Friday, June 8, 2018


நன்றி பேசும் புதியசக்தி மாத இதழ்
அதிகாலைத் தளிர் கிரணம்


சூசா செல்யம் (ஹங்கேரி)
தமிழில் எஸ். சங்கரநாராயணன்
 ரு ரம், ஒரு பீர் தருவித்தேன். அவன்… உள்ளே நுழைந்தான், அப்படியே அந்தரத்தில் கரைந்து விடமாட்டேனா என ஆகிவிட்டது. அட நல்லூழே, இப்ப என்னைப் பார்க்க எப்பிடி இருக்கும். அவனைத் திரும்ப சந்திப்பேன் என்கிற எண்ணத்தையே எப்பவோ நான் விட்டுவிட்டேன். எத்தனையோ வருஷம் முன்னாலேயே அவன் என்னை விட்டுப் பிரிந்து போய்விட்டவன். எத்தனை வருஷம்னு எண்ணக் கொள்ளாது. வருடங்கள், மாதங்கள, நாட்கள் என இப்போது எனக்கு எதுவுமே இல்லாமல் ஆகிப்போனது. என்னிடம் இப்போது நான் என்ற பிரக்ஞையே அற்றுப் போய்விட்டது. பருவகாலங்கள், அதைப் பின்தொடர முடியும்… குறைந்தபட்சம் அதை நான் யூகம் செய்துகொள்ளலாம். இந்தக் கந்தல் உடைகளில் என் உடம்பே தகித்தால் அது கோடை. நடுக்கம் எடுத்தால் குளிர்காலம். எனக்கு வசந்தமும் இலையுதிர்வதும் ஒரே மாதிரி தான். அவன் நல்ல பையன்தான். அவனைப்போல என்னை நேசித்தவர் வேறு யாரும் இல்லை. என்னை நேசித்தவர்கள், எல்லாரும் இறந்து விட்டார்கள். அம்மா, அப்பா, எல்லாருமே. என் சொந்தக்காரர்களில் ஒருத்தர் கூட இப்போது இல்லை. அத்தை மரி, அவள்தான் என்னையும் தம்பியையும் அழைத்துக் கொண்டாள். அங்கேபோனால், நாங்கள் யூதர்கள் என்கிற பிரச்னை. யாராவது அதைக் கண்டுகொண்டால், எங்களைக் கொன்று விடுவார்கள்.
எனக்கு வயது பதிமூணு, செத்திறலாம் என்றிருந்தது அப்போது. ஆனால் என் தம்பி, அவனை யார் பார்த்துக் கொள்வார்கள்? இன்னும் ஏழு வயது தாண்டவில்லை அவன். மரி அத்தை, அவள் காலமும் முடிந்தது. மாரடைப்பு. மாநிலப் பள்ளியிடம் நாங்கள் ஒப்படைக்கப் பட்டோம். ஆரோன்கா கைகாலை உதறி அலறி முரண்டு பிடித்தாலும், நாங்கள் தனித்தனியே பிரிக்கப் பட்டோம். அத்தோடு சரி, அவனை நான் மறுபடியும் பார்க்கவேயில்லை. அந்தப் பள்ளியில் எதற்கெடுத்தாலும் அடித்தார்கள். எதிர்த்துப் பேசினாலும், பணிந்து போனாலும், ஒரு மாற்றமும் இல்லை. அடி விழுந்த மணியம் தான். இந்தா வாங்கிக்க, முட்டாள் யூதப் பொட்டையே, என அடித்துவிட்டு பிறகு தன் பாட்டுக்கு தன் சோலிக்குப் போவார்கள். எப்படியோ ஒரு சவரபிளேட் எனக்குக் கிடைத்தது. உடலை ரத்தநாளங்களை அறுத்துக் கொண்டேன். ஆனால் அந்த இல்லம் எங்கிலும் போட்டுக் கொடுக்க ஆட்கள், யாரும் எங்கயும் ஒளிய இடம் இல்லை, முழுக்க ஸ்மரணை தப்புமுன்பாக என்னைப் பிடித்திழுத்து விட்டார்கள். ஆஸ்பத்திரியில் எல்லாருமே என்னைப் பாரத்து ஆத்திரமாய்க் கத்திக்கொண்டே இருந்தார்கள். நிறுத்தவே இல்லை. குறுக்க வெட்டிக்காதேடி சனியனே, நர்ஸ் என் காதில் கிசுகிசுத்தாள். நெடுக்கு வசத்தில் தான் கிழிச்சிக்கணும். ஆக அடுத்தவாட்டி நான்… அதையும் முயற்சி செய்தேன், அவள் சொன்னது சரி. கிட்டத்தட்ட அது சோலி முடிந்தாப் போலத்தான்… ஆனால் தொடர்ந்து பல நாட்கள் எனக்கு ஐவி, இரத்தக்குழாயில் ஊசியேற்றி மருந்தும் உணவும் பாய்ச்சினார்கள். இருள்க்கலங்கலான பிரதேசமும் தாண்டி வெகு தூரம் நான் போய்விட்டிருந்தேன்…சிதறலாய் வெளிச்சங்கள், இடிமுழக்கமான குரல் ஒலிகள்… எல்லாம் தாண்டி யிருந்தேன். குளியல் அறையின் தரையில் சன்னல் பக்கமிருந்து நுழைந்து வந்த அதிகாலைச் சிறு கிரணம், ரத்தத் திட்டுகளில் பளபளத்தது. ஆரோன்காவின் வேணாங்க்கா, என்கிற கெஞ்சல். யாரோ உள்ளே இழுத்தாப் போல, நான் என் வீட்டில்… நாகிகால்லோ ஊரில், பக்சி வாலை ஆட்டுகிறது. பச்சைவண்ண சாவித்துளை போன்ற கண்ணால் சிலி, எங்க பூனை என்னைப் பார்த்தது. முற்றத்தில் திரியும் கோழிகள். எல்லாம் சுத்திவர இருக்க நான் நடுவாந்தரத்தில். சிரித்தபடி அம்மா, என்ன எழவுக்கு இதோ இங்கே, இது ஆஸ்பத்திரிப் படுக்கை, என்னைக் கொண்டு வந்தார்கள். எழுந்து நின்ற கணம் தள்ளாடியது. இல்லல்ல, டெரி, விழுந்துறப்டாது. விடுதி வார்டன் ஞாபகம்… என் வாயைத் தன் உள்ளங்ககையால் மூடியபடி என் முடியைப் பிடித்து இழுத்து தான் எழுப்புவார். ஒரு வாரம் விட்டு ஒரு வாரம் அவர் ராத்திரிப்பணிக்கு வருவார். அதைவிடவா இது கஷ்டம், என தேற்றிக் கொண்டேன். வார்டை விட்டு தள்ளாடி வெளியே வந்தேன். வராந்தா. படிகளில் இறங்கினேன். வாரோஸ்மேஜர் தெருவில் இறங்கினேன். தெருவின் குறுக்காக ஒரு பூங்கா. போய் முதல் பெஞ்சில் என் உடலைக் கிடத்தி மல்லாக்கப் படுத்தேன். மரக்கிளைகள் ஊடே கருத்த வானம் தெரிந்தது. என் மொத்த உடலுமே கிடுகிடுவென்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. என் மொத்த வாழ்க்கை, அதுவே அப்படித்தானே ஆகிவிட்டது.
அவன் புன்னகை செய்தான். புருவங்களை சற்று உயர்த்திக் கொண்டான். மெலிந்த தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டான், நம்ப முடியாமல். அப்படியே பார் சிப்பந்தி பக்கம் திரும்பிக் கொண்டான். ஒரு ரம் ஒரு பீர், அந்தப் பெண்மணிக்கு. அப்படியே எனக்கு ஒரு வோட்கா.
அவனா, இது வேறு யாராவதா, நான் குழப்பி உழப்பிக் கொள்கிறேனா? அவனை நான் கேட்க முயற்சிக்கவே இல்லை. நீ… ஜானோஸ்? பாவி நீதானா?... என் இதயம் ஒருமாதிரி கொந்தளித்தது. லேசாய் மூச்சு அடைத்தது. அவனிடம் கேட்க, பயம் எல்லாம் இல்லை, என்னவோ, சட்டென அப்படி அவனைக் கேட்க வேண்டாம் என்று இருந்தது எனக்கு. தவிரவும், பேசுவது, அதெல்லாம் என்னத்துக்கு, அவனைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அவனைக் கட்டித் தழுவி, அவன் கழுத்தில் என் முகம் புதைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் நான், அப்போது அவனுக்கும் இது நான் என்று நிச்சயமாய் அடையாளப் பட்டிருக்கும்.
மடக்கென்று அந்த கொழகொழ திரவத்தை ஒரு மிடறு முழுங்கினேன். தொண்டையில் காரமாய் அது இறங்கியது. அவன் வோட்காவைக் கடாசி விட்டான். நாங்கள் ஒருவர் பக்கம் ஒருவராக அமர்ந்தோம். ஒருமாதிரி சாய்வாய் என்னை விலகினாப் போல அவன். அந்தக் காலத்தில் இருந்தே அவன் அப்படித்தான் அமர்வான். அட நல்லூழே, அவன் உயிருடன் இருப்பான் என்கிற யோசனையே என்னிடம் இல்லையே, அவனை விடு, நான்… நான் உயிரோடு இருப்பதே நான் எதிர்பாராதது. ஆனால் அப்பறம் நான் என் அதிர்ச்சியை வெளிக்காட்டவே இல்லை. எனது பானத்தைக் குடிக்கையில் என் கை நடுங்காமல் பார்த்துக் கொண்டேன். உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டாமல் இருக்க சீக்கிரமே நான் பழகி விட்டேன். அத்தோட இந்த பானம், இதுக்கு நீதான் குடுக்கணும். முதற் கட்டமா எப்பவுமே எனக்கு பல ரவுண்டு பானம் இப்பிடி மத்தாளுக கிட்டயிருந்து கிடைச்சிருக்கு, ஆமாம். அப்ப நான் அவங்களோட டெரிக் குட்டி, அதாவது ஒருதரம் காகர் என்மேல எறி அமுக்கப் பாத்தானே அதுவரை. நான் அலறிட்டேன். ஹ்ம். அந்த கணத்தில் நான் என் எதையோ இழந்திட்டேன்…னு இப்ப உணர முடிகிறது. ஒரு பசுபோலும் சாத்விகமாய் இருந்தேன் அதுவரை. ஏய் போலிசைக் கூப்பிடட்டுமா… இவ்வளவு மென்மையாகத்தான் என்னால் பேச முடிந்தது. அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்து விட்டேன். வேணா தரையை ஒதைடி, ரொம்ப ஆங்காரமா இருந்தால்… என் முதுகு பினனால் அவர்கள் இரைவதும் சிரிப்பதும் கேட்டது. அடியே போ உனக்காக பேரழகு ராசகுமாரன் காத்திட்டிருக்கான்!
இராத்திரி நேரங்களில் எதாவது கேளிக்கைவிடுதியில் எவ்வளவு நேரம் முடியுமோ போய் உட்கார்ந்து பொழுதைக் கழிப்பேன். சிலப்ப முன்னாலேயே பணந் தந்தார்கள். சிலசமயம் காரியம் முடிந்த பிறகு, எப்படின்னாலும் அதைப் பத்தி என்ன, என்றாகி யிருந்தேன். எனக்கு பயம் விட்டுப் போய்விட்டது. எனக்கு எந்த உணர்வுமே இல்லாது போய்விட்டது. ஆல்கஹாலின் இதமான கதகதப்பு, அது மாத்திரமே ஆறுதல். பகல் பொழுது பூராவும் எதாவது பெஞ்சில் படுத்து உறங்குவேன், யாராவது விரட்டி விடும் வரை. இப்படித்தான் ஹெல் என்னை வந்தடைந்தான். எனக்கு எல்லாமும் அத்தனை சரியா நினைவு இல்லை. விழிப்பு தட்டியது. என் தலை, யாரோ என்னை மடியில் கிடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். தலையுயர்த்திப்… கண்கள் சூரிய ஒளியில் கூசின. எனக்கு மேற்புறமாக, மினுமினுக்கும் அடர்ந்த இரு கண்கள். நான் யோசித்ததை விட அதிக உயரத்தில் அவை. எல்லாவற்றையும் அறிந்து வைத்திருக்கிற தெளிவான கண்கள். ஹலோ, என்றேன். ஆனால் அவன் பதில் சொல்லவில்லை. என்ன விசயம், செவிடா நீயி. இரைந்தபடி துள்ளி எழ விரும்பினேன். யாருக்குத் தெரியும், எப்ப எந்தக் கிறுக்கனை நாம எதிர்கொள்வோமோ. ஆனால் அவன் என்னைத் தோளை அழுத்தி திரும்பப் படுக்க வைத்தபடி என் பெயரைக் கேட்டான். இங்க எப்பிடி வந்தே. உங்க அப்பாம்மா எங்க, அவங்களுக்கு என்னாச்சி. உன் தம்பி? உன் வார்டன்?
அவனது எல்லாக் கேள்விக்கும் பதில் சொன்னபோது, எனக்கு அவனைத் தெரிந்தது. ஜானோஸ் ஹெல். அவனுக்கு அப்பாம்மா இருந்தார்கள். எப்படியோ தட்டி முட்டி வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பப்ப ஒருத்தரை ஒருத்தர் கடிச்சிக் குதறிக்ண்டு. அவனிடமும் ஒரே சண்டை. அவன் வீட்டைவிட்டு ஓடி வந்துவிட்டான். அவர்கள் தப்பித் தவறி கூட உண்மை பேசறதே கிடையாது. அவனை கூட அழைத்துக்கொள்ள சில நல்லாத்மாக்கள் இருந்தார்கள். அவங்க கூட சமாளிச்சிக்கலாம்னு இருந்தால், அங்கேயே இருந்து எதாவது தாற்காலிக வேலை பார்த்துக் கொள்வான். வேலைக்காரக் கும்பலோட எங்காவது பெட்டிக்குள் முடங்கிக் கொள்வான். இரவுப் பள்ளியில் இருந்து சான்றிதழ் வாங்க முயற்சி பண்ணிக் கொண்டிருந்தான் அவன். தத்துவ இயல் படிக்க அவனுக்கு யோசனை. நம்ம ஜனனத்தின் அர்த்தம் எப்பிடிப் புரிஞ்சிக்கறது, என்று விளக்கமும் சொன்னான். எல்லாம் பேசியபடியே என் கூந்தலைத் துழாவினான். என் முகத்தை வருடித் தந்தான். இருள் விழுந்தது. அவன் தனது இருப்பிடத்துக்கு என்னை அழைத்தான். ஆ அவனுக்கு தங்க ஓர் இடம் வாய்த்திருந்தது. நான் கூடப்போனேன். ரம் கலந்த ஒரு தேநீர் அவன் தயாரித்துத் தந்தான். நாங்கள் அமர்ந்து புகை பிடித்தோம். அங்கிருந்த புத்தகங்களைச் சுவர் போல சற்றி வந்தன புகைச் சுருள்கள். ஒருகட்டத்தில் எங்க அம்மா சிரித்தாப் போலக் கேட்டது. இல்லை, அது என் சிரிப்பு தான்.
“எனக்கு எதாவது வாங்கித் தருவியா?” உடம்பில் சிறிது பேசுகிறதெம்பு ஊறியதும் கேட்டேன். என் குரல் அடங்கி கெஞ்சல் போல் ஒலித்தது. யாரிடமும் நான் பேசியே வெகுகாலம் ஆகியிருந்ததது. அவனுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை. ஆனால் நான்… நானே வேறு எதையுமே கூட அடையாளங் காண்கிற தரத்தில் இல்லை. அந்தக் காலங்கள் கடந்திருந்தன எனக்கு. நாங்கள் ஒன்றாக இருந்த போது என் தேகம் மென்மையாய் இருந்தது. நானும் சுதாரிப்பாக இருந்தேன். அவன் சொன்னான். ஏய், நீ கொதிச்சிக் கிடக்கே. அவனை நான் அனுசரிக்கவில்லை என்பதாய் அல்ல. அவன் அதைச் சொன்ன விதம், கண் சிமிட்டி இதைச் சொன்னான், ஆகா எனக்குச் சாவே இல்லை என்றிருந்த கணம் அது. அல்லது, அதை எப்படிச் சொல்ல… நான் சாக விரும்பாத கணம் ஒன்று, அதுவும் எனக்கு வாய்த்தது!
அது ஜானசி ஹெல்லோ, இவன் வேறு யாரோவோ, அதிகம் பேசுகிற நபர் அல்ல அவன். “ஒரு இருபது பணம்… சரியா?” நான் பேசுவது எனக்கே கேட்டது. ரொம்ப விசேஷமான சரக்கு எல்லாம் இல்லை தானே? தேர்வு செய்கிறது எல்லாம் எனக்கு சரிப்பட்டு வராது என்பதை நான் எப்பவோ அறிந்து கொண்டவள். கைல துட்டு இல்லையா, எப்படியாவது துட்டை சம்பாதிச்சாக வேண்டும். அதேநேரம் இன்னொரு யோசனையும். நம்மைப் பத்தி அலட்டிக்கும் தரத்தில் எதுவும் இல்லை என்றால் எதுவும் பேசாமல் மௌனம் காப்பது நல்லது. எதுவுமே இல்லாத வெற்று நாளாப் போயிட்டா குறைந்த பட்சம் எதும் பானம். குடிக்க எதாவது. குடிக்க எது கிடைச்சாலும் தேவலை. ரம்மும் பீரும் கிடைச்சா உள்ள கதவு கிதவெல்லாம் பப்பரக்கான்னு திறந்துவிடறாப்ல இருக்கும். வா. எனக்கு வேணும். எனக்கு அது பிடிச்சிரூக்கு.. வா. அது அவன் அல்ல, வேறு யாரோ என்று தெரிந்த ஜோரில் என் வார்த்தைகள் குபீரிட்டன. ஒரே விநாடி. அவன் எழுந்து பணந்தராமல் கிளம்பி விடலாம். அல்லது என்னை ஒரு அறை விடலாம். ஆனால் என்னுடன் இணைய அவன் சம்மதித்ததால், அவன் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவும் செய்யலாம்.
ஃப்ரின்கல் லியோ தெருவுக்குள் நாங்கள் நுழைந்தபோது நான் அவனோடு இழைந்தேன். அவன் என்னை அரவணைத்துக் கொண்டான். எத்தனை நாட்கள், வாரங்கள், மாதங்கள்… இவனுக்காக முடிவேயில்லாமல் பூங்காவில் நான் காத்துக் கிடந்தேன். புழுதியில் கைவிரலால் கட்டைவிரலால் அவன் பேரை எழுதி, இலைகளில் எல்லாம் எழுதி வைத்து… எல்லாமே என் கற்பனைகள் தான். குடிக்க வேண்டும் போல் இருந்தால், என் உடம்பு நடுங்கி பயம் எடுத்த போது அப்படி வேண்டியிருந்தது. ராகோசி சதுக்கப் பக்கமாய்க் கிளம்புவேன். என்றாலும் பயம் கூடவே செய்து மேலும் மேலும் தாகமும் வறட்சியும் காணும். பிறகு சுன்காவின் கீழ்ப் பெண்களோடு போய்ச் சேர்ந்து கொள்வேன். போக்கர் விளையாட அவனுக்குப் பணம் வேண்டியிருந்தது. என்னை அவன் அடிப்பான். மாநிலப்பள்ளி விடுதியின் ஒரு வார்டனாகவும் அவன் இருந்தான். குடி வேலை செய்ய அவன் ஒரு நெகிழ்ச்சிக்கு ஆளானதும் பிதற்ற ஆரபிப்பான். என் பயிற்றிசாளர் எப்படியெல்லாம் என்னை வதைத்தார், என்னைக் கற்பழித்தார் என்றெல்லாம் கதை சொல்வான். வேறு கதை, ஆனால் சூழல் ஒண்ணுதான். பிறகு ரம் இன்னும் ஒண்ணு ரெண்டு ரவுண்டு ஏறியதும் ஊவென ஊளையிட்டு என்னை அடிக்க ஆரம்பிப்பான். பணத்தை எங்கடி ஒளிச்சி வெச்சிருக்கே, பொய்யாடி புளுகறே என் கிட்டே, என்று அடிப்பான். ஆனால் அவன் தான் என்னை இந்தத் தெருப் புழுதியிலும் அழுக்கிலும் இருந்து சுரண்டி மீட்டது. என் உடம்பெல்லாம் கீறலும் தடிப்புமாய். முகமே பெரிசாய் வீங்கிக் கிடந்தது. ஒருசமயம் அவன் அறைந்த அறையில் என் இரு பற்கள் எகிறியே விட்டன. ஒரு பானம் அருந்தியதில் என் வலி தெரியவில்லை. இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில், உனக்கு என்ன ஆச்சிடி? எங்காவது ஒளிஞ்சிக்கிட்டியா நீ? பைத்தியக்காரிச்சி மாதிரி நடிச்சி கிடிச்சி எங்காவது ஒதுங்கிக்கிட்டியா? அப்பிடியும் அடி கிடி போட்டாங்களா? ஆனால் இதோ நிச்சயம், நீ திரும்பி வந்திட்டியே. அந்த பெஞ்சில் நான் உனக்காகக் காத்திட்டிருந்தேன்டா. ஒருவேளை நான் அல்லாமல் வேறொருத்தி, என்னைப்போல ராங்கிக்காரியா இல்லதவ உனக்குக் கிடைத்ததா? பின்ன என்னை ஏன்டா எழுப்பினே? பேசடா, எதுவும் பேச மாட்டேங்கிறேயே நீ? நான் சூடா இருக்கேன்னு சொன்னியா இல்லியா? இன்னுங் கொஞ்சம் பிரியமாக் கட்டிக்கோடா, ஏன் இப்பிடி ஆர்வமே இல்லாத மாதிரி கையைப் போட்டிருக்கே? ஒருகணம் என்னை நீ நானாக நம்ப வைத்… சரி விடு. விடியப் போகுது. நிலவறை அதுவே என் குகை.
சில சமயங்களில் முடிவே இல்லாத மௌனத்துடன் அவன். எதுவுமே ஒரு வார்த்தையுமே பேசுவது இல்லை. நான் உடை களைவதே இல்லை. அந்தக் குறுஇருளில் அடர்த்தியான பொருட்கள் மெல்ல தலை நீட்டி மிதந்தன. ஏ நீ என்ன நினைச்சிட்டிருக்கே, என அவனைப் பார்த்துக் கத்தினேன். என் ஆடையைத் தழைய விட்டேன். என் மயிற் புற்தரை சிறு காற்றுக்குப் படபடத்தது. அவன் எதுவும் பேசவில்லை. அது என்னை மேலும் ஆவேசப்படுத்தியது. பூங்காவில் கலவியில் நான் இப்படித் தான் செயல்படுவேன். வெளியே யிருந்து வந்த சிறு கீற்றுக் கிரணம் எனது இரத்தத்தை உசுப்பேற்றி விட்டது. என் இதயத்தில் கோடாரி கொண்டு துகள் துகளாகக் கொத்தியது. குறைந்தபட்சம், அந்த மத்தாட்கள் என்னை ஏமாற்றியது இல்லை. அவரிடம் என்மேல் வெறுப்பு இருந்திருக்கலாம். என்னை ஆள அவர்கள் வேகப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அவர்களில் எவனுமே என்னிடம் ‘ஐ லவ் யூ’ சொன்னது கிடையாது. டெரி, என நான கிறீச்சிட்டேன். அவன் அமைதியாக தன் மேல்சட்டையைக் கழற்றி அதைத் தரையில் நழுவ விட்டான். என்னைச் சுற்றிக் கிடந்த சாமான்கள், நீ தரையை விட அழுக்காய் இருக்கிறாய், என ஓலமிட்டன. ம். இப்போ இன்னும் உற்சாகப்படு. நான்… எப்படி இருக்கிறேன். எனக்கென்று எதுவுமே கையாலாகாதவளாய் இருக்கிறேனா? வேறெங்காவது எதையாவது பார்த்ததை யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறானா என்ன? எனக்கொரு முத்தம் கொடு, என்று அவனிடம் கேட்டேன். அந்த இடத்தின் தூசி தும்புகளின் பேயாட்டத்தை அப்போது அப்படித்தான் புறக்கணிக்கலாம் என்றிருந்தது. அது ஒரு காலம். அந்தக் காலத்தில், இப்பவுமே கூட, என் தொண்டைக்குழியில் இருந்து பீரிடும் வார்த்தை வெள்ளம். புண்ணாகிக் கிடந்த என் நாவில் ருசிமொட்டுகளை அவனது உமிழ்நீர் இதப்படுத்தியது. கத்திகளும், இரும்புச் சங்கிலிகளும், ரம்பமுனைகளுமாக என்னை நோக்கி என்னைத் துண்டங்களாக்க நீள்கின்றன. நீ… என்னைக் காதலித்ததே இல்லை, என முணுமுணுத்தேன். அடுத்த தாக்குதலுக்கு என்னைத் தயார் செய்துகொண்டே பேசினேன். அவன் வாய்விட்டுச் சிரித்தான். புன்னகையுடன் என்னை இன்னுமாய் நெருங்கின அந்தக் கூர்முனை ஆயுதங்கள். இது, இதுவல்ல காதல். ஜானோஸ், இந்த உசாவல்களை உன்னத பாவனைகள் என எனக்குக் கண்டுபிடித்துத் தந்தவன் நீதானே? நான் முரண்டியபோது அவன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். சிரித்த அவன் கண்களின் கண்ணீர் என் முகமெல்லாம் வழிந்தது. நான் எத்தனை தீவிரமாக அவனை நேசித்தேன், அதை மனசில் இறுத்திக்கொள்ள முயன்றேன் நான். ஆனால் அந்த இருளின் கெட்டியான உருவங்கள் என்னைத் தொந்தரவு செய்தன. என்னை மோதி என்னை நாலாபக்கமும் சிதறடித்தன. அவன் எகிறினான் வெட்டுப்பட்டாப் போல. மார்கரின் போல எதுவும் வழுவழு லோஷன் இந்த சந்தர்ப்பங்களில் ஒத்தாசை என இரக்கம் இல்லாமல் நினைத்துக்கொண்டேன். சற்று உள்சுருக்கி அவனை உள்ளிழுத்துக் கொண்டேன், உறிஞ்சினாப் போல. என்னைச் சுற்றிலும் அந்த இருள் மருட்டல்களின் தட்டாமாலை, எதுவும் என்னை நெருங்கவில்லை. முன்பு, பென்ச்சில், அவனைப் போலவே இப்போது எனக்கு அவன் தோன்றினான். அவனது எலும்புத் துருத்தலான இடுப்பு என் தோடையில் உரசியது. எங்கள் மேலே ஒரு மகா இருட்டு அப்படியே கவிழ்ந்தது. சுற்றிக் கும்மாளமிட்ட சாமான்கள் என்னை அந்த இருட்டில் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அதேநேரம், எனக்குப் புரிந்தது, அவன் விலகப் போகிறான். நான் இன்னும் என்னை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு அவனை விலக விடாதபடி செய்ய முயன்றேன். ஆனால் என்னால் பேச… என்னிடம் வார்த்தைகள் இல்லை. எங்கயாவது போய் அலம்பிக் கொள்ளவா, என்று கேட்டான். வெளியே கிரணங்கள் வலுப்பெற்று அறையை அவை நோட்டம் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தன. மன்னிச்சிக்க, என்று நான் சொல்லவில்லை. பீரிட்ட தண்ணீர் அவனது கால்சாராயை நனைத்தது. வெளிச்சம் உக்கிரப்பட்டு என் உடம்பில் ரணமாய் உரைத்தது.
ஒரு அம்பது பணத்தை என்னிடம் தந்து செல்வதாக அவன் விரும்பினான். நீ ஒரு முட்டாள், அஎன யதார்த்த உலகத்தில் நின்று நான் பகடி பேசினேன். உனக்கு அம்பதுக்குச் சில்லரை நான் தர்றதா இருந்தால், ஹா எனக்கு உன் இருபதே வேண்டியிருக்காது! என்றாலும் நான் அத்தனை உற்சாக மனநிலையில் எல்லாம் இல்லை.
நிலவறையின் சிதிலமான படிகளை நோக்கி அவன் தன்னாளுமை மிக்க தேவனைப் போல நடந்து போனான். திரும்பியே பார்க்கவில்லை அவன். விடிந்திருந்தது. கோடைகாலக் காலை. இந்தப் பிரபஞ்சம் என்னை வாரிச்சுருட்டிக் கொள்ளுமுன், அதன் ஒரு பிரயோஜனமும் அற்ற குப்பை கூளங்களோடும் சகல அழுகல்களோடும் வெட்டியாக நான் கலக்கு முன், அவனைப் பார்த்தேன். நீள விழும் அந்தச் சிறு ஒளிக் கிரணத்தை ஊடறுத்துப் போய்க் கொண்டிருந்தான் அவன்.
*

(ஜியார்ஜி பெட்ரியின் ஒரு பிரசித்தி பெற்ற கவிதையின் கதை வடிவம்.)
ஹங்கேரிய மொழியில் இருந்து ஆங்கிலத்தில் எரிகா மிகாலீசா மற்றம் ஜிம் தக்கர்.
*
நாவலாசிரியரான சூசா செல்யம் ருமேனியாவின் பேப்ஸ் போல்யாய் பல்கலைக் கழகத்தில் ஹங்கேரிய நவீன இலக்கிய இணைப் பேராசிரியர். 2009ல் எதற்காகக் காத்திருக்கிறாய், என்கிற முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளியானது. இதுவரை இரு நாவல்களும், ஐந்து கட்டுரை நூல்களும் வெளியாகி யிருக்கின்றன. அவரது பேக்கரி 1952 என்ற கதை சிறந்த ஐரோப்பியப் புனைவுகள் 2017 என்கிற தொகுதியில் இடம் பெற்றது. தனுபே 1954, என்ற சிறுகதை புஷ்கார்ட் விருது XLII (இன்றைய உலக இலக்கியம்) பெற பரிந்துரை பெற்றது.

Wednesday, February 14, 2018



Published in ‘Kaaninilam’ - quarterly
புல்
எஸ். சங்கரநாராயணன்

ராட்சி ஒன்றியக் கட்டடம் எப்பவுமே திருவிழாக் கோலம் கொண்டிருந்தது. ஆட்கள் வருவதும் போவதுமாக வாசல் பரபரத்துக் கிடக்கும். கையில் குழாய் போல பேப்பரைச் சுருட்டியபடி யாராவது காத்திருப்பார்கள். பத்து தலை ராவணன் போன்ற அகல எடுப்பான கட்டடம். உச்சியில் பெரிதாய் ‘தமிழ் வாழ்க’ என்று எழுதியிருக்கும். காம்பவுண்டுச் சுவர் கோட்டு மீசை வைத்தா மாதிரி முன் எடுப்புக்கு மாத்திரம். சினிமாவில் இப்படிதான் செட்டு போடுவார்கள். முன்பகுதிக்கு மாத்திரம்ஞ் அதுவே சிதிலமடைந்து செங்கல் தெரிந்தது. சில இடங்களில் பிளவு விட்டு அதன் இடுக்கு வழியே செடி வெளியே எட்டிப் பார்த்தது. மூக்கு மயிர்கள் போல. தாண்டி சிறிது குழிவான பகுதியில் ஆலமரம் ஒன்று. விழுதுகள் பரவிய பெரிய மரம். ஊருக்கே அடையாளம் அது. அதுகொள்ளாத பறவைகள். பறவைகள் மரங்களை வளர்க்கின்றன. மரங்கள் பறவைகளை வளர்க்கின்றன. ஊரில் நிறைய ஆல மரங்கள். பெயரே ஆலங்கொட்டில்.
வாயிலில் பெயருக்கு ஒரு கிராதி இரட்டைக் கதவு. எப்பவோ திறந்தது மூடப்படவே இல்லை. கதவின் இரும்பைச் சுற்றி மண் மேடுதட்டி இறுகிக்கிடந்தது. இனி சாத்த முடியாது. கதவுக்கு உச்சியில் அரைநிலா போல போர்டில் ‘ஆலங்கொட்டில் ஊராட்சி ஒன்றியம்’ என அழிந்தா மாதிரி எழுத்துக்கள். கரகாட்டக்காரி வைத்த கனகாம்பரம் போல. தாண்டி உள்ளே வர வாகனங்கள் நிறைய நின்றிருக்கும். வந்தவரின் பவிஷுக்குத் தக்கபடி சைக்கிள். டிவியெஸ். ஸ்ப்ளெண்டர். ஆட்டோ. நான்கு சக்கரம். சற்று தள்ளி ஒன்றியத்துக்குச் சொந்தமான குப்பை வண்டிகள். தண்ணீர் கழிவுநீர் லாரிகள். தலைப்பா கட்டினாப்போல பெரிய தண்ணீர்த் தொட்டி. அதன் கீழேயே கல்யாண மண்டபத்தின் கையலம்பும் இடம் போல வரிசையாய்க் குழாய்கள்.
கவுன்சில் தலைவரின் கார் எண் ஊரில் எல்லாருக்குமே தெரியும். இந்தத் தேர்தலில் செயித்தபோது அவர், எப்படியும் சம்பாதிச்சிக்கலாம் என்ற நப்பாசையில் மாதக் கடனில் வாங்கிய கார். ஏனெனில் சத்தியமூர்த்தி, முந்தைய தலைவர், தேர்தலுக்கு சற்றுமுன் தான் கார் வாங்கினார். வரும் தேர்தலுக்கு முன் இருக்கிற நிதியை மக்களுக்கான சேவையில் அவர் செலவிட்டார். அவர் ஊருக்கு ரோடு போட்டார். ஓரங்களில் அரையடி அரையடி விட்டு அதையும் ரோடு போட்ட மாதிரி கணக்கு காட்டினார். கோடு போடச் சொன்னா ரோடு போட்டுருவான், என்பார்கள். இவர் ரோடு போடச் சொன்னா கோடு போட்டார். உச்சியில் மாத்திரம் முடி விட்டு மிலிட்டரி கட் கிராப் வெட்டிக்கொண்ட மாதிரித் தெரிந்தது ரஸ்தா. சத்தியமூர்த்தி ஒன்றியத்துக்கு புதிய லாரிகள் வாங்கினார். அதையெல்லாம் பார்த்தபடி புருசோத்தமன் பல்லைக் கடித்தபடியே காத்திருந்தார். அடங் ஙொய்யால, ஒரு ஒன்றியத்துல இத்தனை துட்டு இருந்தா, இனி மாநகராட்சி, எம்.எல்.ஏ., எம்.பிஞ்ன்னா என்ன ஆறது? அடுத்த தேர்தலில் புருசோத்தமன் வெற்றி பெற்றார்ஞ் இனி கார்க் கடன் அடைக்க வேண்டும்.
நல்லாதான்யா பேர் வைக்கிறாங்கள். சத்தியமூர்த்தி. புருசோத்தமன்.
புருசோத்தமனுக்குத் தொடுப்பு அன்னக்கிளி, என்று ஊரில் எல்லாரும் அறிந்திருந்தார்கள். பெரிய மனுசன் என்றால் அதெல்லாமும் வேண்டியிருக்கிறது. அன்னக்கிளிக்கு ஒரு தங்கை. சிவரஞ்சனி. கொஞ்சம் சிவப்பாய் இருப்பாள். அதனால் பெயர்ப் பொருத்தம். அக்காக்காரி போலவே தங்கையும் கெட்டிக்காரி. தங்கச்சிக்காரி சத்தியமூர்த்தியை வளைத்திருந்தாள். அதனால் சத்தியமூர்த்தி என்ன செய்தாலும் புருசோத்தமனுக்கும், புருசோத்தமன் என்ன செய்தாலும் சத்தியமூர்த்திக்கும் தெரிந்து விடுகிறது. பெண்களுக்கு தங்கள் சகவாசத்தையிட்டுப் பெருமையும், மத்தவளையிட்டுப் பொறாமையும் உண்டு. தங்கப்பல் கட்டினவ பக்கத்து வீட்டுக்குப் போய் ‘இஞ்சி இருக்கா இஞ்சி’ன்னு கேட்டாளாம். அப்பதானே அவ கட்டின தங்கப்பல்லைக் காட்ட முடியும்? இதுக ரெண்டும் அந்தக் கேஸ். தம்பட்டப் பிரியம் உள்ளவர்கள். ஊரில் மத்த பொண்ணுகளே கூட அவர்களைப் பார்த்து வயிறெரிந்தார்கள்ஞ் இவளுகள் படுத்திய பாட்டில்தான் புருசோத்தமன் தேர்தலில் நின்றார் என்றுகூட ஊரில் பேச்சு உண்டு.
தேர்தலில் தோற்போம் என்று சத்தியமூர்த்தி எதிர்பார்க்கவில்லை. நல்லாதான் செலவு செய்தார். எல்லாவனும் வாங்கிக்கொண்டு புருசோத்தமனுக்கு ஓட்டு போட்டிருக்கானுகள். தேர்தல் அறிவிக்குமுன்னால் ரோடு போட அது இது என்று திட்டங்களைச் செயல்படுத்தியதில் கார் வாங்கினார். சிவாவுக்கு கழுத்தில் ஒரு சங்கிலி மினுங்கியது இப்போது அவள் அழகு எடுப்புகூடித் தான் போனது. அவள் நடையே சற்று துள்ளலாய் மாறியிருந்ததுஞ்இப்போது. ஆ தப்பு அங்கேதான்ஞ் (இஞ்சி இருக்கா இஞ்சி.) அக்காக்காரிக்கு அதைப் பார்க்க சங்கிலி ஆசை வந்திருந்தது. புருசோத்தமன் நமக்கு எதுக்குப்பா கட்சியும் தேர்தலும் என்று இருப்பார். கட்சியில் மெம்பர் தான். நன்கொடை தருவதோடு சரி. மரக்கடை வைத்திருந்தார். கல்லாவைப் பார்த்துக் கொண்டால் போதும் என்று இருந்தவர். மரம் சும்மா இருந்தாலும் காத்து இருக்க விடாதுன்றா மாதிரி அன்னக்கிளியால் அவர் உலுக்கப் பட்டார்.
ஒன்றியத்தின் முன் பகுதி பெரிய பொட்டல். நடுவில் தேசியக் கொடி ஏற்றும் கம்பம். அதைச் சுற்றி வட்டமான சிமென்ட் மேடை. எல்லாம் காடென புதர் மண்டிக் கிடந்தது. அதை நாலு ஆள் போட்டு வழித்தெடுத்தார் சத்தியமூர்த்தி. அதில் ஒரு தளம் மாதிரி போட்டால் திரும்ப எதுவும் முளைக்காது, என ஒரு கணக்கு. அதற்குள் அதிகாரம் கை மாறி விட்டது. ஊருக்கு அவர் சேவை செய்யத் தயார்தான். கை நழுவி விட்டது வாய்ப்பு. இனி அஞ்சு வருசமோ அதுக்கு மேலேயோ. வருமோ வராதோ. இப்பவே நம்ம சைடுல இருந்தவன் நாலைந்து பேர் அங்க போயி “தலைவரே”ன்னு பொன்னாடை போத்தி இணைஞ்சிட்டான். சிவா ஆசையாய்க் கிட்டே வந்தபோது, “சனியனே, எல்லாம் உன்னாலதான்” என்றார் எரிச்சலுடன். என்றாலும் அந்தக் கோபம் நீடிக்கவில்லை. ரொம்ப எகிறினால் அப்பறம் அதைச் சமாளிக்க எஸ்ட்ரா செலவாயிரும். அந்த பயம் உண்டு அவருக்கு.
நீள எடுப்பில் இருந்த கட்டடத்தில் மேலும் அறைகள் கட்டி விரிவு படுத்துவதாக புருசோத்தமனின் திட்டம். பின்னே? மக்களுக்கு சேவை செய்வது இப்போது அவர் முறை. பின்பக்கம் வால் முளைத்தாப் போல கட்டடம் இப்போது ஒரு ‘ப’ வடிவம் பெற்றது. அதில் ஒரு நீண்ட அறை கவுன்சிலர்களுக்கானது. அதை ஒட்டினாப்போல சின்ன அறை. அதில் புருசோத்தமனின் உருப்படாத தம்பி ஒருத்தன் வந்து டீக்கடை போட்டான். பீடி சிகெரெட் சமோசா பிஸ்கெட் பாக்கு என உதிரி வியாபாரம். மலையாளி பேக்கரிக்காரன் ஒருத்தன் பெரிய டப்பாவைக் கட்டிக்கொண்டு சைக்கிளில் வந்து பிஸ்கெட், சமோசா ஐடடங்கள் போட்டுவிட்டுப் போவான். ரீஃபில் பேனா, கோர்ட் ஃபீ மற்றும் ரெவின்யூ ஸ்டாம்புகள் இங்கே கிடைக்கும். படிக்கையில் அவனோடு கூடவே படித்து கூடவே ஃபெயிலான ஒரு சிநேகிதன். அவனும் கூடவே இங்கே மனு எழுத என்று வந்து உட்கார்ந்து கொண்டான். படிக்காத பையன்கள் தான் நாட்டில் ஊள்ளூரிலேயே மக்கள் சேவை என்று அமர்கிறார்கள்.
வேற வழியில்லை.
புருசோத்தமனின் கட்சி கவுன்சிலர்கள் மெசாரிட்டி. நாற்பதில் அவர்கள் இருபத்திரெண்டு. இங்கேர்ந்து போய் ஜோதியில் ஐக்கியமானவர்கள் ஒரு நாலைந்து பேர்ஞ் என புருசோத்தமன் என்ன தீர்மானம் கொண்டு வந்தாலும் செயித்தார். தேனைத் தொட்ட கை சும்மா இருக்காது. சத்தியமூர்த்தி எல்லாவற்றையும் இப்போது வேடிக்கை பார்க்கிறாப் போல அல்லவா ஆயிட்டது. “ஒன்றியக் கட்டடத்தை விரிவு படுத்தும் இந்தத் திட்டம், அதுவே நாங்கள் முன்னெடுத்தது தான்ஞ்” என்றெல்லாம் மேடை போட்டு அவர் பேசத்தான் முடியும். புருசோத்தமன் சாதித்துக் கொண்டிருந்தார். அட நாம பேசினாலும் கைதட்ட ஆர் இருக்கா? முதுகுக்குப் பின்னால் சிரிப்பாங்கள்.
சத்தியமூர்த்திக்கு சக்கரம் தளர்ந்து சுற்றுகிறதில் சிவா முகம் சிறுத்து விட்டது. அக்கா கை ஓங்கினாப் போல அவள் எடுப்பு குறைந்திருந்தது. அவள் ஒதுங்கி ஒதுங்கிப் போனாலும் அன்னக்கிளி அவளைக் கூப்பிட்டு வைத்து எதாவது பேசினாள். “நாளைக்கு நம்ம கோவில்ல கொடை இல்லஞ் எங்க அவருதான் விழாத் தலைமை” என அவளுக்குப் பெருமை. கட்டின பொண்டாட்டி கூட இத்தனை அலட்டிக்கலையடி யம்மா, என நொடித்தாலும் வெளியே சிரித்து வைத்தாள் சிவா.
ஒன்றிய வளாகம், பெரிய எல்லை அது. வாயில் கடந்து உள்ளே நெல்லடிக்கிற களம் போல ஏராளமான பொட்டல். இபபோது கட்டடம் பின்பக்கமாக ‘ப’ என வளர்ந்ததில் நடுவேயும் பெரும் சதுரமாய்ப் பரப்பு அடைபட்டது. ஒரு மழை வரை பொட்டலில் பெரும் மாற்றம் இல்லை. வலப்பக்கம் தள்ளி நின்ற ஆலமரம். அதுவரை கரிசல் தரையாக சாக்கடை ஓடிக் காயந்த சாயலில் கிடந்தது பூமி. கோவில் கொடை முடியவும் பெய்த ஒரு மழையில் மனுசாளுக்குத் தாடி முளைத்தாப் போல ஒன்றிய முன் பகுதிலும், கட்டடங்களுக்குள் அடைபட்ட வளாகத்திலும் புல் முளைக்க ஆரம்பித்தது.
முதல் தழையான புல் வெகு அழகானது. பச்சை அல்லாமல் ஒரு வெளிர் பசுமை அது. குமரிப் பெண்ணின் வசிகரம் அது. சூரிய வெளிச்சத்தை அது உள்ளே தக்க வைத்துக்கொண்டு பொன் மினுக்கங் கொடுத்தது. கறவை மாடுகளுக்குப் பிரியமான தீனி. இந்தப் பக்கம் வராமல் ஆடு மாடு மேய்ப்பவர்கள் தண்ணித் தொட்டி ஆலமரத்தடியோடு நின்று கொள்வார்கள். அந்தப் பக்கம் சுவரில் எல்லாம் கூட புசு புசுவென்று கொடி மூடிக் கிடக்கும். செடிகொடிகளுக்கு இடையே நடமாடும் கரட்டாண்டிகளைக் கல்லால் அடிப்பார்கள். அது இடையன்களுக்குப் பொழுதுபோக்கு. மாடுகள் தன்னிச்சையாய் ஒன்றிய அலுவலக வாயில் மற்றும் உட்புற வளாகப் புல்லை மேய என்று வந்துபோயின. அது கறக் மொறுக் என்று புல்லை ஆர்வமாய்க் கடிக்கிற சத்தம் தெளிவாய்க் கேட்க முடிந்தது.
புல்லின் கொல்லென்ற வளர்ச்சி அழகு. இராப் பனியில் சிலிர்த்து விரைத்து நிற்கிற புல்லை காலையில் அலுவலகம் பரபரப்பாகும்வரை காண முடியும். நீர்முட்டையாய் தவளைக் கண் போல மினுங்கும் புல். ப-வின் இந்தப் பக்க அறையில் இருந்து ப-வின் அந்தப் பக்க அறைக்குப் போகிறாட்கள் புல்லை மிதித்து அந்தக் குளிரை உரசியபடியே போவார்கள். எங்கிருந்தாவது நாய் எதும் வந்தால் புல்லில் உருண்டு மல்லாக்க அப்படியே கிடந்து வாழ்க்கையை அனுபவித்தது. புல் எல்லாருடைய நல்லம்சங்களையும் மேலெடுத்து வருவதாய் இருந்தது.
அடுத்த மழையில் புல்லின் வளர்ச்சி உக்கிரம் பெற்றது. புல் தாள்கள் கடும் பச்சையாய் உடைவாள் என முகம் மாறின. அரையடிக்கு மேல் வளர்ந்து செழித்தது புல். இப்போது அதன் ஊடே புகுந்து கடப்பார் இல்லை. வராந்தாக்களில் நடந்தார்கள் ஊழியர்கள். வாயில் தாண்டிய முன் வளாகத்திலும் செழித்துக் கிடந்த புல் புதர்போல் உள்ளிருட்டு காத்தது. இரவுகளில் அதில் இருந்து சிறு பூச்சி, வண்டுகளின் இரைச்சல் கரன்டு டிரான்ஸ்ஃபார்மர் போலக் கேட்டது.
அடுத்த ஒன்றியக் கூட்டத்தில் சத்தியமூர்த்தி, “நிர்வாகத்தின் அலட்சியப் போக்கு கண்டிக்கத் தக்கது. இந்தப் புற்களை யெல்லாம் உடனடியாக வெட்டி நிலத்தை சீர் செய்ய வேண்டும். நான் இருந்தபோது இந்த இடம் எத்தனை துப்புரவாக இருந்தது என்பது மக்களுக்கே தெரியும்ஞ்” என்றெல்லாம் ஆவேசப்பட்டார். இதை ஒரு விவாதப் பொருளாக எடுப்பார் சத்தியமூர்த்தி என புருசோத்தமன் எதிர்பார்க்கவில்லை. “ஆவன செய்யப்படும்” என ஒருவரி பதிலை மாத்திரமே அப்போது அவர் தந்தார்.
“ஆவன செய்யறதுன்னா என்னடி?” என்று சிரித்தாள் சிவா. “ஆனா இல்லாட்டி ஆவன்னாஞ்” சிவா சிரித்தபோது கண்கள் அழகாக விரிந்தன. அன்னத்துக்கு அவள் கேலி செய்தது தாள முடியவில்லை. அதுவும் கழுத்துச் சங்கிலியை நிமிண்டிக்கொண்டே சிவா பேசியது தான் அதைவிடக் கொடுமை. இந்தாள் பதவிக்கு வந்து ஒண்ணேகா வருசம் ஆகுதுஞ் ஒரு குந்துமணி கண்ணுல காட்டியிருக்குமா? ஹ்ம். எதற்கும் அதிர்ஷ்டம் வேணும். ஆத்திரம் பூத்தாலும் வெளியே சிரித்து வைத்தாள் அன்னம்.
சத்தியமூர்த்தி தன் ஆட்களை வைத்து இந்தப் புல்லை தானே தன் சொந்தச் செலவில் சுத்தம் செய்வதாக அடுத்த ஸ்டண்ட் ஆரம்பித்தார். அதுவேறு புருசோத்தமனுக்கு ‘காண்டு.’ இதையெல்லாம் முளையிலலேய நிறுத்தணும், என எச்சரித்தது மனசு. சத்தமாய்ப் பேசிவிட்டார் போல. “கரெக்ட்டு. அதான். முதல்லியே இந்தப் புல்லை வெட்டியிருக்கணும்.” என்று கூட இருந்தவர் இவர் சொன்னது புரியாமல் பேசினார். ஆதரவாகப் பேசியதாகத் தான் அவர் நினைத்தார். அதுவேறு புருசோத்தமனுக்குக் கடுப்பேற்றியது.
பூச்சிகள் அடைய அடைய புல்வெளியில் தவளைகள் நடமாட ஆரம்பித்தன. சின்னதும் பெருசுமாய் பல்வேறு நிறங்களில் பழுப்பு கருப்பு பச்சை சிவப்பு என விதவிதமான தவளைகள். மடித்த நாக்கை நீஞ்ட்டி ‘கபடி கபடி’ என எல்லையைத் தொட்டு பூச்சிகளைப் பிடித்துச் சுவைத்தன தவளைகள். வராந்தாக்களில் வெளி வளாகங்களில் அவை சகஜமாய்த் துள்ளித் திரிந்தன. பச்சக் என்று துள்ளி சுவரில் போய் ஒட்டிக்கொண்டு அப்படியே கிடந்தன. இரவுகளில் அலுவலக சன்னல்களைப் பூட்டாமல் விட்ட ஒருநாள் அவை உள்ளேயும் வந்து அமக்களம் செய்யத் தொடங்கி விட்டன.
மணல் குவித்து மண்பானைத் தண்ணீர் வைத்திருக்கும் அங்கே. மண்பானைத் தண்ணீர் ஜில்லென்று தொண்டையில், அப்டியே உணவுக்குழாய் வழியே வயிற்றில் இறங்குவது குளுகுளுவென்று இருக்கும். ஒரு பெண் ஊழியர் தண்ணீர் குடிக்கப் போனால் அந்த ஈரமணலில் ஜம்மென்று அமர்ந்திருந்தது தவளை ஒன்று. அவளைப் பார்த்ததும் அப்படியே முட்டைக்கண்ணால் வெறித்தபடி தவளை தாடைச் சதையைத் தொங்கவிட்டு ஒரு ஆட்டு ஆட்டி திரும்ப உள்ளிழுத்துக் காட்டியது. தம்ளரை அப்படியே வீசிவிட்டு ஓடிவந்தாள் அவள்.
இன்னொருத்தி மேசைமேல் வைத்திருந்த காகிதக் கட்டில் பேப்பர் வெயிட் என்று கைவைத்தால் விசுக்கென துள்ளியது தவளை. பதறித் துள்ளி விலகினாள் அவள்.
கேன்ட்டீனில் சமோசா என்று தவளையை எடுத்து, நல்லவேளை கடிக்குமுன் கண்டுபிடித்தார்கள்.
சத்தியமூர்த்திக்கு இந்த சம்பவங்கள் பெரும் உற்சாகம் அளித்தன. இப்போது அவருக்கு அலுவலக ஊழியர்களின் ஆதரவு கிடைத்தாப் போலத்தான். இதைவைத்தே புருசோத்தமனை உண்டு இல்லைன்னு பண்ணிவிடலாம் என்று உற்சாகப்பட்டார் அவர்.
சிவரஞ்சனிக்கும் உற்சாகமாய் இருந்தது.
அவன் என்ன சொல்றது நாம என்ன கேக்கறது, என்ற பாணியில் புருசோத்தமன் மௌனம் காத்தார். பாக்கலாமே. நாம இப்ப மெசாரிட்டி. இவனுக என்னதான் கரடியாக் கத்தினாலும் காரியம் ஆவாது. என்ன செஞ்சிற முடியும் இவனுங்களால. “நான் பாத்துக்கறேன்” என்றார் அவர் அன்னக்கிளியிடம். அட இது ஒரு ஆம்பளைன்னுகிட்டு, என அன்னத்துக்கு ஏமாற்றம்.
ஒன்றிய வளாகத்தின் தள்ளி நின்ற ஆலமரக் குழியில் பெய்த மழைக்குத் தண்ணீர் கட்டியது. பிள்ளைகள் முட்டாழத் தண்ணியில் விளையாடின. இடையன்களுக்கு கும்மாளம் அடிக்கத் தோதாய் அமைந்தது அந்த ஆலமரத்தடி. விழுதுகளைப் பற்றியபடி அவர்கள் இங்கேர்ந்து அங்கே அங்கேர்ந்து இங்கே என ஆட்டம் போட்டார்கள். ஒருவன் தொங்க அடுத்தவன் வண்டி எங்க போவுது? - மருதை போவுது - போலா ரைட்ட்ஞ் என தள்ளி விட அவன் போகுமுன் டவுசர் நழுவி அவன் அம்மணமாய்த் தண்ணில போய் விழுந்தான். ஒரே வேடிக்கை.
அதில் ஒருத்தன் விழுது என்று தாவிப் பிடிக்க அது விழுது அல்ல. புஸ்சுனு ஒரு சத்தம். ஐயோ பாம்பு என குப்புற விழுந்து ஓடினான் அவன். நல்ல கதை. அன்னக்கிளிக்கு சிரிப்பு வந்தது.
புல் அல்ல புதர். இடுப்பு உயரத்துக்கும் தாண்டிவிட்டது புல். விட்டுவிட்டு மழை வேறு பெய்தது. ஒரு நாய் ஒளிந்துகொண்டால் கண்டுபிடிக்க முடியாது. அத்தனை அடர்த்தி. உள்ளிருட்டு. கொசுத்தொல்லை வேறு அதிகமாகி விட்டது. அலுவலர்களே முகம் சுளிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். அவர்களே ஒருநாள் தலைவர் முன்னால் கூட தங்கள் ஆட்சேபத்தைத் தெரிவித்தார்கள்.
அப்போதும் புருசோத்தமனுக்கு, நிலைமை சத்தியமூர்த்திக்கு சாதகமாய் உருவோங்கி வருவதில் ஆத்திரம் தான் வந்தது. இரு. பதட்டப்படாதே. நமக்கு இல்லாத செல்வாக்கா? அவர் தனக்குத்தானே பேசிக் கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தார். வேறு பெரிய திட்டங்கள் வைத்திருந்தார் அவர். வாசல் காம்பவுண்டுச் சுவரை இடித்துவிட்டு நல்ல சுவர் எடுப்பது. புதிய கிராதிக் கதவு போடுவது. முழு கட்டடத்துக்குமே திரும்ப வண்ணம் பூசுவது. இடையில் அம்பேத்கர் பிறந்தாள் விழாஞ் இப்படி பரபரப்பாக எதாவது செய்வம், என்று இருந்தார். இதெல்லாம் பொம்பளையாளுகளுக்கு எப்பிடித் தெரியும். எல்லாத்தையுமா ஒரு ஆம்பளை சொல்லித் திரிவான். இதுங்களுக்கு என்ன தேவையோ அ9தத்தானே சொல்ல முடியும்?
ஒரே சமயத்தில் எல்லாத்துக்கும் கலெக்டரிடம் அனுமதி பெற முடியாது. “ஒண்ணொண்ணா செய்யிங்க. பசித்தவன் அந்தாக்ல வாய்ல சோத்த அடைச்சிக்குவானே, அதும் மாதிரி வேலை செய்யப்டாது,” என்பார் அவர். எப்படியும் அவருக்கும் ஒரு பங்கு நைவேத்தியம் காண்பிக்காமல் இல்லை. இருந்தும் அதிகாரியில்லா? விரைப்பு இருக்காதா?
பேரா? கலெக்டர் பேர் தர்மசீலன்.
பதவிக்கு வந்ததும் முதல் செலவாக ‘தலைவர் அறை’க்கு ஏ/சி போட ஏற்பாடு மேற்கொண்டிருந்தார் புருசோத்தமன். ஃபைல் ஓகே ஆகி இப்பதான் வந்தது. கூடவே மாடியில் கவுன்சிலர்களின் கூட்டம் நடக்கும் அரங்கம், கீழே கவுன்சிலர்களின் ஓய்வறை என எல்லாத்துக்கும் ஏ/சி. பதினாலு சாதனங்கள் வாங்கப்பட்டன. இதெல்லாம் தனக்குத் தோணவில்லையே என்று சத்தியமூர்த்தி வயிறெரிந்த கணம் அது. அவர் வயிறெரிவார் என்பதில் புருசோத்தமனுக்கு அபார திருப்தி. ராத்திரி ஊரடங்கியதும் அவர் அன்னக்கிளியை வரச் சொன்னார். “எங்க?” என்றாள் அவள் சலிப்புடன். அஜித் படம், புதுப் படம் வந்திருக்கிறது. அவருடன் போனால் மேலே இருந்து பாக்கலாம். பாலும் பழமும்பாங்களே, என்ன அது, பால்கனி. அங்க தனி ரூம் தருவார்கள். தலைவருல்லா? எப்ப கூட்டிப் போவாரோ தெரியவில்லை.
கூர்க்காவுக்கு லீவு தந்து அனுப்பி வைத்தார் புருசோத்தமன். ஓரளவு இருட்டு சேர்ந்ததும் காரை எடுத்தார். அவரே ஓட்டுவார். தெக்குத் தெரு தேர்முட்டி பக்கம் காத்திருந்தாள் அன்னக்கிளி. அந்நேரம் வரை குளிக்காதவள் அவசர அவசரமாய்க் குளித்திருந்தாள். உடல்தினவுடன் நல்ல ஸ்ருதியேற்றிய வீணையின் முறுக்கத்துடன் இருந்தாப் போலிருந்தது. குனிந்து அவள் உள்ளே ஏறியபோது அக்குள் பக்கமிருது பௌடர் வாசம் அடித்தது. ஞாயிறு இரவு. ஊரே டி.வியில் படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அவ்வப்போது வீடுகளில் இருந்து பெரிதாய்ச் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. கவுண்டமணி வந்தாலே கிராமமே சிரித்துக் கொந்தளிக்கிறது. “எங்க போறம்?” என்றாள் அன்னக்கிளி ஓர் உல்லாசக் கிறக்கத்துடன். முன்சீட்டில் அவர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள். “சொல்றேண்டி என் தங்கக்கிளி” என்றார் அவள் கன்னத்தை வருடி. கன்னத்தில் கொசு மருந்து அடிச்சாப் போல பௌடர். மனம் தன்னைப்போல அவளையும் அவள் தங்கச்சியையும் ஒருசேரப் பார்த்தது. ஹ்ம்ஞ் என முனகினார். தண்ணி போட்டிருந்தார். உற்சாகத்துக்குக் குறைவில்லை. பையில் மஸ்லின் சட்டைக்குள் ஐந்நூறு புதுத்தாள்கள் தெரிந்தன. ரோசுக்கலரில்ஞ் ரெண்டாயிரம்ஞ் இல்லை.
“புதுசா நம்ம ரூம்புக்கு ஏ/சி வந்திருக்குடி. அனுபவிக்கண்டாமா?” என்றபடி திறந்துகிடந்த ஒன்றிய வாயிலைத் தாண்டிப்போய்க் காரை நிறுத்தினார். ஜிலோன்னு கிடந்தது வளாகம். சிள் வண்டுகள் இரைச்சல் காதைக் குடைவதாய் இருந்தது. “யாராவது இருக்கப் போறாக” என்றபடியே இறங்கினாள் அவள். “அதெல்லா எனக்குத் தெரியாதா?” என்று அவளைத் தொட கையை நீட்டியவர் தள்ளாடினார். தங்கச்சி. ஹ்ரும்ஞ்
‘ப’ வடிவ பின் அறைகளில் முதலாவது தலைவர் அறை. அவர் தள்ளாடியபடியே முன்னால் போக பின்னால் அவள் போனாள். கும்மிருட்டாய்க் கிடந்தது. வெளிச்சம் தான் சங்கடம். இருட்டு தேவலை. குனிந்து தன்னிடமுள்ள சாவிகளால் மாற்றி மாற்றிப் போட்டு பூட்டை நோண்டினார். “அடங் ஙொம்மாள, அவசரத்ல அண்டால கை போவாதும்பாங்க. சரியாத்தான் இருக்கு” என்று திரும்பி அவளிடம் சாவியைத் தந்தார். அவள் பூட்டைத் திறக்க எனக் குனிந்தபோது பெரும் கிளர்ச்சியாய் இருந்தது.
உர்ர் என்ற சிறு சப்தத்துடன் குளிர்சாதனம் ஓட ஆரம்பித்தது. சேர். டேபிள். சன்னல் திரைச்சீலை. அவர் அமரும் நாற்காலிக்குப் பன்பக்கம் கட்சித் தலைவர் படமும், மகாத்மா காந்தி படமும். ஓரமாய் மேலும் நபர்கள் அமர சோபா. அங்கே புருசோத்தமன் கட்சித தலைவருக்குப் பொன்னாடை போர்த்துவதாக ஒரு படம். அவளை சோபாவுக்குத் தள்ளிப்போனார். ஏக்கமாய் “எத்தனை நாளாச்சில்ல?” என்றார். “நீங்க தான் கண்டுக்கறதே இல்ல?” என சிணுங்கினாள். அவளை மல்லாத்தி மலர்த்தினார். மேலே பார்த்தபடி கிடந்தாள் அவள். குளிர் சாதனம் ரகசியம் போல உருமிக் கொண்டிருந்தது. வெட்டிப்போட்ட வேப்ப மரத் துண்டகளாய்க் கால்கள். அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று அந்தக் குளிர் சாதனத் திண்டின் மேலே யிருந்து ஒரு நீண்ட குச்சிஞ் எட்டிப் பார்க்கிறாப் போலஞ்ஞ்என்ன அது? லேசாய் கவட்டை போன்ற நாக்கு கூடஞ் இருட்டில் அத்தனைக்குத் தெரியுமா? பிரமையோஞ்
“பப்.. பாம்பு” என அலறி அவரைத் தள்ளினாள் அன்னக்கிளி.
சிவரஞ்சினியிடம் ‘யாராண்டையும் சொல்லாதே’ என்று சொன்ன விசயம். அவளும் ஒவ்வொருவரிடமும், ‘யாராண்டயும் சொல்லாதே’ என்று சொல்லியே சேதி பரவி விட்டது. அவ எந்தப் பாம்பப் பாத்தாளோ, என ஊரில் கிண்டல் தாள முடியவில்லை.
இனியும் தாமதிக்க முடியாது, என்று பட்டது புருசோத்தமனுக்கு. புல்லுக்குப் பூச்சி வந்து பூச்சிக்குத் தவளை வந்து இப்போது தவளைக்குப் பாம்பு அடைய ஆரம்பித்து விட்டது- உடனே மறுநாளே பாம்பு பிடிக்கிற ஆட்களை வரச் சொல்லி ஏற்பாடுகள் விறுவிறுத்தன. புதரில் இருந்து பாம்பு பிடித்தார்களோ, அல்லது கொண்டுவந்து பாம்புகளை விட்டு விட்டு பிடித்ததாகக் கணக்கு காட்டினார்களோ தெரியவில்லை. நாலு பாம்புகள் பிடிபட்டன. மூணு சாரை. ஒண்ணு நல்ல பாம்பு. ஒரு ஞாயிறு பூராவும் வேலை. பாம்புக்கு இவ்வளவு என்று ரேட். ரோஸ் தாள்கள் கை மாறின. புல்லைச் செத்திப் போட சுத்தப்படுத்த என நாலு பேர்.
“முதல்லியே செஞ்சிருந்தால் சின்னச் செலவு. இப்ப அதையே வெட்டித்தனமா நாலு மடங்கு துட்டு செலவழிச்சிச் செய்யறாரு இவரு” என்று அதையும் எள்ளி நகையாடினார் சத்தியமூர்த்தி. ஆனால் பெரிய செலவு என்பது தான் புருசோத்தமனுக்கு வசதி. அவர் காட்டுவதுதான் கணக்கு. புல் முளைக்காத இடங்களையும் சுத்தப் படுத்தியதாக கணக்கு எழுதலாம் அவர். எட்டு பாம்புகள் பிடிபட்டிருந்தன அவர் கணக்கில். அத்தோடு, புல் இருந்த பகுதிகளில் சிமென்ட் தரையும் போடப்பட்டது.
அன்னக்கிளி சிவரஞ்சனியிடம் வந்து “இஞ்சி யிருக்கா இஞ்சி?” என்று கேட்டாள். அவள் கைவிரலில் புது மோதிரம்.

Monday, January 8, 2018


மூங்கில்
எஸ். சங்கரநாராயணன்

வள் வைதேகி. அக்கா. இவள் சக்தி. தங்கை. அக்காவும் தங்கையும் ஒரே பள்ளிக்கூடத்தில் படித்து இப்போது அக்கா கல்லூரி போகிறாள். தினசரி ஒண்ணாய் ஒரே வேனில் பள்ளிவரை அக்காவோடு உற்சாகமாய்ப் போவாள் சக்தி. இப்போது தனியே போவது அவளுக்குக் கஷ்டமாய் இருந்தது. ஆனால் அக்காவைப் பார்க்க மகிழ்ச்சி. கல்லூரியில் திங்களுக்குத் திங்கள் புடவை கட்ட வேண்டும் என்று கட்டாயம். வைதேகியைப் புடவையில் பார்க்க சக்திக்குச் சிரிப்பு. எந்நேரமும் புடவை சரியலாம் என்கிற சிறு பதட்டத்துடன் தெருவில் நடந்து வருகிற அக்காவைக் கிண்டல் அடித்தாள். “இருடி உனக்கும் இருக்கு…” என்றாள் அக்கா அழாக் குறையாக. “புடவை கட்டற காலேஜ்னா நான் வேணான்னுருவேன்ல” என்று அதற்கும் சிரித்தாள் சக்தி.
என்றாலும் அக்காமேல் கொள்ளைப் பிரியம் அவளுக்கு. அக்கா போல தான் அழகும் அல்ல. நிறமும் அல்ல. நிறத்தில் நான் அப்பா, என்றால் அவள் அம்மா மாதிரி. எந்த உடையும் அவளுக்கு, வைதேகிக்கு மேச்சாய் அமைந்து விடுகிறது. சற்றே பெண்மையின் ஆளுமை மிக்க அக்கா. வெளியே கிளம்பினால் ஒரு விநாடி நின்று கண்ணாடி பார்த்துவிட்டுக் கிளம்பும் அக்கா. கண்ணுக்கு மை தீட்டிக்கொண்டால் கூடவே அவள் புருவங்கள் தனி எடுப்பாகி விடுகிறது. வீட்டில் கூட தங்கையை, சக்தியைத் தான் திட்டுவார்கள். வைதேகியைத் திட்ட வாயெடுக்கும் போதே முணுக்கென அழுகை வந்துவிடும் அவளுக்கு. அப்பாவும் அம்மாவும் அவள் கண் திரள்வதைப் பார்த்தே இரங்கி விடுவார்கள். இவள், சக்தி அப்படியே விரைத்தாப் போல நிற்பாள். ரெண்டு வசவு கூடுதலாய் வாங்கிக் கொள்ள வேண்டி வரும். “அவளா? பிறக்கையிலேயே அவ அழுவல்லியே?” என்று அவள் தலையில் குட்டிச் சிரிப்பாள் அம்மா.
அக்காவை விட கிடுகிடுவென்று வளர்ந்தாள் சக்தி. மூங்கிலின் நிமிர்வு அது. அம்மா சலித்துக் கொண்டாள். “ஏய் ஏய் இருடி, இப்பிடி வளர்ந்தியானா எங்கருந்துடி உனக்கு மாப்ளை பாக்கறது?”
“அதெல்லா நாங்களே பாத்துக்கறம்.”
“இன்னும் வயசுக்கே வரல்ல. அதற்குள்ள பேசற பேச்சப் பாரு” என்றார் அப்பா.
“சின்னப் பொண்ணுகிட்ட அம்மா மாப்ளைபத்திப் பேசலாமாக்கும்?” என்றாள் சக்தி அப்பா பக்கம் திரும்பி.
எல்லாவற்றையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள் வைதேகி. சலசலவென ஓடும் ஆற்றின் ஓரத்து நாணல் அவள். இந்தக் குட்டி என்ன இந்தப் பேச்சு பேசுது, என அவளுக்கு ஆச்சர்யம். என்றாலும் வைதேகிக்கு அவளை ரொம்பப் பிடிக்கும். சாப்பிடுகையில் அவள் வர தாமதமானால் காத்திருப்பாள் அக்கா.
“உனக்குப் பசிக்கறதாக்கா?”
“உனக்கு பசிக்கலையா?”
வி‘றுவிறுவென்று புத்தகத்தை மூடிவிட்டு வருவாள் சக்தி. சக்தி நன்றாகப் படித்தாள். வகுப்பில் முதல் அவள்தான். படிப்பு தவிர பேச்சு, கட்டுரை என்று போட்டிகளிலும் தானே பேர் கொடுத்து கலந்து கொள்வாள். அக்காவை விட இவள் படிப்பில் சுட்டி, என்பதில் வைதேகிக்குப் பெருமை உண்டு.
இரவில் சக்தி அக்காகூடப் படுத்துக் கொண்டாள். சீக்கிரமே படுத்து விடுவாள் வைதேகி. வீட்டுப் பாடங்கள் இருந்தால் கூட காலையில் அம்மா அவளை வந்து எழுப்பிவிட வேண்டும். விடுமுறை நாளில் அவள் எழுந்துகொள்ள சூரியன் பளிரென கிளம்பியிருக்கும். தங்கையிடம் படிப்பில் ஒழுங்கு இருந்தது. எத்தனை வீட்டுப்பாடம் இருந்தாலும், மறுநாள் தேர்வு என்றாலும் இராத்திரி பதினொரு மணியானாலும் படித்து முடித்துவிட்டுதான் உறங்க வருவாள். அவள் படிக்கையில் வீட்டில் டிவி எதும் ஓடக் கூடாது. செல்ஃபோன் கால் வந்தால் பேச வெளியே போய்விட வேண்டும், என்று கண்டிப்பு தங்கையிடம் இருந்தது. அவள் பாடங்களை முடித்துவிட்டு வரும்போது அக்கா நல்ல தூக்கத்தில் இருப்பாள். தலையணையில் இருந்து தலை இறங்கிக் கிடக்கும்.
அக்காவுக்கு தலையணையை மீண்டும் வைத்துவிடுவாள் சக்தி.
கடை கண்ணிக்குப் போனால் சக்தியின் உடைகளை, தேவைகளை யெல்லாம் வைதேகி பார்த்துப் பார்த்து வாங்கினாள். வண்ணங்கள் சார்ந்த அக்காவின் தேர்வு சக்திக்கு வராது. அது சக்திக்கே தெரியும். அதேபோல வைதேகி நல்லா பாடுவாள். பி. சுசிலா குரல் போல இருந்தது அவளுக்கு. பழைய சுசிலா பாடல்கள், பக்திப் பாடல்கள் பாடப் பிடிக்கும். சக்திக்கு சுட்டுப் போட்டாலும் சங்கீதம் வரவில்லை.
கல்லூரி என்பதால் அக்கா வர தாமதமானது. கல்லூரிக்குப் போக அரைமணி நேர பஸ் பயணம். லேடிஸ் பஸ் வரும். நாலு தெரு தள்ளி பஸ் நிறுத்தம் வரை போய் பஸ் ஏறவேண்டி யிருந்தது. சக்திக்கு இன்னும் வேன் தான். பள்ளிக்கு அவள் சீக்கிரம் போக வேண்டும். அவள் கிளம்பிப் போனபின் அக்கா கல்லூரி கிளம்புவாள். பல நாட்கள் அம்மா உள்ளே வேலையாய் இருந்தால், அக்கா அவளுக்கு ரெட்டைப் பின்னல் போட்டுவிடவேண்டி வரும். வைதேகி ரெட்டைப் பின்னல் போடுவதை நிறுத்தி நாலு வருடம் ஆகிறது. நீளமான கூந்தல் அவளுக்கு. அவிழ்த்து விட்டால் கருப்பு அருவியாய் இறங்கி முதுகை மறைத்துக் கொள்ளும். அக்காவின் தலைமுடியைப் பார்த்துப் பொறாமை உண்டு சக்திக்கு.
கோவில் கடைகண்ணி என்று அக்காவும் தங்கையுமாய் வெளியே இறங்கினால் ‘என் கண்ணே பட்ரும் போலுக்கே…’ என பெற்றவளுக்கு கண் பனிக்கும். சின்னவள் ஊசிப் பட்டாசு போல, வீட்டுக்கு வந்ததும் அன்றைக்குப் பள்ளியில் என்னென்ன கலாட்டா நடந்தது அது இதுவென்று அம்மாவை இழுத்து உட்கார்த்தி வைத்துக்கொண்டு கதையளக்க வேண்டும் சக்திக்கு. பெரியவள் முன்னேயிருந்தே சற்று அமெரிக்கை. அளந்து பேசுவாள். அளந்து புன்னகை செய்வாள். பளீரென்ற பற்கள். இன்னும் இவள் சிரிக்க மாட்டாளா என்றிருக்கும். அப்பா அம்மாவிடம் தான் இப்படி இருக்கிறாளா, இல்லை தங்கையிடமாவது கலகலப்பாக அவள் பேசுவாளா தெரியவில்லை. ஆனால் சக்தி ஆள் கெட்டி. எதும் பேச வேண்டியிருந்தால் அவள் அக்கா வாயைப் பிடுங்கி வேண்டியதை வாங்கி விடுவாள் என்றிருந்தது அம்மாவுக்கு.
வைதேகிக்கு கல்லூரி பிடித்திருந்தது. புடவை கட்டுவது சற்று சிரமமாய் இருந்தாலும் அதைப் பழகிக் கொள்ளப் பிடித்தது. சுடிதாரை விட புடவை இன்னும் பாந்தமாய்த் தான் இருக்கிறது. இன்னொரு முறை கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொள்ள வைக்கிறது. புடவை அவள் கட்டும் தினங்களில் அம்மா தவறாமல் பூ வாங்கி ஃப்ரிஜ்ஜில் வைத்து எடுத்துத் தந்தாள். பாதியைக் கிள்ளி தங்கையிடம் தந்துவிட்டு பூவை ஹேர்பின் வைத்துக் குத்திக் கொண்டாள் வைதேகி. நடை இன்னும் நளினமாய் இருந்தாப் போலத் தோணியது. வீதியிலும் கல்லூரியிலும் புடவை கட்டி வந்த பெண்ணுக்கு அதிக கவனம் கிடைப்பதை அவள் சற்று வெட்கத்துடன் உணர்ந்தாள். இப்படியெல்லாம் தான் யோசிப்பது ஆச்சர்யமாய், என்றாலும் பிடித்தும் இருந்தது அவளுக்கு.
அவளைக் கேலியடிக்கிற தங்கையைப் பிடித்துவைத்து அவளும் அம்மாவுமாய் ஒரு ’ஞாயிற்றுக்கிழமை புடவை கட்டி விட்டுவிட்டார்கள். தலையைத் தழையப் பின்னி பூவும் வைத்து கண்ணாடி முன் நிறுத்தினார்கள். சக்தி வெட்கப்பட்டு அன்றைக்குத்தான் பார்க்கிறார்கள். “நல்லாருக்காடி?” என்று அவள் கன்னத்தை வருடிக் கொஞ்சினாள் அம்மா. “நாளைலேர்ந்து நான் ஸ்கூலுக்கு புடவை கட்டிக்கிட்டு தாம்மா போகப் போறேன்” என்றாள் சக்தி. எல்லாருக்கும் ஒரே சிரிப்பு.
சில நாட்களாக வைதேகி முகத்தில் ஒர் இனம் புரியாத கவலை இருப்பதாய் சக்தி உணர்ந்தாள். அம்மா அதைக் கண்டுபிடித்தாளா தெரியவில்லை. அம்மாவிடம் கூட அதைப் பற்றி சக்தி சொன்னாள். “பரிட்சைல எதும் மார்க்கு குறைஞ்சிட்டதா என்னன்னு தெரியலியே…” என்றாள் அம்மா. அவளாகச் சொல்லட்டும், என அம்மா காத்திருந்தாள். பிள்ளைகள் வளர்ந்து வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு என தனி நோக்கும் போக்கும் வருகிற வயசு அல்லவா இது. எல்லாவற்றையும் விசாரிக்காமல் ஓரமாய் நின்று அழகு பார்க்க அவள் விரும்பினாள்.
வைதேகியிடம் அந்த வழக்கமான உற்சாகம் இல்லை. காலையில் கல்லூரி கிளம்பும் போது அந்த வேகம், இப்போது தயக்கமாய் இருந்தது. உடையுடுத்துவது சரியாக இருக்கிறதா, நெற்றியில் பொட்டு சரியாக இருக்கிறதா, என கண்ணாடியில் ஒரு மேற்பார்வை… பார்க்காமல் கிளம்பினாள். அப்பாவிடம் இதுபற்றிச் சொல்லலாமா என்று நினைத்தாள் அம்மா. அதற்குள் வைதேகியிடம் பேசிவிட்டால் நல்லது, என்று தோன்றியது. எப்படி உற்சாகமாய் வளைய வருவாள். குளிக்கையில் கூட எதும் சுசிலா பாடல் பாடுவது கேட்கும். என்னாயிற்று இவளுக்கு, அம்மாவுக்குக் கவலையாய் இருந்தது.
**
யார் அவன் தெரியவில்லை. சரியாக லேடிஸ் பஸ் வருகிற சமயம் நிறுத்தத்தில் வந்து நிற்கிறார்கள் சில பையன்கள். அதில் அவன் சற்று நெடுமரமாய் இருந்தான். முழுக்கைச் சட்டை. மீசை முளைக்கிற வயசுக்காரன். ஒரு சிகெரெட் கையில். அதன் நெருப்பை அலட்சியமாய் ஒரு சுண்டு சுண்டி அவளைப் பார்த்தபடியே வாயில் வைத்து ஆழமாய் உறிஞ்சி புகையை வெளித் தள்ளுகிறான்.
அவள் அவனை கவனிக்கவில்லை. பிறகு கவனித்தாள். அவளை அவன் பார்த்த பார்வை பிரத்யேகமானது என வைதேகி உணர்ந்தாள். வழியில் உரசும் முள் போன்ற பார்வை அது. இதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று தெரியவில்லை. பள்ளியிலும் அவளுடன் பையன்கள் படித்தார்கள். ஆனால் அவர்களிடம் இந்தமாதிரி கள்ளப் பார்வையை அவள் உணர்ந்தது இல்லை. ஒருவேளை அவள் இப்போது தான் இதையெல்லாம் உணர ஆரம்பித்திருக்கிறாளா தெரியாது.
இரவு பாடம் படிக்கையிலும், காலையில் கல்லூரி கிளம்பத் தயாராகும் போதும், என அடிக்கடி அவன் முகம் மனசில் வந்தது. என்னவோ நிகழப் போகிறது. பயமாய் இருக்கிறதா? பயமும் இருந்தது. என்ன ஆகிவிடும்… என யோசித்தாள். ஏற்கனவே புகை பிடிக்கிறான். வாழ்வின் சுகமான பகுதிகளை சற்று முன்னதாக அனுபவிக்க அவன் உந்தப் பட்டுவிட்டான் என்று தோணியது. ‘ஐ லவ் யூ” என்று எதும் உளறி விடுவானோ? அந்த நினைப்பே அவளுக்கு பயத்தை உண்டு பண்ணியது.
அப்படி எதும் அபத்தமாய் நிகழ்ந்தால் இதை எப்படிச் சமாளிப்பது, என யோசித்தாள். வீட்டில் யாருக்கும் இது தெரியாது. அப்பாவிடம் சொல்ல முடியாது. சட்டென்று கோபம் வந்து விடும். அவரால் பொது இடத்தில் அவள் பெயர் அடிபடுவதை அவள் விரும்பவில்லை. அப்பாவையோ அம்மாவையோ பஸ் நிறுத்தம் வரை, கூட வா, என்று சொல்லலாமா, என்ற எண்ணத்தையே அவள் கைவிட்டாள். எல்லாம் ஒழுங்காக அமைதியாக நடந்து கொண்டிருந்தது அவள் வாழ்வில். இப்போது… ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது?
அவளே எதிர்பாராமல் ஒருநாள் அந்தப் பையன் அவள் அருகே விறுவிறுவென்று வந்தான். திடுக்கிட்டாள் அவள். அப்போது பஸ் நிலையத்தில் யாரும் இல்லை. பஸ்சும் வரவில்லை. அவள் காத்திருக்க வேண்டியதாகி விட்டது. அவன் அந்த சந்தர்ப்பத்தை நழுவ விடத் தயாராகயில்லை. அவள் மனம் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது. “வைதேகி…” என்றான் தாபத்துடன். தூக்கிவாரிப் போட்டது. அவன் எப்படியோ விசாரித்து என் பெயரைத் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறான். அவள் ஓரடி முன்னால் நகர்ந்தாள். அதற்குள் நல்லவேளை பஸ் வந்தது. பெண்கள் பேருந்து அல்ல. பரவாயில்லை, என ஏறிக்கொண்டாள். அவள் கூட அதே பஸ்சில் அவனும் ஏறி விடுவானோ என்று பயந்தாள். அவன் பஸ் வரும் என எதிர்பார்க்கவில்லை. தவிர அவன் அவள்பார்க்கத் திரும்பி நின்றிருந்தான். பஸ் வந்ததை அவன் கவனிக்கவில்லை. நல்லதாயிற்று.
இருந்த பயத்தில் அழுது விடுவாள் போலிருந்தது. தன் நிறுத்தத்தில் கவனமாய் இறங்க வேண்டி வந்தது. கல்லூரிக்குள் நுழைந்தபோதுதான் ஆசவாசமாய் இருந்தது. அவன் பைக் வைத்திருந்தான். அவள் பஸ்சில் ஏறியதும் அவன் கூட ஏறாதது அதனால் கூட இருக்கலாம். அவளது கல்லூரியும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவள் பஸ்சில் இருந்து இறங்க, அவன் பைக் அருகே அந்த நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்தான். ஆனால் நிறையப் பேர் அருகே இருந்தார்கள். அவள் அவனை சட்டைசெய்யாமல் விறுவிறுவென்று கல்லூரிக்குள் நுழைந்தாள். அதற்குள் குப்பென்று வேர்த்து விட்டது. ஏன் இப்படி? ஒரு வேட்டையாடப் படுகிற மனநிலையில் நான் இருக்கிறேன். ஏன் இந்த பயம்? அவனிடம் முரட்டுத் தனமாய் எதும் பேசி அப்போதே இதை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்திருக்கலாம் என்று பட்டது. ஆனால் இவள் சொன்ன வார்த்தையில் அவன் விலகிக் கொண்டால் நல்லது- மேலும் விடாமல் அவன் துரத்தினால்?... என்ற பயம். ஆண்களுக்கு இப்படி அலைய நிறைய நேரமும் வாய்ப்பும் கிடைக்கத் தான் செய்கின்றன.
அடுத்தநாள் கல்லூரிக்குக் கிளம்பவே அவளுக்குக் கால்கள் தயங்கின. பசித்த மிருகமாய் அவனை உசுப்பேற்றி விட்டதாக நினைத்தாள். இனி அது சாமானியமாய் அடங்குமா தெரியாது. தலை வலிக்கிற மாதிரி இருந்தது. வீடே தனக்குப் பாதுகாப்பு என்று தோணியது. அவள் உடம்பு சரியில்லை என ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டாள். அன்றைக்குக் கல்லூரிக்கு அவள் போகவில்லை.
“என்னக்கா?”
“தலை வலிக்குதுடி…” என்றாள் வைதேகி.
சக்தி போனதும் அம்மா அவள்பக்கம் வந்து உட்கார்ந்தாள். “என்னடி சொல்லு, நானும் நாலு நாளாப் பாக்கறேன். ஒருமாதிரி இருக்கே. உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையா டாக்டர்கிட்ட போணுமா?” என்று வந்து அவள் தோளைத் தொட்டாள் அம்மா. அப்படியே அம்மாவைப் பாய்ந்து கட்டிக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள் வைதேகி.
**
சக்தி பஸ் நிறுத்தத்தில் காத்திருந்தாள். முழுக்கைச் சட்டை. நெடுநெடுவென்று உடல். அடையாளங் கண்டுபிடிக்க சிரமம் இருக்காது என்றுதான் தோன்றியது. நிறுத்தம் காலியாக இருந்தது. இன்னும் பரபரப்பாகிற நேரம் ஆகவில்லை போல. அவளுக்குத் தெரியாது. அவள் வேனில் பள்ளி போய் வருகிறவள். பைக் ஒன்றின் சத்தம். அவன்தான்… என திரும்பிப் பார்த்தாள். வெள்ளை முழுக்கைச் சட்டை. வெளியே விரல்கள். பன்னீர்ப் பூ போல இருந்தான். ஒருமாதிரி கிறக்க மனநிலையில் இருந்தான் அவன். காதல் பித்து தான், என நினைத்துக் கொண்டாள் சக்தி.
“குட் மார்னிங்” என்றாள் சக்தி அவனைப் பார்த்து. திடுக்கிட்டான் அவன். அவளைப் புரியாமல் பார்த்தான். “எஸ்?” என்றான். “நான் வைதேகியோட தங்கை” என்றாள். “தெரியும். உன் பேர் சக்தி” என்றான் அவன். சக்தி சிரித்தாள். “நல்லாதான் துப்பறியும் வேலை செஞசிருக்கீங்க” என்றாள் சக்தி. “காலைல ஆனா, சாயந்தரம் கல்லூரி விடற நேரமானா உடனே பைக் எடுத்துக்கிட்டு வேண்டுதல் போல பஸ் ஸ்டாப்ல காத்திருக்கீங்க. இதை ஆராய்ச்சி இல்லாமலே நான் சொல்வேன்…” என்றாள்.
“இல்ல. நீ ரொம்பப் பேசற” என்றான் ஒரு விரைப்புடன்.
“இல்ல. இந்த மாதிரி கோவில் பிராகாரம் சுத்தினால் புண்ணியமாவது மிஞ்சம்’னு சொனினேன்” என்று சிரித்தாள்.
“இது படிக்கிற வயசு. அதுக்கே அத்தனை போட்டி இருக்கு இந்த உலகத்துல. அதுல போட்டி போடுங்க முதல்ல” என்றாள் சக்தி. “இப்ப என்ன? உடனே எங்க அக்காவைக் கூட்டிட்டுப் போயி தாலி கட்டிக் குடித்தனம் பண்ணப் போறீங்களா?” என்று உக்கிரமாய் அவனைப் பார்த்தாள் சக்தி.
“வாட் டூ யூ மீன்?”
“அததுக்கு வேளை இருக்கு. இது படிக்கற காலம். நீங்க படிச்சி முடிச்சி நல்ல வேலை கீலைல உட்காருங்க. அப்பறம் காதல், கல்யாணம் எல்லாம் பார்த்துக்கறது நல்லது. சொந்தமா சம்பாதிச்சிங்கன்னா இதோ…” என அவன் பையில் இருந்த சிகெரெட் பாக்கெட்டைக் காட்டினாள். “இதோட காசு அருமை தெரியும். வீணாக்க மாட்டீங்க” என்றாள்.
அவன் பதில்சொல்லாமல் அவளையே பார்த்தான்.
“நைஸ் மீட்டிங் யூ. எங்க அக்காவுக்கு காதலிக்கறதைத் தவிர வேறு வேலைகள் நிறைய இருக்கு. அவளைத் தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம். ஐ திங்க் யூ கேன் அன்டர்ஸ்டேண்ட்.”
அவன் அவளையே பார்த்தான். கையில் எடுத்த சிகெரெட் பாக்கெட்டை குப்பைத் தொட்டியில் வீசி தலையாட்டினான். அதைப் பார்த்தும் பாக்காமல் நடந்து போனாள் சக்தி. பள்ளிக்கு நேரமாகி விட்டது.
**
“இதை ஏண்டி முன்னாடியே சொல்லல எங்க கிட்ட? அப்பாகிட்டச் சொன்னா ஒரு வழி சொல்லுவார் இல்லே?” என்றாள் அம்மா வைதேகியிடம். “பயப்படக் கூடாதுடி. பயந்தா ஒரு காரியமும் ஆகப் போறது இல்லை. யார்கிட்டயுமே இதைச் சொல்லாம இப்படியே வெச்சிக்கிட்டுத் திண்டாடினியாக்கும்?”
“சக்திகிட்ட மட்டும் சொன்னேம்மா,”
அம்மா சிரித்தாள். “அவகிட்டியா? ரொம்பப் பெரிய மனுசி. அவ என்ன செய்யப் போறா இதுல?” என்றாள் அம்மா.
“இனி அவன் உனக்குத் தொந்தரவு தர மாட்டாண்டி…” என்றபடியே உள்ளே நுழைந்தாள் சக்தி. “என்கூட பள்ளிக்கூடம் வரை வாம்மா. முதல் பீரியடு போகல. டீச்சர் திட்டுவாங்க…” என்றபடி அக்காவைப் பார்த்தாள். “அழுதியா என்ன?” என்றாள்.

வைதேகி இப்போது தலையாட்டி வெட்கத்துடன் மறுத்தபடி சிரித்தாள். பளீரென்ற வெண்மையான பற்கள் அவளுக்கு.

Sunday, December 31, 2017

இல் அறம்
Short story – நன்றி குங்குமம் வார இதழ்
எஸ். சங்கரநாராயணன்
 வீட்டில் அவன் கூட அவளும் இருந்தாள். மனைவி. என்றாலும் அவன் ஏனோ தன்னைத் தனியனாகவே உணர நேர்ந்தது. அவளை அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதை அவளும் உணர்ந்தாள். இதற்கு என்ன செய்ய தெரியவில்லை. அவள், அவளால் என்ன செய்ய முடியும்? அவள் அருகில் வந்தாலே அவனிடம் ஓர் விறைப்பு வந்தாப் போலிருந்தது. கனிவு அல்ல இறுக்கம் அது. ஒரு பெண்ணை இத்தனை கிட்டத்தில் ஒருவனால் வெறுக்க முடியுமா, ஒதுக்க அலட்சியப்படுத்த முடியுமா என்று தெரியவில்லை. முதலில் ஆச்சர்யமும் பிறகு அதிர்ச்சியும் அவளுக்கு ஏற்பட்டன. அழுகை வரவில்லை. அவளுக்கு அழவே வராது. துக்கிரி என்றும் பீடை என்றும் பெற்றவர்களே கரித்துக் கொட்டினார்கள் அவளை. கல்யாணம் அவளுக்கு ஒரு கதவைத் திறக்கும் என நினைத்தாள். இன்னுமான இருட்டு சூழ்ந்திருந்தது அவள் வாழ்க்கையில் இப்போது.
வெளியே அந்த இளம் மாலைக்கு சீக்கிரமே இருட்டி விட்டது. மேகம் பொருமிக் கொண்டிருந்தது. நாடகம் துவங்குமுன் அரங்கில் ஒளி குறைக்கப்பட்டாப் போல இருள் சூழ்ந்து கவிந்தது. மழை நாடகம் துவங்கப் போகிறது என்று பட்டது அவனுக்கு. கல்யாணம் ஆகி சில மாதங்களே ஆகின்றன. தான் அவளிடம் சிக்கிக் கொண்டதாகவும் இனி இந்த ஜென்மத்தில் தான் இதிலிருந்து மீள முடியாது என்றும் அவன் நினைத்தான். ஆத்திரமாய் இருந்தது அவனுக்கு. அடிமனசில் சிறு கசப்பு திரண்டு விஷமாய் உள்ளே இறுகி வெறுப்பென கெட்டிப்பட்டு ஆத்திரச் சீற்றமாய் இந்நாட்களில் உள்ளே உரும ஆரம்பித்திருந்தது. இடியுருமல் வெளியே அல்ல, அவன் உள்ளே என்று தோன்றியது.
நேற்றுவரை பொழுது மேகந்திரள்வதும் இருள்வதுமாய்ப் போக்கு காட்டிவிட்டு விலகிச் செல்வதாய் இருந்தது. மழைக்கு முந்தைய வெயிலோ புழுக்கமோ தாள வொண்ணாதிருந்தது. மனுசர்கள் எல்லாருமே ஒரு வெறுப்புடன் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதுவும் அலுவலகத்தில் இருந்து கிளம்பும் வரை மழை அடையாளங்கள் இல்லாமல், கிளம்பித் தெருவில் நடக்கையில், பஸ்சில் இருந்து வீடடையும் நேரத்தில் மழை பயமுறுத்தியது. உலகம் கலவரங்களால் ஆனது என்று தோன்றியது.
எல்லாவற்றையும் விட கலவரம், வீடடைதல். வீடடைய அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அலுவலகம் வருவது அவனுக்கு ஆசுவாசம் தருவதாய் அமைந்தது. அலுவலக நேரம் முடிந்ததும் எல்லாரும் வீட்டுக்குக் கிளம்புகையில் உற்சாகமடைந்தார்கள். சிலர் எப்ப ஐந்து மணியாகும் என்று கூட பொறுமையில்லாமல் காத்திருந்தார்கள், அவனைத் தவிர. ஐந்து மணி ஆனதும் அவன் பெரும் திகைப்புக்கு உள்ளானான். இனி அலுவலகத்தில் இருக்க முடியாது. வீடு நோக்கித் திரும்பவுது தவிர்க்க முடியாத விசயமாய் இருந்தது. கால்கள் பலவீனமாகி தெம்பே இல்லாமல் சோர்வாய் உணர்ந்தன.
அவளுக்கு படிப்பு வரவில்லை. எட்டாவது வரையே கூட ஆசிரியர்கள் இரக்கப்பட்டு அவளை பாஸ் போட்டார்கள். தமிழையே எழுத்து கூட்டி வாசிக்க சிரமப்பட்டாள். எழுத அதிக சிரமப் பட்டாள். ஒன்பதாம் வகுப்பில் வயதுக்கு வந்த போது, இனிமே பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டாம் எனத் தோன்றிவிட்டது. “சரிடி, வீட்ல இருந்து என்ன செய்யப் போற?...” என்று அம்மா கேட்ட கேள்விக்கு மௌனமாய் நிற்கத்தான் முடிந்தது அவளால். ஆற்றோடு போகிற மரக்கட்டை அவள். படிப்பு அத்தோடு நின்று போனது.
பெரிய லண்டன் மாப்பிள்ளையா வரப் போகிறான்? அவளும் எதிர்பார்க்கவில்லை தான். அட வாரம் ஒரு வெள்ளிக்கிழமையில் ஒரு முழம் பூ. கோவிலுக்கு அழைத்துப் போக என்ன செலவு இருக்கும்? ஒரு எஃப் எம் ரேடியோ இருந்தால் நல்லது. விடிய விடிய அதில் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். தனிமை தெரியாது. பெண் பார்க்க வந்திருந்தான் அவன். அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். பெரும் ஆர்வம் ஆசை கனவு… அதெல்லாம் இல்லை. ஒரு அளவெடுக்கிற பார்வை. நெடு நெடுவென்று உயரமாய் இருந்தான். தொண்டை எலும்பு துறுத்தி வெளியே தெரிந்தது. கன்னங்கள் ஒட்டி மயிர் வளராமல் கிடந்தது. முழுக்கைச் சட்டை நாதசுரத்தை உறைபோட்டு மூடினாப் போல. நேரே அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். வெட்கம் எல்லாம் இல்லை. அவன் கண்ணும் அவள் கண்ணும் சந்தித்து மீண்டன. அவனிடம் சலனம் இல்லை. சற்று சிரிப்பான் என நினைத்தாள். தான் சிரிக்க நினைத்தாள். அவன் சிரிக்காமல் அவள் சிரிப்பதாவது... அவன் மனசில் என்ன நினைக்கிறான் தெரியவில்லை. ஒரு பெருமூச்சு வந்தது அப்பவே அவளுக்கு. வாழ்க்கை அப்படித்தான் அமைகிறது அவளுக்கு. அவள் உப்பு விற்கப் போனால் மழை வருகிறது. மாவு விற்கப் போனால் காற்றடிக்கிறது.
அவன் அவளைப் பார்த்தான். அதேநேரம் அவளும் அவனைப் பார்ப்பாள் என அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. வறண்ட அவள் கண்கள். அவனிடம் அவை என்ன எதிர்பார்க்கின்றன? சரி, நான் அவளிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறேன்? இங்கே நான் எதற்கு வந்திருக்கிறேன்? என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன்? அம்மாக்களுக்குப் பிள்ளைகளையிட்டுப் பெருமை பாட வேண்டியிருந்தது. அந்தப் பொய்களும் இல்லாமல் அவர்களால் வாழ முடியாதிருந்தது. புருசப் பெருமைகள் காற்றில் கரைந்து விட, இப்போது பிள்ளைகளையிட்டு நம்பிக்கை சார்ந்த கனவு சார்ந்த பெருமை. அவனுக்கு தன்னைப் பற்றி அம்மா பேசுவது பிடிக்கவில்லை. அதிகப் பிரசங்கம். இப்படித்தான் அவனது பாட்டி இவளை, அம்மாவை ஏமாற்றி தன் அப்பாவைக் கட்டி வைத்திருப்பாள் என்று தோன்றியது. கல்யாணம் என்றால் யாராவது வந்து வலை விரிக்கிறார்கள். பிறகு அவன் அவளைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டான்.
அவளை ஏன் கல்யாணம் செய்து கொண்டான், அவனுக்கே புரியவில்லை. அட ஒரு ஆண்மகன் ஏன் பெண் ஒருத்தியை மணந்து கொள்கிறான்? அதன் தேவைதான் என்ன? அதுவே குழப்பமாய் இருந்தது அவனுக்கு. அவனது சம்பாத்தியம் அவன் ஒருத்தனுக்கே பற்றவில்லை. இப்பவே அம்மா தாராளமாய்க் கடன் வாங்கினாள். அவளது கடன் வாங்கும் வேகம் பார்த்தே அவர்களை நகரத்துக்கு அழைத்துவர மறுத்தான் அவன். அவளி கடன் வாங்குகிற சுவாதீனம் பார்த்தே கல்யாணத்தைத் தவிர்த்தான். அவனுக்கு வீட்டில் சாப்பிடவே யோசனையாய் இருந்தது. ஓரிடத்தில் கடன் வாங்கி இன்னொரு இடத்தில் அடைத்தாள் அம்மா. அதற்குப் பேர் சாமர்த்தியம். இதன் நடுவே சாமர்த்தியமாய் அவள் அவனுக்குக் கல்யாணம் வேறு நடத்திக் காட்டினாள். கல்யாணச் செலவுக்கு? கடன் வாங்கிக்கலாம்… சைக்கிளில் வீட்டிற்கு வந்து கடன் தந்தார்கள். வட்டி எவ்வளவு, அவன் கேட்கவில்லை.
நகரத்துச் சிறு வீடு. ஓடெடுத்த வீடு. அவனும் நண்பன் ஒருவனுமாய்ப் பகிர்ந்துகொண்ட வீடு. இவனுக்குக் கல்யாணம் என்று நண்பன் விலகிக்கொள்ள நேர்ந்தது. வேலைக்குப் போகிற பெண் என்றால் அதிகம் கேள்விகள் கேட்பாள் அவனை. நகை நட்டு புடவை சினிமா என சற்று பறந்து திரிய ஆசைப்படவும் கூடுமி. அவன் கல்யாணமே வேண்டாம் என்றவன். இப்போது வேலை பார்க்காத பெண் என்றதும் தான் ஆசுவாசமாய் இருந்தது, சிறிய அளவில். வாடகையை அவன் ஒருவனே சுமக்க வேண்டும் இப்போது. சாப்பாட்டுச் செலவு, அதுவும் ரெட்டிப்பானது. அவன் அலுவலகம் போய்விட்டால் கரண்ட் செலவாகாது. இவள் வீட்டில் இருந்தாள். ஆகவே… எல்லாமே தலைமேல் வெள்ளம் என ஓடுவதாய் இருந்தது… அம்மாவுக்கு இதையெல்லாம் விளக்க முடியாது. வீட்டுக்கு வீடு வாசப்படி, என்கிறாப் போல எதாவது சொல்லிச் சிரிக்கிறாள் அவள். இதில் சிரிக்க என்ன இருக்கிறது?
சின்ன இரண்டு அறை வீடு. சமையல் அறை சற்று ஒதுங்கி ஒரு நீள வராந்தா போல. ஒருவர் நின்று சமைக்கலாம். அந்தச் சின்ன இடத்தில் இருவர் வளைய வர வேண்டியிருந்தது. அவளை அவனால் தவிர்க்கவே முடியாதிருந்தது. அவள் அருகில் வரும்போது சிறு குற்ற உணர்வு அவனை வாட்டியது. தனக்கு சம்பந்தம் இல்லாமல் இங்கே வந்து, என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு விட்டாள் இவள். இதுகுறித்து தன்மீதே ஆத்திரம் குமுறியது. தப்பு அவன் மேல் தானே? அவன் மறுத்திருக்க வேண்டும். அவள் வீட்டுக்கு வந்தபின் வீடே நரகமாகி விட்டது. தன் அறையில் அப்படியே மூலையில் சுருண்டு கிடப்பான். விடுமுறை நாட்கள் அவனுக்கு வெறுப்பாய் இருந்தன. வெளியே வேடிக்கை கேளிக்கை என்று போக அவன் விரும்பியதே இல்லை. தனக்கு அவையெல்லாம் சபிக்கப் பட்டவை என்று ஏனோ நினைத்தான். இந்த உலகம் மகிழ்ச்சிகரமானது அல்ல. இங்கே சிரிக்கிறவர்கள் நடிக்கிறார்கள்.
மழை வர்றாப்ல இருக்கு, என்று சீக்கிரமே அலுவலகத்தில் இருந்து எல்லாரும் கிளம்பி விட்டார்கள். சீக்கிரம் கிளம்ப அவர்களுக்கு ஒரு சாக்கு கிடைத்தாயிற்று. அவன்தான் தவிக்கும்படி ஆகிவிட்டது. வேறு வழியும் இல்லாமல் கிளம்பினான். பஸ்சேறாமல் வீடுவரை நடந்தே போகலாமா என்று கூட இருந்தது. மேகம் கருத்து அதுவேறு யோசனையாய் இருந்தது. பஸ்சில் இருந்து இறங்கி நடந்தான். வழியெல்லாம் மழை பயமுறுத்திக் கொண்டே வந்தது. மழைக்காலம் பிறக்குது, மழைக்காலம் பிறக்குது, என குடுகுடுப்பை அடித்தது இடி. வெளிச்சத்தை நாய்க்குட்டியாய் கவ்விக் கொண்டது இருள் நாய்.
வீடடைய மனம் அப்படியே குறுகி கால்கள் தளர்ந்தன. இப்படியே இருள் பெருகி நிறைந்து அவனையும் கரைத்து விட்டால் நல்லது. வீடு பயமுறுத்தியது. பிசாசு சந்நிதி அது. அவள் அருகில் இருக்கிற ஒவ்வொரு கணமும் இப்படி ஒரு குறுகல் வந்துவிடுகிறது. அவளிடம் பேச பயந்தான். எந்தவொரு வார்த்தையும் மறுவார்த்தையாக தனக்கு எதிராகக் கிளம்பி விடுமோ என அஞ்சினான். இங்க பார் எனக்கு உன்னைப் பிடிக்கவில்லை.. என்று முகத்துக்கு எதிரே சொல்லிவிட்டால் கூட நல்லது தான். எனக்கு பெண்கள் யாரையுமே பிடிக்கவில்லை… என் அம்மா உட்பட. பெண்கள் தங்களுக்கான உலகில் ஆண்களை சுவிகரித்து, ஆக்கிரமித்து வாழ்கிறதாக அவன் நினைத்தான். தங்கள் எதிர்பார்ப்புகளால் அவர்கள் ஓர் ஆணின் விலா எலும்புகளை நொறுக்குகிறார்கள். தெரிந்தே இதில் ஆண்கள் சிக்கி வசப்படுகிறார்கள் என்கிற வாழ்க்கையின் அபத்தம் வெறுப்பாய் இருந்தது. கதவைத் தட்ட நினைத்த வேளையில் கதவைத் திறந்தாள் அவள். திறந்த ஜோரில் அவனைப் பார்த்தாள். வெளியே ஏன் நிற்கிறான்? கதவைத் தட்ட வேண்டியது தானே? இணக்கம் இல்லாத சூழலில் தன் வீடே தனக்கே அந்நியமாகி விட்ட அவலம் அது. அவள் அவன் முகத்தைப் பார்க்காமல் விலகி வழிவிட்டாள். இந்த இரண்டு மாதங்களில் அவர்கள் பேசிக்கொள்வதே கூட படிப்படியாய்க் குறைந்துகொண்டே வந்திருந்தது. இப்போது பேசாமல் இருப்பது பேச்சை விட சௌகர்யமாய் இருவருக்குமே இருந்தது. குப்பைத் தொட்டியை மூடி போட்டு மூடிக் கொண்டார்கள் இருவரும்.
மழை வருமா என பார்க்க அவள் கதவைத் திறந்திருந்தாள். ஒரு பெரிய உரையாடலுக்குத் தயாராவது போல மழை மெல்ல தூற ஆரம்பித்தது. சட்டென அது வேகமெடுத்து விடும் என்று தோன்றியது. திரட்டிச் சேர்த்திருந்த மேகம் கசிய ஆரம்பித்திருந்தது. இனி வெடித்து மொத்த பாரத்தையும் அது கொட்டி விடும் என்றிருந்தது. மணி ஆறு ஆறரை கூட ஆகவில்லை. அதற்குள் இந்த இருட்டு. மழை கிரகணம். இருந்த கடுப்பில் மழை ஏற்றிய வக்கிரத்தில் தேய்ந்து போன செருப்புகளை ஜாக்கிரதையாக வீடு வரை சேர்த்திருந்தான் அவன். வர வர எதில் சாதனை செய்வது என்று இல்லாமல் ஆகிவிட்டது. உள்ளே குமுறும் மூர்க்கம். எரிமலை வெடிக்கக் காத்திருந்தாப் போல. எதாவது பேசி அவளைக் குத்திக் கிழிக்க அவனுக்கு ஆவேசம் வந்தது. என் வாழ்வில் இருந்த கொஞ்சமே கொஞ்சம் அமைதி, அதையும் இவள் சின்னபின்னமாக்கி விட்டாள். என் குகைக்குள் நீ வேறு. குருடன் குருடனுக்கு வழி காட்டுவதா?
வீட்டுக்கு வராமல் வரப் பிடிக்காமல் வெளியே சுற்றிக்கூடத் திரிந்தாகி விட்டது. இரவு பதினோரு மணிவரை கூட, தெரு அடையாளம் இல்லாமல், நோக்கம் இல்லாமல் கால் வலிக்க வலிக்க நடந்து கொண்டிருந்தான். பல தெரு நாய் அவனுக்குப் பரிச்சயமாகி விட்டன. எந்த வீட்டில் எந்த டிவி சானல் ஓடும் என்பதும் அவனுக்கு ஓரளவு தெரிந்தது. என்றாலும், ஹா, எல்லாவற்றுக்கும் முடிவு என்று இருந்தது. ஆனால் வாழ்க்கையில் தனது சிக்கலுக்கு மாத்திரம் முடிவே தெரியவில்லை. அவன் சோர்ந்து அயர்ந்து கால் தளர வீடு திரும்புவான். அவனுக்கு அவள் சோறு எடுத்து வைத்திருப்பாள். கதவு தாளிடாமல் இருக்கும் உள்ளே வருவான். விளக்கைப் போடவே யோசனையாய் இருக்கும். அவன் வந்ததை அவள் அறிவாள். அவள் தூங்குகிறாளா என்பதே சந்தேகம். எப்பவுமே அவள் விழித்தே இருந்ததாக அவன் உணர்ந்தான். சமையல் பகுதி விளக்கைப் போட்டுக்கொண்டு தட்டை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு ருசியே தெரியாமல் சாப்பிட்டுவிட்டுக் கை கழுவுவான். அவன் சாப்பிட்டாளா தெரியாது. கேட்டதும் இல்லை. நாலு நாள் கேட்காமல் விட்டால் தானே பசிக்குச் சாப்பிட ஆரம்பித்து விடுவாள்… என நினைத்தான்.
அவர்கள் இருவரிடையேயான மௌனத்தில் மழையோ பெரும் சத்தம் எடுக்க ஆரம்பித்திருந்தது. மழை எதையோ முறையிடுவது போலிருந்தது. யாரிடம் முறையிடுகிறது அது. அதன் முறையிடல் என்ன புரிந்ததோ மரங்கள் ஊய் ஊய்யென்று பொங்கி எழும்பின. எஜமானனைப் பார்த்த நாய் சங்கிலி மீறிக் கொந்தளிப்பது போல மழை கண்ட மரங்கள் உற்சாகம் காட்டினாப் போலிருந்தது. மழையின் சத்தமும் மரம் அசையும் சத்தமும் வெளியே கேட்டது. உலகம் இயக்கத்தில் இருந்தாப் போலிருந்தது. நல்லவேளை மழைக்கு முன் வீடு வந்ததாக நினைத்தான். நல்லவேளை கதவைத் திறந்தாள், இல்லாவிட்டால் கதவைத் தட்டி அவள் திறக்குமுன் நனைந்திருப்பேன்.
வெளி மழை அவன் உக்கிரத்தைச் சொல்வது போல் இருந்தது. ஓட்டுக் கூரையில் அது விழும் நாராச ஒலி. சரிந்திறங்கும் ஓடு. ஓரங்களில் மாத்திரம் வீடு ஒழுகும். இந்த மழைக்கு உடனே மின்சாரத்தைத் துண்டித்து விடுவார்கள்… என நினைக்கும் போதே விளக்குகள் அணைந்து தெருவே இருளில் மூழ்கியது. பைத்தியக்காரி பாட்டெடுத்தால் அவளை யாரும் அடக்க முடியாது, என்பதைப் போல மழை தன் பாட்டுக்குக் கொட்டி முழக்கிக் கொண்டிருந்தது. மணி என்ன இருக்கும் தெரியவில்லை. இருட்டான அந்த இரட்டை அறை வீட்டில் அவன் உள்ளே வந்து ஸ்டூலில் உட்கார்ந்து கொண்டான். அவள் என்ன செய்கிறாள் தெரியவில்லை. அவன் இந்த அறையில் இருந்தால் அவள் மறு அறைக்குப் போய்விடுவாள். அல்லது அவனே மறு அறைக்கு நகர்ந்து விடுவது வழக்கம். மழையும் இருட்டும் ஓரளவு சாதகமாக இருப்பதாக உணர்ந்த போதிலும், அவளது அருகாமையை உணராமல் ஒதுக்க முடியவில்லை. விறுவிறுவென்று அவனே துரித நடையில் வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தான். வியர்வைத் தீவு. அவள்முன் சட்டையை உரித்தெறிய முடியவில்லை. கால தாமதமாக ஊரெங்கும் சுற்றித் திரிந்தபின் வீடு வந்து சாப்பிட்டுப் படுக்க சௌகரியமாய் இருந்தது. இன்றைக்கு வெளியே இறங்க முடியாது. மழை. இப்பசத்திக்கு விடுமா தெரியவில்லை.
நமக்காவது இப்படி ஊர் சுற்றிவிட்டு தாமதமாக வீடு வந்து படுத்து விட முடிகிறது. இவள்? இவள்நிலை என்ன, என் யோசனையை ஒதுக்கினான். உலகில் தனக்கு சாதகமாக எதுவுமே நடப்பதில்லை என நினைத்தான். மழைத் தண்ணீர் துணி துவைக்க நல்லது. நன்றாக அழுக்குப் போகும், என்று தோன்றியது. ஒரு பீப்பாயை எடுத்து வாசல்பக்கம் ஓட்டில் இருந்து விழும் மழையைப் பிடிக்கலாமா என நினைத்தான். அதற்குள் அவள் அதைச் செய்தாள். ஒரு பீப்பாயை எடுத்துக்கொண்டு வாசல் பக்கம் போனாள். அவனைத் தாண்டி அவள் போக வேண்டியிருந்தது. அவன் எழுந்து நின்றவன் பீப்பாயை வாங்கிக் கொண்டான். கதவைத் திறந்தபோது அதுவரை அடக்கமாய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மழைச்சத்தம் திடீரென்று பெருகி இன்னும் ஆக்ரோஷமாய்த் தோன்றியது. சப்த விஸ்வரூபம். யாருக்கு எதற்கு இத்தனை கோபம் காட்ட வேண்டும் அது தெரியவில்லை. சட்டென அவசரமாய்க் குனிந்து மழை தாரை விழும் இடத்தில் பீப்பாயை வைக்குமுன் நனைந்து போனான். மழையின் கயிறைப் பிடித்து ஆட்டிவிட்டது காற்று.
உள்ளே திரும்ப இருட்டில் விக்கிரகம் போல அவள் காத்திருந்தாள். அத்தனை கிட்டத்தில் அவள் நின்றது அவனுக்குத் துணுக்கென்றது. அவள் கையில் துண்டு இருந்தது. அவனுக்கு என்ன செய்ய தெரியவில்லை. மழையில் இறங்கி நடந்து விட்டால் கூடத் தேவலை. இவள் காட்டும் இந்தக் கரிசனம்… எனக்குத் தேவையா? இதை அனுமதிப்பதா? பேசாமல் வாங்கிக் கொண்டு பக்கத்து அறைக்குப் போனான். அவள் கதவைச் சாத்தினாள். அதற்குள் வீட்டின் ஒரு அடி வரை மழை உள்ளே சிதறிப் பரவியிருந்தது. எல்லாக் காரியத்திலும்அவர்களிடையே ஒரு சிறு நிற்றல், சின்னத் தயக்கம் என ஆகிப் போனதில் தரை நனைந்து விட்டது. அவன் நனைந்து விடடான். கிடுகிடுவென்று தவட்டிக் கொண்டான். மழையில் நனைந்ததற்கும் அதற்கும் லேசாய் குளிர் அடித்தது.
மழை அவனை வீட்டினுள்ளே அடைத்து விட்டதாய் உணர்ந்தான். பெரும் கொந்தளிப்பான மழை ஆனால் அவனை அடக்க முற்படடது போல் இருந்தது. இப்படி இதுவரை நேர்ந்ததே இல்லை. அவனால் தன்னளவில் சமாளிக்க முடிகிற மாதிரியே அவன் இயங்கினான். அவளுக்கு அவனிடம் பேச இருந்தாலும் அவன் அதை அனுமதிக்காமலேயே இருந்தான். பதில் சொல்லாமலேயே கடந்து போகிறவனாய் இருந்தான். பேசலாம். ஆத்திரப் படலாம். கோபப்படலாம்… அடிக்கவும் செய்யலாம். ஒன்று நிகழ்ந்தால் நல்லது. எதுவுமே நிகழாமல் இப்படியே காலம் போகிற அளவில் அவன் நடந்து கொண்டான். அவன் தானாகப் பேசப் போவது இல்லை என அவள் உணர்ந்தாள். வேறு வழியில்லாமல் அவள் பேசினாலும் பதில் சொல்கிறானில்லை. மாமியார் மாமனார், வேறு ஊரில். இதை எப்படி அவள் சமாளிப்பாள். ஆண்கள் குடும்பத் தலைவர்கள். அவர்களின் நிர்வாகத்தில் பெண்கள் நிழல் என அவர்களோடு இணைந்து பயணிக்கிறார்கள். அதுவே வழக்கம்… இவன் பிடி கொடுக்கிறானில்லை. நிழல் மாத்திரம் பிய்த்துக்கொள்வது எப்படி?
அவன் உள்ளறைக்குப் போனதும் அவள் இந்த அறைக்கு வந்திருந்தாள். உள் அறை சன்னல்களை கீழ்ப்பாதியை மாத்திரம் சாத்தியிருந்தாள். காற்று சுழன்றடித்ததில் சன்னல்கள் அதிர்வு கண்டன. அவன் எழுந்துபோய சன்னல் கதவுகளைச் சாத்தியதை அவள் இங்கே யிருந்தே கேட்டாள். அவளுக்கு அவனிடம் பேச வேண்டும். வீட்டுக்காரர் வாடகை கேட்டு வந்து போனார். இந்த இரண்டு இரண்டரை மாதங்களில் அவர்கள் வீட்டுக்கு யாருமே வந்தது இல்லை. அவன் அழைத்து வந்தது இல்லை. அவளும் வெளியே இறங்கி யாரிடமும் புன்னகைத்தது கூட இல்லை. அவன் எப்படி எடுத்துக் கொள்வான் தெரியாது. அவனே அவளிடம் சரியாகப் பேசவில்லை. இதில் மற்றவர்களோடு பேச்சு வார்த்தை என்ன?
வாசல் வேப்ப மரம்தான் அடிக்கும் சுழற் காற்றில் சிறு கிளைகளை முறிய முறிய இழந்தாப் போலிருந்தது. கிளைகள் மேல் ஓட்டுக் கூரையில் மோதும் சத்தம். யாருக்கோ கோபத்தில் சாபம் இட்டு சத்தியம் செய்கிறாப் போலிருந்தது மரம். உலகம் வெளியே பெரும் இயக்கத்தில் இருக்கிறது என்று நினைத்தாள். இங்கேயோ அபார மௌனம். இறுக்கம். மூட்டம். சுவர்க் கடிகாரம் இல்லை வீட்டில். அந்த டிக் டிக் சத்தம் கூட இல்லை. மின் விசிறி இருக்கிறது. மின்சாரம் இல்லை. அவள் போய் சிம்னி விளக்கு ஒன்றை சமையல் மேடையில் ஏற்றி வைத்தாள். முழு இருட்டு முதலையாய் அவளைக் கவ்வுவது என்னவோ போலிருந்தது. அவள் அத்தனை தைரியசாலி அல்ல. இருட்டு அவளை பயமுறுத்தியது. இருட்டு என்று கூட இல்லை. எதையும் பேசவும், செய்யவும் துவங்குமுன்னம் அவளுக்கு சிறு பயமும் பதட்டமும் கூடவே வந்தது. இந்த இருட்டில் அவன் கூட இருக்கிறது கூட, அவன் பேசாவிட்டாலும், ஆறுதலாய் இருந்தது.
இப்படியே கால காலத்துக்கும் அமர்ந்திருப்பதா? தன் தலை வீங்கி வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. மனசின் அலையடிப்பில் வார்த்தைகள் கால காலமாய் குப்பைசேர்ந்தாப் போல அடைந்து கிடந்தன. சொற்களின் முடை நாற்றம் தாள முடியாதிருந்தது. தனக்கே நாறும்படியான சகிக்கவொண்ணா நிலை அது. சொற்களின் பிணம் தொண்டைக்குள் வாந்திவரச் செய்து விடுமோ என்று பயந்தான். எனினும் வார்த்தைகள் தொண்டையை விட்டு வெளியேற விடாமல் அவன் கவனமாய் இருந்தான். எதும் சமைத்திருக்கிறாளா தெரியவில்லை. சாப்பிட்டால் பேசாமல் படுத்து விடலாம் என்று இருந்தது. தூங்குகிறோமோ இல்லையோ, படுத்து விடலாம். தூங்குகிற பாவனை அவனுக்குப் புதிது அல்ல. அவளுக்கும்… அவள் தன்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளக் கூட அவன் வாய்ப்பு அளிக்க மறுத்தான். நீ என் வாழ்வின் அதிதம். அதை அவள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தான் அவளை விரும்பவில்லை… என்பதை தன் அலட்சியம் அவளுக்கு உணர்த்த வேண்டும் என அவன் நம்பினான்.
சட்டென்று காலை இழுத்துக் கொண்டாள் அவள். பதறினாப் போல ஸ்டூலில் இருந்து எழுந்து கொண்டாள். அவளிடமான திடீர் மாற்றம், அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். தரையில் எதோ ஊர்ந்தாப் போலிருந்தது. புடவையைப் பதறி உதறினாள் அவள். சமையல் அறையில் ஏற்றி யிருந்த விளக்கை. அவளே போய் எடுத்து வந்தாள். தரையில் துழாவினாப் போல தேடினாள். தேள். தேள் ஒன்று ஒன்று மெல்ல நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவனும் எழுந்து வந்து தேளைப் பார்த்தான். பதட்டமாய் ஓட அது முயற்சிக்கவில்லை. பெரிய தேளாய் இருந்தது. அவன் பார்த்தான். குனிந்து தேள்ப் பக்கமாய் வெளிச்சம் காட்டினாள் அவள். தன் மேல் தேள் விழுந்து கடந்திருக்கிசறது. அவளக்கு ஏனோ அப்போது பயமாய் இல்லை. கூட அவன் இருப்பதால் இருக்கலாம். ஆச்சர்யகரமாக அதன் முதுகெங்கும் சிறு சிறு தேள்க்குட்டிகள் நமநமவென்று திரிவதை அவன் கண்டான். விளக்குமாறு மாதிரி எதையாவது எடுத்து வந்து தேளை அடித்துவிட அவன் நினைத்தான். அவள் சயைமல் அறைக்கு உள்ளே போனாள். பெண் தேள், குட்டிகள் ஈன்ற நிலையில் அவற்றை முதுகில் கதகதப்புக்காக ஏந்தித் திரியும் என்று அவன் கேள்விப் பட்டிருந்தான்.
அவள் ஒரு சிறு குப்பியில் இருந்த மண்ணெண்ணெயை தேளின் மேல் ஊற்றினாள். சில நிமடங்களில் தேள் சுருண்டு அழுக்குச் சுருணையாய்ப் போனது. அவனுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. தனது நிதானம் அவளுக்கே வியப்பாகத்தான் இருந்தது. கனிந்து விளக்குமாற்றால் ஒரு காகிதத்தில் அதை அவள் அள்ளினாள். வெளியே இன்னும் மழை பெய்து பெருக்கியபடி இருந்தது. கதவைத் திறந்ததும் மழை ஓலம் இன்னும் உரத்துக் கேட்டது. புது நபர் நுழைய ஒப்பாரி அதிகரிப்பதைப் போல. அப்படியே காகிதத்தோடு வெளியே எறிந்தாள் அவள். அதற்குள் காற்றலைப்பில் மழை அவள்மேல் பாம்புச் சீறல் சீறி நனைத்தது. கதவைச் சாத்திவிட்டு அவள் திரும்பினாள். துண்டுடன் நின்று கொண்டிருந்தான் அவன்.
“ஓனர் வந்திருந்தாரு…” என்றபடியே வாங்கிக் கொண்டாள்.


91 978999 87842

Sunday, December 10, 2017

தனித்து விடப்பட்ட ரயில்பெட்டி
(நன்றி பேசும்புதிய சக்தி, டிச. 2017)

எஸ். சங்கரநாராயணன்
சிறிய ரயில் நிலையம். நிலையத்துக்கு இடதும் வலதுமாக பூனை மீசை போல தண்டவாளங்கள் போகின்றன. ஊருக்கு வெளியே இருந்தது நிலையம். தண்ணி கஷ்டமான ஊர். சனங்கள் ஊரில் இருந்து இடுப்பில் ஒரு குடமும், குஸ்திக்காரன் போல் கையை உள்ளே விட்டபடி எடுத்து வரும் குடங்களுமாக வருவார்கள். தினசரி ரெண்டு லோக்கல் பாசஞ்சர் ரயில்கள் வரும் அங்கே. மத்தபடி மகா அமைதி. மதுரை போகிற ரயில்கள் அங்கே நிற்காது. கடன் கொடுத்தவனைப் பார்த்தாப் போல ஒரே ஓட்டமாய் ஓடும். பரந்த செவ்வக வெளி அது. மல்லாக்கக் கிடத்ப்பட்ட ஏணியாய் தண்டவாளம். ரோடு போடும் கருங்கல் குவித்துக் கிடத்தப் பட்டிருக்கும்.
பரந்த விஸ்தீரணத்தில் சிமென்ட் எடுத்த நடைமேடை. பள்ளத்தில் ரயில் பாதை. பெரிய பெரிய வேப்ப மரங்கள் புளிய மரங்கள் மகா நிழலளிக்கும் இடம். தாவரங்களை விட நிழல்கள் வேகமாக வளரவும் சுருங்கவும் செய்கின்றன. ஆடுகள் மாடுகள் புல் மேய்ந்துவிட்டு அங்கே வந்து கால்பரப்பி அமரும். இடையன் அவன்பாட்டுக்கு ஸ்டேஷனில் துண்டு விரித்துப் படுத்துக் கிடப்பான். மேற் கூரை தேவைப்படாத ஸ்டேஷன். உருப்படாத வாலிபர்கள் அங்கே ஒதுக்குப் புறமாய் கல்லாட்டம் சூதாட்டம் ஆடுவார்கள். பொதுவாக ஆள் நடமாட்டம் என்று அதிகம் இராது.
வரும் ரயிலுக்கு, போகும் ரயிலுக்கு என இரண்டு தண்டவாளப் பாதைகள், எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் போக மூன்றாவது பாதை. தவிர ஒரு எக்ஸ்ட்ரா தண்டவாளம் இருக்கிறது. ஷண்டிங் தண்டவாளம். அது மற்ற போக்குவரத்துத் தண்டவாளத்துடன் தூரத்தில் ட்ராக் சேர்ந்து கொள்ளும். வண்டிப்பெட்டிகளை ஒதுக்கி அங்கே போட்டு வைப்பார்கள். ஸ்டேஷனுக்கு இப்புறமும் அப்புறமும் ஒரு அம்பது மீட்டர் வரை இவை இருந்தன. இந்த ஸ்டேஷனில் அந்தத் தனி தண்டவாளத்தில் ரயில்பெட்டி ஒன்று விட்டுவைக்கப் பட்டிருந்தது.
ராமையா ஓய்வு பெற்றுவிட்டார். உடலில் ஒரு கோளாறுமில்லை. அந்த நிமிர்வு கூன் போடக் கூட இல்லை. பேன்ட் பிடிக்காது. எப்பவும் வேட்டி சட்டைதான். மணிக்கட்டில் பட்டன் போட்ட முழுக்கைச் சட்டையை சிறிது உள் நகர்த்தி மணி பார்ப்பது அவரது தோரணை. அரசாங்க உத்தியோகம் தான். சற்று ஏமாளி. சாதியைக் காட்டியும் திகிடு தத்தம் பண்ணியும் காக்கா பிடித்தும் காசு நகர்த்தியும் அவனவன் விரும்பிய இடம் மாற்றல், பதவி உயர்வு என வாங்கிக் கொண்டான். அதெல்லாம் அவருக்கு ஒப்பவில்லை. தெரியவும் தெரியாது. ஒரு மாதிரி அசடு என்று ஊரில் அவருக்கு நல்லபெயர். ராமையா, சரியான ஆமைய்யா அவரு, என்பார்கள்.
நெற்றி நிறைய திருநீறு பூசிக் கொள்வார். நீறில்லா நெற்றி பாழ். தூங்கி யெழுந்ததும் மனசில் சிவ சிவா… என முணுமுணுத்தபடி இழுத்துப் பூசிக் கொள்வார். உடம்புக்குச் சட்டை போல. நெற்றியில் திருநீறு. பிரதோஷ சமயம் கோவிலுக்குப் போவார். ஓதுவார் பதிகம் பாடுகையில் கடவுளைப் பார்த்தபடி பரவசப் படுவார். இதில் இந்தப் பதவியே, இதுவரை அவர் இதில் விக்னமில்லாமல் காலத்தை ஓட்டியதே அந்த சிவ பெருமான் அருள், என நினைத்தார் ராமையா. தான் பிறந்ததே தெய்வ கடாட்சம் என நம்பினார். புழுவாய்ப் பிறக்கினும் புண்ணியா… என அப்பர் பாடியதை எண்ணி நெகிழ்ந்தார். பணி ஓய்வு பெறும் நாளும் வந்து விடைபெற்றுக் கொண்டார்.
அலுவலகத்தில் வேலை என்று எதையாவது, இல்லாவிட்டாலும் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்தார் அவர். அடிக்கடி மணிக்கட்டில் மணி பார்ப்பதே வேலை தானே. யாரிடமும் அதிகம் பேசும் பழக்கம் இல்லை. தேவைக்கு குறைவாகப் பேசுவார். இரு காதால் கேட்க வேண்டும். ஒரு வாயால் பேச வேண்டும். அவர் வரை வந்த அத்தனை பொன் மொழிகளையும் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு அதன்படி நடக்க முயன்றார். கற்றபின் நிற்க வேண்டும். வள்ளுவர் சொன்னாரா இல்லையா? ஆனால் சரியா படிக்காதவனை வாத்தியார் வகுப்புக்கு வெளியே நிறுத்துகிறார் என்பது வேறு கதை.
இந்த வாழ்க்கை நிலையற்றது. இகவுலகம் முக்கியம் இல்லை. பரவுலகம்… சொர்க்கபுரி அதை அடைய ஆத்மா முயற்சி செய்ய வேண்டும். கதா காலட்சேபங்களில் எல்லாம் போய் உட்கார்ந்து முழுக்கக் கேட்டார் ராமையா. அவர்கள் சொன்ன நகைச்சுவையை திடீர் திடீரென்று நினைத்துச் சிரிப்பு வரும் அவருக்கு. (வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளி கிட்ட சில பேர் “இன்னிக்கு எங்க வீட்ல விரதம்” அப்டிம்பான்.) வாரியார், கீரன் கேட்பார். இரா. கணபதியின் ‘தெய்வத்தின் குரல்‘ வீட்டில். வாங்கி வைத்திருக்கிறார். படிக்க வேண்டும். எப்போது படிப்பார் தெரியாது.
கோவிலுக்குப் போவது, கதா காலட்சேபம் கேட்பது… இப்படி இல்லாத வேலைகளை இழுத்து விட்டுக்கொண்டும் ராமையாவுக்கு நாள் மிச்சம் இருந்தது. பொழுது சண்டித்தனம் செய்யும் மாட்டைப் போல அப்படியே நின்றது. அதிலும் ஓய்வு பெற்றபின் ரொம்ப சிக்கலாகி விட்டது. வேலையே இல்லை. மூச்சு விடுவது மாத்திரமே அவர் செய்கிறதாகப் பட்டது. ஒரே பெண் அவருக்கு. மனைவி சிவ பதம் அடைந்தாயிற்று. சுமங்கலியாய்ப் போய்ச்சேர கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். அவளுக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் இருந்ததாய் நினைத்தார். எல்லாம் அவன் செயல், நம்ம கைல என்ன இருக்கு? நாம எல்லாரும் பிறவிப் பெருங் கடலை நீந்திக்கிட்டிருக்கோம்.
பெண்ணுக்கு ஒரு மகள். சிவதர்சினி. ரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கிறாள். அவள் கண்கள் டார்ச் போல அபாரமாய் இருக்கும். மகள் சுந்தரவல்லி நல்ல சுறுசுறுப்பு. வேலைக்கு எங்கேயும் போகவில்லை அவள். வாசலில் தொழுவம். பசு மாடு இருக்கிறது. ரெண்டு ரெண்டரை லிட்டர் கறக்கும். சனி செவ்வாயில் வீட்டை பசுஞ் சாணத்தில் அவள் மெழுகுவாள். மாடு அந்த நெடிக்கு முகம் சுளிக்கலாம். அவள்தான் பால் கறக்க வேண்டும். அவர் அதன் கிட்டேயே போக மாட்டார். நீல்லா ஒரு ஆளா, என்கிறாப் போல அவரை அது ஒரு பார்வை பார்த்தது. பசு மாட்டுக்குக் கோபம் வருவது ஆச்சர்யமான விஷயம் தான். அதற்கு ஒரு ஆம்பளை பயப்படுவது அதைவிட ஆச்சர்யம். பசும் பால் வியாபாரம் காலை மாலைகளில். அதற்கு 190 மில்லி, 490 மில்லி அளவைகள் வைத்திருக்கிறாள் சுந்தரவல்லி.
காலையில் கிடுகிடுவென்று அவள் வேலை செய்வதைப் பார்க்க அதிசயமாய் இருக்கும். வேப்பங்குச்சி ஒடித்து காலையில் பல் துலக்கும் போதே மாட்டுக்கு தீவனம் இருக்கிறதா என்று பார்ப்பாள். பசு அடுத்த ஈனுக்குத் தயாராய் வயிறு பெருத்து நிற்பதை ஒரு திருப்தியுடன் பார்ப்பாள். ஏற்கனவே அது ஈனி அடுத்த பசு மாடு தயாராகி வருகிறது. விரைவில் 950 மில்லி அளவை வாங்க நேரலாம். வீட்டில் பசும் பால் காபி தான். குளித்து விட்டு தான் சமையல் கட்டுக்குள் புகுவாள். எதற்கு இந்த அவசரம் என்று நினைப்பார். ஏழு ஏழரை மணிக்குள் அவள் கணவன் தொழிற்சாலைக்கு ஷிஃப்ட் டூட்டி என்று பைக்கில் கிளம்ப டிபன் கட்டித் தர வேண்டும். ஆனால் எட்டரை, சிவதர்சினி பள்ளிக்கூடம் போய்விட்டால் வீடு மகா அமைதியாகி விடும். அது என்னவோ தெய்வக் குத்தம் போல டி.வியைப் போடுவாள் சுந்தரவல்லி. என்னவோ மூலிகை மருத்துவம்னு யாராவது தாடி வெச்சிக்கிட்டு பேசிக் கிட்டிருப்பார்கள்.
ராமையா காலை இள வெளிச்சத்துக்கு எழுந்துகொள்வார். தினசரி செய்தித்தாள் வாசிப்பார். வீட்டில் அவரைத் தவிர செய்தித்தாள் வாசிப்பார் இல்லை. பேப்பரின் பயன் மாவு சலிக்க என்று சுந்தரவல்லி நினைத்தாள். ஹோட்டலில் ஆர்டர் செய்த பேப்பர் ரோஸ்ட் போல காம்பவுண்டுக்குள் விழுந்து கிடக்கும் பேப்பர். எடுத்துவந்து உள் திண்ணையில் அமர்ந்து கடமை போல் வாசிப்பார். ஒரு முழு பக்கம் நகை விளம்பரம் போடறானுங்க. அவ்வளவு வியாபாரம் ஆவுதா? இதுல செய்கூலி இல்லை சேதாரம் இல்லைன்றானுங்க. தங்கமாவது உண்டுமா?
அவருக்கு அரசியலில் ஈடுபாடு என்று சொல்ல முடியாது. முதல் அமைச்சர் யார் தெரியும். மத்த அமைச்சர்கள் யார் யார் தெரியாது. நீதிமன்றத்தில் தமிழை ஆட்சிமொழி யாக்குவோம், என முதல்வர் ஆவேசப் பட்டால், இங்கிலீஷ் இருந்தா என்ன என்று தோன்றும். அந்தச் செய்தியைத் தாண்டி அடுத்த பக்கம் திருப்புவார். துக்க செய்திகளுக்கு ச் கொட்டுவார் மனசுக்குள். எத்தனை விபத்து நடக்குது இப்பல்லாம். கலிகாலம். வேறென்ன, என நினைப்பார். கணவனை அனுப்பி விட்டு எட்டு மணி வாக்கில் அவருக்கு காபி தருவாள் மகள். ஆகா என்றிருக்கும். காபி குடித்தால் தான் அன்றைய நாளே துவங்குது. ஆயே வருது… காபி என திண்ணையில் வைத்துவிட்டு பரபரப்பாய் உள்ளே ஓடுவாள் சுந்தரவல்லி. தினசரி மஞ்சள் பூசிக் குளிப்பதில் அவள் கருத்த முகத்தில் பசுஞ்சாணப் பொலிவு காணும். தலையில் துண்டுடன் வாயில் ஸ்லோகங்களுடன் அவள் வீட்டுக்குள் கபடி ஆடுவதாய்ப் படும்.
அவள் அப்படி பம்பரமாய்ச் சுழல ராமையா வெறும் பொம்மையாய் நின்றார் வீட்டில். வேலையே இல்லை. கொடுத்தாலும் செய்யத் தெரியாது. பணி ஓய்வு வேறு பெற்றுவிட்டார். குழந்தையைக் கொண்டுவிடலாம் என்று நினைத்தால், தாத்தா வேணாம், எதுவும் வாங்கித் தர மாட்டறார், என்கிறது குழந்தை. காய்கறி மாதிரி, கடைக்குப் போய் வரும் வேலையும் இல்லை. சுந்தரவல்லி கணவனையே நம்ப மாட்டாள். இதுநாள் வரை இல்லாமல் புதிதாய் வேலை ஏற்படுத்திக் கொள்ள சிரமமாய் இருந்தது. தெருவில் போய் நின்று போவோர் வருவோரிடம் நாலு வார்த்தை பேசவும் தெரியாது. எதிரே வரும் நபர் புன்னகை செய்தாலே, நமக்கா, நம்ம பின்னால் யாருக்குமா, என்று திரும்பிப் பார்க்கிறார்.
பேப்பர் படிச்சாச்சி என்றாலும் ராமையா யாரோடும் செய்தி பற்றி பேச மாட்டார். அலுவலகத்திலும் ஊரிலும் அவருக்கு சிநேகிதாள் இல்லை. சிவன் கோவில் குருக்களிடமே கூட தலையை மாத்திரம் ஆட்டுவார். சிவன் கோவில் அர்ச்சகர் ஒருநாள் ஜலதோஷம் என்று இன்ஹேலர் பயன்படுத்தியது ராமையாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அட அது சிவ லிங்கம்லா, என்று இருந்தது. என்றாலும் சொல்லவில்லை. பக்தியும் நேர்மையும் வாழ்க்கையை ஒருமாதிரி தயக்கமாகவும் பயத்துடனுமே வாழ வைத்து விடுகிறது. நாமார்க்கும் குடியல்லோம்… மனுசன் தூக்கத்தில் சொல்லிப் பிட்டாரா?
வீட்டில் வேலையே கிடையாது. முன்னாலாவது டவுண் பஸ்சில் ஏறி மணி பார்த்தபடி உட்கார்ந்தால் இருபது நிமிடத்தில் அலுவலக வாசலிலேயே இறங்கி உள்ளே போகலாம். இறங்கும்போதும் மணி பார்ப்பார். முதல் ஆளாய் அவர்தான். வருகைப் பதிவில் கையெழுத்து போட்டால் வேலை செய்தாப் போல. சில ஆட்கள் மறுநாள் வந்து கையெழுத்து போட்டார்கள். இப்போது ஊரை விட்டே வெளியே போக வேலை இல்லாமலாச்சி. இந்த நேரக் கொடுமை தாள முயலாமல் ஆயிற்று.
போகாத பொழுதை என்ன செய்ய. காலை மாலை இரண்டு வேளையும் நடைப்பயிற்சி என வழக்கம் வைத்துக் கொண்டார் அவர். ஊர் ஆடுகள் மாடுகள் கால் போனபடி அலைந்து திரிகின்றன. நிழல் கண்ட இடம் ஒதுங்கி அமர்ந்து ஓய்வு கொள்கின்றன. ஒரு மாலையில் பிரதோஷம் முடிந்து கோவிலை விட்டு நேரே வீடு திரும்பாமல் இப்படி காலாற நடப்போமே என நினைத்தார். நண்பர்கள் என்று யார் வீட்டுக்கும் அவர் போனது கிடையாது. காலை வீசி நடந்தார். முழுக்கைச் சட்டை மணிக்கட்டு பகுதியை சற்று பின் தள்ளி மணி பார்த்துக் கொண்டார். நீறு இல்லாமல் நெற்றி இல்லை. வாச் இல்லாமல் கை இல்லை. ஊர் எல்லை தாண்டி ரயில்வே ஸ்டேஷன் வரை வந்தார். ஸ்டேஷன் கிட்டே வர வர, முதலில் மாமிச வாடையும் பிறகு ஜிலு ஜிலுவென்று காற்றும் வந்தது. அவருக்கு இந்த நடை பிடித்திருந்தது. ஆமைகளும் மீன்களும் கூட அமைதியான நேரம் நீரின் மேல் மட்டத்துக்கு வருகின்றன.
வாழ்க்கையில் என்ன இருக்கிறது? ஒரு அர்த்தமும் இல்லை. மகளுக்கே இவள், அவர் மனைவி தான் மாப்பிள்ளை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வைத்தது. வீடு வாங்கி, மாடு வைத்துக்கொண்டு… அதெல்லாம் சுந்தரவல்லியின் சாமர்த்தியம். அவரைத் தவிர எல்லாருமே எப்படியோ சாமர்த்தியமாய் வாழ்கிறார்கள். தனியே பக்கத்துத் தெருவில் இருந்தவர், மனைவி இறந்ததும் மகளோடு வந்து சேர்ந்து கொண்டார். வேளை தவறாமல் உணவு தந்து விடுகிறாள். காலைக்கு இட்லி. தோசை. உப்புமா… என எதாவது. ருசி தெரியாமல் சாப்பிடுவார். ஊருக்குள் அவர் வீட்டுப்பக்கம் கேட்காத தேவாரம் அந்த வெளியில் கேட்டது. மைக் செட் உண்டு கோவிலில். ஊர் எல்லையைத் தாண்ட தன்னைப் போல ரயில் நிலையம் வந்துவிடும். நிறையப் பேர் குடத்தில் நீர் பிடித்துப் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் சைக்கிள் ஸ்டாண்டில் கயிறு முடி போட்டு ரெண்டு பக்கமும் குடம் கட்டிவைத்து எடுத்துப் போனார்கள். நடுத் தெருவில் மாடுகள் உட்கார்ந்திருந்தன. ரயில்வே ஸ்டேஷனை ஒட்டி காய்கறி மார்க்கெட். அதிகாலையில் அங்கே வியாபாரம் களை கட்டி பரபரத்துக் கிடக்கும். ஒரு சந்து காய்கறி. ஒரு சந்து மீனும் கோழியும் ஆடும் விற்பார்கள். மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு தாண்டிப் போனார்.
ரயில்வே.ஸ்டேஷனில் முதல் முதலாக அந்த ரயில்பெட்டியைப் பார்த்தார் ராமையா. பள்ளிக்கு லேட்டா வந்த மாணவனை கேட்டுக்கு வெளியே நிறுத்திவைத்தாப் போல தனியே நின்றிருந்தது அந்த ரயில்பெட்டி. ஸ்டேஷன் தாண்டி ஓரத் தண்டவாளத்தில் தனியே நின்றிருந்தது அது. கிட்டே போய் நின்றார் அவர். தரையில் இருந்து அந்த உயரம் ஏற முடியாது அவரால். கற் குவியலுக்குள் தண்டவாளம். குறுக்கே ரீப்பர் கட்டைகள். ரயில்பெட்டி பெரிய கோவில்யானை போல இருந்தது. அவருக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்தே அது அங்கே தான் நிற்கிறது என நினைத்துக் கொண்டார் அவர்.
இதுநாள் வ5ரை இல்லாமல் இப்போது தான் நான் அதை இத்தனை விஸ்தாரமாகப் பார்க்கிறேன், என நினைத்தார். யாரும் கவனிக்காமல் தனியே இப்படி அநாதையாய் நிற்கிறது அது… அவருக்கு அது வருத்தம் அளிப்பதாக இருந்தது. திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தார் வீட்டை நோக்கி. இனி காலையிலும் மாலையிலும் உலா என நடை கிளம்பி அந்த ரயில்பெட்டி, அதை அடையாளமாய் வைத்துக் கொண்டு அது வரை வந்துவிட்டு வீடு திரும்பலாம் என ஒரு பழக்கம் அன்று முதல் ஏற்பட்டது அவருக்கு.
இரவுகளில் அந்த ரயில்பெட்டி ஞாபகம் கூட சில சமயம் வரும் அவருக்கு. ஒருநாள் நின்று நிதானமாய் அதை ஒரு சுற்று சுற்றி வந்தார். ஒரு காலத்தில் உற்சாகமாய் எந்தெந்த ஊருக்கெல்லாம் அது போய் வந்திருக்கும். சனங்கள் பரபரப்பாக அதில் ஏறி இறங்கி யிருப்பார்கள். கடைசியாக அது எந்த ஊர் போனதோ. எப்படி இங்கே வந்தது. எப்படி இங்கே இந்தப் பெட்டியை மாத்திரம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டார்கள். இனி அது என்றைக்கு இந்த ஊரை விட்டுக் கிளம்பும்? கிளம்புமா? அதுவே தெரியவில்லை. திடீரென்று அதனால் பயன் இல்லாமல் ஆகிப் போனது… எத்தனை பெரிய துக்கம் அது. அவருக்கு அதை நினைக்கப் பாவமாய் இருந்தது.
இப்படி யாருக்கும் வேண்டாதவனாய் ஆகிப் போய்விட்டதாக அது வருத்தப் படுகிறதா தெரியவில்லை. இறந்த காலம் நிகழ் காலம் எதிர் காலம், என அதற்கு, முன்பு இருந்தன. இப்போது எல்லாவற்றையுமே அது இழந்திருந்தது. காலமே அங்கே உறைந்து நின்று விட்டாப் போல. திகைத்து நிற்கிறது பெட்டி. அடாடா. பாவம்… என வருத்தப் பட்டார். வாழ்க்கையில் எதையிட்டும் முனைப்போ பிடிப்போ இல்லாமல் கோவிலுக்கு நேர்ந்துவிட்ட காளையாய் அவர் இருந்தார். ரயில்பெட்டி சார்ந்த நினைவுகள் இப்படி அவருள் பொங்குவது அவருக்கே வியப்பாய் இருந்தது.
தன் வாழ்க்கையிலும் எல்லா அலையுமே ஓய்ந்து தான் விட்டது, என நினைத்துக் கொணடார். முன்னமேயே அவர் ஒண்ணும் பிறவிப் பெருங் கடல் எல்லாம் நீந்தினார் இல்லை. கரை ஓரமாய் ஒரு செம்பில் அள்ளி தலையில் ஊற்றிக் கொண்டது தான். பணி ஓய்வு என்றான பின் அவரும் அப்படியே நீர்க் குட்டையாய்த் தேங்கி விட்டார். தனித்து விடப்பட்ட ரயில்பெட்டி அவரேதான்… என்று தோன்றியது.
காதலுக்கு தாஜ்மகாலாமே? அந்த ரயில்பெட்டி, அது தனிமையின் சின்னம் என நினைத்துக் கொண்டார். தினசரி காலையிலும் மாலையிலும் அதைப் போய்ப் பார்த்து வருகிற மாதிரி அவர் நடைப் பயிற்சி வைத்துக் கொண்டார். அவருக்கு மாத்திரமேயான உலகம் அது. அந்த அனுபவம் பூராவும் அவருக்கே சொந்தம். அதில் யாரும் பங்குபெற முடியாது. அவர்களுக்கு அது புரியவும் புரியாது. அவர் அதைப் புரிய வைக்கவும் முடியாது.
என்னிக்காவது ஒருநாள் அந்த ரயில்பெட்டி தேவைப்பட்டு அதை அந்த இடத்தை விட்டு அகற்றி விட்டால்?... என்னால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா, என்று கூட நினைத்தார். தனது ஓர் அடையாளம் அது. அந்த இடத்தில் அது நிற்பது அவர் மனதில் முழுசாகவே ஒரு சித்திரமாய்ப் பதிந்து போய் இருந்தது. அதில் அந்தப் பெட்டி இல்லாமல் சித்திரம் ஏது? அந்தச் சித்திரத்துக்குத்தான் அர்த்தம் ஏது? ஹா. ஹா. தினசரி அந்த ரயில்பெட்டி அங்கே இருக்கிறதா, என்று பார்க்கக் கூட காலையிலும் மாலையிலும் நான் அங்கே போய் வருகிறேனா, என்றுகூட தன்னையே கேட்டுக் கொண்டார்.
அந்த ரயில்பெட்டியின் கதவு ஒருநாள் உடைத்துத் திறக்கப் பட்டிருந்தது. இருட்டில் அதற்குள்ளே எட்டிப் பார்க்க முடியவில்லை அவரால். யாராவது அதை உள்ளே பயன்படுத்துகிறார்களா தெரியவில்லை. பூட்டப்பட்டே இதுநாள் வரை இருந்தது அது. அதைப் பயன்படுத்த என்று யாரோ முயற்சி செய்திருக்கவும் கூடும். காலையில் நல்ல வெளிச்சத்தில் அதை உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார். உள்ளே யாரும் இல்லை.
அந்த ரயில்பெட்டி இப்படி தன்னைப் பயன்படுத்துவதைப் பற்றி என்ன நினைக்கும் தெரியல்லை. ஒருவேளை இப்போது, தான் பயன்பாட்டுக்கு வந்ததையிட்டு அதற்கு மகிழ்ச்சி வந்திருக்கவும் கூடும். இத்தனை நாள் அதை உடைக்காமல் இருந்ததே பெரிய விஷயம் தான். யார் உடைத்திருப்பார்கள். ஒருநாள் அதில் ஒருவன் படுத்துக் கிடப்பதைப் பார்த்தார் அவர். மீசையும் தாடியுமாய், அந்த ஊர் ஆசாமி போல் தெரியவில்லை. எங்கே யிருந்து வந்தான். இங்கே என்ன செய்கிறான்… எங்கோ வெறித்தபடி பீடி குடித்துக்கொண்டு, சொறிந்துகொண்டு படுத்துக் கிடந்தான். அவர் எட்டிப் பார்த்ததை அவன் கவனிக்கவில்லை. அவன் யாரையுமே கவனிப்பதாக சட்டை செய்வதாக இல்லை. தனியே தவம் செய்யும் அந்த ஒற்றை ரயில்பெட்டி. அதைப்போலவே அவன் தன் உலகில் மூழ்கிக் கிடந்தான்.
தனித்து விடப்பட்ட அந்த ரயில்பெட்டி, அவனுக்கு அது ஒருவித அடையாளத்தைத் தந்ததோ என்னவோ… என நினைத்தார். எனக்கு என் வாழ்வின் இந்த தேங்கிய நிலை போலவே, அவன் வாழ்க்கையும் தேங்கிப் போயிருக்கலாம். அதில் ஏமாற்றங்கள். வலிகள், துக்கங்கள், இருக்கலாம். அவனே தனித்து பிரித்துக் கொண்டு வந்திருக்கலாம். விரட்டப் பட்டிருக்கலாம். அவனே ஒதுங்கியும் இருக்கலாம். காயங்கள் சுமக்கிறானா இவன், என்றிருந்தது. யாரோடும் அவன் பேசுவானா என்றே தெரியவில்லை. அவனைப் பார்க்கப் பாவமாய் இருந்தது. என் நிலைமை அவனுக்கு மோசம் இல்லை. இந்த ரயில்பெட்டி? அதன் நிலைமையும் இவனுக்கு மோசம் இல்லை தான்.
என் வாழ்க்கையிலும் தான் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? இனி புதிதாகவோ சுவாரஸ்யமாகவோ என்ன நிகழப் போகிறது? விதி வந்தால் சாக வேண்டிதான். தனித்து நிற்கிறேன் இந்த ரயில்பெட்டி போல. ஒருவேளை எமன் வந்து என்னை அழைத்துப் போகலாம். ஆனால் சாவு அது எப்படி எப்போது வரும். யாருக்குத் தெரியும். அதுவரை இந்த ஏமாற்றமான, புதுசாய் எதுவுமே நிகழாத இந்த வாழ்க்கையின் அலுப்பை என்ன செய்வது… என நினைத்தார். நொடி நொடியாய் இந்த வாழ்க்கையை எப்படித் தள்ளிப் போவது? காலம் என் தோள் மேல் ஏறி அழுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த உலகில் நான் யாருக்குமே தேவைப்படவில்லை என்ற துக்கம் பெரிய விஷயம் தான். இதுநாள் வரை அது அவருக்குத் தோன்றவே இல்லை. தெரியவே இல்லை. காரணம் வேலை இருந்தது. அலுவலகம் போய் வந்தார். அவருக்கான அடையாளம் அது. அது போய்விட்டது. இப்போது அவர் நிர்வாணப் படுத்தப் பட்டுவிட்டார். ஹா. என மணி பார்த்துக் கொண்டார்.
அன்றைக்கு காலையில் செய்தித்தாள் வாசிக்கவே மனம் லயிக்கவில்லை. உலா கிளம்பும் போதே மனசை என்னவோ செய்தது. ஏன் தெரியவில்லை. சிவ சிவா என்று திருநீறை அள்ளிப் பூசினார். மணி பார்த்துக் கொண்டார், என்னவோ நேரப்படி செய்கிறாப் போல. நடையில் சிறு பரபரப்பு கண்டது. மார்க்கெட் தாண்டும் போது சிறிது நெஞ்சைப் பிடித்து நின்றார். இப்படியே திரும்பி விடலாமா என்றுகூட இருந்தது. பரவாயில்லை என நடந்தார். தனித்து விடப்பட்ட ரயில்பெட்டி, அது கிளம்பிப் போயிருந்தால் கூட நல்லது என்று ஏனோ நினைத்தார். தூரத்திலேயே அது கண்ணில் பட்டது. அதுவரை நடக்கவே கால்கள் பலமே இல்லாதது போல் இருந்தன.
ரயில்பெட்டி அருகே வருகையிலேயே அவருக்குத் தெரிந்துவிட்டது. அவன், பெட்டிக்குள் படுத்துக் கிடப்பானே அவன்தான் அது… தூக்கில் தொங்கி யிருந்தான். எப்படி இப்படி ஒரு முடிவு எடுத்தான். இந்த ஏமாற்றமான வாழ்க்கையை, மாற்றமே இல்லாத துயர கரமான வாழ்க்கைக்கு விடுதலை தேடிக் கொண்டானா அவன். தைரியமாய் தன் வாழ்க்கு ஒரு முடிவு எடுத்துக் கொண்டான் அவன். எப்போது தெரியவில்லை. தானறியாமல் வாச் பார்த்தார். அவன் கழுத்தில் கயிறு இறுக்கி நீலம் பாரித்துக் கிடந்தது. இரத்த நதி. இருந்த வலிப் பிரளயத்தில் கால்கள் வழியே மலமும் மூத்திரமாய்ப் பீய்ச்சி யிருந்தான். மேலும் பார்க்க முடியாமல் சட்டெனத் திரும்பினார். உடல் நடுங்க நடுங்க வீடு திரும்பினார். மீன் கடை தாண்டுகையில் வயிற்றைப் புரட்டி வாந்தி வந்தது. கோவிலில் இருந்து மைக்கில் தேவாரம் கேட்டது. நாமார்க்கும் குடியல்லோம். ஓதுவாரின் பௌருஷக் குரலும் ஜால்ராத் தாளமும் கேட்டன. நமனை அஞ்சோம்… என முணுமுணுத்தார்.

வீடு வரை எப்படி வந்து சேர்ந்தார் அவருக்கே தெரியாது.