ன உணருகிறது என்பதுகூட என் சோர்வில் எனக்குப் புலப்படவில்லை. இந்த நிலையிலும் எங்கிருந்தோ ஓர் அசாதாரண ஒலி மிக இலேசாகக் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தது. என் மனச்சோர்வு ஏற்படுத்தும் கோளாறு என்றுதான் முதலில் நினைத்தேன். ஆனால் அது நெருங்கி வருவதும் அதிகரித்து வருவதும் என்னை எழுந்து உட்கார்ந்து கவனமாகக் கேட்க வைத்தது. நூறு இருநூறு பேர்கூட இருக்கும் என்று தோன்றியது. பயங்கரமாகக் கோஷமிட்டுக்கொண்டு வருகிறார்கள். போராளிகள்தான். எட்டு மணிக்கு மேல் வருவதாகச் சொன்னார்கள். இதோ இப்போது இருட்டக்கூட இல்லை.... வருபவர்கள் இப்படிப் பகிரங்கமாகவா வருவார்கள்?
நான் எழுந்து கதவருகே நின்றேன். இதர கைதிகளும் கதவருகே நிற்கிறார்கள் என்பது பல்லைக் கிட்டிக்க வைக்கும் உலோக ஒலியிலிருந்து தெரிகிறது. எல்லாரும் கதவுகளைப் பலமாக ஆட்டுகிறார்கள். காவலாளிகளைக் குழப்புவதற்காக.
காவலாளி ஒருவன்கூட கண்ணில் தென்படவில்லை. ஆனால் எந்த நேரமும் ஒட்டுமொத்தமாகச் சேர்ந்துகொண்டு எவ்வளவுதான் உடல் நோகத் துடித்திருக்கிறேன்? இன்று இறுதியாகத் துடிக்க வேண்டியிருக்கும். நான் தப்பித்துப் போவேனா இங்கேயே விழுந்து மடிவேனோ?
வந்துவிட்டது. தாக்குதல் வந்துவிட்டது. இரவு எட்டு மணி வரை காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. இன்னும் ஒரு காவலாளியையும் காணவில்லை. எல்லாரும் ஓடிவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது. நல்லதுதான். நல்லதுதானா? இந்த இரைச்சல், கோஷம் எல்லாம் தமிழ் இல்லை போலிருக்கிறதே?
இன்னும் சில விநாடிகளில்ஞ் ஐயமறத் தெரிந்துவிட்டது. அப்போது வந்திருப்பது தமிழ்க் கூட்டமே அல்ல. மாறாகஞ் தமிழர்களை வதைக்கும் கூட்டம். காவலாளிகள் கண்ணில் தென்படாது போனதற்கு இப்போது காரணம் தெரிகிறது. இந்தக் கொலைகாரக் கும்பலுக்கு முழுச் சுதந்திரமும் தருவதற்குத்தான் அவர்கள் விலகிவிட்டார்கள்.
அந்தக் கொலை வெறியர்கள் ஓவென்று கூச்சலிட்டுக்கொண்டு சிறைச்சாலைக்குள் புகுந்துவிட்டார்கள். சிறையின் காரிடார்களில் ஓடிவருகிறார்கள். கழிகளாலும் அரிவாள் போன்ற ஆயுதங்களாலும் சிறைக்கதவுகளைத் தாக்குகிறார்கள். இதுவரை சாவிகள் சிக்க வில்லை என்பது இவர்கள் கதவுகளை அடித்துக் கொண்டிருப்பதிலிருந்து தெரிகிறது. நான் கதவுக்கு நேர் எதிர்முனையில் பதுங்கிக் கொள்கிறேன். என்னைப் போன்றுதான் இதர தமிழ்க் கைதிகள் பதுங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். போலீசுடனோ ராணுவத்துடனோ நேரிடையாக மோதி இறப்பது இந்தக் கிலியை ஏற்படுத்துவதில்லை. வெறிபிடித்து அலைபவர்கள் கையில் சிக்கிக்கொள்வது வயிற்றைக் கலக்குகிறது. நிச்சயம் அனைவருடைய முகங்களும் பேயடித்தது போலிருக்கும்.
கொலை வெறியர்கள் கூச்சலிலேயே ஒரு புதுக் கூச்சல். சிறையின் ஏதோ ஒரு பிரிவின் சாவிகள் கூட்டத்தினரிடம் கிடைத்துவிட்டன!
என்னால் அந்த அலறல்களை வர்ணிக்க முடியாது. சித்திரவதையின் போது அலறல்கள் உண்டு. அங்கு வலி தாங்காமல் அலறலே தவிர வாழ்வின் இறுதிக்கு விரட்டப்பட்ட அலறல் அல்ல. ஆனால் இங்கு சாவு அலறல்கள். ஒவ்வொரு அடியிலும், வெட்டிலும் இந்த அலறல் அமானுஷ்யமாகப் பீறிடுகிறது. கசாப்புத் தொழிற்சாலையில் வெட்டப்படும் பன்றிகளும், ஆடுகளும், மாடுகளும் இப்படித்தான் அலறும். மனிதனை மிகக் கேவலமாக இழிவுபடுத்துவது அவனுடைய சாவை ஒரு விலங்கினுடையது போல அவனே உணர வைப்பது.
என் அறைக் கதவை யார் யாரோ இடிக்கிறார்கள். ஆனால் சாவி கிடைக்கவில்லை. வந்தவர்களுக்குச் சிறையைச் சேதப்படுத்து வது நோக்கமில்லை. கடப்பாரை கொண்டு ஓங்கி அடித்தால் எப்படிப்பட்ட பூட்டும் திறந்து கொள்ளும்.
சிறையில் அலறல்கள் அதிகரித்தவண்ணமே இருக்கின்றன. மேலும் மேலும் அறைகள் திறக்கப்பட்டு கைதிகளின் தலைகள் சிதற அடிக்கப்படுகிறது. சந்தேகமேயற ஒழித்துவிட வேண்டும் என்று திருப்பித் திருப்பி அடிக்கிறார்கள். ஆயுதங்கள் சதையைக் குத்திப் பிய்த்து எடுப்பது சொத்-சொத்தென்று கேட்கிறது.
என் சுவாசம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர என் மனம் என்னை விட்டுக் கழன்று போய்விட்டது. கிலி என்பது நெஞ்சுக்குள் என்று மட்டுமல்ல, என் உடல் முழுவதுமே மரண பயத்தில் கொப்புளம் கொப்புளமாகக் கிளம்பியிருக்கிறது. என் கண்கள் ஒரு கணத்தில் தலைக்குள்ளே இழுக்கப்படுகின்றன. மறு கணம் வெடித்து விடுவது போல வெளியே பிதுங்குகின்றன. என் தொண்டை ஏதேதோ சப்தங்களை எழுப்புகிறது.
நான் குந்தியிருக்கும் கால்கள் பற்றி எரிவது போலிருக்கிறது. அதே நேரத்தில் அவை நனைகின்றன. சித்திரவதையின் போது மலஜலம் கழிவது சாதாரணமல்ல. இப்போது அப்படி ஏதாவது நிகழ்ந்து விட்டதா?
ஆனால் கால்கள் தரையில் ஒட்டிக்கொள்கின்றன. சேற்றில் கால் வைத்தது போலிருக்கிறது.
திடீரென்று எனக்குப் புலப்பட்டு விட்டது. அது மனித இரத்தம். காரிடாரில் இரத்தம் பெருக்கெடுத்து ஓடுவது அறைகளிலும் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது. மாலை இருட்டில் என்னுடைய பீதி கண்ட நிலையில் இது தெரியவில்லை.
நான் காலைத் தூக்கி வேறு இடத்தில் வைத்து உட்காருகிறேன். எரிமலைக் குழம்புபோல இரத்தம் சிறையெல்லாம் பரவுகிறது. சேறாகக் கலங்கி இறுகிக் கொண்டிருக்கும் இரத்தம் கொலையாளிகள் அங்குமிங்குமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது வாரி யிறைக்கிறது. என் முகம், உடலெல்லாம் சாந்தாக மாறும் இரத்தத்தின் கறைகள். இதில் எவ்வளவு பேருடைய இரத்தம் கலந்திருக்கும்? பத்து, இருபது, முப்பது...? இதில் என் இரத்தமும் கலந்துவிடும் நேரம் அதிக இடைவெளியில் இல்லை. இன்னும் என் அறையின் சரியான சாவி கிடைக்கவில்லை. கிடைத்துவிடும். கிடைத்துவிடும். எனக்கும் இந்த நரகக் குட்டையிலிருந்து விடுதலை கிடைத்துவிடும்.
இப்போது திடீரென்று துப்பாக்கிச் சத்தம். இயந்திரத் துப்பாக்கி நாலைந்து திசைகளிலிருந்து கேட்கிறது. காரிடாரில் உள்ள கொலைகாரர்கள் குழம்பி நிற்கிறார்கள். இது காவலாளிகளாக இருக்குமா? இந்தத் திருப்பம் அவர்கள் சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்க வில்லை என்று தெரிகிறது.
துப்பாக்கி வெடி தாறுமாறாக வருகிறது. கொலையாளிகள் ஓடுகிறார்கள். இப்பொது கொலையாளிகளிடையே மரண பயம். ஓடுபவர்கள் ஒருவர் மேல் ஒருவர் விழுந்து ஓடுகிறார்கள். சிறையைச் சுற்றிலுமிருந்து இயந்திரத் துப்பாக்கி ஒலி. ஆதலால் சிறையில் நாற்புறத்திலிருந்தும் தாக்குதல். கொலைகாரர்கள் முதலில் ஒரு திசையில் ஓடியவர்கள் இப்போது தடதடவென்று அங்கிருந்து அதற்கு எதிர்த்திசையில் ஓடுகிறார்கள். இப்போது நான் கதவருகே நிற்கிறேன். போகிற போக்கில் என்னை தீர்த்து விட்டுப் போகலாம். ஆனால் அந்தக் கணத்தில் அவர்கள் கவனமெல்லாம் அவர்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதில் இருக்கிறது.
இயந்திரத் துப்பாக்கியின் தோட்டாக்கள் காரிடாரில் சரமாரியாகப் பாய்கின்றன. சுவர்களில் மோதி எதிர்த்திசையில் தெறிக்கின்றன. நான் சிறைக்குள் மீண்டும் பதுங்குகிறேன்.
இப்போது மரண ஓலங்கள் வேற்று மொழியில் கேட்கின்றன. மரண ஓலங்கள் எம்மொழியில் இருந்தாலும் ஒரே மாதிரிதான் குடல் பிரண்டு மனதைச் செயலற்றுப் போகச் செய்கின்றன. உயிர் உடலோடு இவ்வளவு இறுகப் பிணைக்கப்பட்டதா? உயிர் உடலை விட்டுப் பிரியாமல் இருக்க எவ்வளவு தன் மன்றாடுகிறது!
சிறையில் திடீரென்று வெளிச்சம். இப்போதுதான் விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த விளக்கு வந்த பிறகு தான் நான் இவ்வளவு நேரம் இருட்டில் இருந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று தெரிகிறது. இருட்டாக இருந்த நேரத்திலும் கண் எல்லாவற்றையும் பார்க்க முடிந்திருக்கிறது. செவி தெரிவித்த செய்திகள் ஏதும் பொய்யாகப் போகவில்லை.
டஜன் கணக்கில் வந்து கைதிகளை வெட்டிச் சாய்த்தவர்களை ஆறே ஆறு போராளிகள்தான் சுட்டுச் சாய்த்திருக்கிறார்கள். சிறைக் காவலாளியிடம் துப்பாக்கிகள் உன்டு. அவர்கள் இருந்திருந்து சிறையைப் பாதுகாக்கத் திருப்பிப் போராடியிருந்தால் இவ்வளவு எளிதில் சிறையுள் பிரவேசித்திருக்க முடியாது. ஒரு போராளி என்னைத் தேடிக் கண்டு பிடித்து என் சிறைக்கதவின் பூட்டைத் துப்பாக்கியால் சுட்டான். கதவு திறந்து கொண்டது. அவன் என்னை அணைத்துக் கொள்ள நான் அறைக்கு வெளியே வந்தேன்.
காரிடாரில் ரத்தச் சேற்றில் ஏராளமான மனிதப் பாதங்களின் அடையாளங்கள். தரையெல்லாம் கை கால்கள் துண்டாடப் பட்டுச் சிதறிக் கிடந்தன. தனியாக ஒரே ஒரு விழி உருண்டு கிடந்தது. சதைத் துண்டுகள் தரையிலும் சுவரிலும் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. கைதிகளின் உடைகள் இரத்தப் பெருக்கில் உடல் களோடு பிரிக்க முடியாதபடி, பல உடல்களில் துண்டான கைகால்களை தாங்கியபடி இருந்தன. வயிறு மற்றும் தலை பிளக்கப்பட்டு மூளைகளும் குடல்களும் ஏராளமான பாம்புகளைத் தோலுரித்துக் குவித்தது போலிருந்தது. பச்சை மனித மாமிச வாசனை, அப்போதே பெருகிய இரத்தத்தின் வாசனை, இவற்றோடு மலமூத்திர வாசனை. கீழே கால் வைக்க முடியாதபடி மனித உறுப்புகளும் இரத்தமும். என் கால்கள் இரத்தத்தை வாரி யிறைக்க நான் ஒவ்வொரு அறையாக ஓடினேன். ஒரு அறையிலும் ஓருடலும் முழுமையாக இல்லை. ஓரிடத்தில் கொலையாளி ஓங்கிக் குத்திய கடப்பாரை அக்கைதியைத் துளைத்துச் சென்று பூமியில் பாய்ந்து சென்றிருந்தது. அதை அந்த வெறியன் மீண்டும் வெளியே எடுக்க இயலவில்லை. குணசேகரன் அறையில் திரும்பத் திரும்பக் குத்தப்பட்ட முண்டம்தான் இருந்தது. அவன் குத்தப்பட்ட பல முறைகளில் அவன் அணிந்திருந்த துணியும் அந்த மொண்ணையான இரும்புக் கம்பியுடன் உடலுக்குள் நுழைந்திருந்தது. மூளை அறையில் ஒரு மூலையில் பரவிக் கிடந்தது.
நான் காரிடார் காரிடாராக ஓடினேன். ஒவ்வொரு அறையிலும் என் தோழர்கள் உருத்தெரியாதபடி சிதைக்கப் பட்டிருந்தார்கள். மரணம் புராண கால யுத்த களங்களில் கூட இவ்வளவு பயங்கரமாகத் தலைவிரித்தாடி யிருக்க முடியாது.
என் வயிறெல்லாம் வாய்க்குச் சுழற்றிக்கொண்டு வர நான் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தேன்.
இயந்திரத் துப்பாக்கியோடு வந்தவர்கள் என்னை அழைத்துச் செல்லத் தூக்கினார்கள். "யாராவது மீதமுண்டா?" என்று கேட்டேன்.
இல்லையென்று ஒருவன் வருத்தத்தோடு தலையை ஆட்டினான். "நான் மட்டும் எதற்கு? நான் மட்டும் எதற்கு?" என்று முணுமுணுத்தேன். என்னை அணைத்துப் பிடித்தவன், என் எண்ணத்தை அறிந்தவன் போல அவனுடைய கைத் துப்பாக்கியை என் கைக்கு எட்டாதபடி வைத்துக் கொண்டான்...

Saturday, February 4, 2017

சிறுகதை - நன்றி சங்கு இலக்கிய இதழ்
அவ்ட் ஆஃப் சிலபஸ்

எஸ். சங்கரநாராயணன்
ரில் இருந்து தகவல் வந்தது. நாச்சியார் அம்மாள் மரணம். எங்கள் அம்மாவின் அம்மா அவர். இத்தனை வருடமாக அவர்களோடு எங்களுக்குப் பேச்சு வார்த்தை இல்லை. எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது. அப்பாவை அம்மா கல்யாணம் செய்துகொண்டது அவர்கள் யாருக்கும் சம்மதம் இல்லை. அம்மா வேறு சாதி. அப்பா வேறு சாதி. வேண்டாம் என்று அம்மாவீட்டில் மகா பிடிவாதம். அம்மா அசரவில்லை. எதிர்ப்புகளை அவள் அத்தனை உறுதியுடன் சமாளித்தாள். “நான் தற்கொலை செய்துக்குவேன்னு எல்லாம் பயப்படாதீங்க. மாட்டேன். ஆனால் வேற யாரையும் கல்யாணங் கட்ட மாட்டேன்” என்றாள் அம்மா. அத்தனை உக்கிர காளியாய் வீட்டில் சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்திருந்தாள் விமலா. அதை பிறகு மொட்டைமாடியில் எனக்கு சோறு ஊட்டிவிட்டபடியே சொல்லும்போது அத்தனை சிரிப்பு அவளுக்கு. தனக்குள் அந்த நிகழ்ச்சிகளை அசைபோட்டு வெளியே அதன் பிரகாசத்தைக் கசிய விட்டாள் அம்மா. அம்மா ஒரு வைர மூக்குத்தி அணிந்திருப்பாள். அவள் சிரிக்கும்போது அவள் முகமெல்லாம் பொலியும். இன்னும் சிரிக்க மாட்டாளா என்றிருக்கும் எனக்கு.
இப்போது நான் வளர்ந்த பிள்ளை. ஒன்பதாம் வகுப்பு. சில பெண்களின் பார்வையில் எனக்குள் ஒரு குறுகுறுப்பு காண்கிறது. உடனே அவள் என்ன சாதி, என்று ஒரு தேவையில்லாத யோசனையும் ஓடுகிறது. அ. நானே எந்த சாதியில் சேர்த்தி? அதுவே குழப்பம் எனக்கு. தந்தி வந்திருந்ததை நான்தான் அம்மாவுக்கு வாசித்துக் காட்டினேன். முழுச் சிவப்பு காகிதத்தில் தந்தி. மரணச் செய்தி. நீலம் என்றால் யாரோ சீரியஸ் அல்லது பயணப்பட்டு வருகிறார்கள், என்கிற அவசரத் தகவல். வெறும் சேதி அறிவிக்கிற தந்திகள் வெள்ளைத் தாளில் காணும்… எங்கள் வகுப்பில் சொல்லித் தந்திருக்கிறார்கள். இது சிவப்புக் காகிதம்.
ஈரக் கையைத் துடைத்தபடி அம்மா கிடடே வந்தாள். அப்பா இல்லை. எங்கோ வெளியே போயிருந்தார். நான் தந்தியை அம்மாவுக்கு வாசித்துக் காட்டினேன். யாரும்மா அது நாச்சியார்? அம்மா சட்டென முந்தானையில் முகம் மறைத்து அழ ஆரம்பித்தாள். அத்தனை வருடம் ஆனாலும் அவளுக்குத் தன்அம்மா ஞாபகங்கள் இருக்கவே செய்தன. சேதி கேட்டவுடன் பெண்கள் அழ வேண்டும், என்று மரபு கூட இருக்கலாம்.
அம்மா அழுது நான் பார்த்தது இல்லை. சட்டென இப்படியாய் அம்மாவை நான் பார்க்க நேர்ந்தது குறித்து எனக்கு வருத்தமாய் இருந்தது. மத்தபடி என் அம்மாவின் அம்மா, நாச்சியார் அம்மாள், அவர்களை நான் பார்த்ததே கிடையாது. அவர்களும் என்னைப் பார்த்தது இல்லை! அவர்கள் ஊர்ப்பக்கமே நாங்கள், நான் அப்பா அம்மா, போனது கிடையாது. கோடை விடுமுறை என்றால் அப்பாவின் அம்மாஅப்பா வீட்டுக்கு என்று அம்மாவுடன் என்னை அனுப்புவார் அப்பா. அம்மாவின் ஊருக்கு ஒரு பத்து பதினைந்து கிலோமீட்டருக்குள் இருந்தது நாங்கள் போன ஊர். ஒரு எட்டில் நாங்கள் அங்கே போய்விடலாம். அம்மா போனதே கிடையாது. அது மேல மதகுப்பட்டி. இது கீழ மதகுப்பட்டி. அவ்வளவுதான். அம்மா கீழூர் வந்திருக்கிறதை அவர்கள் வீட்டில் சொல்லாமலா இருப்பார்கள் யாராவது? அவர்களும் தேடி வந்து நான் பார்க்கவில்லை. அம்மாவும் போக மாட்டாள். அப்பாவை மீறி அம்மா எதுவும் செய்ததே கிடையாது. அப்பாவுக்குப் பிடிக்காத எதையும் அவள் யோசிக்கவே மாட்டாள் என்று இருந்தது எனக்கு. இது பயமா, மரியாதையா, அன்பேதானா… எனக்குத் தெரியாது. நான் சின்னப் பையன். ஒன்பதாங் கிளாசுக்கு இது அவ்ட் ஆஃப் சிலபஸ். இந்த வயசில் அவ்ட் ஆஃப் சிலபஸ் விஷயங்களே நிறைய மனசில் துடிக்கின்றன. ஏன் தெரியவில்லை. எங்க கிளாசில் தேனுகா, பாரதி, லீலா மூவரில் யார் அழகு?... என்று என்னைக் கேட்டான் சுப்ரமணி. எனக்கு அப்படி கணக்குப் போட்டுச் சொல்லத் தெரியவில்லை. நீ சின்னப் பிள்ளை, என்று சிரித்தான் அவன். இரு அம்மா என்னவோ சொல்கிறாள்…
“கோபி உங்க அப்பா எங்க இருக்காரு… போயிப் பாத்திட்டு வரியா?” என்றாள் அம்மா. அம்மா சாவுக்குப் போக விரும்புகிறதாக எனக்குத் தோன்றியது. அவர்கள் தகவல் தந்திருக்க வேண்டியது இல்லை. எப்படியோ முகவரி கிடைத்து தந்தி அடித்திருக்கிறார்கள். நான் சொல்லியாகி விட்டது. வருவது வராதது உன் பாடு, என்று பந்தை இந்தப் பக்கம் அடித்திருக்கிறார்கள். விளையாடுவது இப்போது நம் முறை. அம்மா போக மாட்டாள், என்றுதான் நான் யோசித்திருந்தேன். ஏனெனில் ஐந்தாறு வருடங்கள் முன்னால் அவளது அப்பா, கோவிந்தராஜு இறந்து போனார். நாங்கள் கீழூரில் கேள்விப்பட்டோம். அம்மாவுக்குத் தகவல் சொல்லவே இல்லை. அதுபற்றி அம்மாவும் அப்போது, சேதி கேள்விப்பட்ட போது அலட்டிக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. சேதி சொல்லிய மாமியிடம் ஒரு தலையாட்டலுடன் கேட்டுக் கொண்டாள். சேதி கேட்ட ஜோரில் இப்போது அழுதாளே? அப்போது அழவில்லை. நாங்கள் கோடை விடுமுறைக்குப் போயிருந்தோம். அவங்க அப்பாவைப் புதைத்த இடம் புல் முளைத்திருக்கும் இபபோது. தாத்தாவின் உடல் ரோமங்களே அவை.
அம்மா போக விரும்புவதாக அவளது இந்தப் பேச்சு எனக்குப் பட்டது. எனக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. என் பாட்டி உயிரோடு இருந்தபோது பார்க்க நினைக்காத அம்மா. தன் அப்பாவை விட அம்மாவை அவள் நேசிக்கிறாளோ? ஒருவேளை அவளுக்கு முன்பே அந்த ஆசை, அம்மாவைப் போய்ப் பார்க்கிற ஆசை இருந்திருக்கலாம். அப்பாவுக்கு பயந்து அதைச் சொல்லாமல் விட்டிருக்கலாமோ என்னவோ? இந்த ரெண்டுங் கெட்டான் வயசில் எதையுமே சரியான முடிவை நோக்கி சிந்திக்க முடியவில்லை.
நான் வாசலுக்கு வந்து செருப்பை மாட்டிக் கொள்ளும்போது அப்பாவே வந்துவிட்டார். படபடவென்று அப்பா வரும் பைக் சத்தம் கேட்டது. எங்கள் எல்லாருக்குமே அந்தச் சத்த அடையாளம் பழகிவிட்டது. “விமலா?” என்றபடி அப்பா உள்ளே நுழைந்தார். என் பக்கம் திரும்பி “நீ எங்கடா கிளம்பிட்டே?” என்றார். “உங்களைக் கூட்டிட்டு வரலாம்னுதாம்ப்பா…” என்றேன் நான். “நீ உள்ள வா…” என்றபடி அப்பா உள்ளே போனார். அம்மா அவரைப் பார்த்தாள். “அழுதியா என்ன?” என்றார் அப்பா அம்மாவைப் பார்த்து. “தந்தி வந்ததுப்பா…” என்றபடி நான் உள்ளே வந்தேன். “ம். தெரியும்” என்றார் அப்பா. தந்தி சேவகன் திரும்பிப் போவதைப் பார்த்து அவனிடம் சேதி கேட்டிருக்கிறார் அப்பா. அப்படியே அவனிடமே பதில் தந்தி தந்தனுப்பியும் இருக்கிறார். “விமலா ஸ்ட்டார்ட்டிங். கீப் பாடி.” நீலத்தாளில் அந்தத் தந்தி போய்ச்சேரும்.
“நீ போயிட்டு வா விமலா” என்றார் அப்பா. அப்பா அப்படிச் சொன்னது எனக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. அத்தோடு சிறு குழப்பம். ”நீ போயிட்டு வா” என்றால்? அப்பா வரவில்லை போல. இங்கேயிருநது மேல மதகுப்பட்டி ஒரு ராத்திரி தூரம். காலையில் மதுரை மாட்டுத்தாவணியில் வண்டி மாற வேண்டும். அம்மா எப்பிடி, ஒண்டியாளாய்த் தனியே போய்விடுவாளா? “கோபி நீயும் கூடப் போகணும்… அம்மாவை பத்திரமா அழைச்சிட்டுப் போயிருவியா?” என்று என்னைக் கேட்டார் அப்பா. எனக்கு ரொம்ப சந்தோசமாகி விட்டது. நான் பெரிய பிள்ளை இப்போது! அப்பா சொல்கிறார்! கிடுகிடுவென்று அம்மா பெட்டியில் எங்கள் நல்ல துணிகளை அடுக்க ஆரம்பித்தார். பீரோ பப்பரக்கா என்று திறந்து கிடந்தது. அதனுள்ளிருந்து பாச்சா உருண்டை மணம் வந்தது. நான் அவசரமாய் இன்னொரு முறை தலையை வாரிக்கொண்டேன். இத்தனை லக்கேஜ் எதற்கு தெரியவில்லை. பத்து நாள் அங்கே இருக்கிறாப் போல அம்மா யோசிக்கிறாளா?... அதுவும் தெரியாத, அதுவரை மிதிக்காத வீட்டில்?
ரயிலில் போக எனக்கு ரொம்ப இஷ்டம். பஸ் போல அல்ல ரயில். அது இடப்பக்கம் வலப்பக்கம் என்று ஒரு மாட்டுவண்டி ஆட்டம் ஆடியபடி செல்கிறது. தண்டவாளத்தில் அது சங்கீதமாய் ஓடுகிறது, கம்பியில் அசையும் வயலின் போல! ரொம்ப உற்சாகமாயிட்டால் விசில் வேறு போடுகிறது. ம். அப்படியெல்லாம் இப்ப நினைக்கப்டாது. நான் இப்போது ஒரு சாவுக்குப் போகிறேன். ரயில் இன்னும் வராமல் தண்டவாளம் வெறுமையாக் கிடந்தது. நாச்சியார் அம்மாளைக் கூடத்தில் ஐஸ் பெட்டியில் படுக்க வெச்சிருப்பாங்களா? தலைமாட்டில் தீபம். எல்லாம் சினிமாவில் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் செத்த உடலை அவ்வளவு கிட்டத்தில் பார்க்கும் போது எப்படியிருக்கும்? அதை நினைக்க இப்பவே சிலிர்க்கிறது. என் அம்மா, பாவம் அவள் தன் தாயை இழந்துவிட்டாள். அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன். அப்போது, தந்தி வந்தபோது அம்மா அழுதாளே, அப்புறம் அவளிடம் அந்த உணர்ச்சி வேகம் இல்லை. எனக்கு நிம்மதியாய் இருந்தது.
கீழூர்த் தாத்தா பாட்டியை எனக்குப் பிடிக்கும். அந்தத் தாத்தா, சிகாமணி மூங்கிலில் என்னவெல்லாமோ சாமான்கள் செய்வார். பூவசரம் பீப்பீ செய்து தருவார் எனக்கு. பேப்பரை விதவிதமாக வெட்டி விதவிதமான மிருகங்கள் எல்லாம் கிடுகிடுவென்று செய்வார். ஆச்சர்யமான தாத்தா. பாட்டியின் தலை தன்னைப்போல ஆடிக்கொண்டே தான் இருக்கும். கையில் நரம்புகளே வளையல்கள் போலக் காணும்… ஆனால் இம்முறை நாங்கள் மேலூருக்கு சாவுக்குப் போகிறேமே, கீழூர் போக முடியுமா? சாவு வீட்டுக்குப் போனால் உடனே வேறு வீடு எங்கேயும் தங்காமல் ஊர் திரும்பி விட வேண்டும், என்பார்கள்.
அம்மா ரயிலில் சிரமம் இல்லாமல் வந்தாள். எப்பவும் முன்பதிவு செய்து கொண்டெல்லாம் நாங்கள் வருவதே கிடையாது. பொதுப் பெட்டியில் தான். ஒரு மணி நேரம் ரெண்டு மணி நேரம் நின்றபடி வருவோம். யாராவது இறங்கினால் உட்கார வாய்க்கும். சில சமயம் நின்றபடியே மதுரை வரை போக வேண்டியதாகி விடும். அதைப்பத்தி எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது. ஊர் போகிற சந்தோசத்தில் இதெல்லாம் சின்ன விஷயம். இந்தமுறை ரயிலில் அரை மணியில் எங்கள் இரண்டு பேருக்குமே உட்கார இடம் கிடைத்து விட்டது. பெட்டியைப் பத்திரமாகக் கையருகே அழுத்தி வைத்துக்கொண்டபடி அம்மா சிறிது தூங்கவும் செய்தாள். எனக்கு அது ஆசுவாசமாய் இருந்தது. தூக்கம் வர வர நான் பிடிவாதமாய் விழிததுக் கொண்டிருந்தேன். வெளியே இருளும் விளக்குக் கம்ப ஒளிகளுமாய் மாறி மாறி வித்தை காட்டின. மரங்கள் யானை வாய்க் கரும்பு போல இருளில் முறித்து உண்ணப் பட்டன. திடீரென்று ரயில் பாம்பு போல் திரும்பியது. சுப்ரமணி சூப்பராக ரயில் போலவே வாயைக் குவித்து சத்தம் கொடுப்பான்…
அப்பா கதைதான் உள்ளே அதுவரை அலையடித்துக் கொண்டிருந்தது. விமலாவுக்கு வயது பதினெட்டுக்கு மேல். மேஜர் தான். சட்டப்படி அவள் இஷ்டப்படி திருமணம் செய்யலாம் அந்த வயசில். எனக்கு என்ன வயசு இப்போது, என்ற தேவையில்லாத ஊடு கேள்வி வந்தது. அப்பாவுக்கும் வெளியூரில் ரியல் எஸ்டேட் என்று பிசினெஸ் செய்ய ஒரு யோசனை. “கட்டிய புடவையோடு என்னை நம்பி வா. உன்னை நான் வெச்சிக் காப்பாத்தறேன்…” என்றார் விமலாவிடம். மறுநாள் நல்ல நாள். முகூர்த்த நாள் வேறு. விமலாவின் அப்பா அம்மா வேறொரு கல்யாணத்துக்குப் போயிருந்தார்கள். காவல் நிலையத்துக்கு வந்தாள் விமலா. காதில் கழுத்தில் பொட்டு நகை இல்லை. எல்லாத்தையும் கழட்டி வீட்டில் விட்டுவிட்டு வந்திருந்தாள். கையில் பள்ளிக்கூட சான்றிதழ். வயதை அதில் காட்டலாம். ரங்கராஜ் விமலாவுக்கு காவல் நிலையத்தில் தாலி கட்டினான். சாட்சியாய்க் கையெழுத்து போட இரு நண்பர்கள் வந்திருந்தார்கள். எல்லா போலிசுக்கும் ரங்கராஜ் இனிப்பு வழங்கினான்.
சினிமா பார்ப்பது போல இருந்தது அப்பாவின் கதை. காமெடி தவிர்த்த தனி சீரியஸ் கதை இது. சினிமாவில் இந்த இடத்தில் ஒரு பாட்டு போடுவான். அவனும் அவளும் ஸ்லோ மோஷனில் காமெரா பார்க்க ஓடி வருவார்கள். அம்மா மதுரை வந்ததும் என்னை எழுப்பினாள். அதுவரை முழித்துக் கொண்டிருப்பதாகத் தான் நான் நினைத்திருந்தேன். எப்போது தூங்கினேன் எனக்கே தெரியாது.
விமலா வீட்டுக்குத் தந்தி அடித்தார்கள். ‘திருமணம் செய்து கொண்டோம். எங்களைத் தேட வேண்டாம்.’ வெள்ளைக் காகிதத்தில் அது போய்ச் சேர்ந்திருக்கும். கிழூர் வரை வந்து சண்டையெல்லாம் போட்டிருப்பார்கள். அது ரங்கராஜுக்குத் தெரியாது. காவல் நிலையத்தில் கல்யாணம் பண்ணியதால் பெரிய அளவில் வெட்டு குத்து என்று கிளம்ப முடியவில்லை, என்றாள் அம்மா. “போதும்மா” என்றேன் வாயைத் துடைத்துக் கொண்டபடி.
பட்டணம் வந்த அப்பாவுக்கு வேலை செமத்தியாய் அமைந்தது. அப்பா புத்திசாலி. தமிழ்நாடு வீட்டுவசதி வாரியம் சனங்களுக்கு வீட்டுமனைகள் ஒதுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அவர்களுக்கு வீடு கட்டித்தர என்று அப்பாவுக்கு நிறையப் பேர் கிடைத்தார்கள். ஏறத்தாழ ஆயிரம் மனைகள் விற்கிறபோது அவருக்குத் தொடர்ந்து வேலை இருந்துகொண்டே யிருந்தது. அப்பா கடும் உழைப்பாளி. வேலையிலும் அவருக்கு நல்ல பேர். கிடைத்த லாபத்தில் அவரே அந்தப் பகுதியில் காலி மனைகள் வாங்கிப் போட்டார். அதுவேறு பெரும் விலைமதிப்புடன் வளர்ந்தது. நான் பிறந்தபோது அப்பா ஊரில் பெரிய அளவில் முன்னேறி யிருந்தார். நாங்கள் சொந்த வீட்டில் இருந்தோம். வீட்டில் அம்மாவின் பூஜையறை அழகாக இருக்கும். பசு மேல் சாய்ந்தபடி புல்லாங்குழல் வாசிக்கும் கிருஷ்ண விக்கிரகம். அம்மா அதற்குப் பாலபிஷேகம் செய்வாள். வீட்டின் முன்பகுதியை அலுவலகமாக வைத்திருந்த அப்பா சீக்கிரத்தில் தனியே வேறிடத்தில் ஆபிஸ் போட்டார். கோபி ரியல் எஸ்டேட். அவரது மனைகள் பற்றிய விளம்பரங்கள் அரை மணி நேரம் தொலைக்காட்சி சேனல்களில் வந்தன. சென்னைக்கு மிக அருகில், என எல்லா விளம்பரங்களிலும் சொன்னார் அப்பா.
மதுரை மாட்டுத்தாவணியில் பஸ் மாறினோம். சிகாமணித் தாத்தா ஊர் முதலில் வரும். கிழூர். அப்புறம்தான் மேலூர். அம்மா கீழூர் வந்ததும் இறங்கினாள். எனக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. “என்னம்மா நாம மேலூர் போகல்லியா?” என்று கேட்டேன். “போறம்டா” என்றாள். “பின்னே? இங்க இறங்கறீங்களே?” அம்மா புன்னகைத்தாள். “சாவு வீட்டுக்குப் போனா அப்பறம் இங்க வர முடியுமா?” என்றாள். நான் இல்லை, எனத் தலையாட்டினேன். “அதான். இங்க போயி முதல்ல இறங்கிக்குவோம். உடனே அங்க கிளம்ப வேண்டிதான்…” என்றாள். ஆ, அம்மா எப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறாள். இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியவே இல்லை. தோணவே இல்லை. நான் சின்னப் பையன். இது எனக்கு அவ்ட் ஆஃப் சிலபஸ்.
பஸ் நிறுத்தத்தில் பாண்டி இருந்தான். ஆட்டோக்காரப் பாண்டி. எப்பவுமே அம்மா பஸ் இறங்கியதும் பாண்டி வண்டியில்தான் வீட்டுக்குப் போவாள். பாண்டி எங்களைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தான். “என்ன அண்ணி இந்தப்பக்கம்?” என வந்து பெட்டியை வாங்கிக்கொண்டான். “என்னடா நல்லா படிக்கறியா?” என்று என்னிடம் கேட்டான் என நினைத்தேன். அப்படியே கேட்டான். சிகாமணி தாத்தா ஆட்டோ சத்தம் கேட்டு வாசலுக்கு வந்துவிட்டார். அந்தத் தெருவில் ஆட்டோ வந்தாலே அது அவர் வீட்டுக்குத்தான். வருவது அவர் மருமகள் தான். திரும்ப தாத்தாஊருக்கு வந்தது எனக்கு கிறுகிறுப்பாய் இருந்தது. அம்மா சுருக்கமாய்ப் பேசினாள். ‘கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர் பாத்தேம்மா” என்றார் தாத்தா. பேசியபடியே அம்மா போய்க் குளித்துவிட்டு வந்தாள். எனக்கு ஆச்சர்யம். “போற எடத்துல எப்ப எடுப்பாங்களோ. நீயும் குளிச்சிருடா” என்றாள். அம்மா எளிமையாய் ஆனால் நல்ல உடைகள் அணிந்து கொண்டாள். கழுத்து நிறைய நகைகள் அணிந்துகொண்டாள். முகத்தில் லேசாய்ப் பவுடர் எடுப்பு. கையெல்லாம் மோதிரங்கள். எனக்கும் நல்ல உடை அணிவித்தாள். கையில் வாட்ச். சட்டையை டவுசருக்குள் இன் பண்ணி விட்டாள். இடுப்பில் பெல்ட். சாவு வீட்டுக்குப் போகிறாப் போலவே இல்லையே இது? இருக்கட்டும். போற இடத்தில் பெண்கள் கண்ணில் நல்லவிதமாய்த் தட்டுப்படலாம், என எனக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது.
பாண்டியின் ஆட்டோவிலேயே மேலூர் கிளம்பினோம். அம்மா முகத்தின் உணர்ச்சிகளை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. பதட்டம் மாதிரி எதுவும் இல்லை. ஆட்டோவில் பின்சாய்ந்து வசதியாக அமர்ந்திருந்தாள். பெங்களூர் சில்க் புடவை. இழவு வீட்டுக்குப் போவதால் குங்குமம் சற்று தீற்றியிருந்தது. அது, இதை எழுத வெட்கப்படுகிறேன்… ஒருமாதிரி சரச விரசமாய் அது எனக்குத் தெரிந்தது. அம்மா என்னோடு எதுவும் பேசவில்லை. வெகு வருடங்களுக்குப் பிறகு அவள் தன் பிறந்தகம் போகிறாள். அதுசார்ந்து அவளுக்குள் என்ன எண்ணங்கள் ஓடும், என என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை. எல்லாமே எனக்கு அவ்ட் ஆஃப் சிலபஸ். என் வாய்க்கு மீறிய கவளம் அது.
வீடு தூரத்திலேயே அடையாளம் தெரிந்தது. வாசலில் நிறைய பெஞ்சுகள். அது பத்தாமல் நிறையப் பேர் நின்றிருந்தார்கள். எல்லாரும் காத்திருந்தாப் போலிருந்தது. தெருவில் விட்டுவிட்டு கண்ணீர் அஞ்சலி நோட்டிசுகள். நான் பாட்டியை முதன்முதலில் பார்த்தேன். ரெண்டு மூக்கிலும் மூக்குத்தியுடன் பாவம் இவள் எப்படி மூச்சு விட்டாள் தெரியவில்லை. அதைப்பத்தி இப்ப என்ன? அவள் மூச்சை இப்போது நிறுத்தியே விட்டாள்.
ஆட்டோ வந்ததும் எல்லாரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். அம்மா முன்னால் காலை நீட்டி தரையில் வைத்து இறங்கினாள். எனக்கென்னவோ நடிகை விஜயசாந்தி ஞாபகம் வந்தது. ஏன் தெரியவில்லை.
அம்மாவுக்குக் கூடப் பிறந்த ஓர் அண்ணன். ஒரு தங்கை. தங்கையை எனக்கு அடையாளம் தெரிந்தது. முகசாடை இருந்தது. அவள் கூடவே அழுதபடி குழந்தை ஒன்று ஓடிவந்தது. மொட்டைத்தலையில் சொறி சிரங்கு. நிர்வாணமாய் ஓடிவந்தது குழந்தை. நேரே அண்ணனிடம் போனாள் விமலா. “ஐயோ எனக்காகவா காத்திருக்கீங்க? என்னாச்சி அம்மாவுக்கு?” என்று கேட்டாள். அவன் பதில் சொல்லுமுன் தங்கையிடம் போய் “நீ எபப வந்தேடி?” என்றாள். “இதான் உன் பிள்ளையா?” என்றாள். தங்கை பதில் சொல்லுமுன், “கோபி, ஆட்டோவை வெயிட் பண்ணச் சொல்லு” என்றாள் என்னிடம். அம்மாவின் அண்ணனுக்கு எதுவும் பெண் இருக்கிறதா தெரியவில்லை… என்றாலும் நான் தயார் நிலையில் இருந்தேன்.
அத்தனை பேர் முன்னால் அம்மா பளபளவென்று பொலிந்தாள். கழுத்து நகையும், ஆ அந்த வைர மூக்குத்தியும், உடல் சுத்தமும். சற்றி எல்லாரும் அலுத்திருந்தார்கள். அழுக்காய் இருந்தார்கள். அண்ணாவின் மனைவி போலிருந்தது. அவள் வந்து “வா விமலா” என்றாள். “ம்” என்று தலையாட்டியபடி அவளை கவனிக்காமல் தாண்டிப் போனாள் விமலா. “பசிக்கறதாடா?” என்று என்னிடம் வந்தாள். தன் பிள்ளை என்கிற பெருமிதம் அவள் முகத்தில் கனன்றது. ஓதுவார் காத்திருந்தார். பிரேத காரியங்கள் காத்திருந்தன. “வேற யாராவது வரணுமா?” என்று அண்ணனிடம் கேட்டாள் விமலா. அண்ணன் அவளை பிரமிப்புடன் பார்த்தான். இல்லை என்கிறதாகத் தலையாட்டினான். “நீங்க ஆரம்பிங்க” என்றாள் விமலா ஓதுவாரைப் பார்த்து.
ஓதுவாரின் குரல், பட்டினத்தார் பாடல், சத்தமாகக் கேட்டது. அவரே கையில் இருந்த இரும்பு வட்டில் இரும்புக் குச்சியால் அடித்துக் கொண்டார். பள்ளிக்கூடம் விட்டாப் போலிருந்தது. பாட்டியைக் குளிப்பாட்டினார்கள். பாட்டிக்காகப் புதுப்புடவை ஒன்று கொண்டு வந்திருந்தாள் அம்மா. பளபளவென்று பட்டுப்புடவை. விமலா அதை சடலத்தின் மீது போர்த்தினாள்.
  •  

91 97899 87842 storysankar@gmail.com 

Sunday, January 29, 2017

29 01 2017 காலை 11 30 மணி
கவி வளநாடனின் ‘அய்யனார் கோயிலும் அபுபக்கர் வகையறாவும்’
நூல் அறிமுக விழா உரை


புலம் பெயரும் சொற்கள்
எஸ்.சங்கரநாராயணன்

வி வளநாடனின் இந்தச் சிறு நூல் இதயத்தோடு உறவாடும் விதத்தில் அவர் இதயத்தில் இருந்து இடம்பெயர்ந்து வந்திருக்கிறது. வட்டார வழக்குகள் இலக்கியம் ஆகுமா, என்ற வழக்குகள் இன்னும் நிலுவையில் உள்ள நிலையில், இந்தப் பத்திகளை இலக்கியம் என்று உரசிப் பார்த்து உண்மை உரைப்பதில் எனக்கு எவ்விதத் தயக்கமும் இல்லை.
வட்டார வழக்குகள், சொற்களில் ஏற்றிய வட்டாரப் புழுதி. அந்த மண்ணின் நிறமும் மணமும் நமது உயிரோடு பின்னிப் பிணைந்தவை அல்லவா? ஒரு வட்டார வழக்கு உரையாடலில் அந்த வார்த்தைகளைப் பேசும் மனிதரின் ரசனை, ருசி மற்றும் வாழ்க்கை சார்ந்த அவனது கவனங்கள், அவனது வயது, ஊர்மண் சார்ந்த அவனது பிடிப்பு, என எத்தனையோ விஷயங்களை நாம் அவதானிக்க முடிகிறது. எல்லாருக்கும் பொத்தம் பொதுவான ஒரு மொழிஉரைநடையில் இது சாத்தியமே இல்லை. மொழி, அதைவிட வாழ்க்கை முக்கியம் நமக்கு. ஆகவே வாழ்க்கையை அதிகமாய் நமக்கு அதன் கதகதப்புடன் கைமாற்றி விடுகிறது வட்டார அடையாளங்களுடனான புழங்கு மொழி. நம் கட்டாயத் தேவை அது என்றே சொல்வேன்.
அந்த மொழியில் அதைப் பேசும்போதும் கேட்கும்போதும் அந்தப் பகுதிக்கே நாம் பயணிக்க வாய்க்கிறது. இந்த ருசி அறிந்தவராய் வளநாடன் இருக்கிறார். தம் பகுதி, தம் மக்கள் என்று அவர் இந்த நூலில் கொண்டாடுகிறார். மனிதனை விதந்தோத அவர் கற்பனைக்குத் தாவவில்லை. எங்கும் வெளியே தேடவில்லை. தம் மக்களை அவர் அப்படி நேசிக்கிறார். அவர்களை நமக்கு அறிமுகம் செய்விக்கத் துடிக்கிறார்.
ஆகவே இந்நூல். குவைத்தில் இருந்து தம் சாளரம் வழியே தனது மண்ணைப் பார்க்க முடிகிறது அவருக்கு.
அவர் ஊரின் ‘பாய்’ ஒருவர் ஓவியர். ஊரின் எந்தமத ஓவியங்களுக்கும் அவரைத்தான் நாடுவார்கள் என்று ஆரம்பிக்கிறது புத்தகம். சாதிகளைத் தாண்டி கலாச்சாரமும் ஒத்தது அறியும் மனப் போக்கும் சமரசங்களுடனான பிரியமும் வாழ்வை அழகாக்கி விடுகின்றன.
கிராமங்கள் அழிந்துபட, மனிதர்களும் தூர்ந்து போனார்கள் என்கிறார் வளநாடன். அதற்காக வருத்தப் படுகிறார். இறந்த காலம் பொற்காலம், நிகழ்காலம் அதுபோல் இல்லை, ஒருமாற்று குறைந்தது நிகழ்காலம், என்கிறாரா, என்றால் இல்லை. அந்த மக்களை நான் உங்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தி வைக்கிறேன்… என்கிறார். கால வழக்கில் அவர்கள் அழிந்து விடாமல் பாதுகாக்கிறார். ஊருக்கு ஒத்துமை பேசியவரின் மகன் வரப்பு விவகாரத்தில் கேஸ் போடுகிறான், என ஒரு இடத்தில் வருத்தப் படுகிறார்.
ஏன் அவருக்கு இப்படியெல்லாம் தோன்றுகிறது. வளநாடன் குவைத்க்காரர். அவ்வப்போது நம் மண் அழைக்க வந்து இங்கே உலவிவிட்டுப் போகிறார். தமிழ் மனம் அவருடையது. குவைத்தில் வாழ்ந்தாலும் அது இங்கேயே சுற்றி வருகிறது. தமது பால்யகால அனுபவங்களை, அவர் கண்ட காட்சிகளை, கோலங்களை எல்லாம் அசைபோட்டுப் பார்த்து மகிழ அவருக்கு வேண்டியிருக்கிறது. ஏ.சியில் அமர்ந்தபடி ஆலமரக் காற்றை யோசிக்கிற மனசு அவருடையது.
எளிய மனசு. இந்த நூலில் வரும் ஒவ்வொரு சம்பவமும் ஒற்றைப் பரிமாணம் கொண்டவை. அழகியல் சார்ந்தவை. ஆனால் அரசியல் சார்ந்தவை அல்ல. சாமானியனுக்கு அரசியல் தேவை இல்லை என்கிறாரா வளநாடன்? தெரியவில்லை.
அய்யனார் கோவில் அமைந்துள்ள நிலம் ஒருகாலத்தில் அபுபக்கருக்குச் சொந்தமாய் இருந்தது, என்பது ஒரு பத்தி. இந்த அபுபக்கர் தமிழ் பேசுகிற நபர். உருது அவருக்குத் தெரியாது. இவர்கள் ஒருகாலத்திய இந்துக்கள் என்பதும், பிறகு மதம் மாறினார்கள், என்பதும் என் கணிப்பு. இதுதான் இதன் பின்னுள்ள அரசியல்.
அப்படியும் இந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கலாம். ஜோரான விஷயங்கள் நமக்குக் கிடைக்கும்.
வாழ்க வளநாடன். வாய்ப்புக்கு நன்றி.
·       
91 97899 87842