Sunday, September 10, 2017


Short story நன்றி குமுதம் தீராநதி செப்டம்பர் 2017
ILLUSTRATION jeeva 


மூன்று
கோர்ட் ஊருக்குத் தள்ளி இருந்தது. அத்தனை பெரிய அத்துவான வெளியில் தனியே ஒரு கட்டடம். ஏரிக்குள் லாரி லாரியாய் மண் அடித்து மேடாக்கிக் கட்டியிருந்தார்கள். இரவு ஏழரை எட்டுக்கு மேல் நடமாட்டம் வற்றி விடும். அத்தனை பெரிய மைதானமே ஜிலோன்னு கிடக்கும். அதென்னவோ வெள்ளைக்காரன் யோசனை, அரசாங்கக் கட்டடங்கள் என்றால் செவேல்னு இருக்கிற சம்பிரதாயம். தூரத்தில் இருந்து பார்க்க அந்தக்கால கேவா கலர் திரைப்படம் போல. அலிபாபா நாற்பது திருடர்கள்… இது திருடர்களை விசாரிக்கிற இடம். கோர்ட்.
நீள வராந்தாக்கள். பத்திருபது அறைகள். வழக்குகள் நடைபெறும் ஆறு ஏழு அறைகள். சிவில் கோர்ட். கிரிமினல் கோர்ட். ஃபேமிலி கோர்ட், என வர்க்கங்கள். ஒவ்வொரு வராந்தாவின் மூலையிலும் எர்கூலருடன் ஜில்லென்ற தண்ணீர். தம்ளருக்கு சங்கிலி போட்டிருக்கும். நோட்டிஸ் போர்டு. கண்ணாடிக்குள் அந்த வாரம் எந்தெந்த வழக்குகள் விசாரணைக்கு வருகின்றன என பட்டியல். அதன்படி எல்லாருக்கும் சம்மன் அனுப்பி யிருப்பார்கள். அறைகளுக்கு உள்ளே எட்டிப்பார்த்தால் நீதிபதி அமரும் மேடை. மேசை நாற்காலி எடுப்பாய்த் தெரியும், கல்லாவில் ஓட்டல் முதலாளி போல. வாதி பிரதிவாதிகளை விசாரிக்க அவர்களுக்கு ஒரு கூண்டு. ஒரே கூண்டுதான். நீதிக்கு முன் அனைவரும் சமம்தானே.
வக்கீல்மார் உட்கார நாற்காலிகள் போட்ட நீண்ட மேசை. பேப்பர் வைத்து அதில் எழுத முடியாத அளவு சொரசொரப்பான மேசை. ஆம்பளை மேசை. ஏனெனில் அதற்கு டிராயர் உண்டு. மேல்பட்டைகள் ரெண்டும் இடைவெளி விட்டு ஓட்டை கோடு போல, வகிடு போல தெரியும் மேசை. எதாவது நோட்டை வைத்து அதன்மேல் பேப்பர்வைத்து எழுதுவார்கள். பெரும்பாலும் கையெழுத்துப் போடுவார்கள். வழக்குக் காகிதங்களை நீளவாக்கில் மடிக்கிறார்கள். கோர்ட் காகிதங்களில் வைக்கும் சீல்களுக்கு நீலம் கருப்பு சிவப்பு பச்சை என தினுசு வண்ணங்களும் உண்டு. அதற்கேற்ற அர்த்தங்களும் இருக்கலாம். மேசையில் கட்டு கட்டாக ரப்பர் பேண்ட் போட்ட வழக்குக் காகிதங்கள். அன்றைக்கு விசாரணைக்கு வரும் வழக்கு அடுக்குகள் அவை. மற்றவை அதோ மூலையில் இருக்கிற மர பீரோவில் பூட்டுபோட்டு, எட்டு போல் பூட்டி, பத்திரமாய் இருக்கின்றன. காயடிக்கப்பட்ட மாடுகளின் விரைகள் போல் தொங்கும் பூட்டுக்கள்.
சன்னலோர மூலையில் ஒரு பியூன். அவன் உட்கார ஸ்டூல். பியூன்களுக்கு நாற்காலி கிடையாது. எதிரே ஒரு பாடாவதி மேசை. அங்கங்கே மை சிந்திக் கிடக்கும். ஓரத்தில் மைகளைத் துடைத்த கைக்குட்டை அளவு கந்தல் துணி. சன்னல் ஒட்டி ஒரு பசைச் சட்டி இருக்கும். பியூன்களுக்கு விநோதமான தலைப்பாகை, விரைத்த வெள்ளை உடை, சட்டைக்குப் பூணல் போல குறுக்குப் பட்டி உண்டு. அத்தனை கெட்டியான வெள்ளை உடை ஸ்டார்ச் போட்டுத் துவைத்ததில் அரிப்பு தரும். இருக்கிற வெயிலுக்கு உள்ளே புழுங்கும். வழக்கு துவங்க, பியூன் வாதி பிரதிவாதிகளை ஏனோ மூணு முறை கூப்பிடுகிறான். எப்பவோ ஒரு செவிடன் வழக்கு தொடுத்திருக்கலாம். பார்வையாளர்களுக்கு தனி பெஞ்சு உண்டு. பார்வையாளர் கூட்டத்தில் வழக்கு போகும் போக்கு பற்றி சலசலப்பு வந்தால் நீதிபதி மேசையைத் தட்டுகிறார். பனங்காட்டு நரி அவர்.
எதற்கு சுத்தியல் அவர் வைத்திருக்கிறார் என்பது அப்பதான் நமக்கே புரிகிறது.
கோர்ட்டுக்கு என சில சம்பிரதாயங்கள் வேடிக்கையானவை. கருப்பு கோட் அசைய சினிமாப் பிசாசுகளாய் அலையும் வக்கீல்கள். நீதிபதி தலைக்கு சில சமயம் செயற்கை முடி அணிகிறார். கரிகால் சோழன் கதை வெள்ளைக்காரனுக்கு எப்படித் தெரிந்ததோ. அவர் மேசைக்கு நேர் கீழே, மேடையை ஒட்டி ஒரு டைப்பிஸ்ட். கோர்ட் நடைமுறைகளை அவர், கோர்ட் நடக்க நடக்க தடதடவென்று தட்டச்சு செய்கிறார். மர மாடிப்படியில் யாரோ உருண்டு விழுகிறாப் போலக் கேட்கிறது. எப்பவுமே அவர் சற்று எரிச்சலுடனும் வாழ்க்கை சார்ந்த அலுப்புடனும் காணப்படுகிறார். வாழ்க்கை அத்தனை சுலபமானதல்ல என அவர் நினைப்பது போல் தெரிகிறது. விசாரிக்கப்படும் வழக்குகளால் அப்படி நினைக்கிறாரா, அவரது குடும்ப வாழ்க்கையே சற்று இம்சையில் உள்ளதா என தனியே பிரிப்பது கடினம். ரெண்டுமே இருக்கலாம்.
மாலை நாலரை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் கோர்ட் நடைமுறைகள் முடிந்து விடும். நீதிபதிகள் கிளம்பி விடுவார்கள். நீதிபதிகளுக்கு தனி குவாட்டர்ஸ் உண்டு. தினசரி அவர்களை அழைத்துவர வாகனம் உண்டு. கோர்ட் முடிந்தும் அரை மணி நேரம் வரை அந்த எழுத்தருக்கு வேலை இருக்கலாம். வாதி அல்லது பிரதிவாதி அவரிடம் எதும் கையெழுத்தில் வாங்கிச்செல்ல காத்திருக்கலாம். வாய்தா பெற்ற வழக்குகளோ, வேறு யாருக்காவது சம்மன் அனுப்புதலோ என வக்கீல், அல்லது வழக்குக்காரர் பிரதி வாங்கிக்கொள்ள காத்திருப்பார்கள். தட்டச்சர் கையெழுத்து இட்டுத்தர பியூன் அதை வாங்கி சாப்பா வைத்துத் தர அவனுக்கு பக்ஷீஸ் உண்டு. அவர்களிடம் அவர், தட்டச்சர் பெரும்பாலும் சலித்துக்கொண்டே வேலை செய்கிறார். பியூன்கள் நீதிபதி இருக்கிற நேரம் தவிர மற்ற நேரம் வெளியே எங்காவது சுற்றப் போய்விடுகிறார்கள். எக்ஸ்ட்ரா வருமானம் வரும் நபர்கள் எல்லாருக்கும் கெட்ட பழக்கங்கள் சேர்ந்து கொள்கின்றன. சொந்தக் காசுக்காரன் என்றால் ஒரு மனைவியையே திருப்திப் படுத்த முடியாமல் திண்டாட வேண்டியிருக்கிறது.
ராத்திரி வேளையில் கோர்ட்டுக்கு போலிஸ் பந்தோபஸ்து உண்டு. என்றாலும் எவன் அங்க வந்து திருடப்போகிறான், என்ற அலட்சியத்தில் ரிடையர் ஆகிற வயதிலான போலிஸ்காரர்கள் அங்கே அந்தவேலையை விரும்பி வருகிறார்கள். ஓட முடியாதவர்கள். அல்சர் போன்ற அஜீர்ணக் கோளாறுகள் அவர்களுக்கு இருக்கின்றன. கோர்ட் வளாகத்துக்கு வெளியே கோவில் திருவிழாவுக்குக் கடைபோட்டாப் போல இங்கேயும் திடீர் தோரணைக் கடைகள் உண்டு. தட்டச்சு எந்திரங்கள், கணினிகள், ஒளிநகல் எடுக்கும் கடைகள். ஒரு மேசை, ஒரு நாற்காலி, ஒரு தட்டச்சு எந்திரம் என சில எளிய கடைகள். மேசை நாற்காலி என்றே இல்லாமல் வராந்தாவிலேயே அமர்ந்துகொண்டு மனு எழுதித்தர காத்திருக்கும் நபர்கள். அவர்கள் ஏனோ சட்டைப் பையில் ரெண்டு மூணு பேனா வைத்திருக்கிறார்கள். மனு எழுதச்சொல்லி கேட்டுவரும் நபர்களை அவர்கள், இந்த மூஞ்சியா இந்த மூஞ்சியா, என பசித்த நாயாய்ப் பார்க்கிறார்கள்.
அதிகபட்சம் இரவு எட்டு மணி. அதற்கு மேல் வளாகமே வெறிச்சோடி விடும். ஊருக்குள் அழைத்துப் போகிற கடைசி டவுண்பஸ் ஆறரையோடு சரி. முதல் பஸ் காலை ஒன்பதரை. மற்ற நேரம் அங்கே வர ஆட்டோ தான். மத்த நேரம் அந்தப் பெரிய வளாகம் மொத்தமுமே தனிமைப்பட்டு விடும். வராந்தா விளக்குகள் விடிய விடிய எரிந்தபடி யிருக்கும். என்றாலும் பயமின்றி பெருச்சாளிகள் நடமாடும். மனித அரவங்கள் இல்லை என்றாலே அவை உற்சாகப்பட்டு விடுகின்றன. அந்த வெறுமையும் தனிமையும் புதிதாய்ப் பார்க்கையில் சற்று பயமாய் இருக்கும். இப்படி அத்துவான வெளி பிரம்மாண்டங்களில் தான் பேய் பற்றிய கற்பனைகள் உருவாகின்றன. செக்யூரிட்டி போலிஸ் என இங்கே இரவுவேலைக்கு வர்றாட்கள் அதனால்தான், சற்று தைரியப்படுத்திக் கொள்ள, லாகிரி வஸ்துக்கள் பழகிக் கொள்கிறார்கள். முனகியபடி எதாவது மூலையில் அவர்கள் புரண்டு கொண்டிருப்பார்கள்.
ஒருமுறை சனி ஞாயிறு என இரு விடுமுறை நாட்கள் அமைந்த சமயம், தெருநாய் ஒன்று கோர்ட் உள்ளே எப்படியோ மாட்டிக்கொண்டது. வெள்ளி இரவு கவனிக்காமல் அதை உள்ளே வைத்துப் பூட்டியிருந்தார்கள். எப்படியோ அது சமாளித்திருக்கிறது. சனி இரவு. அதற்குப் பசி தாளவில்லை. இரவுப்பணி காவல்காரர் வந்து பாயை உதறி விரிக்… உள்ளேயிருந்து சத்தம். யாரோ இளம்பெண் அழுகிறாப் போன்ற ஊளை. கதவைப் பிறாண்டி பிறாண்டி சத்தங்கள். துள்ளிவிட்டார் அவர். ஒற்றை ஓட்டம். அலறி வயர்லெஸ்சில் பதறிப் பதறிப் பேசினார். ஸ்ஸார்…பேய் சார்… எங்கய்யா? கோர்ட்ல… என்னய்யா உளர்றே? இல்ல சார். கேஸ் தோத்துப்போன யாரோ பெண் பிள்ளைதான்… தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு… காவல்துறை ஜீப்பில் வந்தது. ஆமாம். உள்ளேயிருந்து அழுகையாய் அவல ஊளை. அரைமணி நேரம் அப்படியே விவாதங்கள். ஒருத்தர் தைரியமாய், அந்த அறைச்சாவியை வரவழைத்துத் திறந்தால், வள் வள் என்று வெளியே ஓடியது நாய். கடும் பசி அதற்கு.
காலை பதினொரு மணி என்றால் முழுப் பரபரப்பாக இயங்கும் வளாகம் அது. சைக்கிளில் டீ விற்று உற்சாகமாய்த் திரிவார்கள். முடிச்சு முடிச்சாய் சனங்கள் நிழல்கண்ட இடத்தில். எல்லார் முகத்திலும் கவலை பூசியிருக்கும். வம்புக்கிழுத்து கேஸ் போட்டவன்தான், ஜெயித்து விடுவோம் என அபார நம்பிக்கையில் உற்சாகம் பொங்கத் திரிவான். மத்த நபர்கள்? காலம் அவர்களை மாங்கொட்டையாய் சப்பி வீசியிருந்தது. வாதி உடல்கொழுத்தும் பிரதிவாதி மெலிந்தும் காணப்பட்டார்கள்.
சுந்தர குருக்களுக்கு இதெல்லாம் பழக்கமே கிடையாது. பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுத்த இடம் சரியாக அமையாமல், இருந்த சொற்பப் பணத்தைவைத்து அவளுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைத்தார்… அத்தனை செலவும் விரயம். அக்கடா என்று உட்கார ஓய முடியவில்லை. பெண்ணும் அவனோட வாழ மாட்டேன், என்ற திரும்ப வந்துவிட்டது. பெண்களைக் கைநீட்டி அடிக்கக் கூசாத ஆம்பளை. கேட்டால், கேள்விக்கு பதிலில்லை என்றால் கை நீட்டி விடுகிறான். குடிப் பழக்கம் கூட இருக்குப்பா, என்று அவள்  சொன்னபோது ஈஷ்வரா என்று நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டார். கோர்ட் வரை அவர்கள் ஏறி யிறங்க வேண்டியதாகி விட்டது. மனசு தாளவில்லை அவருக்கு. வழக்கு வாய்தா விசாரணை… எல்லாமே அவருக்குப் புதுசு. ஏற்கனவே அவர் கைங்கரியம் பார்க்கும் கோவிலில் நிலைமை அத்தனை சௌஜன்யமாய் இல்லை. இதில் இவளுக்கு வேறு வழக்கு வியாஜ்யம் என்று அலைய வேண்டியதாய் இருந்தது. நிலைமை ஒரடி ஏறினால் ரெண்டடி சறுக்குவதாய் இருந்தது.
டீ வேணுமா சாமி? ஏலக்கா இஞ்சிலாம் போட்டு… வேணாம்ப்பா. உனக்கு வேணுமாடி?... ம்ஹும் என்றாள் அவள். இந்தபார், விசுக் விசுக்னு எதுக்கெடுத்தாலும் இப்பிடி கண்ணக் கசக்கப்டாது சௌதா, என்றார் அவர் கனிவான கண்டிப்புடன். திரும்பிப் பார்த்தார். இன்னா சாமி, டைவர்ஸ் கேசா? டீ வேணான்னா நீ கிளம்புப்பா. இப்டிதான் சாமி, போனவாரம்.. நல்லவேளை. அதற்குள் டீ, என யாரோ அவனைக் கூப்பிட்டார்கள்.
விசாரணை என உள்ளே போனாள் சௌதாமினி. அவர் போகவில்லை. உள்ளே பெண் என்றும் பாராமல் அவளை என்னவெல்லாம் கேட்கிறார்கள். ஹா என்ற பெருமூச்சுடன் அங்கிருந்த கல்லில் அமர்ந்தார் சுந்தர குருக்கள். ஆண்டவா, எனக்கு ஒரு நல்ல வழி காட்டப்டாதா… என்றபடி அந்த இடத்தை ஒருமுறை பார்த்தார். அவர் சாய்ந்திருந்த மரம், வேப்பமரத்தில் அரசு பாம்பு போல் சுற்றி வளைத்துப் படர்ந்திருந்தது. ஆச்சர்யமாக அதை முழுசும் பார்த்தார்.
ஒரு மணி நேரத்தில் சௌதாமினி திரும்பி வந்தாள். அவள் கண் சிறிது கலங்கி யிருந்தது. “கவலைப்படாதேம்மா… எல்லாம் ஒரு கை பாத்திர்லாம்” என்றார் அவர் உற்சாகமாக. அவரது உற்சாகம் அவளுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது.
வேம்பும் அரசும் பின்னிக் கிடந்த அந்த வளாகத்தில் திடீரென்று விநாயகர் சிலை ஒன்று வந்து சேர்ந்தது. வேம்புதான் விநாயகர். அரசுதான் கோர்ட்… என்று நினைத்துக் கொண்டார். ஏற்கனவே மர விஸ்தீரணத்தைச் சுற்றி ஒரு மேடை போல் உட்கார்வதற்காக அமைக்கப் பட்டிருந்தது. பிள்ளையார் ஒரு அதிகாலை நேரம் அங்கே வந்து ஜம்மென்று அமர்ந்துகொண்டார். கவலையோடு கோர்ட் வாசலில் காத்துக் கிடந்தவர்கள் எல்லாரும் பிள்ளையாரைப் பார்த்ததும் தோப்புக்கரணம் போட்டு கன்னத்தில் டப் டப்பென்று அடித்துக்கொண்டு மனசுக்குள் பிரார்த்தனை செய்துவிட்டுப் போனார்கள். “கவலைப் படாதீங்கோ. ரொம்ப சக்தி வாய்ந்த தெய்வம்… உங்க காரியம் ஜெயம்” என்றபடி சுந்தர குருக்கள் எல்லாருக்கும் வியூதி விநியோகித்தார்.
சங்கட ஹர சதுர்த்தி போன்ற விசேஷ தினங்களில் சிறப்பாக அருகம்புல் மாலையும் புது வஸ்திரமுமாய் விநாயகர் ஜ்வலிக்க ஆரம்பித்தார். யாராவது மண்டகப்படி ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஒரு பால் அபிஷேகம், ஸ்வாமி மனசு குளிரப் பண்ணினால் அப்பறம் உங்களுக்கு என்ன குறை? ஒரேநாளில் நிறைய அபிஷேக வாய்ப்பும் கிடைத்தன. ஸ்வாமிக்கு குளிரில் உடம்பே நடுங்கிவிடும் போலிருந்தது. அப்படி ஆகிவிடக் கூடாது, என்று நாலைந்து பேரை ஒரே சமயம் வரச்சொல்லி, ஒரே சொம்பு பாலுடன் குருக்கள் அபிஷேகம் காட்டினார். எல்லாரும் அவரவர் மண்டகப்படி என நினைத்து பரவசப் பட்டார்கள்.
கோவில் பக்கமாக ஏழைப்பெண் ஒருத்தி புஷ்பம், தேங்காய் பழம், திருஷ்டிக் கயிறு, அருகம்புல் என விற்க ஆரம்பித்தாள். அபிஷேகத்துக்குப் பால் வேணுன்னால் முதலிலேயே அவளிடம் சொல்லிவிடலாம். சர்க்கரைப் பொங்கல் எல்லாம் குருக்களே வீட்டில் இருந்து செய்து எடுத்து வருவார். சைக்கிளை விற்று விட்டு இப்போது ட்டூ வீலர் வாங்கியிருந்தார். ருத்ராட்சத்தைத் தங்கத்தில் கோர்த்து அணிந்து கொண்டிருந்தார். உடம்பில் சந்தனம் மணத்தது. நம்ம கையில என்ன இருக்கு, என்றார் மோதிரக் கையை ஆட்டியபடியே. எல்லாம் அந்த அந்த ஈஷ்வரன் செயல், என்று அடிக்கடி சொன்னார். கேட்டவர்கள் எல்லாரும் ஆகா, என்று தலையாட்டினார்கள்.
பிறகு கோர்ட்டில் வேலை செய்கிற யாருடையதோ உதவாத பிள்ளையை உட்கார்த்தி, பீடி சிகெரெட் விற்கிற பங்க் கடை, அதை ஒட்டி ஃப்ரூட் மிக்சர், கிரேப், ஆரஞ்சு, ரோஸ்மில்க் கலந்து விற்கிற ஜுஸ்கடையும் வந்தது. இடமே நெரிசல்பட்டு ராவணன் தலைகளாய் பக்கவாட்டு வளர்ச்சி, விரிவு, வீக்கம் காண ஆரம்பித்தது.
இந்த இடத்தில் இந்த விநாயகரை அப்புறப்படுத்த யாரும் முயலக்கூடாது, என்பதில் குருக்கள் ரொம்ப யோசனையாய் இருந்தார். கோர்ட்டில் வேலை செய்கிறவர்கள், வந்து போகும் அரசு சார்ந்த அதிகாரிகள் எல்லாரிடமும் ஒரு டொனேஷன் ரசீது புத்தகம் வைத்துக்கொண்டு பணம் வாங்கினார் குருக்கள். அரசு ஜீப் வந்தால் கோவில் வாசலில் தான் நின்றது. போலிஸ்காரர்களும் அங்கேதான் குழுமினார்கள். போலிஸ் கூட்டிவந்த கைதி விநாயகரைப் பார்த்து விலங்கு போட்ட கையுடன் ஒரு கும்பிடு போட்டான். அவனையும் தள்ளிப் போனார்கள். பாலும் தண்ணீருமாய் ஊற்றி ஊற்றி வேம்பும் அரசும் கிடுகிடுவென வளர்ந்தன. இரவுகளில் அரச மர இலைகளின் சலசலப்பு கேட்க வெகு சுகம்.
ஒருநாள் பணிக்கு வந்த மேஜிஸ்டிரோட் வாசலிலேயே நின்று ஷுவைக் கழற்றிவிட்டு விநாயகரை வணங்கினார். உள்ளேயே பக்தர்கள் நின்று சேவிக்க என விசாரணைக் கூண்டு போல குருக்கள் அமைத்திருந்தார். நீதிபதியே அங்கே வந்து கூண்டில் நின்று கடவுளிடம் விசாரணைக்கு என நின்றாற் போல நின்றார். எல்லாம் ஈஷ்வரன் செயல். குருக்கள் கற்பூரம் காட்டி எடுத்து வந்து அவர்முன் நீட்டினார். இனி கோவில் அங்கே நிலைகொண்ட மாதிரிதான், என்றிருந்தது அவருக்கு. சாமி எங்க கிட்டல்லாம் வாங்க மாட்டேளா?... என்று கேட்டுவிட்டு மாஜிஸ்டிரேட், அவரே ஒரு ஐந்நூறு, சலவைத்தாள் நோட்டு தந்தார்.
எதிர்பாராமல் ஒரு சிசி டிவி ஃபுட்டேஜில் அவர், நீதிபதி சிக்கியிருந்தார்.
வளாகம் களைகட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. ஊருக்குள் இருந்தெல்லாம் சனங்கள் வந்து கும்பிட்டுவிட்டுப் போனார்கள். கோர்ட்டில் சிறு எடுப்பாய் இருந்த பிள்ளையார் இப்போது சிறு சுவர், பாத் ரூம் அளவு சதுர மறைப்புடன் (அடிக்கடி அபிஷேகம் வருதோல்லியோ?) அமர்ந்து அருள் பாலிக்க ஆரம்பித்திருந்தார். கோவிலைத் தாண்டித்தான் கோர்ட்டுக்குப் போக வேண்டும். பிரதான சாலையில் இருந்தே பார்க்க கோவில் தெரிந்தது.
வாதி ஒருநாள் வந்து விநாயகரிடம் பிரார்த்தனை வைத்துவிட்டு வஸ்திரம் சார்த்தி விட்டுப் போனால் மறுநாள் பிரதிவாதியும் வந்தான். அவனுக்கும் பிரார்த்தனை இருந்தது. நான் செயிக்கணும், என்பது தான் எல்லாரது பிரார்த்தனையும். நியாயம் அநியாயம்? அது தனிக் கணக்கு. லோகம் அப்படி.
வழுவழுவென்று சலவைக்கல் பதித்த தரையுடன் கோவில் இந்நாளில் வளர்ச்சி கண்டிருந்தது. எனினும் சந்நிதி முன் அந்த விசாரணைக் கூண்டு… அந்த பாவனை மாறவில்லை. கோர்ட் வளாகத்தில் அவனவனுக்கு சொந்தமாய் ஆயிரம் கவலைகள். தீர்ப்பு எப்படி அமையுமோ, என திகைப்பாய் நடமாடும் சனங்களுக்கு கோவில் வரப் பிரசாதம் தான். எனக்கு இந்தக் காரியம் மாத்திரம் பலிதம் ஆவட்டும். இந்தக் கோவிலுக்கு நான் இந்தச் செலவு ஏத்துக்கறேன், அந்தச்செலவு ஏத்துக்கறேன், என்று பிரார்த்தனைகள் வர ஆரம்பித்திருந்தன. அதில் பத்தில் ஒன்று பலிதம் ஆனால் கூட கோவில் அதனால் வளர்ச்சி கண்டது. அதைத் தொடர்ந்து மேலும் பிரார்த்தனைகள், புதிது புதிதாய் மேலும் வேண்டுதல்கள்…
கோவில் மேல் பிடிப்பு கண்ட அந்த மேஜிஸ்டிரேட் காரியம் பலிதம் ஆனது போலிருக்கிறது. அவர் விநாயகரிடம் அபார பிடிப்பு காட்ட ஆரம்பித்திருந்தார். அதே மேஜிஸ்டிரேட்டிடமே தன் மகளின் வழக்கு விசாரணைக்கு வரும்படி சுந்தர குருக்கள் பார்த்துக் கொள்ளவும் முடிந்தது. சௌதாமினி விரும்பியபடி விவாகரத்து கிடைத்தது. அதைவிட அதிசயம், அவளது வழக்கை எடுத்து நடத்திய வக்கீல், ரமணன் நல்ல பையன். கோர்ட்டில் அவளை எழுப்பி என்னவெல்லாமோ கேள்விகள் எதிர்த்தரப்பு வக்கீல் கேட்ட போதெல்லாம் அவனுக்கு ஆவேசம் வந்ததை கவனித்தார் குருக்கள்.
விவாகரத்து கிடைத்ததும் சௌதாமினி அவனையே கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டாள்.
வாசல் பக்கமாக சின்ன குடம் ஒன்றை உண்டியலாக வைத்திருந்தது காலப் போக்கில் பெருகி இப்போது இரும்புப் பெட்டியாக மாறி விட்டது. சிவனை மறைக்கிற நந்தி போல கோவிலுக்குள் நுழையும் இடத்திலேயே உண்டியல். கோவில் பூட்டி யிருந்தாலும் மதிய நேரங்களில் கூட பிரார்த்தனை என்று வெளியில் இருந்தே மூடிய கதவைப் பார்த்துக் கும்பிடுகிறவர்கள் கிரில் கதவுக்கு உள்ளே கைநீட்டி உண்டியலில் காணிக்கை போட வசதியாய் இருந்தது.
கூட்டம் பெருக ஆரம்பித்தபின் ஊரில் இருந்து தன் தம்பியையும் குருக்கள் வரவழைத்துக் கொண்டார். படிப்பு வராமல், வைதிகமும் பிடிபடாமல் ஒருமாதிரி அவன் திகைத்துக் கொண்டிருந்தான். மந்திரம் எல்லாம் தெரியாது. அவர் கற்பூரம் காட்டும் சமயம் மணி அடிப்பான். ஒருகையில் மணி, மறுகையில் கற்பூரம் என்று சமாளிக்க அவருக்கே வராது. அவர் இல்லாத சமயம் கற்பூரம் காட்டுவான். அவருக்காக அவன் சிகெரெட் பழக்கத்தை தியாகம் பண்ண வேண்டியிருந்தது. அவருக்குத் தெரியாமல் ராத்திரிகளில் அவன் சிகெரெட் குடிக்கிறானோ தெரியாது.
அந்தக் கோவிலைத் தாண்டினாலே வாடிய பூவும் பாலுமான கலவை மணம் அடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அத்தனை பெரிய வளாகத்தில் தனியே படுக்க வேண்டியிருந்த போலிஸ் இப்போது பிள்ளையார் கோவில் பக்கமாக வந்து படுக்க ஆரம்பித்திருந்தார். இருக்கிற பயத்துக்கு, ஒரு பாதுகாப்பாக, கூட சாமி இருப்பது நல்ல விசயம் தான். கோர்ட் வளாகத்தின் முன்னெடுப்பாக முகத்தில் மூக்கு போல வளர்ந்திருந்தது கோவில். குருக்களைத் தெரியாதவர் இல்லை. குருக்களுக்குத் தெரியாத மாஜிஸ்டிரேட் இல்லை. விசேஷ நாட்களில் தவறாமல் சர்க்கரைப் பொங்கல் பிரசாதம் அவர்களுக்கு எடுத்துப் போய்த் தந்தார் சுந்தர குருக்கள்.
எப்பவும் பரபரப்பான வளாகம் அது. கோவில் பக்கம் அரசு அதிகாரிகள் நடமாடுகிறார்கள். காவல்துறை அதிகாரிகளும் வந்து போகிறார்கள். எப்பவும் ஜன நடமாட்டமும் இருக்கிறது. இரவில் கூட சக்தி விநாயகர் என்று போர்டு, மினுக் மினுக் என விளக்கு எரிகிறது அங்கே. செக்யூரிட்டி வந்து அங்கே படுத்துக் கொள்கிறார்… ஆனால் யாருமே எதிர்பாராத சம்பவம் ஒன்று நடந்தது.
குருக்களுக்கு அதிகாலை ஐந்து மணிவாக்கில் அலைபேசியில் தகவல் சொன்னவர் போலிஸ்காரர். அவர்தான் செக்யூரிட்டி டூட்டி அன்றைக்கு. குருக்கள் உடனே பைக்கில் விரைந்து வந்து பார்த்தார். மினுக் மினுக் என இன்னமும் விளக்கு துடித்துக் கொண்டிருந்தது. கிரில் கதவு திறந்து கிடந்தது. உள்ளே உண்டியல் உடைக்கப் பட்டிருந்தது. எட்டு போல் பூட்டியிருந்த பூட்டு மூன்று போல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.


Monday, August 21, 2017

நன்றி ‘சங்கு’ காலாண்டிதழ்/சிறுகதை

புரவிக்காலம்
எஸ். சங்கரநாராயணன்

கௌடில்யன் (சொந்தப் பெயர் சங்கரராமன்.) நாளைக்குள் அடுத்த அத்தியாயம் தர வேண்டும். சரித்திரக் கதை என்று பெயர் சொன்னாலும், பாண்டியன் என்றோ பல்லவன் என்றோ அவர் சொல்வது ஒரு கால அம்சம் சார்ந்ததே தவிர, அரசர்கள் எல்லாரும் ஒரே மாதிரிதான் காரியம் ஆற்றினார்கள். குதிரையில் அவர்கள் ஏறிவிட்டால் அதை மெதுவே ஓட்டிச் செல்வார் எவரும் இல்லை. அவர்களது படையில் பெரும் மல்லர், வில் வித்தகர், தேர் ஓட்டிகள் இருந்தார்கள். என்றாலும் வீர விளையாட்டுப் போட்டி என்று வரும்போது அரசர் அவர்களையே ஜெயித்தார். சனங்கள் அரசரை மெச்சி பூரித்து ஆர்ப்பரித்தார்கள். போர் என்றபோது இந்தத் தளபதிகள் முன்னே சென்றார்கள், என்பது விசித்திர முரண்.
கௌடில்யன் சரித்திரக் கதை மாத்திரமே எழுதி வந்தார். அவரது புதிய தொடர்கதை ஆரம்பிக்கிறது, என அறிவிப்பு வந்தாலே அந்த இதழின் விற்பனை அதிகரிக்கிறது. காரணம் அவர் எழுதும் சரித்திரக் கதைகளில் சரித்திரத்தை விட சிருங்கார ரசமே மேலோங்கி நிற்கிறது. வாசகர்கள் அவற்றை வாசித்து ஹா என வியந்து பிரமித்தார்கள். அவர் எழுதும் கதைகளின் அரசிகள் கனவுலக தேவதைகள். திரைப்படம் பார்ப்பதைப் போல அந்தரங்கக் காட்சிகளை கௌடில்யன் அவசரமில்லாத நிதானத்துடன் விரித்து விவரித்துச் சொன்னார். முழுசாய் தனி அத்தியாயமே, சந்தனத்தைக் கிண்ணத்தில் நிரப்பினாப் போல தந்துவிடுவதும் உண்டு. யாருக்குதான் சிருங்காரம் பிடிக்காது... எல்லாரும் அந்த சந்தனத்தைத் தொட்டு உள்ளங்கையில் தேய்த்து முகர்ந்துபார்த்து பூசிக்கொண்டு மகிழ்ந்தார்கள்.
இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், எழுதுவது சரித்திரக் கதை, அதை எழுத கணினி தேவைப்பட்டது அவருக்கு.
காலை வேலைக்குச் செல்லுமுன் எழுத்துத் தேரை ஓர் அளவு நகர்த்தி விட்டுவிட்டால் பஸ்சில், ஷேர் ஆட்டோவில் போகும்போதோ அலுவலக ஓய்வு நேரத்திலோ மீதிப் பகுதிகளை மனசிலேயே கடகடவென்று எழுதிக்கொள்வார். சரித்திரக் கதையில் ஆண்கள் வீரமும் தோள் உரமும் செறிந்தவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்தான் மேனேஜர் முன்னால் தோள் தொய்ந்து நின்றார். சரித்திரப் பெண்கள் நிமிர்ந்த எடுப்பான மார்பகங்களுடன் பேரழகிகளாகத் திகழ்ந்தார்கள். அழகற்ற பெண்களோ, மார் சிறுத்த பெண்களோ சரித்திரக் கதையில் இடம் பெற முடியாது. வீரம் அற்ற ஆண்களும்...
கௌடில்யன் கணினியை இயக்கினார். எழுத்துருக்கள் அமருமுகமாக கணினி வெண் திரையைக் காட்டியது. அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே கணினித் திரையில் புழுதி பறந்தது. பெரும் புழுதிப்புயல். புழுதி சிறிது அடங்க இப்போது குதிரையின் குளம்படிகள் கேட்டன. இரு புறமும் மரங்கள் செறிந்த சாலை தென்பட்டது. அதிகாலையின் சூரிய ரச்மிகளின் உக்கிர எடுப்பில் மர உச்சிகளின் கொழுந்திலைகள் சிவப்பு ஏறி தீ பற்றி யெரிகிறாப் போலத் தெரிந்தது. சாலையெங்கும் சிதறிக் கிடக்கும் செங்கொன்றை மலர்களை அவர் பார்த்தார். அதை மிதித்துத் தாவிச் செல்லும் புரவி. அம்மன் கோவில் தீ மிதித் திருவிழாவா இது, என நினைக்க வைத்தது.
வெகு தூரத்தில் இருந்து துரித கதியில் வந்திருக்க வேண்டும் அந்த இளவரசன். அவன் நெற்றியில் இருந்து வியர்வை ஒரு நதிபோல கழுத்தில் இறங்கி தங்கச் சங்கிலி என மினுக்கங் கொடுத்தது. உதய நாழிகைக்கு முன்னேரே கிளம்பி விட்டிருக்க வேண்டும் அவன். வெளிச்சம் அற்ற அந்த ரஸ்தாவில் புரவி அத்தனை சடுதியில் வந்ததே அந்தப் புரவியின் பார்வை தீட்சண்யத்தையும், அதன் உயர் சாதியையும் உணர வைப்பதாய் இருந்தது. பழுப்பு நிறத்தில் இருந்த அதன் சருமம் பட்டுத் துகிலென அந்த சூரிய ஒளியில் பொலிந்தது. அவனது வருடலையும், முடுக்கத்தையும், லகானைச் சுண்டுதலையும் அது புரிந்து கொள்ளும் லாவகம் ஆச்சர்யமானது. அவனது மூன்றாவது கையாகவே அது இருந்தது. அவனது மனதைக் குதிரையும், குதிரையின் மனதை அவனும் நன்றாகப் புரிந்து கொண்டவர்களாகவே இயங்கினார்கள் என்பது ஆச்சர்யம்.
நெடுந்தொலைவில் இருந்து வருகிறான் அவன். அந்தப் புரவியும் நுனிவாயில் நுரை சிந்த சிறிது அயர்ச்சி கண்டிருந்தது. வழித்தடத்தில் கிட்டத்தில் சலசல என்று ஓடை ஒன்று ஓடும் சப்தம் அந்த நிசப்தத்தில் கேட்டதை அவன் உணர்ந்ததும், அதே ஒலிகளுக்கு குதிரையின் காதுகள் இன்னுமாய் விரைத்து கவனங் குவிந்ததையும் அவன் கண்டான். ஓடைக்கு அருகில் இருந்ததால் அந்தக் காற்றே இன்னுமான குளிர்ச்சியுடன் உடலை சிலுசிலுவென ஆரத் தழுவுவதையும் அவன் உணர்ந்தான். வியர்த்த விறுவிறுத்த அந்த முகத்துக்கும் அது சிலிர்ப்பு தந்தது. புரவிக்கு ஆறுதல் அளிப்பான் போல அவன் புரவியை மெல்லத் தட்டிக் கொடுத்தான். புரவி மெல்ல தன் வேகத்தைத் தளர்த்தி மட்டுப்பட்டது. அடங்கி அது நடையோட்டமாகி, பிறகு நடக்கவும் ஆரம்பித்தது.
“காபி” என்றாள் அவள். அவர் மனைவி. அப்போது தான் அவள் எழுந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் எழு முன்பே அவர் விழித்துக்கொண்டு எழுத உட்கார்ந்து விடுவார். என்றாலும் அவளை அவர் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார். இராத்திரி யெல்லாம் அவள் இருமிக் கொண்டிருந்தாள். அத்தனை ஆரோக்கியமான பெண் அல்ல அவள். அடிக்கடி அவளுக்கு எதாவது உடல் தொந்தரவு இருந்துகொண்டே இருந்தது. சிறிது குளிர் வெளியே கண்டாலும் ஆஸ்த்மா வந்துவிடுகிறது. வெயில் அதிகமானால் தலைவலி. சளிபிடித்து மூக்கு ஒழுக ஆரம்பித்து விடுகிறது. அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார். ஒல்லியாய் ஈர்க்குச்சியாய் இருந்தாள் அவள். வற்றி ஒடுங்கிய சிறிய தனங்கள். சருகு போல் இருந்தாள். காற்றடித்தால் பறந்து விடும் சருகு.
“போன தொடர்கதையிலயும் இப்படி இளவரசன் அவசரமா எங்கியோ போனானே?” என்று கேட்டாள் அவள். “என்ன அவசரம் அவனுக்கு?”
“எனக்கே தெரியாது.” சங்கரராமன் காபியை எடுத்து உறிஞ்ச ஆரம்பித்தார்.
“ராத்திரியோட ராத்திரியா ஏன் அவன் வரணும்? திருடனா என்ன?” என்று கேட்டாள் அவள். “அதுவும் எதுக்கு இந்த வேகம்?”
“காபி நல்லா இருந்தது” என்றார் கௌடில்யன். “உன் காபியால இனி கதை இன்னும் சுறுசுறுப்பாகும்.”
“ஓடையில யாராவது பொம்மனாட்டி குளிச்சிண்டிருக்கப் போறா. அதானே?” அவள் காபித் தம்ளரை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பினாள்.
எதுவரை வளர்ந்திருக்கிறது கதை என்று பார்த்தார் கௌடில்யன். மூணு பக்கம் வந்திருந்தது. ஆறு பக்கம் என்றிருந்தால், அவள் குளிப்பதை அவன் பார்த்தான், என்ற இடத்தில் கதையை நிறுத்தியிருப்பார். தொடரும் என்று விட்டு விடலாம். அடுத்த வாரம் வரை அவள் குளித்துக்கொண்டே இருந்தாலும் அவளுக்கு ஜலதோஷம் பிடிக்காது. இவளுக்கு? வெந்நீரே ஒத்துக்கொள்ள மாட்டேங்குதே ஐயா... பெருமூச்சு விட்டார்.
சில சமயம் நாயகி தோழிகளுடன் ஜலகிரீடை செய்வதும் உண்டு. ஒரே சிரிப்பும் கலகலப்புமாய் இருக்கும் படித்துறை. ஒருவர் மேல் ஒருவர் நீரைப் பீய்ச்சியடித்து விளையாடுவார்கள். வாய் நிறைய நீரை அதக்கிக் கொண்டு நாயகி வாயில் இருந்து பீய்ச்சியபடியே மல்லாக்கு நீச்சலில் போவாள். உயர வசத்தில் இருந்து அவளை நாயகன் பார்த்தால் இன்னும் ஜோராக இருக்கும். ஓவியம் வரையவும் தோதானது அந்தக் காட்சி.
காபியின் உற்சாகமா தெரியவில்லை. சட்டென விரல்கள் கீ போர்டில் சுறுசுறுத்தன. நீருக்குள் எத்தனை நேரம் இருக்க முடியும் என்று தோழிகளுடன் பந்தயம் வைக்கிறாள் நாயகி. அவள் உள்ளே முங்கிய சமயம் நாயகன் வருவதைப் பார்த்து தோழிகள் வெட்கப்பட்டு அங்கேயிருந்து ஓடி விடுகிறார்கள். நாயகி தலையை உயர்த்தி மேலே எழுந்தபோது திகைத்து நிற்கிறாள். அவளது தோழிகள் எல்லாரும் எங்கே?
ஐயோ ஈர உடைகள் என்று தன் துகில் தனக்கே நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்துவிட்டதை உணர்ந்து வெட்கம் மிகக் கொண்டாள். பாறைகள் நடுவே ஓடும் அந்த சிற்றோடை. அதைப்போலவே அவளது இரு தனங்களுக்கும் நடுவே கிடந்த துகில். அல்லது ஒரு கொடியின் இரு மலர்களோ இவை. காதிலும் மூக்கிலும் அவள் அணிந்திருந்த வைரங்களைத் தவிர அவளிடம் இருந்து சிதறிய நீர்த் திவலைகள், அவையே ஒளி சிதறச் சிதற கண்ணை மருட்டின. பருவத்தின் பதவி கொண்ட பட்ட மகிஷி அவள். பிரம்மதேவன் அவளை அங்குலம் அங்குலமாக கவனமாய் வடித்திருக்கிறான். ஓ இவளுக்கு வலித்திருக்குமே என நினைத்து வருத்தம் அடைந்தான் அவன்.
எத்தனை பக்கம் வந்திருக்கிறது, என்று பார்த்துக் கொண்டார்.
எங்கேயும் ஓரிடத்திலும் அவள் உடம்பில் துளி பிசிர் தட்டியிருக்க வேண்டுமே. இல்லவே இல்லை. சதை சிறிது தூக்கல்? சிறிது கம்மல்? கிடையவே கிடையாது. பெண்மையின் இலக்கண நூலாய்த் திகழ்ந்தாள் அவள். இடுப்புக்குக் கீழே கஞ்சனாக இருந்த பிரம்மன் இடுப்புக்கு மேலே தாராளமாய் நடந்துகொண்டிருந்தான்! கன கச்சிதம். சாமுந்திரிகா எழுச்சிகளும் வீழ்ச்சிகளும், வளைவுகளும் குழைவுகளும். மேலாக புற்கள் மூடிக் கிடக்கும் குழி. அவள் நீரில் மூழ்கி எழுந்ததில் அந்த அவயவங்கள் கொண்ட மென்மையும் இளக்கமும்... கல்லில் இதை வடிக்கவே முடியாது, என நினைத்தான் அவன்.
அலுவலகத்துக்கு நேரமாகி விட்டது. குளிக்கப் போக வேண்டும். இங்கே கதையில் நாயகி குளித்து முடித்த பாடில்லை.
காலக்கடிகை போன்ற உடல். ஆலிலை அல்குல். முகம் பார்க்கலாம் போன்ற எழினிக் கன்னம். பிரம்மதேவனே செய்திருந்தாலும் இதற்கு மாற்று ஒன்று அவனே செய்வது கடினம், என நினைத்தான் இளவரசன். வியப்பு தாளாமல் அவன் விழிகள் காது ஓரம் வரை அகன்று வளர்ந்தன. ஆ... என்று தானறியாமல் வாய் சிறிது திறந்து அப்படியே திகைப்புடன் அவன் நின்றதைக் கண்ட அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. “என்ன நீர்? ஏன் இப்படி என்னை இமைகொட்டாமல் பார்க்கிறீர்? பெண் சென்மத்தை நீர் பார்த்ததே இல்லையோ?” என சிறு நகைப்புடன் வினவினாள் அவள்.
“உன்னைப் போன்ற பெண்ணைப் பார்த்தது இல்லை...”
“தனியே குளித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணை இப்படி வந்து நின்று நீங்கள் பார்ப்பதும், சம்பாஷிப்பதும் பிழையன்றோ?” என்றாள் அவள். என்றாலும் அந்தப் பிழை அவளுக்கு இஷ்டமானதே என்றும் அவள் உணர்த்தினாப் போலே அந்த வதனம் உவகை பூத்துக் கிடந்தது.
மேலும் எழுத என்று யோசனையாய் தட்டச்சு செய்வதை சிறிது நிறுத்தினார். சங்கரராமனுக்கு அப்போது ஆச்சர்யமான ஒரு காரியம் நடந்தது.
கணினியின் வெண்திரை சொற்கூட்டத்தில் சலனம் ஏற்பட்டது. எழுத்துருக்கள் கலங்கிக் கலைந்தன. என்ன இது? அவர் நம்பவியலாத வியப்புடன் பார்த்தார். பரவசமும் வியப்பும் கதைகளில் மாத்திரம் தானா என்ன? வெகு சுருக்கில் அந்த சொற்கள் தம்மில் தாமே பிரிந்தும் கூடியும் இனிப்புக்கு மொய்க்கும் எறும்புகள் போலும் கொத்துக் கொத்தாய்த் திரள்வதும் ஒதுங்குவதுமாய் இருந்தன. எறும்பு கலைடாஸ்கோப். இந்த களேபரம் மெல்ல அடங்கி நிதானப்பட்டது. அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மெல்ல ஒரு உருவம் கணினியில் உருவானது.
பெண் உருவம்.
அவர் திகைத்துப் போய் கணினியையே பார்த்தபடி இருந்தார். அவரது திகைப்பு கண்டு அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. மெல்லொலியுடன் கண் விரிய அவரைப் பார்த்தபடி தளிர் வெண்டைப் பிஞ்சுகள் போன்ற விரல்களால் வாய் பொத்திக் கொண்டாள் அவள்.
“பெண்ணே யார் நீ?”
“உங்கள் சொற்கள் வடித்த சுந்தரி நான். என்னைத் தெரியவில்லையா அன்பரே?” என அவள் மேலும் கேலி பேசினாள். “என்னை நன்றாக உற்றுப் பாருங்கள்” என்றாள் அவள். தன் மனைவியைத் தவிர வேறு எந்தப் பெண்ணையும் அவர் அப்படி உற்றுப் பார்த்ததே இல்லை. பயம் காரணம்.
அவர் அவளை உற்றுப் பார்த்தார். கண்ணாடி அணிந்துகொண்டு கணினிக்குக் கிட்டத்தில் போய்ப் பார்த்தார். அவளை முன்பே பார்த்தது போலவும் பார்க்காதது போலவும் இருந்தது. அது முழுசுமாக அவர் அறிந்த உரு அல்ல, என்று தான் அவருக்குப் பட்டது. ஆ அந்தக் கண்கள். சற்று மேலே திரும்பினாப் போல மைச்சொப்பு மீன் கண்கள். அலுவலகத்தில் அவருடன் வேலை பார்க்கும் மைதிலி, அவளுடையதைப் போலிருந்தன. தோளில் இருந்து சரேலென மேலெழும் அந்தக் கழுத்து. அதை, அதை... எங்கே பார்த்திருக்கிறார்? அழகான முகத்தைச் சுமக்கிற பெருமையான கழுத்து, என்கிற நிமிர்வு அது. நேற்று பஸ்சில் என்னுடன் வந்த அந்த பெயர் தெரியாத பெண்ணின் சாயல் அல்லவா அது, கூரிய அந்த நாசி. அது அவருக்கு நிச்சயமாய்த் தெரியும், கல்லூரியில் அவருடன் வாசித்த கிருத்திகாவின் நாசி அது. தனங்கள் பெருத்த பிரேமா. நடிகை பத்மினியை அவருக்குப் பிடிக்கும்.
இன்னும் கிட்டே போய் அவர் ஒரு நப்பாசையுடன், கௌரியின் எந்த அடையாளமாவது அதில் தட்டுகிறதா என்று தேடினார். கௌரி அவரது மனைவி. இருமல் சத்தம் கேட்டது. அவள் வந்துவிடுவாளோ என்றிருந்தது. அவசர அவசரமாகத் தேடலானார். அதற்குள் சட்டென மின்சாரம் தடைப்பட்டது... இனி எழுத முடியாது. கோப்பை முடித்து, யூ பி எஸ்சை அணைத்துவிட்டு எழுந்து குளிக்கப் போனார்.
ஷேர் ஆட்டோவில் கூட்டம் இருந்தது. அலுவலக சமயங்களில் கூட்டமாகத் தான் இருக்கிறது. கணினியில் இருந்து அவரது கதாநாயகி எழுந்து வந்ததை அவர் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. சொன்னாலும் யாராவது நம்புவார்கள்? இப்படியெல்லாம் நடக்குமா? சங்கரராமன் ஷேர் ஆட்டோவில் அமர்ந்திருந்தார். பெண் ஒருத்தி கை காட்டி ஆட்டோவை நிறுத்தியதில் ஷேர் ஆட்டோ நின்றது. அவருக்குப் பக்கத்தில் ஒரு ஆள் உட்கார இடம் இருந்தது. அந்தப் பெண் தன்னருகில் வந்து அமர்வாள் என எதிர்பார்த்தார். அவரது கதையிலோ வெனில் வழியில் வரும் நாயகியை கதாநாயகன் தன் புரவியில் அள்ளி யெடுத்து ஏற்றிக்கொண்டு போவான்.
“சார் நீங்க இப்பிடி வந்துருங்க. அவங்க லேடிஸ் சேர்ந்து உட்காருவாங்க” என்றான் ஷேர் ஆட்டோக்காரன். எதிர்ப்பக்கமாக நகர்ந்து மாறிக் கொண்டார். மகா அழகாய் இருந்தாள் அந்தப் பெண். இதுவும் வசதிதான். அவளை நேரே பார்க்க முடியும். வேறெங்கோ பார்க்கிற மாதிரி அவளைப் பார்த்தார். சட்டென முகத்தைச் சுளித்து அவரை அலட்சியப் படுத்தினாள் அவள். அவள்முன் தன்னைக் கிழவராக உணர்ந்தார் சங்கரராமன்.
ஆட்டோ போய்க் கொண்டிருந்தது. கண்ணை மூடிக் கொண்டு தொடர்கதையை விட்ட இடத்தில் இருந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தார்.

91 97899 87842

Tuesday, August 8, 2017

மின் கம்பிக் குருவிகள்
 
எஸ். சங்கரநாராயணன்

ஒரு விரல் உலகைப் பார்த்து நீட்டும் போது மத்த மூணு விரல்கள் உன்னையே காட்டுகிறது என்பார்கள். அதைத் தவிர்க்க முடியாது. பிறரைப் பற்றி எழுதுவதான பாவனையில் மிக்கவாறும் தன்னையே காட்டிக் கொடுத்து விடுகிறது எழுத்து. அதற்கு ஓர் எழுத்தாளன் தயாராய் இருக்க வேண்டும். காலப்போக்கில் ஒரு வேடிக்கை போல அந்த எழுத்தின் அடிநாதமான விமரிசனக் குரலை அவன் தன் வாழ்க்கை பாவனைகளாக ஆக்கிக்கொள்ள உந்தப் படுகிறான். அது ஏற்கனவே அப்படித்தான் இருக்கிறது. முதல் நிலை, இந்த பாவனைகளில் இருந்து தான் அநத எழுத்து பிறக்கிறது. அடுத்த நிலை, எழுத்து என்று சகஜப்பட்டான பின், எழுத்தில் இருந்து இவனுக்கு ஒரு கிரண வீச்சு கிடைக்கிறது. பெறும் நிலைக்கு, வாசக நிலைக்கு அவன் மீண்டும் வந்தமைகிற வேளை அது.
எதனால் எழுதுகிறேன்?
அப்படி அலலாமல் வேறு எவ்வாறும் என்னை, என் இருப்பை என்னால் நியாயப் படுத்திக் கொள்ள முடியாது என்று தோன்றுகிறது. நான் ஒரு அலுவலகப் பணியாளி. பிணியாளி. இது பிணிக்கப் பட்ட பணி. அன்றாடங்களின் ஒழுங்கு அதில் உள்ளது. ஆனால் வாழ்க்கை? அது ஒழுங்கற்று நேர்ப் பாதையாய் அல்லாமல் முப்பரிமாணக் காட்சி என பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது, ஒரு வானம் போல. சமுதாயம் என்கிறது ஒரு தன்னார்வ அமைப்பு. நாம் கட்டமைத்த ஒரு கற்பனை வடிவம். மனித உயிர் சிரஞ்ஜீவியாக வாழ அவாவுறுகிறது. குறைந்த பட்சம் பாதுகாப்பாக வாழ அது ஆவேசப்படுகிறது. அதை அலட்சியமாக, சம்பவங்களின் இடிபாடுகளில் மாட்டிக்கொள்ள அனுமதிக்க முடியாது. இதற்கு வாழ்வில் ஒரு கூட்டு அமைப்பு, ஒழுங்கு, நியதிகள் என அடுக்குகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறான் மனிதன்.. இந்த ஒழுங்கற்ற மொத்தத்தில் சிறு ஒழுங்கைப் பிரித்து தன் ராஜ்ஜியத்தை அவன் அமைத்துக் கொள்கிறான். எதிர்பாராத ஒரு ஆபத்தைச் சமாளிக்க, தன்னால் தனியாக அலலாமல், ஒரு மனிதக் கூட்டமாக என்றால் வேலை எளிது, என்பது அவன் துணிபு. ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பதில் வேறு வேறு நபர்கள் தருகிறார்கள். மானுடம் வெல்க. மிருகம் மாருதம் ஆனது கிடையாது. மனிதம் மானுடம் ஆகி விட்டது.
மேலதிக ஒழுங்குகளை அவன் வரையறை செய்துகொண்டபோது, அதற்கான கணக்குகளில், இந்த ஒழுங்கு சார்ந்த கலை வடிவம் தன்னைப் போல சித்தித்தது அவனுக்கு. வாழ்க்கையைக் காரண காரியங்களுக்கு உட்படுத்துகிற அவனது பிரியத்தில், இந்த கலை ஒழுங்குகள் அவனைக் கவர்கின்றன. இப்படிப்பட்ட ஒன்றைத்தான் அவன் வாழ்க்கையில் லட்சியப்படுத்துகிறான். ஒழுங்குகள் சார்ந்த உலகத்தில் மரண பயம் இல்லை. மரணத்தை மீறி வாழ்க்கை சார்ந்து அவனுக்கு நெடுந்தூரப் பயணம் இருக்கிறது. வாழ்க்கை அற்புதமானது என்கிறது கலை. எடுத்துச் சொல்கிறது கலை. அவனது மனசின் விழைவு அது.
ஆனால் கலை என்பது என்ன? கலை எப்படித் தோன்றியது?
கலை என்பது அடிப்படையில் முரண். ஒரு கருத்துக்கு நீட்சி என்றோ, மாற்று எனறோ உதிக்கும்போது அங்கே பரிமாற்றம் நிகழ்கிறது. எது சரி எது தவறு போன்ற விவாதங்கள் நிகழ்கின்றன. கலை அதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறது. நல்லது நிற்க வேண்டும். நிலைக்க வேண்டும். இதுவரை இருந்தது அகன்று வேறு, சரி எனப் படும் ஒன்று, மேல் மட்டத்துக்கு, புழக்கத்துக்கு வருகிறது. கலை ஒரு முரண் சார்ந்த வழியில் மேலதிக உன்னதம் நோக்கி மனிதனை வழி நடத்துகிறது.
அதோ, என்கிறது கலை.
ஒரு நல்ல பாடல் கேட்கிறோம். மனசின் இருட்டு, அல்லது கவலை மெல்ல மேகம் விலகுவதாக உணர்கிறோம். கலையின் ஒழுங்கு, அந்த உள்மனச் சிதறலைத் திரும்ப சமப்படுத்த முயல்கிறதாக நமக்கு அமைகிறது. ஒரு பிரச்னை. அதைத் தீர்க்க வேண்டியிருக்கிறது. கலை, புனைவு என்கிற வடிவம் வேறொரு பிரச்னையை எடுத்துப் பேசுகிறது. அதற்கான தீர்வு அதில், அந்தப் புனைவில் நேரடியாகவோ உட்பொருளாகவோ காட்டப் பட்டிருக்கும். அல்லது விவாதிக்கப் பட்டிருக்கும். வேறொரு பிரச்னையை அங்கே விவாதித்திருக்கலாம். நம் பிரச்னை என்ன? அதன் தீர்வு நோக்கி நம்மை எப்படி சமப்படுத்திக் கொள்கிறோம்… என கலை சிந்தனைகளைத் தருகிறது. அது சொன்ன தீர்வை ஒட்டியும் வெட்டியும் இப்படியும் அப்படியுமாய் கலை ஊடாடுகிறது.
மின கம்பிக் குருவிகள்.
எதனால் எழுத வந்தேன் தெரியாது. ஆனால் ஒழுங்குகளுக்கும், ஒழுங்கற்ற சம்பவங்களுக்கும் ஒரு ஒத்திசைவைத் தர கலை முயல்வதை நான் அவதானிக்கிறேன். கட்டாயம் மனிதனுக்கு அது தேவையாய் இருக்கிறது, என்பதை உணர்கிறேன். எனக்கு அது தேவை.
இந்த சமூகத்தில் நான் ஓர் இடத்தில் பணி செய்கிறேன். எனக்கு அந்த வேலை அத்தனை உவப்பாய் இல்லை. ஒருவேளை வேறொரு இடத்தில் நான் இன்னும் சிறப்பாக இயங்க முடியுமோ என நினைக்கிறேன். எனக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டது. இதைவிட ஒரு நல்ல மனைவி கிடைத்திருக்கலாம், என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. நான் பிறந்த ஊர், என் குடும்பம்… எல்லாம் சார்ந்து எனது அதிருப்திகளை நான் கவனிக்கிறேன். அமைதல், புண்ணியம், விதி என்றெல்லாம் மனசு ஊசல் ஆடுகிறது. யாருக்கும் எல்லாமும் கிடைத்து விடாது, என்று தான் உலகம் அமைந்திருக்கிறது. அல்லது, இல்லாத ஒன்றுக்குக் கை நீட்டுவதே மனசின் எடுப்பாக இருக்கிறது. இன்றை விட நாளை மேலாக இருக்க வேண்டும் என மனசு வேண்டுகிறது. அப்படியானால் இருக்கிற இருப்பில் ஒரு மனம் திருப்தி கொண்டு அடங்கவிட முடியாது.
மேலான வாழ்க்கை பற்றிய ஒரு கற்பனையைக் கலை ஊக்குவிக்கிறது.
நான் எனக்கு உகந்த பிரதேசங்களில் பயணிக்க என் கலை எனக்கு, ஒரு படைப்பாளனாக வெகு உதவி. இந்த வாழ்க்கை, இது எனக்கு அமைந்தது. என்றால், நானாகத் தேர்ந்து கொண்ட என் எழுத்து, அதில் எனக்கான ஒரு வாழ்க்கையை, உன்னதத்தை நான சிருஷ்டி செய்து கொள்வேன். அதில் எனக்கு வாயத்தது இது என்கிற, இன்னொரு தலையீடு இல்லை. ஏமாற்றங்கள் சாத்தியமே இல்லை.
நான் என் எழுத்தை நேசிக்கிறேன். கலைஞர்கள் பிறப்பது இல்லை. அப்படியெல்லாம் அதித நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. நான் கலைஞனாக உருவானவன். இந்த வாழ்க்கையில் வேறு எங்கும் கிடைக்காத அமைதி, திருப்தி எனக்கு நான் கலைஞனாக ஈடுபாடு காட்டுகையில் எனக்கு வாய்க்கிறது.
ஆகா, இதைக் கைமாற்ற முடியுமா?
அதனால் எழுதுகிறேன்.
என் கதைகள் அதை உறுதி செய்கின்றனவா? செய்ய வேண்டும். இது என் அவா.
*

91 97899 87842

Saturday, July 29, 2017

சுருக்குவலை
(The Purse Seine, 1937)

ராபின்சன் ஜெஃபர்ஸ்
கடற்கரை வளைவில்
ஒரு குன்று
அங்கிருந்து
பார்வைக்கு எட்டிய வரை
மேலைக்கடலின்
கரிய நீர்ப்பரப்பு

நிலவின்
மங்கிய வெளிச்சத்தில்
கடல்மீன்களின்
மின்வெட்டும் பளபளப்பு
பால் சிந்திச்சிதறியது போல்
ஒரு மீன்கும்பல்
வட்டமிடும்
இயந்திரப்படகில் இருந்து
அதைநோக்கி வீசப்பட்ட
சுருக்குவலை
அது பரந்து
மெல்லத் தாழ்ந்து
வெண்ணிறத் திட்டின்மேல் விழுந்து
அதன் திறந்த
அடிப்பகுதியின் வட்டம்
மீன்களை வளைத்து நீருக்குள் இறங்கி
வேகமாகச் சுருங்கி
இறுக்கிக்கொள்ள,
சரக்கை படகுக்கு இழுத்த
வலிய கரங்கள்.

எப்படிச் சொல்வதெனத்
தெரியவில்லை
அழகான ஆனால்
அச்சுறுத்தும் காட்சி
சிக்கிக்கொண்ட
கடல்மீன்களின் கூட்டம்
நீரில் இருந்து
நெருப்புக்குள் பாய்ந்த
அழகிய வடிவான
வெள்ளிக்கத்திகள்
வலையின் ஒரு புறத்தில் இருந்து
எதிர்ப்புறத்துக்கு
வாலை வேகமாகத் துடித்து
நீந்தினாலும்
வலையின் கயிறுகள் தான்
எல்லை
வேடிக்கை பார;த்த
கடல் சிங்கங்கள்
வானம்வரை
இரவு விரித்த
கறுப்புத்திரை
அம்மீன்களுக்கு எட்டாத தொலைவில்.

கடற்கரையின் எதிர்ப்பக்கம்
நாற்புறம் விரிந்த ஒரு நகரம்
வண்ண ஒளிவிளக்குகளின் வரிசை
அழகான ஆனால்
அச்சுறுத்தும் காட்சி
இயந்திரச் சிறையில்
சிக்குண்ட மனிதர்கள்
தனித்தன்மை இழந்த
தனித்து இயங்கும்
திறனைத் தொலைத்த
இயற்கையில் இருந்து
துண்டிக்கப்பட்ட
தானே உணவுதேடி
உயிர்பிழைக்கத் தெரியாத
நகர மாந்தர்கள்
இனி தப்பிக்க வழியில்லை.

பூமியின் வீரபுத்திரர்கள்
அவர்கள் எப்போதோ
இப்போது
வளர்ச்சி என்கிற மாய
சுருக்குவலையில்
சிக்கித்தவிக்கும் வெள்ளிமீன்கள்
வலையின் வடம்
குறுகக்குறுக
வாயின் வட்டம்
மெல்லமெல்லச் சுருங்க
படகுநோக்கி வலை இழுக்கப்பட
அவர்கள் அதை ஏன்
உணரவில்லை?

வலை எப்போது
முழுவதும் மூடிக்கொள்ளும்?
நம் காலத்திலா
நம் குழந்தைகள் காலத்திலா?
யாரால் அதைச்
சொல்ல முடியும்?
வலை சுருங்குவது மட்டும்
நிச்சயம்
சர்வாதிகார அரசின்
வலிய கரங்கள்
அனைத்தையும் அபகரிக்க,
மனிதர்களின் தவறுகளுக்கு
இயற்கை தண்டிக்க.

நாம் செய்வதற்கு
ஒன்றும் இல்லை.
அழுகை ஆர்ப்பாட்டம்
பயன் தராது.
விரக்தியோ வாய்விட்டு
சிரிப்பதோ வேண்டாம்
வியப்பதற்கு இதில்
ஒன்றும் இல்லை
வாழ்க்கையின் முடிவு
இறப்பு நிச்சயமாக
இந்த சமுதாயத்தின்
எதிர்காலம் சிதைவு.

• • •

- தமிழில் அமர்நாத்




Wednesday, July 19, 2017

தவளைக்கச்சேரி
(கவிதைத் தூறல்)
எஸ். சங்கரநாராயணன்


எஸ்.சங்கரநாராயணனின் பிற கவிதை நூல்கள்
01, கூறாதது கூறல் (கவிதை பம்பரம்)
02, ஞானக்கோமாளி (கவிதாப் பிரசங்கம்)
03, ஊர்வலத்தில் கடைசி மனிதன் (கவிதாஸ்திரம்)
04, திறந்திடு சீஸேம் (கவிதாவதாரம்)
05, கடவுளின் காலடிச் சத்தம் (கவிதை சந்நிதி)




னுசாளுக்குக் கலகலப்பு முக்கியம்.
தைராய்டு, கூடவே இப்போது சர்க்கரை அளவும் உடம்பில் அதிகமாகி யிருக்கிறது. தலை கிர்ர் என்று உருமுகிறது. சுற்றுகிற சுற்றலில் கழுத்தைப் பிய்த்துக்கொண்டு பறந்துவிடும் போலிருக்கிறது. உடல் அசதி. சோர்வு. படபடப்பு. எதிலும் கவனம் இன்மை. கவனச் சிதறல். இதனூடே எழுதுகிற ஆசை, விடாத ஆசை. எழுத முடியாத ஏக்கம் வேறு. கதைகள், களங்களும் கருக்களும் என உள்ளே முட்டி மோதுகின்றன. ஓட முடியாத குதிரை நான். இப்போது மணல் கண்ட இடத்தில் புரண்டு தன்னை உரசி உற்சாகப் படுத்திக் கொள்ளும் முனைப்பு தட்டி இப்படியோர் எடுப்பு. மனசின் நிழலாட்டங்களை சிறு குறும்புடன் பதிவுகள் செய்தால் என்ன?
உடல் சோர்வு தட்டும் போதெல்லாம் இப்படி நான இயங்கி வந்திருக்கிறேன்… இது எனது ஆறாவது நூல் இவ்வகையில். இப்படியும் நான், என இருக்கட்டுமே. உலகம் அழகானது. அதையே கண்டு, ஆகவே நான் எழுத வந்திருக்கிறேன். அந்தப் பதிவு இப்படித்தான் அமைந்தால் என்ன?
வாசிப்பு இன்பம் தரும் பிரதி என இதைக் கண்டுகொள்ளலாம். பசிக்காக யாரும் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுவது இல்லை. இது ஐஸ்கிரீம் பிரியர்களுக்கானது.
ஒரே வாக்கியம் அதிகபட்சம். ஒரு சில வார்த்தைகள். ஐந்து அல்லது ஆறு, அதிகபட்சம் ஏழு, அவ்வளவே அனுமதி. இந்த எல்லைக்குள் லெட்சுமண வட்டம் போட்டு வளைய வருதல். இது கவிதையா? இதுவா கவிதை? கவிதைதானா இது?... என மறுதலிப்பவர் வேறு பேர் வைக்கலாம், எனக்கு மறுப்பு இல்லை. இன்பம் தரும் பிரதி என்பது தாண்டி யோசனை எதுவும் தற்சமயம் இல்லை.
ஆனால் இவையே என் சவால் எனவும் நான் தலைகொடுக்க வேண்டும். ஒரு சுவாரஸ்ய முடிச்சை அவிழ்த்தல். காட்சிகளின் துல்லியப் பதிவு. நகைமுரணகளைச் சுட்டுதல். மெலிதான நகைச்சுவை. கடைசியில் வாசகன் எதிர்பாராத ஒரு திகைப்பை, அல்லது திருப்பத்தை அளித்தல்.
புல்லின் நுனி
நுனியில் பனி
பனியில் பனை.

இடுப்புக் குடத்தில் இருந்து தெறிக்கும் ஒரு திவலை நீர் போல பரவசம். மகிழ்ச்சி. இதை சாத்தியப்படுத்திப் பார்த்தேன். சமூக முரண்கள் அவலங்கள் அதிர்ச்சிகள்… ஆகியவையும் இஞ்சிமுரப்பா போல இடையிடையே மின்னல் வெட்டின. நான் எழுத்தாளன். தனி மனிதன் அல்ல. ஒரு சமூகத்தின் பிரிதிநிதி. வகை மாதிரி. என்னைப் பொருத்திக் கொள்ளாமல் நான் எழுத வர முடியாது.
உண்மையில் ஒரே வரியில் கதை சொல்லுதலை, பாரதியாரே நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்.
பாரதியார் ஒரே வரியில் சொல்கிறார். கடவுள் கேட்டார். ‘பக்தா இதுதான் பூலோகமா?’
கேட்டவர் யார்? கடவுள். எல்லாம் அறிந்தவர். அவர் கேட்கலாகுமோ? இது முதல் எள்ளல். பக்தா, என்கிறார். யாரிடம் கேட்கிறார்… பக்தனிடம். அவரை நாடி, அவரை நம்பி வந்த பக்தனிடம். அவனிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு அவனுக்கு இனி அவர் உதவியளிப்பதா? பக்தனுக்கே நம்பிக்கை போய்விடும் அல்லவா? என்ன கேட்கிறார்? பக்தா, இதுதான் பூலோகமா? அவன் பூலோகத்தில் இருந்து வந்து இவரை பூலோகத்துக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறான், என்று தெரிகிறது. எதற்கோ கடவுளிடம் உதவி கோரி அழைத்து வந்திருக்கிறான். இதுதான் பூலோகமா, என அவர் அவனிடமே கேட்கிறபோது அவர் அவனுக்கு எவ்வகையில் உதவி செய்யப் போகிறார்?...
ஒரே வரிதான் ஐயா. அது தரும் வீச்சு, வெப்பக் கதிர்வீச்சு.
நானும் முயல்வேன். கரியடுப்பில் கிளம்பும் தீப்பொறிகள் இவை. ஒரு தீக்குச்சியின் வெளிச்சம் இது.
ஆகவே, ‘தவளைக் கச்சேரி’ கவிதைத் தூறல் என உங்கள் கையில்.
அடுத்து இப்படியோர் முயற்சி, வேண்டாம் என நினைக்கிறேன். அத்தனைக்கு உடல் அசதி என்னை ஆக்கிரமிக்க வேண்டாம், என்ற பொருளில்.
வாய்ச்சொல் அருளீர்.

மிகுந்த நட்புடன்,
எஸ். சங்கரநாராயணன்
91 97899 87842

storysankar@gmail.com

Friday, July 14, 2017


எம்எஸ்வி
மரபின் தொடர்ச்சியும் மீறலும்

ச. சுப்பாராவ்
 ரு கலையின் வளர்ச்சிப் போக்கிற்கு மரபின் தொடர்ச்சியும், மரபை மீறுதலும் மிக அவசியமானதாக உள்ளன. ஒரு கலையில் புதிதாய் தன் திறமையைக் காட்டும் கலைஞன் ஆரம்ப நாட்களில் மரபைத் தொடர்வதும், தான் காலூன்றியதும், மரபை மீறி இன்னும் மேலெழும்பி சாதனைகள் புரிவதும் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. கலைவடிவம் ஒன்றின் வளர்ச்சிக்கு, செழுமைக்கு இந்த இரண்டும் அவசியம் என்றாலும், மரபை நன்கு அறிந்தபின்பே மீறவேண்டும் என்பார்கள் அறிஞர்கள். சமீபத்தில் மறைந்த இசைமேதை எம்,எஸ், விஸ்வநாதனும் இந்த நடைமுறைக்கு விதிவிலக்கல்ல. அவரது மரபார்ந்த இசையும், மரபு மீறிய இசையும் பல தலைமுறை இசை ரசிகர்களுக்கும் தந்த பரவசத்தை நாளெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கலாம்.

தமிழ் திரையிசையின் மரபு தவிர்க்க முடியாதபடி கர்னாடக சங்கீத மரபாகவே இருந்தது. அன்றைய திரைப்படங்களும் புராண, ராஜா ராணிக் கதைகளாக இருந்ததால் இந்த செவ்வியல் இசையும் மிகப் பொருத்தமாகவே இருந்தது. ஜி.ராமநாதன், சி,ஆர்,சுப்பராமன் போன்றோர் வழி வந்த விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தியும் இந்த மரபின் தொடர்ச்சியாகவே இருந்தனர். கல்யாணிராகத்தை ஒத்த லதாங்கியில் ஆடாத மனமும் உண்டோ? பாடல் அவரது மரபார்ந்த இசைக்கு ஒரு உதாரணம். பின்னாளில் தான் இசையுலகின் தனிக்காட்டுராஜாவாக உலா வந்தபோது, இந்த மரபை அவர் மீறுகிறார். அவரது காலத்தில் புதிதாய் இத்துறைக்கு வரும் இளையராஜா எம்எஸ்வி பாணியைத் தொடர்ந்தார். தீபம் படத்தில் அந்தப்புரத்தில் ஒரு மகராணி பாடல், நீதிபதி படத்தில் பாசமலரே, அன்பில் விளைந்த வாசமலரே போன்ற பாடல்கள் ராஜா, கங்கைஅமரன் சாயலின்றி எம்எஸ்வி சாயலில் இருப்பது இந்த மரபுத் தொடர்ச்சி காரணமாகவே. பின்னர், ராஜா புதுவிதமான மரபு மீறல் செய்து வரலாற்றைத் தொடர்ந்தது நாம் அறிந்த ஒன்று.

மரபைத் தொடர்வதையும், மீறுவதையும் எவர் கண்ணையும் உறுத்தாது, மிக மிக அழகாக, மென்மையாகச் செய்ய எம்எஸ்வியால் முடிந்தது. 1960களில் தமிழ் திரையிசையின் முடிசூடா மன்னனாகத் தான் திகழ்ந்த காலத்திலிருந்து, 1980களின் பிற்பாதியில் மெல்ல மெல்ல அத்துறையிலிருந்து விலகும் காலம் வரை அந்த இரண்டையும் மிக அழகாகச் செய்தார். நீயே உனக்கு என்றும் நிகரானவன் பாடலின் ஸ்வரங்களும், ஜதிகளும், கடத்தை அவர் பயன்படுத்தியிருக்கும் விதமும்தான் எத்தனை சுத்தமான சாஸ்திரிய சங்கீதம்! அதே போல சாஸ்திரிய சங்கீதத்தை முழுமையாகக் கோரும் கர்ணனிலும் அவர் அந்த மரபை அதன் உச்சபட்ச அழகோடு காப்பாற்றினார். விருத்தங்கள், தொகையறாக்கள் மோகன ராகத்தில்தான் பாடப்பட வேண்டும் என்ற செவ்வியல் விதியை மழை கொடுக்கும் கொடையுமொரு பாடலில்அவர் அப்படியே பின்பற்றினார். அந்த முழு சாஸ்திரிய சங்கீத இசையமைப்பிலும் அவர் செய்த மரபு மீறல்கள் மிக அற்புதமானவை. கரஹரப்ரியா ராகத்தை சதுஸ்ர கதியில் (நான்கு நான்காக எண்ணும் தாள அமைப்பு) அமைப்பதுதான் அதுவரை இருந்த மரபு. மஹாராஜன் உலகை ஆளுவான் பாடலை கரஹரப்ரியா ராகத்தில் திஸ்ரதாளத்தில் (மூன்றுமூன்றாக எண்ணிக்கை) அமைத்து அந்தப் பாடலையும், ராகத்தையும் வேறொரு உயர்ந்த தளத்திற்கு எம்எஸ்வி எடுத்துச் சென்றதாகப் புகழ்ந்து தள்ளுகிறார் அக்காலகட்டத்தில் அவரது உதவியாளராகப் பணியாற்றிய மிகச் சிறந்த கர்னாடக இசை வித்வான் மதுரை ஜி.எஸ், மணி. (ஆளவந்தான் படத்தில் மனநல மருத்துவராக வரும் பெரியவர்தான் ஜி.எஸ்.மணி) 

இராகங்களைக் கையாள்வதிலும் அவர் மரபைக் காப்பாற்றவும் செய்தார், மீறவும் செய்தார். மாலையிட்ட மங்கையில் நானன்றி யார் வருவார் என்ற பாடல் மிக சுத்தமான மரபார்ந்த ஆபோகி ராகத்தில், அதன் அத்தனை குழைவோடும், இனிமையோடும் அவரால் அமைக்கப்பட்டது. எனினும், அதுநாள் வரை உச்சஸ்தாயியில் பாடிக் கொண்டிருந்த டி,ஆர், மஹாலிங்கத்தை கீழ்ஸ்தாயியில் பாடவிட்டு, ஏ,பி.கோமளாவை மேல்ஸ்தாயியில் சஞ்சரிக்கவிட்ட அந்த மரபு மீறல்தான் அந்தப் பாட்டிற்கே அழகாக அமைந்தது. 60களில் என்னை யாரென்று எண்ணியெண்ணி நீ பார்க்கிறாய் என்றும் 70களின் இறுதியில் உனக்கென்ன மேலே நின்றாய் ஓ நந்த லாலா என்றும் சிந்துபைரவியை பரிசுத்தமாக நம்முன் நிறுத்தினார். மரபைத் தொடர்வதும், மீறுவதும் பாடலின் தேவையையொட்டி மிக இயல்பாக வந்தது.

இசைகருவிகளைக் கையாளும் விதத்திலும் இது வெளிப்பட்டது. அதுநாள் வரை சோக இசைக்காக என்று ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஷெனாய்க்கு எம்எஸ்வியால் புதுவாழ்வு வந்தது. சுத்தசாரங் என்ற ஹிந்துஸ்தானி ராகத்தில் அமைக்கப்பட்ட இரவும் நிலவும் மலரட்டுமே பாடலின் இன்டர்லூட்களில், ஷெனாய்க்கும் சிதாருக்கும் பிரித்துப் பிரித்து சிதார் பேசும் ஸ்வரங்களுக்கெல்லாம் ஷெனாய் பதிலளிப்பது போல் அவர் அமைத்திருந்த இசைக்கோலம் ஷெனாய்க்கு புதுவாழ்வு தந்தது. உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன் பாடலில், காற்றில் ஆடும் மாலை உன்னை பெண்மை என்றது, காதல் ஒன்றுதானே வாழ்வில் உண்மை என்றது என்ற வரிகளுக்கு நடுநடுவே வெட்கத்தோடு வரும் ஷெனாய் பீஸை வர்ணிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. வாசகர்கள் அந்தப் பாடலைக் கேட்டுத்தான் இன்புறவேண்டும்! பாடலில் பல இடங்களிலும் வரும் ‘என்றது’ என்ற வரிகள் ஒவ்வொன்றையும் ஜானகி அம்மா வெவ்வேறு சங்கதிகள் போட்டுப் பாடும் அழகு மற்றொரு கட்டுரைக்கான தனி விஷயம்!

வெவ்வேறு மரபுகளைச் சார்ந்த இசைகளையும் சத்தமில்லாமல் இணைத்துப் புது வடிவம் தரும் விந்தையையும் செய்திருக்கிறார் எம்எஸ்வி. திருமணமாகாத பெண்ணை அவளது காதலை வைத்து கேலி செய்து, ஓட்டுவது கேரளத்து மாப்ளா பாடல்களில் ஒரு மரபு. இந்த மரபில் அமைந்த பாடல் தங்கச்சி சின்னப் பொண்ணு தலையென்ன சாயுது. இதில் விசேஷம் என்னவென்றால், இந்த மாப்ளா பாடலை சுத்தமான பிருந்தாவன சாரங்காவில் அவர் அமைத்ததுதான். அதில் சீர்காழி கோவிந்தராஜன் ஒரு ஹம்மிங்குடன் பாடலில் இணையும் இடம் மிகக் காவிய அழகு கொண்டது. தேரேறி வந்த மன்னன் என்று அவர் பாடும் போது நாமே தேர் ஏறியது போல இருக்கும் உணர்வை என்னவென்று சொல்வது!

மரபைத் தொடர்தல், மீறுதலன்றி புது மரபை உருவாக்குவதும் ஒரு சிறந்த கலைஞனுக்கு அடையாளம். தமிழ் திரையிசையில் பாங்கோஸ் என்ற ஸ்பானிய தாளவாத்தியத்தை அவர் போல் யாரால் பயன்படுத்தி இருக்க முடியும்? பொன்மகள் வந்தாள், ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து நிலவைப் பார்த்தேன், பெண் போனால்,இந்தப் பெண் போனால் என்று பாங்கோஸ் பாடல்கள் ஆயிரமாயிரமாக இருக்கின்றன. அதேபோல் பாண்ட் வாத்தியக் கருவியான ட்ரம்போனை என் கேள்விக்கென்ன பதில் பாடலில் அவர் பயன்படுத்தி இருப்பது போல் யாராலும் பயன்படுத்தியிருக்க முடியாது. வாத்தியங்களைப் போலவே மனிதக்குரலின் உச்சபட்சப் பயன்பாட்டை தன் பாடல்களுக்குப் பயன்படுத்தினார் அவர். சுமதி என் சுந்தரியில் நாம் எல்லோரும் மிகவும் விதந்தோதுவது பொட்டு வைத்த முகமோ பாடல் என்றாலும் கூட, அதிகம் பிரபலமாகாத ஓராயிரம் நாடகம் என்ற பாடலில் ஹம்மிங்கும், பாடலும் மாறிமாறி வரும் விதத்தை, அதை சுசீலா பாடியிருப்பதைப் பார்த்தால் இப்போதும் வியப்பாக இருக்கும். அதே போல ஓடம் கடலோடும் அது சொல்லும் பொருளென்ன பாடலில் ஏனோ, ஏதோ என்ற வார்த்தைகள் பத்து பன்னிரண்டு முறை வரும். ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு சங்கதியாய்ப் பாடப்பட்டிருக்கும் அழகைக் கேட்டுப் பார்த்தால்தான் தெரியும். பத்திரிகையின் தட்டையான எழுத்துக்களில் அந்த அழகைக் கொண்டுவரவே முடியாது.

இளையராஜா, டி.ராஜேந்தர் ஆகியோரது வருகைக்குப் பின்னும் எம்எஸ்வியின் இசைப்பயணம் தனது பாணியில் தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருந்தது. 79 – 80ல் சங்கராபரணம் படம் வந்து மானசசஞ்சரரே பாடல் தமிழ்நாடெங்கும் பிரபலமான அதே நேரம் அதே சாமா ராகத்தில் நூல்வேலிக்காக மெளனத்தில் விளையாடும் மனசாட்சியே பாடலை பாலமுரளி கிருஷ்ணாவை வைத்துப் பாடவைக்கிறார். கேட்டோர் கண்களில் எல்லாம் ஊமையின் பரிபாஷைதான். வறுமையின் நிறம் சிவப்பில் சிப்பி இருக்குது முத்து இருக்குது பாடல் ஒரு பாடலை அவரும் கண்ணதாசனும் உருவாக்குவதை நமக்குக் காட்டியது என்றால் ரங்கா ரங்கையா பாடலின் சரணங்களில் நாம் எதிர்பாராது வரும் ஹிந்துஸ்தானி பாணியிலான மெட்டும் தபேலாவும் நம்மை வேறொரு தளத்திற்கு நகர்த்திச் சென்றன. 

இவையெல்லாம் இந்த விஷயங்களை அறிந்த ரசிகர்களுக்கு கூடுதல் இன்பம் தந்தவைகளாக இருந்தவையேயன்றி, இவற்றை அறியாத ரசிகர்களின் சந்தோஷத்தை எள்ளளவும் குறைக்கவில்லை. சொல்லப் போனால் இந்த ராகமா, அந்த ராகமா? தாளமாலிகையா? இங்கே அந்தரகாந்தாரம் வருகிறதே, இது திஸ்ரஜாதி திருபுடை தாளமோ? என்ற அவஸ்தைகள் ஏதும் இன்றி, ரசிகன் வெறும் பிளையினான (plainஆன) ரசிகனாக, அதன் டெக்னிகல் அம்சங்கள் குறித்த கவலையின்றி நெருங்கிச் சென்று ரசிக்கத் தகுந்தவகைளாக இருந்தன. காரணம், எல்லா வயது ரசிகர்களுக்கும், அவர்களது காதல், அதன் வெற்றி அல்லது தோல்வி, அண்ணன் – தம்பி – தங்கை பாசம், துக்கம், பிரிவு, சந்தோஷம், வெற்றி, மரணம், திருமணம் என்று எல்லா தருணங்களுக்கும், எல்லா உணர்வுகளுக்கும் அவர் பாடல் தந்திருக்கிறார். எந்தக் கலை வடிவமானாலும் சரி, அதன் நுட்பங்களை அறிந்து ரசிப்பது என்பதைத் தாண்டி, எந்தக் காரணகாரியமும் இன்றி, அது தரும் இன்பத்திற்காக மட்மே அதை ரசிப்பது என்ற மனோபாவம் தரும் இன்பம் அலாதியானது. அந்த சுவையை, சுகத்தைத் தந்தவர் எம்எஸ்வி. அன்றாட வாழ்வின் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அதற்குப் பொருத்தமான அவரது பாடல் ஏதேனும் ஒன்றை நாம் நம்மையறியாமல் நினைத்துக் கொள்கிறோமல்லவா? அப்படி நாம் அவருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் அஞ்சலி செலுத்திக் கொண்டேதான் இருக்கப் போகிறோம் என்று தோன்றுகிறது.


செம்மலர் ஆகஸ்ட் 2015