Thursday, June 20, 2019


குறுந்தொடர்

ராகு கேது ரங்கசாமி
எஸ்.சங்கரநாராயணன்
மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர் கோவில் பக்கமாய் இருக்கிறது சபேசனுடைய ஜாகை. சித்திரக் குளம் அருகே மகாதேவ (சாஸ்திரி) தெரு. இப்போது அவர் வெறும் மகாதேவன். சாஸ்திரி அல்ல. வால் இழந்த நரி.
மாற்றங்கள். தெருவுக்குப் பழைய அடையாளங்கள் அழிந்து புதிய அடையாளங்கள் வந்திருக்கின்றன. தெரு துவக்கத்தில் ஆவின் பூத். முன்போ அங்கே மாடுகட்டி அதிகாலை நாலு நாலரைக்கெல்லாம் நுரைக்க நுரைக்கப் பால் கறப்பார்கள். விடியலின் தளிர் வெளிச்சத்தையே அவர்கள் இப்படி சர்ர் சர்ரென்று பாத்திரத்திற் பிடிக்கிறாற் போலிருக்கும்.
தெருவில் இப்போது உயரமாய் கட்டடங்கள் எழுந்துவிட்டன. இத்தனை காலமாய் அவற்றை யாரோ காலால் அழுத்தி பூமிக்கு அடியிலேயே ஒளித்து வைத்திருந்தார்கள். அதிரடியாய் மாற்றங்கள். விரல் சொடுக்கும் பொழுதுக்குள் மாற்றங்கள் வருவதைப் பற்றிக் கூட இல்லை. ஆனால் அது ஆக்கிரமிக்கும் விரைவு, மலைப்பாய் இருக்கிறது.
ஒரு பத்து பதினைந்து வருடம் முன்னே இந்த டேப்-ரிகார்டரும் சி.டியும் தொலைக்காட்சியும், விசியாரும் இத்தனை பரவலாய்ச் சீரழியும் என்று யாராவது கனவாவது கண்டோமா? ஆளாளுக்கு இப்படி கம்பியூட்டர் மேனியா வந்து திரிவார்கள், என்று எதிர்பார்த்தோமா? சொல்லாமல் கொள்ளாமல் மையம் கொண்டது எலெக்ட்ரானிக் புயல். ஊருக்குள் புகுந்த புதுமை வெள்ளம். நகர்மய மாதல். நவினமய மாதல். இயந்திரமய மாதல். இயந்திரங்கள் உயிர் பெற்றதில் மனிதர்களே இயந்திரம் ஆகிப் போனார்களே.
என்ன வேகம். என்ன ராட்சச வளர்ச்சி. ஃபேக்ஸ். இ-மெய்ல். இன்டர்நெட். தவிர இந்த செலுலர் ஃபோன். உலகமே உள்ளங் கைக்குள், என்பது நிஜமாகி விட்டதே. ஒரேயொரு அணுகுண்டு. அது அத்தனை இசங்களையும குப்பைத்தொட்டியில் எறிந்து விட்டதே.
தெருவின் இரு மருங்கிலும் இதமான வேப்ப மரங்கள் எங்கே? இப்போது வெய்யில் வாட்டி யெடுக்கிறது. இரு சக்கர, மூன்று நான்கு சக்கர வாகனங்கள் நிறைய வாசலில் நிற்கின்றன. சன நடமாட்டம் எப்போதும் இருக்கிறது. மக்களுக்கு பகலுக்கும் ராத்திரிக்கும் வித்தியாசம் குறைந்து போனது. அந்த வழியே இப்போது பஸ் போகிறது. ஃபேன்சி ஸ்டோர். ஐஸ்கிரீம் மற்றும் குளிர்பானக் கடை. ஜெராக்ஸ். பிசிஓ. காபிப்பொடி, அப்பள வத்தல் வடகம் கடை. திடீர்க் கடைகள். அவைகளில் திடீர் சாம்பார் பொடி, புளியோதரைப் பொடி எல்லாமே கிடைக்கிறது. திடீர் விருந்தாளி வர திடீர் சமாளிப்புகள். தோசைக்கு அரைத்துத் தருகிறார்கள். தோசை மாவு விற்கிறார்கள். ’குடி தண்ணீர் விற்கிறார்கள்!
சபேசன் வீடு மாத்திரம் தொன்மை மங்காத முக மங்கலுடன் தனித்து நின்றிருந்தது. அதை யார் யாரோ ரியல்எஸ்டேட் காரர்கள் வந்து வந்து விலைக்குக் கேட்கிறார்கள். நல்ல நல்ல கேஷ் டவுன் பார்ட்டிகள். சபேசன் இடங் கொடுக்கவில்லை. இடத்தைக் கொடுக்கவில்லை.
புதையலைப் பூதங் காப்பது மாதிரி இந்த வீட்டுக்கு ஜெகதாம்பாள். நார்மடிப் பாட்டி. சபேசனின் மாமியார். பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுத்த கையோடு கூடவே வந்தவள் அவள்.
பெரிய சதுரத்தரையில் முன்பக்க ஒதுக்கமாய்ச் சிறு வீடு. சுற்றிலும் புதர் மண்டிக் கிடந்தது. மாதம் ஒருமுறை முடி வெட்டிக்கொள்வது போல, தரையையும் ஒழுங்கு படுத்தினால் நன்றாக இருக்கும். அதற்கு ஐவேஜ் இல்லை. பின்பக்கமாய்த் தள்ளி கிணறு. அருகே குளியறை. தனியே கழிவறை. காலத்தை அனுசரித்தும் பெண் கீதாவின் சங்கடத்தாலும், சபேசன் இப்போது வீட்டை ஒட்டிய மாதிரி குளியறை இணைந்த கழிவறை கட்டினான். (ட்டூ இன் ஒன்.) என்றாலும் அதைப் பயன்படுத்த பாட்டி முகம் சுளித்தாள்.
இந்த வீட்டுக்கு என்று வந்து சேர்ந்ததில் இருந்து, சபேசனுக்கே இப்போது ஒரு பிள்ளையும் பெண்ணும், இன்றுவரை பாட்டிக்கு ஒரே அபிப்ராயம் தான். சபேசனுக்கு சமத்து பத்தாது. அதில் மாற்றமே இல்லை.
சமத்து இருந்தால் ஏன் உம் பொண்ணைக் கட்டிக்கறேன், என்று சபேசன் பதிலடி கொடுக்கிறவன் தான். எத்தனை சண்டை சச்சரவு என்றாலும் அவனுக்கு மாமியாரிடம் வாஞ்சை, மட்டு மரியாதை உண்டு. வயதானவள். தனக்கு தாயார் ஸ்தானம். இந்த வயதில் இந்த மனோதிடமும், குடும்பத்துக்கே பெரியதலையாக இருந்து அரவணைத்துக் கொண்டு போவதும் யாருக்கு வரும்? அவள் கூட இருந்ததில் தலைமைப் பொறுப்பு தெரியாமல் சபேசன் ஹாயாக இருந்தான்.
உலகத்தில் என்ன களேபரம் வந்தாலும், சபேசனுக்கு காலை எஃப் எம்மில் இசையரங்கம் கேட்டாக வேண்டும். காலைக் காபி போல அவனுக்கு சங்கீதப் பித்து. செய்தித்தாளைத் திறந்தால் அவன் முதலில் பார்ப்பது இன்றைக்கு இசையரங்கத்தில் மண்டகப்படி யார் என்பது தான். அடுத்தது ராசிபலன். இன்று நாள் எப்படி? பிறகு தான் வாஜ்பாயி பற்றியும் கிளின்டன் பற்றியும் நினைப்பு ஓடும்.
ரமணிக்கு தொலைக்காட்சியில் விளையாட்டு பார்க்க வேண்டும். கால்பந்தோ கிரிக்கெட்டோ. இந்தியா விளையாடும் போது ஊரே இரவானாலும் முழித்துக் கொண்டு பார்த்து, அவன் டக் அடித்தால் ஊரே ச் கொட்டியது. தெரூவில் இளைய பட்டாளம் கிடைத்த கட்டையை வைத்துக்கொண்டு கிரிக்கெட் என்று அலைய ஆரம்பித்தது, பாம்பு அடிக்கக் கிளம்பினாற் போல.
பெண் கீதாவுக்கு சினிமா. கதாநாயகியின் புதிய புதிய டிசைன் உடைகள் அவளுக்குப் பார்க்க பார்க்க அலுக்கவே இல்லை. அவளுகள் போட்டுக்கொண்டு வரும் உடைகளும், அதன் கிளர்ச்சியூட்டும் வடிவமைப்பும்... அவற்றைப் போட்டுக்கொண்டு தெருவில் நடமாட முடியுமா?
பாக்கியலெட்சுமிக்கு சீரியல். கதை புரியுதோ, தொடர்ச்சி புரியுதோ அதைப் பத்தியில்லை. பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். அடிக்கடி ச் கொட்டிக் கொண்டிருப்பாள். அட சீரியல்லியாவது ஏழை... கஷ்டப்பட்டவள் உழைச்சி பிறகு முன்னுக்கு வந்தாப்ல காட்டப்டாதா, என்று வருத்தப் படுவாளாய் இருக்கும். எங்க இங்க ஜாண் ஏறினா முழம் சறுக்குது வாழ்க்கை. சீரியல் பெண்களில் ஒருத்தி முழியை உருட்டி ஆத்திரப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறாள். இன்னொருத்தி அழுது பெருக்குகிறாள். அதிலும் வயதான அம்மா அப்பாவை இந்தப் பிள்ளைகள் மதித்து நடத்தினால் தான் என்ன? கூட வைத்துக்கொண்டால் தான் எனன?... என்ன டி.வியோ போ, என்பாள் பாட்டி அலட்சியத்துடன். எப்பவாவது சாமி படம் வந்தால் வந்து உட்கார்வாள். திடீர் திடீரென்று டி.வியைப் பார்த்து, மஹாப்ரபோ, நாராயண நாராயண, என்று கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்வாள். தலையில் குட்டிக் கொள்வாள். என்னவோ வீட்டுப்பாடம் முடிக்காத மாணவனை வாத்தியார் தண்டித்த மாதிரி.
அதிகாலையின் பரபரப்புகளில் அம்மா சமையலறைக்கும் வெளியேயும் ஒடியாடித் திரிவது கால்பந்து ஆடுவதாகவே காணும். அம்மாதான் கால்பந்து. வீட்டில் ஆளாளுக்கு அவளை உதைத்து அனுப்புகிறார்கள். வாசலில் கீதாவை நிற்கச் சொல்லி தலைபின்னி விட்டுக் கொண்டிருப்பாள். திடீரென்று ‘இரு. உள்ள பருப்பு தீயற வாசனை வர்றாப்ல இருக்கு. குக்கர்ல தண்ணி தீர்ந்துட்டதோ பாக்கறேன்’ என்று ஓடுவாள். அதற்குள் ‘வெந்நீர் விளாவி வெச்சிட்டியாம்மா?’ என்று கேள்வியால் இயக்குகிற ரமணி. நேரமாகிறது, என்று குளிக்காமலாவது ஓடுவானேயொழிய ஒருநாள் கூட பச்சைத் தண்ணீரில் குளித்ததில்லை. அப்பாவுக்கு காபி அடுப்பில் இருந்து எடுத்த ஜோரில் தொண்டைக்குள் இறங்க வேண்டும். நெருப்புக்கோழி. பின்கட்டில் கனகாம்பரம் புதராய் மண்டிக் கிடக்கிறது. பாட்டி பூஜைக்கு என்று உட்காருமுன் அதைப் பறித்து தயாராய் வைக்க வேண்டும். தானே பறிக்கிறேன் பேர்வழி, என்று அங்கங்கே முள் கீய்ச்சிக் கொண்டு விடுவாள். அவளைப் பறிக்க விடுவதில்லை பாக்கியலெட்சுமி. குளித்து முடித்து ஈரப்புடவையைச் சுற்றிக் கொண்டு குளிர் நடுங்க உள்ளே வருவாள் பாட்டி. குளிருக்கு உடலும், வாயும், வாயில் புரளும் சுலோகங்களும் நடுங்கும். காஹக்க காஹக்க கனஹவேல் காஹக்க.
சபேசனுக்கு இன்ன வேலை என்றில்லை. சமையல் வேலைக்கு என்று துணையாளாய்ப் போய்வருவான். வேலை தெரியாது. சமையல்கார சாம்புவையர் லிஸ்ட் தந்தால் போய்ப் பலசரக்குக் கடையில் கேட்டு வாங்கி வருதல், சமையல் பாத்திரங்கள் வாடகைக்கு எடுத்து சரிபார்த்து வாங்கி வைத்தல் - இத்தியாதி சுற்று வேலைகள். ஆனாலும் மயில்க்கண் வேஷ்டியும் ஜபர்தஸ்துமாய் வந்து நின்றால் ஆளை அசத்திப்பிடும். வாயில் வெற்றிலை பன்னீர்ப் புகையிலையுடன் மணக்க மணக்க “அண்ணா அண்ணா” என்று பழகுவான். யாருமே அவனுக்கு அண்ணாதான். லேசான ரோஸ் பவுடர், கண்ணுக்கு, சிறிது வெளியே தெரியாத பவிஷில் மை தீட்டிக் கொண்டிருப்பான் - அந்தக்கால நம்பியார், வீரப்பா, எம்ஜியார் எல்லாரும் மை போட்டுக் கொண்டவர்கள் தானே? நெற்றியில் சிறு சந்தன குங்கும திலகம்.
இந்த லட்சணத்தில் மயங்கிப் போய்த்தான் ஜெகதாம்பாள் தன் பெண்ணுக்கு அவனை மாப்பிள்ளை ஆக்கினாள். இவன்தான் ஹெட் குக் என அவள் நினைத்திருந்தாள். சபேசனால் வீட்டில் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. வேறு எந்த வேலைக்கும் துப்பு கிடையாது. ஆனால் மனுசன் நல்ல சங்கீத ரசிகன். ஓரளவு மகாராஜபுரம் பாணியில் பாடவும் செய்வான். மூடு வந்துவிட்டால் வாயில் புகையிலையோடு ‘நகுமோ’ மணக்கும். துக்கமாய் நகுமோ... என்று தியாகையர் பாட இவன் அதை அர்த்தம் தெரியாமல் சிரித்தபடி பாடுவான். பெரிய கல்யாணங்களில் நல்ல நல்ல வித்வான்களின் கச்சேரி வைத்தார்கள். அதில் கிறுக்கு பிடித்தே சமையல்காரரை சிநேகம் பிடித்துக் கொண்டு கூடப் புறப்பட்டு விடுவான்.
பாத்தியதைப் பட்ட பழைய வீடு இருந்தது. பாட்டன் முப்பாட்டன் என்று அவன் கையில் வந்து சேர்ந்த சொத்து. வசிப்பிடம் கவலை இல்லை. கோவில் வாசலில் ஓய்ந்த நாளில் பூணூல், திருமாங்கல்யச் சரடு, குங்குமம், விபூதி, சுலோகப் புத்தகம் என்று விற்றால் பொழுது ஒடிவிடும். ஒருமுறை சின்னப் பையன் ஒருவன் அவனிடம் வந்து காதில் கெட்ட புஸ்தகம் இருக்கா, என்று கேட்டு கலவரப் படுத்தி விட்டான். சில சமயம் பிராமணார்த்தம் என்று வந்து கூட்டிப் போவார்கள். சரியாக எந்த இடம் என்று பார்த்து ‘ததாஸ்து’ சொல்லத் தெரிந்திருந்தது. கல்யாண சீசனும், இழவு சீசனும் பூமி சுழலும் வரை ஓயப் போவதில்லை. அவனுக்கும் கிராக்கிக்குப் பஞ்சமில்லை.
வீட்டு நிர்வாகம் பற்றிக் கவலை ஒன்றுமில்லை. பாட்டி இருக்கிறாள். பார்த்துக் கொள்ளுகிறாள். இந்த வயதிலும் பாட்டி உட்கார்ந்து சாப்பிட மனதில்லாதவள். அவளும் பெண்ணுமாய் சமையல் வேலை என்று போய்வந்தார்கள். சுமங்கலிப் பிரார்த்தனை, சீமந்தம் என்று வீட்டு வைபவங்கள். திவசச் சமையல். தவிர தீபாவளி பட்சண வகையறாக்களும் நன்றாகச் செய்து, வரும்போது வீட்டுக்கும் கொண்டு வருவார்கள், சபேசனுக்காகவும் குழந்தைகளுக்காகவும். இன்னிக்குத் தேதிக்கு சமையல்காரப் பெண்களுக்குப் போல கிராக்கி வேறு எந்த வேலைக்கும் இல்லை. குழந்தைகள் படிப்பு உட்பட சபேசனுக்கு சிரமம் தெரியவில்லை. அவனுக்குத் தெரிய வேண்டியதும் இல்லை. குழந்தைகள் அம்மாவின், பாட்டியின் பராமரிப்பில் வளர்ந்தார்கள். உண்பது நாழி, உடுப்பது நான்கு முழம், என்று சபேசன் கோவில்காளை யாட்டம் திரிந்தான்.
உலகம் பற்றிய் விசாரம் போதுமானதாய் இருந்தது அவனுக்கு. என்ன கிளின்டன் இப்பிடிப் பண்ணிட்டாரு?... என்று அவனுக்கு ரொம்ப வருத்தம். டில்லியில் வெங்காயம் எக்குத்தப்பா விலை யேறிட்டதாமே? சனங்க என்ன பொழைக்கிறதா சாகிறதா... என அவனுக்கு ஆத்திரம். அதுவும் பேச்சுத்துணைக்கு ஆள் கிடைத்து விட்டால், கபாலீஸ்வரர் குளத்தங் கரையில் விலாவாரியாய் விமரிசனம் தூள் கிளப்புவான். உள்நாட்டு அரசியல், வெளிநாட்டு அரசியல். செய்தித்தாள் வாசிக்கறம் இல்ல?
உங்க வீட்ல, முடிவு எடுக்கற தெல்லாம்... நீங்களா, உங்க மனைவியா?... என்று கேட்டபோது கணவன் பதில் சொன்னானாம். சின்ன முடிவுகள் எல்லாம் அவ எடுப்பா. பெரிய முடிவுகள் என்னிது... பெண்ணுக்கு வரன் பாக்கறது, எந்தப் படிப்புல பசங்களைச் சேக்கறது... இதெல்லாம் அவ பொறுப்பு. இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரச்னை, அயோத்தி பிரச்னை இதெல்லாம் நான் முடிவு பண்ணுவேன்.. என்றானாம். அந்தக் கதை இந்த வீட்டிலு
பசித்தால் வீடு திரும்பினால் போதும். பழைய சாதத்துக்குத் தண்ணியூத்தி வெச்சிருந்தாலும் சரி. கூட மாவடுன்னா யதேஷ்டம். டிரான்சிஸ்டரை எடுத்துக்கொண்டு மாடிக்குப் போவான். பெண்கள் பேசிக் கொண்டே யிருப்பார்கள். இந்த டிரான்-சிஸ்டரும் விடாமல் பேசுகிறது. ரேடியோவைக் கண்டுபிடித்தவன் தன் சிஸ்டர் பெயரையே அதற்கு வைத்து விட்டான் போல... சபேசன் பழைய பாடல்களின் ரசிகன். ரேடியோ நிகழ்ச்சி நிரல், எந்தெந்த நாளில் என்னென்ன, அத்துப்படி அவனுக்கு. பாடல் மாற மாற, இசை யார், ட்டி.சலபதிராவா, எஸ்.எம்.சுப்பையா நாயுடுவா, ஆதி நாராயணராவா என்றெல்லாம் யோசனை ஓடும். தன் மனைவி அஞ்சலிதேவிக்குத் தவிர ஆதி நாராயணராவ் வேறு படங்களுக்கு இசை யமைத்ததே இல்லை... என்பது ஆச்சர்யமான விஷயம். பாடகர்களில் அவன் கண்டசாலா அபிமானி. ராஜசேகரா!... என்ன பாடல்! என்ன பாடல்!
கீதா இப்போது பிளஸ் ட்டூ. அடுத்து அவளைக் கல்லூரிக்கு அனுப்புவதா? எந்தப் பாடம் எடுப்பது? அடுத்து அவள் வேலைக்குப் போகட்டுமா வேண்டாமா? சரின்னு எதாவது மாப்பிள்ளை பார்த்து ‘தள்ளி’ விட்றலாமா?... அவனுள் ஊடே ஊடே இப்படிக் கேள்விகள் வரும்.
இதுவரை குழந்தைகள் சார்ந்த எந்த முடிவையும் அவன் எடுக்கவில்லை. பள்ளிக்கூடத்தில் அம்மா போய்ச் சேர்த்தபின், அப்பா என்று போய்க் கையெழுத்துப் போடப் போனான். மயில்க்கண் வேஷ்டியை முன்தினமே திவ்யமாய் மடிப்பு கலையாமல் இஸ்திரி போட்டு எடுத்துக் கட்டிக் கொண்டான் என்று தனியே சொல்ல வேண்டியதில்லை. பள்ளிக்கூடம் பெயர் கூட அவன் கவனிக்கவில்லை. அதுகளும் நன்றாய்ப் படித்தன. அதையும சொல்ல வேண்டும். பாட்டி மேற்பார்வை சும்மா சொல்லக் கூடாது. கீதா வீடு திரும்பத் தாமதமானால் வாசலுக்கும் உள்ளுக்குமாய் அவள் அலை பாய்வாள், பிரசவ வலி வந்தாப் போல. அதைப் பார்க்க சபேசனுக்குச் சிரிப்பாய் இருக்கும். அப்பா கவலைப்பட பாட்டி சிரிக்க வேண்டும்... இங்கே எல்லாம் தலைகீழாய் இருந்தது.
ஜெகதாம்பாளுக்கு சபேசனும் ஒரு குழந்தைதான். சில நெகிழ்ந்த நாட்களில், பௌர்ணமி என்று நிலாப்பால் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிற வேளைகளில், பாட்டி கற்சட்டியில் குழையக் குழைய தயிர்சாதம் பிசைந்து எடுத்துக்கொண்டு மாடிக்கு வருவாள். துளி மாங்காய்த் தொக்கும் வைத்துக்கொண்டு அவரவர் கையில் போடுவாள். வயிறு திறக்க எல்லாரும் திருப்தியாகச் சாப்பிடுவார்கள். இதில் சபேசன் ரமணி இடையே, அப்பா பிள்ளை என்ற வித்தியாசமே அடிபட்டுப் போகும். அங்கே யாவரும் பாட்டியின் குழந்தைகள்.
சுற்றிலும் பெரிய பெரிய சலவைக்கல் கட்டடங்கள். நடுவே திருஷ்டிப் பரிகாரம் போல இருந்தது அந்த வீடு. அழகான ஹாலில் ஒருபக்கம் சாணாச்சுருணைத் துணிபோல. கோவில் பிராகாரத்தில் ஜமா சேர்ந்தவர்கள் பாதி ஏக்கமும் பாதி பொறாமையுமாய், “அவனுக்கென்னப்பா, குடுத்துவெச்ச ஆத்மா. இப்பிடி ஒரு ஏரியாவுல வீடும் நிலமும்...” என்பார்கள். சபேசனுக்கே அதில் பெருமை. ஒரு கிறுகிறுப்பு உண்டு. “இன்னிக்கு இங்கத்த ரேட் தெரியுமாவே, நாற்பது!” என்பான் உற்சாகத்துடன்.
பின்பக்க மரத்தோடு கயிறு கட்டி துணி காயப் போட்டிருப்பார்கள். சுற்றி ஒரே காடு. எப்போது பாம்போ தேளோ வீட்டுக்குள்ளே புகப் போகிறதோ... பாட்டி இன்றைக்கும் கிணற்றடியும், அந்தப் பக்க குளியறை கழிவறை என்றுதான் பயன்படுத்துகிறாள். வீட்டில் டார்ச் கிடையாது. பின்கட்டு விளக்கு அழுது வழியும். ராத்திரி பாட்டி எழுந்து பின்கட்டுக்குப் போனால், கவனித்து சபேசனும் எழுந்து கூடத் துணைக்குப் போவான். பாட்டி வரும்வரை அந்த இரவில் தனியே காத்திருக்க அவனுக்கே பயமாய்த் தான் இருக்கும்.
எத்தனையோ பேர் வந்து அந்த இடத்தைக் கேட்கிறார்கள். காரில் எல்லாம் வந்து உட்கார்ந்து ‘எவ்வளவு எதிர்பார்க்கறீங்க, நாற்பது தானே? ஒரே பேமென்ட். இந்தாங்க பிடிங்க. ரெடி கேஷ். நாளைக்கே பத்திரம் பதிஞ்சிறலாம்’ என்று புன்னகைத்தார்கள். நல்ல பார்ட்டிதான், தெரிகிறது...
அவர்களிடம் ஒரு சிரிப்புடன், தான் விற்பதாக இல்லை, என்று சொல்லவே அவனுக்குப் பெருமிதம். சபேசன் ஏமாளி அல்ல. அவனிடம் யார் பருப்பும் வேகாது. ‘தலையைக் கிலையை ஆட்டிப்பிடாதடா, பாவி. என் தலை இங்கதான் சாயணும். புரிஞ்சதா?’ என்பாள் பாட்டி. ‘நான் விக்கவும் போறதில்லை. உன் தலை சாயவும் வேணாம்’ என்றான் சபேசன். பாட்டி தலை சாய்ந்தால் வீடே குடை சாய்ஞ்சிறாதா என்ன?
கீதா பள்ளிக்கூடம் போய்வர, ரமணி கம்பியூட்டர் கிளாஸ் போக இந்த இடம் நல்ல வசதி. நாலு வீடு தள்ளினாற்போல பஸ் நின்று ஏற்றிக்கொண்டு, இறக்கி விட்டுப் போகிறது. சபேசன் வீடு நிறுத்தம், என்பான் அவன் சிரிப்புடன்.
சதா ஜன நடமாட்டம். பயம் இல்லை. தெரு ஆரம்பத்தில் அரசியல் கூட்டம் நடந்தால் சபேசன் தவறாமல் ஆஜர்.
ரமணியை விட கீதா நன்றாகப் படித்தாள். ரமணி பி.எஸ்சி. விவேகாநந்தா. முடித்து ஒரு வருடமாகிறது. வேலைக்குப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். எழுத்துத் தேர்வுகள் எழுதுகிறான். வீட்டில் சபேசன் நாட்டு நடப்புகள் அறிய என்று தினமணியும், ரமணி வேலைக்குப் போட என்று இந்துவும் வாங்கினார்கள்.
ரமணியின் கையெழுத்து, ஆங்கிலமும் தமிழும் அத்தனை அழகாய் இருக்கும். வெளியே போய்வர என்று வீட்டு ஹெர்குலிஸ் சைக்கிளை எடுத்துப் போகிறான். சபேசனின் தாத்தாவிடமிருந்து கை மாறி கை மாறி, இப்போதும் எண்ணெய்ப் பொலிவுடன் அதைப் பார்க்க நன்றாய்த் தான் இருக்கிறது. உயரம் அதிகம். ராஜபாளையம் நாய்... பாவம் அவன் சகாக்கள் எல்லாரும் இருசக்கர வாகனம் வைத்திருக்கிறார்கள். அப்பாவிடம் கேட்டால், ‘அம்மாட்ட கேட்டுக்க’ என்றுவிட்டார். பிராமாணார்த்தம் பார்த்து அவர் கையில் புரளும் காசில் பொடிமட்டை வாங்கலாம். அப்பாவை அழைத்துப்போகும் வாத்தியாருக்கு கமிஷன் உண்டு. யாராவது நல்லாத்மா செத்து, கோதானம் பூதானம் மாதிரி பைக் தானம் செய்யக் கூடாதா, காலத்தை அனுசரித்து யதா சௌகர்யம் பண்ணக் கூடாதா... வீட்டில் ட்டூ வீலர் இல்லை யென்றாலும் ரமணி எப்படியோ ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டு விட்டான்... ஸ்கூட்டர் பைக் என்று நண்பர்களின் வாகனத்தை ஓட்டி ஆசையைத் தீர்த்துக் கொள்கிறான்... அகோரப் பசிக்கு ஏதோ கொஞ்சம் நீர்மோர் போல. நன்றாகத்தான் ஓட்டுகிறான்.
ரமணி எந்த ஊரில் என்ன வேலையில் உட்காரப் போகிறானோ? அதற்கு ஒருவேளை லஞ்சம் கிஞ்சம் என்று எவ்வளவு ஆகுமோ தெரியாது. திடுதிப்பென்று கீதாவுக்கு என்று வரன் எதுவும் குதிர்ந்தால் என்ன செய்யப் போகிறான் தெரியாது. குழந்தைகள் இரண்டு பேரும் மொட்டாய் நிற்கிறார்கள். மாலையைத் தொடரும் இரவு மாதிரி, திடுதிப்பென்று அவர்கள் வாழ்க்கை முகமே மாறிவிடும். அதைப்பற்றிய யோசனை சபேசனுக்கும் உண்டு. இருந்தும் வெளி மனிதன் போல அதை அவன் வேடிக்கையான எதிர்பார்ப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
நம்பக்கூட முடியவில்லை. எப்படி யெல்லாமோ ஊர்சுற்றி கடலில் துரும்பு போல மிதந்து திரிந்தாகி விட்டது. எந்த ஊரில் எந்தக் கோவில் திருவிழா என்றாலும் பஸ்சோ ரயிலோ பிடித்துப் போய்விடுவான். கிடைத்த இடத்தில் கிடைத்த சாப்பாடு. வஞ்சகம் இல்லாத எளிமையான வாழ்க்கை. சாம்புவையரோடு ஒருதடவை சமையல் பார்ட்டி என்று காசிக்கே போய்ப் பார்த்தாயிற்று. நல்ல இடத்தில் கல்யாணமும் ஆகி, ரெண்டு பெற்று, வளர்த்து (!) இப்போது வயது நாற்பதையும் கடந்தாகி விட்டது. ஓடிவிட வில்லயா என்ன? இனி சொச்ச வருடமும் ஓடிவிடும், என்கிற அசட்டு நம்பிக்கையும் அவனுக்கு இருந்தது. இதுவே சாஸ்வதம் என்று நினைத்தான்.
ஆனால் அவன் வாழ்விலும் நிகழ்ந்தது மாற்றம். அதிரடி மாற்றம். நிலைமையை அப்படியே புரட்டிப் போட்ட தலைகீழ் மாற்றம்.
வெள்ளிதோறும் தொ ட ர் கி ற து
storysankar@gmail.com
91 97899 87842 / 91 94450 16842

Tuesday, April 16, 2019


உலகச் சிறுகதை

பெ ய ர் க ள்
----------------------------------------
ஜான் அப்டைக்
தமிழில் எஸ்.சங்கரநாராயணன்

பாஸ்டனில் இருந்து திரும்பி வருகிறார்கள். ஜாக் காரோட்டிக் கொண்டு வந்தான். அவனருகே முன்னிருக்கையில் ஒரு குழந்தைத் தொட்டில். மகன் அதில் உறக்கத்தில். பின்னிருக்கையில் கிளாரே. ஜோ என்கிற இரண்டு வயது மகளுடன். அவளுக்காக எதோ பாடிக்கொண்டிந்தாள்.
“வயலில் பட்டாணிகள் வெடித்தன. பறவைகள்?...”
“கிங்...” என்றது குழந்தை. பாடின, சிங் என்று சொல்ல வரவில்லை அதற்கு.
“உனக்குப் பட்டாணி பிடிக்குமே? எவ்ளோ ருசியா இருக்கும். அதை யாருக்குப் பண்ணித் தரணும்?”
“கிங்” என்றது குழந்தை திரும்பவும். அவர்கள் சிங் கிங் என்று எதுகை வருகிறாப் போல எதுவும் பாடல் பாடியிருக்கலாம்.
“அருமை.”
“பறவை மூக்கு, அந்தப் பாட்டு பாடும்மா.”
“அதென்னடி பாட்டு? அந்தப் பாட்டு எனக்குத் தெரியாதே. எங்க பாடிக் காட்டு...”
“எங்க பாடிக் காட்டு...”
“நான் கேக்கறேன் உங்கிட்ட! பறவை மூக்கு பாட்டை யாரு பாடுவா? மிஸ் தூனி பாடிக் காட்டினாளா?”
அந்தப் பெயரை ஒருமுறை சொன்னபோது ஜோ சிரித்தாப் போல இப்பவும் சிரித்தாள். மிஸ் தூனி என்று அவளுக்கு திடீரென்று ஒருநாள் சொல்ல வந்துவிட்டது. “யாருடி மிஸ் தூனி?” என்று ஜோ இப்ப கேட்டாள்.
“எனக்கு எந்த மிஸ் தூனியும் தெரியாது. உனக்குதான் அவளைத் தெரியும். அவ எப்ப உனக்கு அந்தப் பாட்டைச் சொல்லிக் குடுத்தா?”
“பெர்டி நோஸ் பெர்டி நோஸ் நாக் நாக் நாக்...” சுட்டிப்பெண் மெல்ல முணுமுணுத்தாள்.
“அருமை. மிஸ் தூனிகிட்ட நானும் அந்தப் பாட்டைக் கத்துக்கணும் போல ஆசையா இருக்கே.”
“கருப்புப்பட்சின்னு பாட்டு இல்லியா? அதுல இது ரெண்டாவது பத்தி” என்றான் ஜாக். “கருப்புப்பட்சி இறங்கி வந்து மூக்கைக் கொத்தி தூக்கிக்கிட்டது...ன்னு வரும்.”
“அந்தப் பாட்டை அவகிட்ட நான பாடினதே இல்லை...” என்று உறுதியாய்ச் சொன்னாள் கிளாரே.
“ஆனா உனக்கு அந்தப் பாட்டு தெரியும். உன்கிட்ட யிருந்து ஜீன்ஸ்லியே உன் வாரிசுக்கும் அது வந்திருக்கும் போல!”
பத்து நிமிடத்தில் அவர்கள் அம்பதாவது மைலைத் தாண்டி யிருந்தார்கள். குழந்தை தூங்கி யிருந்தது. மடியில் இருந்த அதன் பாரத்தைத் தளர்த்திக் கொண்டாள் கிளாரே. இப்போது அவள் அம்மா ஸ்தானத்தில் இருந்து பெண்டாட்டி ரூபம் கொண்டாள். முன்னிருக்கையில் அவளது நாடியை ஜாக்கின் தோள் அருகே பதித்துக் கொண்டாள். அவனது கன்னத்தின் வலதுபக்கம் அவளது மூச்சை அவன் உணர்ந்தான்.
“விருந்து... அதில் யாரை உனக்கு ரொம்ப இஷ்டமாச்சி?” என்று அவன் கேட்டான்.
“எனக்குத் தெரியல. நிசந்தான். சொல்ல முடியல்ல. ம்... லாங்மியூர்னு சொல்லலாம். அவன்தான் ஷெர்மென் ஆடம்ஸ் பத்தி நான் பேசினதை அவன் சரியா கவனிச்சாப்ல இருந்தது.”
“எல்லாருந்தான் உன்னை கவனிச்சாங்க... உன் பேச்சு எல்லாருக்குமே அபத்தமா இருந்தது!”
“அட அதெல்லா ஒண்ணில்ல...”
“யாரு ஒசத்தி?” அவன் கேட்டான். “லாங்மியூரா, ஃபாக்சியா?” இந்த மாதிரி, யாரு உசத்தின்னு பேசுதல், அவர்கள் ஒண்ணாப் பயணம் போகையில் இது அவர்களிடையே ஒரு பொழுதுபோக்கு. இன்னாலும் அதில் போட்டிபோட வாதிட என்று அவனுக்கு ஒரு ஆர்வமுங் கிடையாது.
“எனக்கென்னவோ... லாங்மியூர்...” என்றாள் அவள் சிறிது யோசனைக்குப் பிறகு.
“அண்ணன் ஃபாக்சிய அப்பிடியே தூக்கியடிச்சா மாதிரிச் சொல்கிறாய். அவரு உம்மேல நல்ல பிரியம் வெச்சிருக்காரு.”
“நல்ல மனுசந்தான் அவரு. நான் ஏன் அப்பிடிச் சொன்னேன். ஓஹ்... யாரு ஒசத்தி, ஃபாக்சியா, அல்லது அந்த ரெட்டை நாடிப் பையன்,.. அவனோட ஆதங்கமான கண்கள்...”
“ஆதங்கமான கண்கள்!...” என அவன் திரும்பச் சொன்னான். “ஆமாமா... நல்ல பிள்ளை. அவன் பேரென்ன?”
“கிரோலி... கிரா... கிராக்கர்ஸ்?”
“அந்தமாதிரி தான் எதோ. கிரகாம் கிராக்கர்ஸ். அவங்கூட ஒரு பொண்ணு. பெரிய காதுகள் இல்லே?... அவளும் நல்லா தான் இருந்தா இல்ல, அவ பேர் என்ன?”
“என்ன மோசமான விசயம்னா... எப்பிடித்தான் தோணித்தோ அவளுக்கு, காதுல அந்த தங்க குண்டலங்கள்... நாடோடியாட்டம்!”
“அவளுக்கு ஒண்ணும் தன் காதுகள் பத்தி பெரிசா ஆதங்கம் கிடையாது. பெருமையாத்தான் நினைப்பு. ரொம்ப அம்சமான காதுகள்னு அவளுக்கு ஒரு இது. சரிதான் அது. நல்ல பொண்ணு. ஆனா அவளை இனி நான் பார்க்க வாய்ப்பு எங்கே கிடைக்கப் போகுது...”
“அவ பேர்ல நிறைய ஓ வரும்...”
“ஆர்லண்டோ. ஓ ஓ... ஆர்லண்டோ. சோப்பு நுரை ராணியா அவள்?” ஆர்லண்டோ என விளம்பர நடிகை இருக்கலாம்.
“அவ்வளவுக்குல்லாம் இல்ல.”
சூப்பர்ஹைவே, என்கிற மகா நெடுஞ்சாலை. சாலையோர வெள்ளைப் பட்டைகள் தூரத்தில் கூடி பிரமிட் காட்டியது. இன்ஜின் சத்தம் ஒருமாதிரி ஒருபக்கமாகத் தேய்ந்து ஒலித்தது. உள்ளே எதோ பஃப் பஃப் என அடைக்கிறாப் போலிருந்தது. பெட்ரோல் குழாயில் எதும் கசிவு உள்ளே ஏற்படுகிறதாக யோசித்துப் பார்த்தான். அப்பாவின் பழைய வாகனத்தில் பெட்ரோல் குழாய்க்குள் கசடுபோல் அழுக்கு அடிக்கடி படிகிறது. சட்டென காரில் பெட்ரோல் கசிந்து அப்படியே நின்று போகிறது அவருக்கு. “நம்ம கார் சீக்கிரமே செலவு வைக்கும்னு தோணுது” என்றான். அவள் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. அந்தக் காரை அவள் கண்டுகொள்ளவே இல்லை இதுநாள் வரை. அதுபற்றி அவளிடம் அபிப்ராயங்கள் இல்லை. அதை வாங்கி நாலு வருடத்துக்கு மேலாகிறது. அதன் நிறம், அருவி-நீலம்... அவர்களுக்கு அது இன்னும் ஒத்துப்போகவே இல்லை. வேகமானியைப் பார்த்தபடியே அவன் பேசினான். “இருபத்திமூணாயிரம் மைல் நமக்காக அது ஓடிட்டது” என்றான். கூடவே பாடினான். “பெர்டி நோஸ் பெர்டி நோஸ் நாக் நாக் நாக்.”
திடுதிப்பென்று எதையோ நினைத்தபடி கிளாரே சிரித்தாள். “ஆமா. ஆரோ தீவில் நாம பார்த்தோமே, அந்த குண்டன்... அவன் பேர் என்ன? அந்தக் கோடை முச்சூடும் தினப்படி ராத்திரி பிரிட்ஜ் விளையாடுவான் அவன். முன்னால தொங்கறா மாதிரி ஒரு மீனவன் தொப்பி மாட்டிக் கிட்டிருப்பான்...”
அவனை எப்பிடி இந்நேரம் இவ நினைச்சிக்கிட்டா!... என அவனும் சிரித்தான். அதாயிற்று ஐந்து வருடங்கள். அவர்களுக்குக் கல்யாணம் ஆன முதல் மூன்று மாதங்கள். ஒரு ஒய் எம் சி ஏ குடும்ப முகாமில் அவர்கள் இருந்தார்கள். நியூ ஹெம்ப்ஃபயர் ஏரிக்குள்ளான ஒரு தீவு அது. ஜாக் ஒரு பதிவாளாராக வேலை பார்த்தான். முகாமின் கடை நிர்வாகி அவள், இளம் மணப்பெண். “வால்ட்டர்...” என நம்பிக்கையாய் அவன் ஆரம்பித்தான். “அந்தப் பெயரின் பின் பகுதி... ஒரே ‘அசை’யில் வரும். ஆண்களின் கூடாரங்கள் பக்கமாக அவன் எப்பவுமே தூண்டில் போட்டு மீன் பிடித்துக் கொண்டிருப்பான். “நாம அங்க போனப்ப ஏற்கனவே அவன் இருந்தான். நமக்கு அப்பறமும் அவன் அங்கேதான் இருந்தான். தண்ணியில் நடைமேடை போட்டாங்க இல்லியா. அந்த வேலைக்கு அவனும் ஒத்தாசையா இருந்தான்.” மனக்கண்ணால் அந்த மனிதனை இவனால் பார்க்க முடிந்தது. ஒரு மாதிரி உதடு சுழித்த பூனைச் சிரிப்புக்காரன். தலை பின்பக்கம் நிறைய முடி வைத்திருந்தான். பானை வயிறு. குச்சி மிட்டாய் போன்ற கோடுகளுடன் அவனது டி சட்டை. கீறல்கள் நிறைந்த அவனது ஷுக்கள்.
“சொல்லுங்க” கிளாரே தொடர்ந்தாள். “திருமதி யங். அவளோட முதல்-பெயர் என்ன?”  யங், புகை ஊதித் தள்ளும் அல்பன். அந்த முகாமே அவனது பொறுப்பில் இருந்தது. குட்டையான அவன் மனைவி. அவள் கழுத்து இறுக்கமானது. சதுர முகம் அவளுக்கு. பச்சைக் கண்கள். சபல ஆம்பிளைகளின் மனைவிகளைப் போலவே, அவளுக்கும் கொடுக்கு போன்ற நாக்கு. ஒரு தடவை கரையில் இருந்து அவள், சுற்றுலா வந்த குழந்தைகளுடன் அவனை அழைத்தாள். இருந்த வேலை நெருக்கடியில் ஜாக் படகுக்காரனிடம் தகவல் சொல்ல மறந்தே போனான். அந்த வெயிலில் துவண்டு போன குழந்தைகளுடன் ஒரு மணி நேரங் கழித்து திரும்பவும் அவள் அழைத்தாள். தண்ணீர் வழியே வந்த தொலைபேசி இணைப்பு. சத்தம் மிக மெல்லியதாகவே அதில் கேட்கும். “அட இழவே...” என முனகினான். அதன் பின்னால் அந்தக் கோடைக்காலம் முழுவதுமே அவள் அவனை “அட இலவே” என்று கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் உச்சரிப்பு அது. அலுவலகத்துக்குள் நுழையும் போதே கடுப்பான குரலில் “அட இலவே எப்பிடி இருக்காரு...” என்று கூப்பிட்டு அவனை முகம் சிவக்க வைப்பாள்.
“ஜியார்ஜின்” என்றான் அவன்.
“ஆமாம்” என்றாள் அவள். “இப்ப...அவங்களோட இரண்டு பெண்பிள்ளைகள்... அவங்க பேரு...”
“ஒருத்தி மஃப்பி. அடுத்தவ... அவங்க பேருல எதுகை இருக்கும். மஃப்பி டஃப்பியா?”
“ம்ஹும். அவ பேரு ஆத்ரே. அவளுக்கு முன்பல் எடுப்பு.”
“ம் ம். நாம இப்ப அந்த குண்டன், அவனைப் பத்தி யோசிப்பம். அவன் பேர் பின்பகுதி பி-ல ஆரம்பிக்கும். பெய்ன்ஸ். போட்ஸ். பைரன். அந்தப் பேர் முதல் பகுதி ரெண்டாம் பகுதி ஒண்ணுபோல வரும். அது தனித்தனிப் பேருன்னு சொல்லவே முடியாது. வால்ட்டர்.. அப்பறம் பு பு... வேடிக்கையா இல்லே?”
“பைரன்... அது கொஞ்சம் கிட்டத்ல வராப்ல இருக்கு. ஆனால் அது இல்ல அவன் பேர். வாரா வாரம் விளையாட்டுப் போட்டிகள் ஒழுங்கு செய்யறது அவன்தான். ஸ்கோர் எல்லாம் அவன்தான் சட்டுச் சட்னு பலகைல மாத்துவான்.”
“மனமகிழ் மன்றத்தில் ராத்தியானா அவன் சீட்டாடுவான். பழுப்பு நிற எஃகு நாற்காலியில் அவன் உட்கார்ந்திருக்கிறாப் போல இப்பவும் என் கண்ணுல வரான்...”
“அப்றம் அவன் ஃபிளாரிடாவுக்குப் போயிட்டாப்ல. இல்லியா? ஒரு மனுசன் தன் முழு வருஷத்தையும் ஓய்வு விளையாட்டாகவே வாழ்ந்து கழிக்கிறதாவது, என அவள் சிரித்தாள். அப்படியொரு நபரை யோசித்தால், சோம்பேறி சுப்பன்னு தானே படுது, என நினைக்க அவள் மேலும் சிரித்தாள். அந்த வால்ட்டர்.. வால்ட்டர் யாரோ.
“அவன் குழாய் ரிப்பேர் சாமான்கள் விற்று வந்தான்...” என புதிய செய்தியைச் சொன்னதில் ஜாக் தலை நிமிர்ந்தான். “பணி ஓய்வு பெற்றவன் அவன்.” ஆனால் இந்தப் புதிய சிந்தனைப் பாதை, எத்தனை பரந்து பட்டதாக இருந்தாலும், அவன் பேரை நெருங்கி வர, அந்தப் புதிரை விடுவிக்க உதவி செய்வதாக இல்லை. “சிலரோட வேலையெல்லாம் ஞாபகம் வருது. அவங்க பேர்தான்... இடிக்குது” என்றான். தன்னைவிட இந்த விளையாட்டில் அவள் அதிகம் முன்னேறி விட்டதாக அவனுக்குப் படபடத்தது. ஆகவே அவன் அவளை எட்டிவிட மும்முரப் பட்டாப் போலப் பேசினான். “எல்லாத்தையும் நான் நினைவு வெச்சிக்கிட்டிருக்க வேண்டாமா.” அவன் தொடர்ந்தான். “அலுவலகக் குறிப்பேடுகளில் எல்லாரோட பேரையும் எழுதியவன் நான்!”
“ஆமாம். நீங்க மறந்திருக்கக் கூடாது. அந்தத் தீவுல ஒரு பொண்ணு... சனங்களைப் பார்த்து கல் எறிய ஆரம்பிச்சிட்டாளே. யார் அது?”
“அட கடவுளே. ஆமா. அவ மன நலம் பாதிக்கப் பட்டவள். மகா அழகி. அவ யாரோடவும் பேசிப் பார்த்ததே யில்லை.”
“தெருவோர மரத்தடிகள்ல நின்னு சதா எதோ யோசனையா இருப்பாள்.”
”அந்த யங். அவளைப் பத்தி அவனுக்கு ரொம்பக் கவலை. அந்த... இன்னொரு வில்லங்க கேஸ்... ரயில்ல வந்து தங்கிட்டுப் போவான். பணம் கட்ட மாட்டான். அவனது சகோதரன் ஸ்பிரிங்ஃபீல்டுல இருந்து வந்து பணங் கொடுப்பான்னு சொல்வான். அவனுக்காக கைப் பணத்தைச் செலவழிப்பாரு யங். அந்த மாதிரி நெருக்கடிகளுக்கு மனுசன் தனியா பணம் வெச்சிருப்பாரு.”
“அவனுக்கு செஸ் ஆடப் பிடிக்கும். செஸ்சை விட செக்கர்ஸ் ஆடுவான். ஆமா... நீங்க கூட அவனுக்கு செஸ் சொல்லித்தர முயற்சி பண்ணினீங்க.”
“பலகையில் காய்களை நகர்த்தித் தான் சொல்லிக் காட்டணும் அவனுக்கு. இப்பதான் ‘நல்லா விளங்குது’ம்பான். அல்லது, ‘என்ன அருமையான மனுசர் நீங்க’...ன்னுவான்.”
“நீங்க எது சொன்னாலும் அது அவனுக்கு நீங்க வேடிக்கை காட்டறா மாதிரி இருக்கும். அதைக் கேட்டு சத்தமா ஒரு கோட்டிக்காரச் சிரிப்பு சிரிப்பான். நம்ம ரெண்டு பேரையும் அவனுக்குப் பிடிக்கும். நாம அவனோட நல்லா பழகினோம்...”
“ராபர்ட்.”
“இல்ல. அவன்பேர் ராய், அன்பே. நீங்க என்ன ராயையே மறந்தாச்சா? அப்பறமா... அந்த பெக் கிரேஸ்...”
“ம். முட்டைக் கண்ணி...”
“அவளோட சின்ன நீள மூக்கு. துவாரங்கள் மதகெடுத்தாப் போல...” கிளாரே பேசினாள். “சொல்லுங்க பாக்கலாம். அவளோட சிநேகிதன், எண்ணெய் வழியற மூஞ்சி. அவன்... பெயர்... என்ன?”
“அவன் தலையே பழுப்பா பளபளக்குமே. கடவுளே. அவன் பேர் எனக்கு ஞாபகம் வருமான்னே தெரியல. அவன் ஒருவாரம் போலத்தான் அங்க தங்கினாப்ல....”
“ஏரியில நீச்சலடிச்சிட்டு எழுந்து வர்றது எனக்கு ஸ்பஷ்டமா நினைவு இருக்கு. ஒடிசலான வெண் உடம்பு. சின்ன கருப்பு நிற நீச்சல் டிராயர். பாக்க கிளர்ச்சிகரமா... ஊஊ.”
“வெள்ளைதான். ஆனா விகாரமா இருக்க மாட்டான். உல்ட்டாவா இருப்பான் அவன்” என அதற்கு அவன் அமெரிக்கையாக பதில் சொன்னான். “எல்லாரையுமே எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது. ஒருத்தனைத் தவிர, அந்த ஜெர்மன்காரப் பயல். சுருட்டை முடி, அது அவனுக்கு அட்டகாசமா இருக்கறதா நினைப்பு அவனுக்கு. அந்தக் கன்னமே காமெடி பீஸ் தான்.”
“ஹா ஹா அவனுக்கு என்மேல் ஒரு கண்ணு. அது உங்களுக்குப் பிடிக்கல...”
“அப்பிடியா சொல்றே? ம். ஆமான்னு நினைக்கிறேன். பலகையில் இருந்து எகிறிக் குதிக்கும் விளையாட்டு, அதுல அவன் என்னை ஜெயிட்டான். அதான் எனக்கு அவன்கிட்ட வெறுப்பாயிட்டது. ஆனால் பெரு நாட்டுக்காரன் ஒருத்தன் அவனை ஜெயிச்சிக் காட்டினான்னு வெய்யி...”
“எஸ்கோபார்.”
“ஆமா. எனக்கும் அவன் பேர் தெரியும். எப்ப பாரு கூடைப் பந்தை தலையால முட்டிக் கிட்டே விளையாடிக்கிட்டிருப்பான் அவன்.”
“அப்பறம்... பார்பரா. விவாகரத்தானவன். ஓரின பார்ட்டி.”
“வால்டர் பார்பரா... பா பா... பி போ பூ... கோடை சீசன் முடிஞ்சப்போ அவனுக்கு எக்கச்சக்க பில் வந்தது...”
ஆனால் கிளாரே அந்த குண்டு மனிதனை மறந்து தாண்டிப் போய்விட்டாப் போல இருந்தது. அவள் உற்சாகமான நடனத்துடன் அந்தப் பரந்த கடந்தகால வெளிகளில் சஞ்சாரம் செய்ய ஆரம்பித்திருந்தாள். காலி பீர் டின்களுடன் இதாலியக் குடும்பம் ஒன்று. அந்த முகாமின் ஒரு செவிடன். கிழக்குப் பாதையில் வெறுங்காலுடன் நடந்து காலைக் கிழித்துக் கொண்டான் அவன். ஆகஸ்டு மழை வரும் வரை தீ விபத்து பற்றிக் கவலைப் பட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டி யிருந்தது. தீவில் மான்கள் இருந்தன என்றார்கள். அவர்கள் பார்க்க வாய்க்கவே இல்லை. குளிர்காலத்தில் பனிக்கட்டிகளில் நடந்து மான்கள் தீவுக்கு வந்தன. வசந்த காலம் வந்து பனி உருகியபோது அவை மாட்டிக் கொண்டன. எத்தனை துல்லியமாக இயங்குகின்றன அவளது நினைவுகள். அவனுக்குப் பொறாமையாய் இருந்தது. மாலை இருளத் துவங்கய வேளையில் ஒரு அம்மாக்காரியின் அழைப்புக் குரல், “பெரில்! பெரில்!...” மர்ரே குழு வந்து ஏராளமாய் ஐஸ்கிரீம் கோன்கள் வாங்கிப் போன காட்சி. எல்லாவற்றையும் சடசடவென்று அவள் நினைவுபடுத்தி நகர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் நினைவுக்கு எடுத்துத் தரும் ஒவ்வொரு புது முகத்தையும், காட்சியையும் அவன் முகம் மலர ரசித்துச் சிரித்தான். இந்த அத்தனை நினைவுகளிலும் அவர்கள் இருவருமே இருந்தார்கள். அதையெல்லாம் திரும்ப நினைத்துப் பார்க்கிற இப்படியொரு விளையாட்டை அவர்கள் விளையாடுவதில் அவனுக்கும் மகிழ்ச்சிதான். காரில் அலுப்பு தெரியாமல் போக இந்த விளையாட்டு ரொம்ப உதவியது. வேறு விளையாட என்ன இருக்கிறது? அவர்களுக்குப் பழக்கமான சாலைகளுக்கு வந்திருந்தார்கள். கூட ஒரு நிமிட அளவுக்கு அந்தப் பயணத்தை அவன் நீட்டிக்க முயன்றாப் போல ற்று வழியில் காரை விட்டான்..
வீடு. குழந்தைகளைப் படுக்கைக்குத் தூக்கிப் போனார்கள். கிளாரே அந்தக் குட்டிப் பையனை எடுத்துக் கொண்டாள். மொடமொட தாளைப் போல ஒடிசலான நோஞ்சான். அவர்களின் பெண் பப்ளிமாஸ். அவளைத் தொட்டிலில் சரித்தபோது, அந்த இருட்டில் கண் திறந்து பார்த்தாள் குழந்தை.
“வீடு...” என்றான் அவன்.
“மண் மேடு... எங்கப்பா?” அவர்கள் வீட்டருகே ஒரு சாலையில் புல்டோசர் வைத்து மண்ணைத் தோண்டிப் பெரிசாய்க் குவித்து வைத்திருந்தார்கள். அதைப் பார்க்க அவளுக்குக் குஷியாய் இருந்தது.
“மண்ணு... நாளைக்கு” என்று ஜாக் சொல்ல, அவள் சமத்தாக ஒத்துக் கொண்டாள்.
கீழே போய் அவர்கள் இருவரும் குளிர்பதனத்தில் இருந்து இஞ்சி போட்ட பானம் எடுத்தார்கள். பிராந்தியத் தொலைக்காட்சியில் நள்ளிரவுச் செய்தி பார்த்தார்கள். கவர்னர் ஃபர்கோலோ, மத போதகர் குஷிங் இருவரும், குருசேவ் மற்றும் நாசர் பற்றி ஆவேசப் பட்டார்கள். பிறகு அவசரமாக அவனும் அவளும் படுக்கைக்குப் போனார்கள். மறுநாள் குழந்தைகளுக்காக சீக்கிரமே நாள் துவங்கி விடும். கிளாரே உடனே தூங்கிப் போனாள். அவர்கள் அத்தனை பேரையும் அவள் அந்த நாள் பூராவும் மாற்றி மாற்றி கவனித்துக் கொண்ட அலுப்பு.
இன்னிக்கு நாம அத்தனை சுரத்தா இல்லை... என்கிறாப்போல ஜாக் நினைத்துக் கொண்டான். தங்களது கடந்த காலம் பற்றி அவளுக்கு இன்னும் துல்லியமான நினைவுகள் இருந்தன. அவளுக்கு அது முக்கியமாகப் பட்டிருக்க வேண்டும். அவள் அதை கவனமாய்ச் சேமித்து வைத்திருந்தாள். பேசுகையில் அவள் சொன்ன எதோ ஒன்று அவனை இம்சைப் படுத்தி விட்டது. அந்தக் காலங்களைத் திரும்பப் பெற ஏங்கினாளோ? அந்த ஜெர்மன் பையன் அவளை சைட் அடித்தது... மெல்ல அவன் அவள் அந்தக் காலத்தில் எப்படி இருந்தாள் என நினைத்துப் பார்த்தான். பச்சைச் சாராய். பழுப்பு வண்ணக் கால்கள். தங்கள் இருப்பிடத்தில் இருந்து காலை உணவுக்காக வெளியே கிளம்பும்போது கைகோர்த்துச் செல்வார்கள். ஜீப் புழங்கிப் புழங்கித் தூசி பறக்கும் தெரு... அந்த செவிடன் போல, கிளாரே வெறுங்காலுடன் நடந்திருக்கிறாள். தாவரத் தண்டுகள் பரப்பியதன் மேலேறிப் போனாள். அவளது கைகள். அந்த உயரம்... பார்க்க சின்னப்பெண்ணாய்த் தெரிந்தாள். அவனை அவள் உலுக்கி எழுப்புவது விநோதமாய் இருக்கும். வெகு தொலைவில் அடிக்கும் காலை உணவுக்கான மணியை அவளால் கேட்க முடிந்தது. ஊரின் மத்தியில் இல்லை அவர்களது அறை. எல்லாமே அவர்களுக்கு அங்கிருந்து தூரம்தான். மின்சாரம் கிடையாது. மெழுகுவர்த்தி தான். வியாழக்கிழமை சாஃப்ட்-பால் குழுவுடன் வலப்பக்க ஆட்டக்காரனாக அவன் விளையாடுவான். வியாழன் தவிர மற்ற நாட்களில் மாலை வேளைகளில் வேலைக்கும் உணவுக்குமான அந்த அரை மணி நேர இடைவேளையில், அவள் உள்ளே படுக்கை சீர் செய்வாள். அவன் வெளியே மர நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பான். மசங்கலான வெளிச்சத்தில் அவன் டான் குவிக்சாட் வாசித்துக் கொண்டிருப்பான். அந்தக் கோடை முழுசுமாய் அவன் வாசித்த ஒரே புத்தகம். ஆனால் அந்த அரை மணி ஓய்வில் தொடர்ந்து கொஞ்ச கொஞ்சமாக அதை அவன் வாசித்தான். செப்டம்பர் மாதம் கதையின் கடைசியில் அழவும் செய்தான். தன்னை மதிக்கிற எஜமானனிடம் சாங்கோ தனது மரணப் படுக்கையில் சுயபிரக்ஞை மீண்டு பேசுகிறான். டல்சீனியா சீமாட்டியை அவர்கள் தேடிப் பார்க்கலாம். ஒருவேளை எந்த வேலியோரமாகவும் அவளை அவர்கள் கண்டுபிடிக்க வாய்ப்பு இருக்காதா? கிழிசல் உடைகளில்... அவ எந்த நிலையில் இருந்தாலும் எப்போதும் ராணிதான் அவர்களுக்கு. அவர்களின் அந்த அறையைச் சுற்றிலும் நெட்டுக் குத்தாய் விரைத்து நிற்கும் வெள்ளை பைன் மரப் பட்டைகள். சன்னல்கள் கிடையாது. திரைகள் கிழிந்து கிடந்தன. ரேழியைத் தாண்டி நடந்தபோது தரையில் சிதறிக் கிடக்கும் குச்சிகளும் இலை தழைகளும்.. அவற்றின் இடையே நடக்கையில் எதிர்பாராமல்... அவன் தேடியது, கிடைத்தே விட்டது. சட்டென தோள் விரைக்க நிமிர்ந்தான். “கிளாரே” என மென்மையாய் அழைத்தான் அவன். தூக்கத்தில் இருந்து அவளை எழுப்பாத மென்மை. சொன்னான். “பிரிக்ஸ். வால்ட்டர் பிரிக்ஸ்.”
storysankar@gmail.com
919789987842 - 91 9445016842

Saturday, March 2, 2019


எஸ்.சங்கரநாராயணன்

ரவணனுக்கு நினைவு திரும்பியபோது தொடைவரை காலை வெட்டி எடுத்திருந்தார்கள்.
வேறு வழியில்லை. வலது கால் அத்தனைக்கு சேதமாகியிருந்தது. அவனே தடுமாறி நடந்து உருண்டு தவழ்ந்து, எப்படியெல்லாம் முடியுமோ அத்தனை போராட்டங்களுக்குப் பின், வரும் வழியில், கண்டெடுக்கப் பட்டிருந்தான். மீட்பு ஹெலி பார்த்ததும், அடடா, அவனுக்குத்தான் என்ன உற்சாகம்.
அவன் மீட்கப்பட்டான். அதற்குள், காலில் குண்டு பாய்ந்த இடம் நீலம் பாரித்து அழுக ஆரம்பித்திருந்தது. ஒரு கெட்ட வாசனை வந்தது. வாந்தி வரும் போலிருந்தது. அவன் எட்டு நாளாய்ச் சாப்பிட்டிருக்கவில்லை. எட்டுநாள் என்பதே உத்தேசக் கணக்கு தான். நாள் தேதி கிழமை அனைந்தும் மறந்திருந்தான். காலமே உறைந்து கிடந்தது அங்கே. உணவு எடுக்கவும் இல்லை. அதனால் வாந்தி எடுக்கவும் தெம்பு இல்லை. திணறலாய் இருந்தது. உணவு கையிருப்பில் இருந்தது தீர்ந்து போயிருந்தது. ஒரு கடி கடித்துவிட்டு அப்படியே பத்திரப்படுத்திக் கொள்வான். தண்ணீர் கிடையாது. பனியே தண்ணீர். குளிரோ உடலை வாட்டியெடுக்கிறது. கடுமையான ஜுரம். எழுந்து கொண்டால் உடலே வெடவெட வென்று அதிர்ந்தது. கண்ணையே திறக்க முடியாமல் அப்படியே பாதி மயக்கம், பாதி நினைவாய்க் கிடந்தான். தானாகவே கண்ணயர்ந்து விடுவான். பிறகு தானாகவே விழிப்பும் வரும். பதட்டமாய் இருக்கும். ஜுர வேகத்தில், முனகிக் கொண்டு கிடந்தான்.
கண் நிறையப் பீதியுடன், மேலே அதோ ஹெலி என்று பார்த்ததும் உடலெங்கும் பரவசம் வெட்டியது. இருக்கிற சக்தியெல்லாம் திரட்டி அந்தப் பிரதேசமே அதிர ஒரு சத்தமெடுத்தான். கிறுக்குப் பிடித்த நிலை அது. உன்மத்த நிலை... ஹெலி வந்திறங்கி அவனைத் தொட்டுத் தூக்கிய நேரம் அவனிடமிருந்து வலி தாளாததோர் அலறல் எழுந்தது. தூக்கியவனின் எலும்புக் குருத்துக்குள் குளிரெடுத்தது. அத்தோடு சரவணன் மயக்கமாகிவிட்டான்.
கால் வெட்டி எடுக்கப்பட்டது சரவணனுக்குத் தெரியாது. வலி மெல்ல உள்ளிருந்து குக்கர் ஆவி போல விநாடிக்கு விநாடி உச்சம் கொண்டு வெடித்து விடுவது போல அவனைப் பாடாய்ப் படுத்தியது. உடம்பையே பாம்பாய்ச் சுருட்டி விரித்தது வலி. படுக்கையை, கால் கட்டுக்களைப் பிய்த்தெறிய ஆவேசம் கொண்டான். அலறினான்.
நர்ஸ் வந்து, வலி வரும்போது அலறாமல் கடித்துக் கொள்ள, அவனுக்கு ரப்பர் துண்டு தந்தாள். தாள முடியாத வலி இருப்பது நல்லது. நரம்புகள் வேலை செய்வதின் அடையாளம் அது... புன்னகை செய்கிற அவளை ஓங்கி அறைய வேண்டும் போலிருந்தது.
கொந்தளிப்பு அடங்க ரெண்டு நாளானது. வலியைப் பொறுத்துக் கொள்கிற கட்டுப்பாடு வந்தது மெல்ல. மனசில் மெதுவாய் நிஜம் உறைத்தது. அடாடா, இங்கே வந்து சேர்ந்த நாள் முதலாய் நான் ஒரு மிருகம் போலவே நடந்து கொண்டிருக்கிறேன். என் காலைச் சரியான நேரத்தில வெட்டி எறிந்து என் உயிரைக் காப்பாற்றி இருக்கிறார்கள் இவர்கள். இவர்களைப் பாடாய்ப் படுத்தியிருக்கிறேன்... வெட்கமாய்ப் போயிற்று. மறுமுறை நர்ஸ் வந்தபோது அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு மன்னிப்பு கேட்டான். அப்போதும் புன்னகைத்தாள் அவள். காயத்தைப் பஞ்சால் ஒற்றுவது போன்ற புன்னகை.
உலகம் ஆயுதங்களால் அல்ல, புன்னகைகளால் ஆளப்படுகிறது. இதுநாள் வரை நான் என்னைப் பற்றியே கவலைப்பட்டு, என் பிரச்னையையே பெரிதுபடுத்தி அழுது அரற்றிக் கொண்டிருந்தேன். என் இழப்பையே நான் உணர்ந்து திகைத்துக் கொண்டிருந்தேன். நடந்தவை எதிர்பாராதவையே. வருத்தத்துக்குரியவையே... என்றாலும் இன்னும் வாழ ஏராளமாய் மிச்சம் உள்ளது.
குனிந்து தனது வெட்டப்பட்ட கால் பகுதியைப் பார்த்தான். கால் வெட்டப்பட்ட உணர்வே இல்லை. கால் இருப்பதாகவும், விரல்கள் வரை வலிக்கிறதாகவுமே உணர்ச்சிகள் மூளையில் பதிவு பெற்றன. மனம் இன்னும் காலை எடுத்ததைப் பதிவு செய்ய மறுத்தது.
முதுகுப் பக்கம் படுக்கையை உயரவாக்கில் சற்று சாய்த்து வசதி செய்து தந்திருந்தாள் நர்ஸ் ஜுலி. அதென்னமோ கிறித்தவர்களும், மலையாளிகளுமே எங்கும் எங்கெங்கிலும் நர்ஸ் வேலைக்கு வருகிறார்கள். அதற்கான அபரிதமான பொறுமை அவர்களிடம் இருக்கிறது.
படுக்கையோடு கட்டிக் கிடந்தான் அவன். நர்ஸால் ஆட்டுவிக்கப்படும் குழந்தை போல அவன் கட்டுப்பட்டுக் கிடந்தான். நான்கே நாளில் அவனிடம் ஏற்பட்ட அந்த மாற்றங்கள் ஜுலிக்கும், இதர மருத்துவர்களுக்கும் திருப்தி தந்தன. டாக்டர் தாராகூட கொஞ்சம் கவலையுடன், “அத்தனை சிரமத்துடன் வலியைப் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை” என்று மென்மையாகச் சொன்னாள். ஆனால் பிறகு இவன் தூக்கத்தில்கூட அரற்றவே இல்லை.
ஆ. இதுதான் சண்டை, என நினைத்துக் கொண்டான். சண்டையில் அவன் முதல் அனுபவம் இது. டேராடூனில் பயிற்சி முடிந்து ஆறேழு மாதத்தில் எல்லையில் அவன் தேவைப்பட்டான். மற்றெந்த சிப்பாயையும்விட அவனுக்கு அதில் தனி உற்சாகம் இருந்தது. இந்த ஒரு நிலைமைக்காக மட்டுமே நான் தயார் செய்யப்பட்டேன் – எனத் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.
இளமையின் காட்டாற்று வேகம். கோபம். தினவு... சரி, நாம் யார் நிரூபிப்போம். சிங்காரிக்கு அவன் எழுதிய கடிதத்தில் அந்த ஆவேசம் இருந்தது. நம்மை அவர்கள் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட்டார்கள். நம் பொறுமையைத் தவறாகக் கணித்துவிட்டார்கள் – என்றெல்லாம் மனைவிக்கு எழுதியது... இப்போது வேடிக்கை போலிருந்தது.
சிங்காரிக்கு தகவல் தெரிந்திருக்கும். அவளிடமிருந்து கடிதம் இந்த வாரம் வரலாம்.... எல்லைப் பகுதியில் வாரம் ஒரு நாள் கடிதம் வரும். எத்தனை உற்சாகமான நாள் அது. அத்தனை சிப்பாய்களும் பூரித்துத் திரிவார்கள். அழுகையும் சிரிப்புமாக அவர்கள் கடிதங்களைச் சிலபோது பரிமாறிக் கொள்வதும் உண்டு. அவனுக்கு அது பிடிப்பதில்லை. புகைப்படம்கூட பர்சில் அவன் வைத்துக் கொள்ள மாட்டான். அதான் நெஞ்சிலேயே இருக்கிறாளே, பிறகென்ன, என்றிருக்கும்.
அவன்மேல் அவள் உயிரையே வைத்திருந்தாள். அவன் ஊருக்குத் திரும்பும் போதெல்லாம் எத்தனை வக்கணையாய்ச் சமைத்துப் போடுவாள். சிங்காரித்துக் கொள்வாள்... எங்காவது வெளியே போனால் ஊரே அவர்களைப் பார்த்து கண் விரித்தது... வீட்டுக்கு வந்ததும் கணவனை உட்கார வைத்து அவசரமாய்ச் சுற்றிப் போட்டாள். “உங்க நடையே தனி அழகு... மிலிட்டரி நடை. அதான் அவ அவ கண்ணு போடறாளுக.” அவன் சிரிப்பான்.
கால் எடுக்கப்பட்டுவிட்டது. பெரும் துரதிர்ஷ்டமான விஷயம்தான். இப்போது இப்படி ஊர் திரும்பவே யோசனையாய் இருந்தது. அட இதை அவள் எப்படித் தாங்கிக் கொள்வாள் என்று அனுமானிக்க முடியவில்லை. பரிதவித்து தந்தி வந்த நாள்முதல் தனியே உட்கார்ந்து அழுது கொண்டிருப்பாள்.
உடனே அவனுக்கு ஊர் வேட்கை எழுந்தது. “அழாதே சிங்காரி... நான் பிழைத்து விட்டேன் அந்த மட்டுக்கு...” என்று கண்ணைத் துடைத்துவிட வேண்டும் போலிருந்தது. எனக்குக் கால் போய்விட்டது... இருந்தாலும் நீ இருக்கிறாய் உதவிக்கு. உன்னைவிட இந்தக் கால் பெரிதல்ல... என்றெல்லாம் மனசுக்குள் பேசிக் கொண்டு, என்னென்னமோ யோசித்துக் கொண்டு படுத்திருந்தான்.
ஊரில் செய்தி பெரும் பரபரப்பைக் கிளப்பியிருக்கும். சண்டையில் அவன் காணாமல் போன விவரம் அறிந்த போதே, அந்தத் தந்தி வந்த போதே அவள் மயக்கம் போட்டு விழுந்திருப்பாள். எப்படி அவளை சமாதானப் படுத்தினார்களோ? அவனுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றேகூட அவள் படும் பாடு சகிக்க வொண்ணாதது...
“எப்ப நான் ஊர் திரும்ப முடியும் டாக்டர்?” என்று ஆர்வமாய் அவள் முகத்தைப் பார்க்கிறான்.
“அதுக்குள்ளயா? காயமே இன்னும் ஆறல்ல...” என்று டாக்டர் தாரா சிரித்தாள். “பெண்டாட்டி ஞாபகம் வந்திட்டதா?” சிரிக்கும் போது அவள் கண்கள் என்னமாய் மலர்கின்றன... அடிக்கடி அவளைச் சிரிக்க வைக்க வேண்டும் போலிருந்தது.
“அந்த மட்டுக்குத் தப்பிச்சிட்டிங்க, உயிருக்கு ஆபத்து இல்லாம, அதைப் பாருங்க” என்றாள் தாரா.
“இனி புண் பூரணமா ஆறி, செயற்கைக் கால் பொருத்தி, உங்களுக்கு நடக்கச் சொல்லிக் கொடுத்து, பழக்கி அனுப்பணும்...”
அது சரித்தான், என்று தலையாட்டிக் கொண்டான். போர் விதவைகள் மறுவாழ்வு சங்கத்தில் இருந்து மலர்க்கொத்து தந்து பார்த்துவிட்டுப் போனார்கள். நிறையப் பேர் சின்ன வயசுப் பெண்கள், என்று பார்க்க மனசுக்குக் கஷ்டமாய் இருந்தது. அவர்கள் விரைவில் அவன் குணமடைய வாழ்த்துச் சொல்லிச் சிரித்த போது அந்தச் சிரிப்புக்குள்ளும் ஆழமாய் ஒரு சோகம் இருந்ததை நரம்பில் அதிர்வுடன் உணர்ந்தான்.
“நீங்கள் விரும்பினால் உங்கள் மனைவியை எங்கள் செலவில் அழைத்து வந்து உங்களுக்கு ஆறுதலாய் அருகில் இருக்கச் செய்ய முடியும்...” என்று ஒருத்தி இந்தியில் சொன்னாள். “நல்லது. வேண்டாம்...” என்றான் அவசரமாய். சாதாரணமாகவே சிங்காரிக்கு ஆஸ்பத்திரி என்றால் தலைசுற்றும். அதிர்ச்சிகளுக்கு ஏற்றவளே அல்ல அவள்.
அதிலும் இங்கே... அவன் சுற்று முற்றும் பார்க்கிறான். எங்கும் காயம் பட்ட வீரர்கள். கட்டில்கள் நிரம்பி வழிகின்றன. கை போனவர்கள். கால் இழந்தவர்கள். ஐயோ ஒருவன் கண்களைச் சுற்றிக் கட்டுப் போட்டிருக்கிறது. கண் மீளுமா தெரியவில்லை... நேற்றுத்தான் வந்தான் அவன். அவனுக்கு என் நிலைமை பரவாயில்லை.
இந்தக் காட்சிகளை சிங்காரி தாளமாட்டாள். தினம் தினம் புதுசு புதுசாய் ஆட்கள் வந்திறங்கிக் கொண்டேயிருக்கிற இந்தப் பரபரப்பில், பேரும் ஊரும் பாஷையும் தெரியாமல்... இங்கே வந்து, அழுதழுது என்னையும் பயமுறுத்திவிடுவாள். “ரொம்ப நன்றி. அவளுக்கு இங்கே வசதிப்படாது...” என்றான் அந்த இளம் விதவையிடம்.
“ஏன்? நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம்... இட வசதிகூட எங்கள் பொறுப்பு” என்கிறாள் அவள்.
“நீங்கள் ரொம்ப அருமையானவர். நன்றி” என்று கைகூப்பினான்.
சிங்காரிக்கு ஒரு கடிதம் போட்டான். எழுத அவனால் முடியவில்லை. கையெங்கும் சிராய்ப்புகள் இன்னும் ஆறவில்லை. இங்கே வந்து பத்து நாளாயிற்று. சிராய்ப்புகள் காயவே நாளாகும் போலிருந்தது. இனி கால் குணமாகி... மாதங்கள் எடுக்கலாம், என்றிருந்தது.
அந்த விதவைகளில் ஒருத்தி – ஈஸ்வரியாம். அவள் கணவன் கேப்டன் என்றும், நான்கு நாள் முன்புதான், போரில் இறந்து போனான் என்றும் சரவணன் அறிந்தான். அதையெல்லாம் புறந்தள்ளி விட்டு குனிந்து அவன் சொல்லச் சொல்ல அவள் எழுதத் தயாராய்க் காகிதத்துடன் உட்கார்ந்திருந்தது பிரமிப்பாய் இருந்தது. எனக்கு இப்படி ஒரு மரணம் நிகழ்ந்தால், சிங்காரியால் தாள முடியாது... எத்தனை சுருக்காய் இவள் பிற ஜவான்களுக்கு உதவ தன்னை இணைத்துக் கொண்டுவிட்டாள், என்று ஆச்சரியமாய்ப் பெருமையாய் இருந்தது.
மனைவிக்கான கடிதத்தை இன்னொரு பெண், அதுவும் இளம் பெண் – விதவை – அவள் மூலம் எழுதுவது சங்கடமானது. துயரகரமானது. கேப்டனுடன் தனது நினைவுகளை அவள் மீட்டிக் கொண்டபடியே எழுதுவாளோ? அவனுக்கு வருத்தமாய் இருந்தது. அதுபற்றி அவள் அலட்டிக் கொள்ளாதது அவளது பெருந்தன்மை.
அது ஒரு சம்பிரதாயக் கடிதம். அலுவலக அளவில் உனக்குத் தந்தி கொடுத்திருப்பார்கள். எனக்கு வலது காலைத் தொடை வரை எடுத்துவிட்டார்கள். என்ன செய்வது... ஆரம்பத்தில் திகைப்பாய்த்தான் எனக்கும் இருந்தது. அதுபற்றி வருந்த வேண்டாம். நீ தைரியமாய் இருக்க வேண்டும். விரைவில் நான் திரும்பி வந்து விடுவேன். இங்கே எனக்கு நன்றாக வைத்தியம் பார்க்கிறார்கள். நல்லபடியாக கவனித்துக் கொள்கிறார்கள்... ‘பிரத்யேக நல விசாரிப்புகள்’ என்றெல்லாம் எழுதக் கூச்சமாய் இருந்தது. ‘அவ்வளவுதான்’ என்றான் தயக்கமாய். “உங்கள் உதவி மகத்தானது” என்று கைகூப்பினான்.
“ம். நீங்கள் தேவையான உதவிகளைக் கேட்கலாம். அமைதியாய் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். விரைவில் பூரண குணமடைந்து விடுவீர்கள், வாழ்த்துக்கள்.” அவள் போய்விட்டாள்.
அவனை ஐசியூவில் இருந்து வெளிப்படுக்கைக்கு மாற்றிவிட்டார்கள். ஐசியூ அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தது. இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் அந்த ஆஸ்பத்திரி பரபரப்பாகவே இருந்தது.
சாதாரண நாளிலேயே அப்படித்தான். போர், நிலைமையை இன்னும் உக்கிரமாக்கி இருந்தது. சாவுகள் சகஜமாக இருந்தன. சாவுகள் நிகழ நிகழ, பக்கத்துப் படுக்கைக்காரன் – அவனைவிட முக்கியமாய், அவனது குடும்பத்தாரின் பயம் அதிகரித்தது... நிச்சயமாய் சிங்காரி வர வேண்டாம் என்று உறுதி செய்து கொண்டான்.
எல்லைப் படையினருக்கு சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் என்று ரேடியோ பாடல்களை ஒலிபரப்பியது. எல்லா மொழிகளிலும் பாடல்கள் இருந்தன. இடையிடையே போர் நிலவரம் பற்றி உற்சாகமான செய்திகள் சொன்னார்கள். எல்லையில் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட இடங்களை பாதிப் பகுதிக்கு மேல் மீட்டாகிவிட்ட தகவல் அறிந்து சரவணன் சந்தோஷப்பட்டான். காதருகே ரேடியோ வைத்துக் கொண்டு கண்மூடிப் படுத்திருப்பது ஓரளவு இதமாய் இருந்தது.
செய்திகள் வாசிக்கும்போது அந்த வார்டே பரபரத்தது. சிப்பாய்களும் அவர்களின் உறவினர்களும் பரபரப்படைந்தார்கள். கூடி நின்று கொண்டார்கள். காணாமல் போனவர்கள், காயம் பட்டவர்களின் பெயர்கள், உயிரிழந்த ஜவான்கள் பட்டியல், என்று வாசிக்கும் தோறும் அங்கே பெரும் அமைதி நிலவியது. தனக்குத் தெரிந்தவர்கள் பெயர்கள் வரும் போதெல்லாம் அவர்களிடையே விதவிதமான உணர்ச்சிகள் அலையோடின. இப்படித்தான் ஊரிலும் இருக்கும், என நினைத்துக் கொண்டான்.
5120 மீட்டர் சிகரத்தைப் பிடிக்கிற முயற்சியில்தான் சரவணன் காயம் பட்டிருந்தான். சிகரம் மீட்கப்பட்ட விவரத்தை அவன் கேட்டு அறிந்து கொண்டான். எப்போதும் படுத்துக் கிடப்பது அலுப்பாய் இருக்கும். கால் செயலிழந்தது பரவாயில்லை... கைகளுக்கும் வேலை இல்லை. மூளைக்கும் வேலை இல்லை. யாரிடமும் கலகலப்பாய்ச் சிரித்துப் பேசிப் பழகியவனும் அல்ல அவன்.
கண்ணை மூடி என்னவாவது யோசித்துக் கொண்டு கிடப்பான். ஊரில் கிடந்தால் இப்படி ஆசுவாசமாய்க் கிடக்க முடியாது. யாராவது வந்து பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பார்கள். அட இவள் அழுகையை எப்படி சமாளிப்பது, என்று திகைப்பாய் இருக்கும். அவன் பூரணமாய்க் குணமானபின் ஊருக்குப் போக முடிவு செய்தான்.
அந்த வாரம் சிங்காரியின் அப்பாவிடமிருந்து கடிதம் வந்தது. சேதி கேட்டு சிங்காரி துடித்துப் போனதாகவும், உண்ணாமல் உறங்காமல் தவிக்கிறதாகவும் எழுதியிருந்தார். பாவம் இந்த வயதான காலத்தில் அவர்தான் இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. பெண்ணை நினைத்தாலே அவர் மனம் கசிந்தது. எந்த விஷயத்தையும் அவள் அப்பாவிடம் மறைத்ததேயில்லை. எதொண்ணுத்துக்கும் அவரிடம்தான் யோசனை கேட்பாள்.
அவர் கடிதம் ரொம்ப வருத்தப்பட வைத்துவிட்டது. காயம் பற்றிய நிலவரத்தை – உண்மையைச் சொல்லுங்க மாமா. நாங்க உங்கள நம்பித்தான் இருக்கிறோம், என்று சிங்காரியும் எழுதியிருந்தாள். அவளையே நேரில் பார்ப்பது போலிருந்தது அவனுக்கு.
உணர்வுபூர்வமான சிறு உலகம் அது. அதுவும் அவனுக்கு வேண்டித்தான் இருந்தது. போர்க்களத்தில் பொங்கியெழும் தூசியில், திடும் திடும் என்று விழும் குண்டுகளின் உலகம் அவள் அறியாதது. கரப்பான் பூச்சிக்கே அவள் பயப்பட்டாள்... தவளைக்குப் பயப்பட்டாள். ஹா, ஹா, அவளுக்குப் பேய் பிசாசு பற்றிய பயங்களும் அதிகம்... அவனுக்குச் சிரிப்பாய் இருக்கும்.
சிலருக்கு சும்மாவாச்சும் அழுது அரற்றுவது பிடிக்கிறது. சிங்காரி அந்த வகை... இப்போது அவளைச் சமாளிக்க முடியாது. என்னை நேரில், அதுவும் செயற்கைக் காலோடு, அல்லது தோள்க் கட்டைகளோடு பார்த்தால்... அவனால் அதை யோசித்தே பார்க்க முடியவில்லை.
அவர்களுக்கு ஒரு குழந்தை இருந்திருக்கலாம், என்றிருந்தது. அவள் மனசு சற்று அதில் திரும்பும். எதற்கும் வழியில்லாமல் இந்த சோகத்தை அவள் வாழ்நாள் பூராவும் சுமந்து திரிய வேண்டியிருந்தது.
இப்போது கையால் பிடித்து எழுத ஓரளவு முடிந்தது. தான் தெம்பாய் இருப்பதாகவும் விரைந்து குணமாகி வருவதாகவும் சரவணன் எழுதினான். என்னைப் பற்றி நினைத்து நினைத்து வருத்தப்படக் கூடாது, என்றும், உடம்பைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் குறிப்பிட்டான். சற்று வெட்கத்துடன், அன்பு முத்தங்கள், என்று எழுதியபோது, தனக்கே சிரிப்பு வந்துவிட்டது.
அகில இந்திய வானொலியில் ஊரிலானால் நேயர் விருப்பம் நிகழ்ச்சியில் பாட்டுக்கு முன்னால் விரும்பிக் கேட்ட நேயர்கள் பேர் சொல்வார்கள் – எப்பவாவது அதில் விராலிமலை சரவணன், என்கிற மாதிரி பேர் சொன்னால், சிங்காரி சிரிப்பாள். “நீங்களா எழுதிப் போட்டது?” என்று கிண்டலடிப்பாள். அவளது சிரிப்பு அவனுக்கு ஆச்சரியமாய் இருக்கும். இப்போது அவன் எதிர்பாராத ஒரு விஷயம் நடந்தது.
செய்திகளில், இறந்துவிட்ட வீரர்களில் ஒரு பெயராக “விராலிமலை சரவணன்” என்று ஒரு பெயர் சொன்னார்கள். எந்தப் படை தெரியவில்லை.
இது எந்தப் பக்க விராலிமலை தெரியவில்லை.
அன்றிரவு அவன் நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது, ஊரில் இருந்து தந்தி வந்தது.
“தந்தியா, எனக்கா?” என்று பதட்டமாய் வாங்கினான். சிங்காரியின் அப்பா தந்திருந்தார்.
“உங்கள் கடிதம் இப்போது, தாமதமாக வந்தது. அதற்குள் வானொலிச் செய்தி கேட்டு, சிங்காரி பதறிப் போனாள்... சிங்காரி நேற்றிரவு மண்ணெண்ணெய் ஊற்றித் தற்கொலை செய்து கொண்டாள்.
சத்தம் வராதிருக்க அவசரமாய் ரப்பர் துண்டை எடுத்துக் கடித்தான்.
நன்றி தாமரை மாத இதழ்
(யுத்தம் - சிறுகதைத் தொகுதி)
storysankar@gmail.com
91 9789987842

Sunday, February 24, 2019

உவகச் சிறுகதை / ஜப்பான்
நன்றி - மகாகாவி ஜனவரி 2019 இதழ்

ஜே

யாசுனாரி கவாபாட்டா
தமிழில் எஸ். சங்கரநாராயணன்

வைகறைப் பொழுதில் இருந்தே ஜே உரக்கப் பாட ஆரம்பித்திருந்தது.
மழைத் தடுப்பான கதவுகளை அவர்கள் ஒதுக்கித் திறந்தார்கள். பைன் மரத்தின் கீழ்க் கிளையில் இருந்து மேலெழுந்து அது பறந்ததை எல்லாரும் பார்த்தார்கள். ஆக அது திரும்பி வந்திருந்த மாதிரிதான் பட்டது. காலை உணவுவேளையின் போது அதன் சிறகடிப்பு கேட்டது.
“ஐய அந்தப் பறவை ஒரு இம்சை.” தம்பி எழுந்துகொண்டபடியே சொன்னான்.
“சரிடா சரிடா” என அப்பத்தா அவனை அடக்கினாள். “அது தன் குஞ்சைத் தேடுதுடா. நேத்து அதன் குஞ்சு கூட்டில் இருந்து கீழ விழுந்திட்டது போல. நேத்தி அந்தி சாயறவரை அது இங்கிட்டும் அங்கிட்டுமா பறந்துக்கிட்டே யிருந்தது. குஞ்சு எங்கன்னு அது இன்னும் கண்டுபிடிக்கலையோ என்னவோ? ச். என்ன நல்ல அம்மா அது, இல்லே? காலை வெளிச்சம் வந்த ஜோரில் திரும்ப என்ன ஏதுன்னு பாக்க வந்திருக்கு.”
“அப்பத்தா அழகா எல்லாம் புரிஞ்சிக்கறா” என்றாள் யோஷிகோ.
அப்பத்தாவின் கண்கள் ஒண்ணும் தரமில்லை. ஒரு பத்து வருசம் முன்னாடி அவள் ‘நெஃப்ரைட்டிஸ் ஒன்’ வந்து சிரமப்பட்டாள். அதைத் தவிர, அவளுக்கு உடம்புக்கு வந்ததே கிடையாது. என்றாலும் பள்ளிச்சிறுமியாய் இருந்த காலத்தில் இருந்தே அவளுக்கு கேடராக்ட், கண்புரை இருந்தது. மங்கல் மசங்கலாய்த் தான் அவளது இடது கண்ணில் பார்வை இருந்தது. இப்போது சாதக் கிண்ணத்தையும் சாப்ஸ்டிக்குகளையும் யாராவது அவளுக்குக் கையில் எடுத்துத் தர வேண்டி யிருக்கிறது. வீட்டுக்குள் பழகிய இடங்களில் அவள் சகஜப்பட்டாள் என்றாலும் தோட்டத்துக்குத் தனியே அவளால் போக இயலாது.
வெளியே பார்க்கிற கண்ணாடித் தள்ளு கதவுகள் பக்கமாக சில சமயம் அவள் வந்து உட்கார்வாள். அல்லது நின்றுகொண்டே கூட சன்னல் வழியே வரும் சூரியக் கதிர்களை விரல்களால் தள்ளினாப் போல அசைத்தபடியே வெளியை வேடிக்கை பார்ப்பாள். இங்கே அங்கே என்று பார்வையை ஓட்டியபடியே அப்படி வெறித்துப் பார்ப்பதே மொத்த வாழ்க்கைக்குமாகவும் இனி இருக்கிற பொழுதுக்குமாகவும் அவள் கைக்கொண்டாள்.
அந்த மாதிரி சந்தர்ப்பங்களில் யோஷிகோவுக்கு அப்பத்தாவையிட்டு பயமாய் இருக்கும். அப்பத்தாவின் பின்பக்கம் போய் அவளைக் கூப்பிட உந்தப் படுவாள். என்றாலும் சந்தடி செய்யாமல் நழுவி விடுவாள்.
கிட்டத்தட்ட பார்வை இல்லாத அப்பத்தாதான், ஜே பறவையின் குரலைக் கேட்டவள், அதன் நிலைமையை நேரிலேயே பாத்தாப்போலப் பேசுகிறாள். யோஷிகோவுக்கு ஆச்சர்யமான ஆச்சர்யம்.
காலை உணவு முடிந்து பண்ட பாத்திரங்களை எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஜே பக்கத்து வீட்டுக் கூரையில் இருந்து கூவல் எடுத்தது.
புழக்கடைத் தோட்டத்தில் ஒரு வாத மரம் இருந்தது. ரெண்டு மூணு பெர்சிம்மன் மரங்களும். அந்த மரங்களை அவள் பார்த்தாள். ரொம்ப மெல்லிய சாறல், மரத்தின் அடர்த்தி இல்லாமல் தனியே அதைப் பார்த்தால் மழை பெய்வதே கண்ணில் படாது.
ஜே வாத மரத்துக்கு மாறிக் கொண்டது. பிறகு தாழ இறங்கி ஒரு சுற்று பறந்து விட்டு திரும்ப கிளைக்குப் போனது பாடிக் கொண்டே.
தாய்ப் பறவை, அதன் குஞ்சு இந்தப் பக்கம் தான் எங்கோ இருக்கிறது என்பதால் அதனால் அங்கேயிருந்து போக முடியவில்லையோ?
அவளுக்குக் கவலையாய் இருந்தது. யோஷிகோ தன் அறைக்குப் போனாள். காலைக்குள் அவள் தயாராக வேண்டும்.
கண்ணாடி முன்னால் போய் அமர்ந்தபடி அவள் விரல் நகங்களை, நகங்களில் வெள்ளைத் திட்டுகளாய்ப் பூ விழுந்திருந்ததைப் பார்த்தாள். நகங்களில் பூ விழுந்தால், எதும் கிடைக்கும் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் அவள் செய்தித்தாளில் வாசித்திருக்கிறாள். அது வைட்டமின் ‘சி’யோ எதுவோ, குறைந்தால் அப்படி பூ விழுகிறது. ஓரளவு திருப்தியாகவே அவள் அலங்காரம் செய்து கொண்டாள். அவளது புருவங்களும் அதரங்களும் மகா கவர்ச்சிகரமாக ஆகியிருந்தன. அடடா அந்த கிமோனோ, அதுவும் அட்டகாசம்.
அம்மா வந்து அவளுக்கு உடை உடுத்த உதவ வரட்டும் என காத்திருக்கலாம் என்றுதான் நினைத்தாள். பிறகு காத்திருப்பானேன், நல்லது. நானே உடுத்திக்கறேன், என முடிவு செய்துகொண்டாள்.
அவங்க அப்பா அவர்களை விட்டு தனியே வாழ்ந்து வந்தார். இப்போது அப்பாவுடன் இருப்பது அவர்களுடைய சின்னம்மா.
அப்பா முதல்மனைவியை, அவர்களின் அம்மாவை விவாகரத்து செய்தபோது யோஷிகோவுக்கு வயது நாலு. தம்பிக்கு ரெண்டு. அப்பா அவளை விவாகரத்து ஏன் செய்தார், என்ன காரணம்? அம்மா வெளியே போகையில் பளபளவென்று உடையணிந்து பகட்டு காட்டினாள் என்றும், ஊதாரி என்றும் காரணம் சொன்னார்கள். ஆனால் யோஷிகோவுக்கு யூகம் வேறு மாதிரி இருந்தது. காரணம் அதைவிடப் பெரியது. அதைவிட ஆழமானது, என்றிருந்தது.
தம்பிக்காரன் குழந்தையாய் இருந்தபோது அம்மாவின் ஒரு புகைப்படத்தைக் கண்டெடுத்தான். அதைக் கொண்டுவந்து அப்பாவிடம் காட்டினான். அப்பா வாயே திறக்கவில்லை, என்றாலும் அவர் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது. அந்தப் படத்தைச் சுக்கு நூறாகக் கிழித்துப் போட்டுவிட்டார்.
யோஷிகோவுக்கு பதிமூணு வயசாகையில், புது அம்மாவை அவள் வீட்டுக்கு வரவேற்றாள். பின்னாட்களில் அவள் நினைத்துக் கொண்டாள், எனக்காகத் தான் இந்தப் பத்து வருடங்களாக அப்பா மறுமணம் முடிக்காமல் தனிமை காத்தார். சின்னம்மா நல்ல மனுசிதான். இல்லத்தில் அமைதி எந்த அளவிலும் பங்கப் படாமல் தொடர்ந்தது.
தம்பி மேல்நிலைப் பள்ளிப் படிப்பு என்கிற இளவாலிப வயசுக்கு வளர்ந்தான். ஒரு விடுதியில் வெளியே தங்க வேண்டியதானது. அப்புறந்தான் சின்னம்மாவையிட்டு அவனது பார்வை குறிப்பிடத் தக்க அளவில் மாற ஆரம்பித்திருந்தது.
“அக்கா, நான் நம்ம அம்மாவைப் பாத்தேன். அவளுக்கு இன்னோரு கல்யாணம் ஆகி, இப்ப அசபுவில் இருக்கா. அக்கா, நம்ம அம்மா நிசமாவே ரொம்ப அழகு. என்னைப் பாத்ததுல அவளுக்கு ரொம்ப சந்தோசம்.”
திடீர்னு இதைக் கேட்டதும் அவளுக்குப் பேச வார்த்தையே வரவில்லை. முகம் வெளிறி உடம்பே ஆடிவிட்டது.
அடுத்த அறையில் இருந்து சின்னம்மா அங்கே வந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள்.
“அது நல்ல விசயம், நல்ல விசயம். சொந்த அம்மாவை நீ போயிப் பாக்கறது, அது மோசமான விசயம் இல்லை. சகஜந்தான் அது. இந்த நாள் வரும்னு எனக்கு முன்னாடியே தெரியும். அதைப் பத்தி நான் ஒண்ணும் நினைக்கல்ல.”
அப்படி அவள் சொன்னாலும் அவள் சுரத்தே குறைந்துபோய் பலவீனமாய்த் தெரிந்தாள் இப்போது. யோஷிகோவுக்கு அவளைப் பார்க்க நொந்த நூலாய், தொட்டாலே மளுக்கென முறிகிற அளவில் இத்துப்போய்ச் சிறுத்துத் தெரிந்தாள்.
தம்பி சட்டென்று எழுந்து வெளியே போய்விட்டான். அட நாயே உன்னை அறைஞ்சா என்ன, என அவனைப் பற்றி யோஷிகோவுக்குக் கோபம் வந்தது.
“யோஷிகோ, அவனை எதுவும் சொல்லாதே. நீ பேசப் பேச அவன் இன்னும் மோசமாத் தான் ஆவான்” என்று தணிந்து சின்னம்மா சொன்னாள்.
யோஷிகோவின் கண்கள் தளும்பின.
அப்பாபோய் விடுதியில் இருந்து தம்பியைத் திரும்பக் கூட்டி வந்துவிட்டார். ஆக அத்தோடு அந்த விவகாரம் முடிந்துவிடும், என யோஷிகோ நினைத்தாள். ஆனால் அப்பா சின்னம்மாவைக் கூட்டிக்கொண்டு வேறு ஜாகைக்கு, அவர்களைப் பிரிந்து போய்விட்டார்.
அதில் ரொம்பவே பயந்துவிட்டாள் யோஷிகோ. ஆண்வர்க்கத்தின் கோபத்தினாலும் ஆத்திரத்தாலும் அவள் தானே நசுஙகிப் போன மாதிரி இருந்தது. எங்களுடைய அம்மாவுடனான எங்களின் பந்தம், அதனால் அப்பாவுக்கு எங்க மேலயே வெறுப்பாகி விட்டதா? வெடுக்கென்று எழுந்துபோன தம்பி, அவன் வீம்பும் கூட அப்பாவுடையது மாதிரி தான், என்று தோன்றியது.
ஆனாலும் அப்பாவின் அந்த சோகமயமான பத்து வருடங்கள், மணமுறிவுக்கும் மறுமணத்துக்கும் இடைப்பட்ட அந்த பத்து வருடத்தின் வலி, அதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.
ஆக, அவர்களை விட்டுவிட்டு தனியே போய்விட்ட அப்பா, அவளுக்கான ஒரு கல்யாண யோசனையுடன் திரும்ப வீட்டுக்கு வந்தார். யோஷிகோவுக்கு ஆச்சர்யம்.
“உன்னை ரொம்ப சிரமப் படுத்திட்டேம்மா. உன்னோட இப்பத்தைய சூழல் எல்லாம் மாப்ளையோட அம்மாகிட்டச் சொல்லியிருக்கேன். மருமகள்ன்றா மாதிரி இல்லாமல், அங்க போயி நீ உன்னோட பால்யகால சந்தோசங்களைத் திரும்ப அடையறா மாதிரி வெச்சிக்கணும்ன்னு அவகிட்ட சொல்லிட்டு வந்திருக்கேன்.”
அப்பா இப்பிடிச் சொன்னபோது யோஷிகோவுக்கு அழுகையே வந்திட்டது.
யோஷிகோ கல்யாணம் ஆகிப் போயிட்டால், தம்பிக்கும் அப்பத்தாக்கும், அவர்களைப் பார்த்துக்கொள்ள அனுசரணையான பெண் துணை இல்லாமல் போகும். இனி ரெண்டு குடித்தனம் இல்லை, ஒண்ணுதான், என முடிவானது. அப்பா இங்கே வந்துவிட வேண்டும். பிறகு யோஷிகோ திருமணத்துக்குத் தலையசைத்தாள். அப்பாவைப் பார்த்து, அவள் கல்யாணம் என்றாலே கவலை தரும் விசயமாக நினைத்திருந்தாள். ஆனால் ஏற்பாடுகளும் பேச்சு வார்த்தைகளும் நிகழ நிகழ, கல்யாணத்தில் அத்தனைக்கு பயப்பட ஏதும் இல்லை என்று இருந்தது.
அலங்காரம் முடிந்ததும் யோஷிகோ அப்பத்தா அறைக்குப் போனாள்.
“அப்பத்தா இந்த கிமோனோவில் சிவப்பைப் பாத்தியா?”
“எதோ கலங்கலா சிவப்பு தெரியறாப்ல இருக்கு. என்னன்னு பாப்பம்” என அப்பத்தா அவளைத் தன்பக்கம் இழுத்தாள். கிமோனோவையும் அதன் நாடாக்களையும் கண் கிட்டத்தில் பார்த்தாள்.
“அடி யோஷிகோ, எனக்கு உன் முகமே மறந்து போச்சு. இப்ப உன் முகத்தைப் பார்க்க ஆசையாக் கெடக்கு எனக்கு.”
யோஷிகோ புன்னகைக்க முயன்றாள். மென்மையாய் அவள் அப்பத்தாவின் தலையை வருடினாள்.
வெளியே வந்து அப்பாவையும் வந்திருக்கிற மத்த ஆட்களையும் பார்க்கத் துடிப்பாய் இருந்தது அவளுக்கு. யாரும் இன்னும் வரவில்லை. உள்ளே அவளுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. இப்படி வெட்டியாய் எத்தனை நேரம் காத்திருக்கிறது? வெளியே தோட்டம் வரை போனாள். உள்ளங்கையை உயர்த்திக் காட்டினாள். ரொம்ப சன்னத் தூறல் தான். அவளது உள்ளங்கையே நனையவில்லை அந்த மழையில். தன் கிமோனோவை சற்று உயர்த்திப் பிடித்துக் கொண்டு அந்தக் குற்று மரங்களூடே, மூங்கில் குத்துக்கு உள்ளே என யோஷிகோ துழாவித் தேடிப் பார்த்தாள். ஆ அதோ.. செழித்து உயர்தோங்கிய புல்லுக்கு உள்ளே… அந்தக் குஞ்சுப் பறவை.
அவளது இதயப் படபடப்பு அதிகமானது. மெல்ல ஊர்ந்தாப்போல அவள் நெருங்கினாள். குட்டி ஜே தனது தலையை கழுத்துப் பக்க இறகுகளுக்குள் புதைத்துக் கொண்டது. அதனிடம் அசைவே இல்லை. அதைக் கையில் எடுக்க முடிந்தது. அதன் உடம்பில் தெம்பே இல்லை போல் இருந்தது. யோஷிகோ சுற்றித் தேடிப் பார்த்தாள். எங்கே அந்த அம்மாப் பறவை. அதைக் காணவே இல்லை.
யோஷிகோ வீட்டுக்குள் ஓடி வந்து கத்தினாள். “அப்பத்தா, குஞ்சு ஜேயைக் கண்டுபிடிச்சிட்டேன். இதோ என் கையில. ரொம்ப சோர்வா இருக்கு அது.”
“ஓ அப்பிடியா? அதுக்குக் கொஞ்சம் தண்ணி குடு.”
அப்பத்தா ரொம்ப அமைதியாய் இருந்தாள்.
சாதக் கிண்ணத்தில் கொஞ்சம் தண்ணி ஊற்றி குட்டிப் பறவையின் மூக்கை அதில் அழுத்தியபோது அது நீரை அருந்தியது. அதன் தொண்டை விடைத்து பார்க்க அழகாய் இருந்தது. பிறகு, ம், அது தேறிவிட்டதா? அது இசைக்க ஆரம்பித்தது. “கி கி கி… கி கி கி.”
தாய்ப் பறவை சந்தேகம் இல்லாமல், குஞ்சின் குரலைச் செவி மடுத்து, எங்கிருந்தோ பறந்து வந்துவிட்டது. தொலைபேசி மின்கம்பியில் வந்து அமர்ந்தவண்ணம் அது இசைத்தது. குஞ்சுப் பறவை யோஷிகோவின் கைகளில் படபடத்தபடி அது மீண்டும் பாடியது. “கி கி கி.”
“அடாடா அம்மாக்காரி வந்திட்டது எத்தனை ஜோரான விசயம்! அதை அதோட அம்மாகிட்டயே ஒப்படைச்சிரு, ஜல்தி” என்றாள் அப்பத்தா.
யோஷிகோ திரும்ப வெளியே தோட்டத்துக்குப் போனாள். தாய் ஜே தொலைபேசி மின்கபியில் இருந்து கிளம்பி கூடவே சிறிது தள்ளியே பறந்து வந்தது. ஒரு செர்ரி மர உச்சியில் இருந்து அது யோஷிகோவையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
தன் உள்ளங் கையில் இருந்த குஞ்சு ஜேயை தாய் பார்க்க என்கிறாப் போல உயர்த்திக் காட்டிவிட்டு யோஷிகோ அதைத் தரையில் விட்டாள்.
உள்ளே வந்து கண்ணாடி வழியே வெளியே தோட்டத்தை யோஷிகோ பார்த்தாள். தன் குஞ்சுவின் ஆகாயம் பார்த்த மழலை இசையைக் கேட்டு அந்த வழியைப் பின்பற்றுகிறாப் போல தாய்ப் பறவை மெல்ல கிட்டே வந்தது. பக்கத்தில் இருந்த பைன் மரத்தின் ஆகத் தாழ்ந்த கிளைக்குத் தாய் வந்தது. குஞ்சு படபடவென்று தன் சிறகை அடித்தது. பறந்து அப்படியே தாயை எட்டிவிடுகிற துடிப்புடன். தட்டுத் தடுமாறி எழும்பி பொத்தென்று விழுந்தது குஞ்சு. கீச் கீச்சென்று அதன் இசை ஓயவில்லை.
தாய்ப் பறவை இன்னும் கூட எச்சரிக்கை காத்தது. இன்னும் கீழே இறங்கி குஞ்சின் அருகே நெருங்காமல் இருந்தது.
கொஞ்சநேரத்தில் அது தன்னைப்போல குஞ்சின் பக்கத்துக்குப் பறந்து வந்தது. குஞ்சின் சந்தோசத்துக்கு அளவே இல்லை. தலையை இப்படி அப்படி அது சிலுப்பிக் கொந்தளித்தது. பப்பரக்கா என விரிந்த ரெண்டு சிறகும் நடுங்கியது அதற்கு. தாயின் அருகே வந்தது. அம்மா, சந்தேகம் இல்லாமல், குஞ்சுக்கு என எதோ உணவு எடுத்து வந்திருந்தது.
அப்பாவும், சின்னம்மாவும் சீக்கிரம் வந்தால் தேவலை, என நினைத்தாள் யோஷிகோ. அவங்க இப்ப வந்தால், இந்தக் காட்சியைக் காட்டலாமாய் இருந்தது.
(ஜப்பானிய மொழியில் இருந்து ஆங்கிலத்தில்
லேன் டன்லப் மற்றம் ஜே. மார்டின் ஹோல்மேன்.)
storysankar@gmail.com
91 97899 878421 - 91 944 501 6842