Wednesday, May 4, 2022

 

May 2022 / பேசும் புதிய சக்தி இதழுக்கு நேர்காணல்

உரையாடல் – நா. விச்வநாதன்

பதில்கள் எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 


Ø “எழுத்து என்பதே வாசகன் மீது

Ø நிகழ்த்தப்படும் சிறிய வன்முறை.”

-----

நிறைய நாவல்கள், சிறுகதைத் தொகுதிகள், கவிதைகள், கட்டுரைத் தொகுதிகள், மொழிபெயர்ப்புகள் எனப் போட்டிருக்கிறீர்கள். எல்லாமே வாசக கவனம் பெற்றவையாகவே இருக்கின்றன. இது ஒருவகையில் வெற்றி என்றாலும் எழுத்தின் நோக்கம் பூர்த்தியானதா? சாதனை எனக் கொள்ளலாமா?

• என்னைப் பேட்டி என்று அழைத்ததற்கு நன்றியும் மகிழ்ச்சியும். ஆமாம். ஒருவேளை நிறையத்தான். எல்லாமாக ஒரு நூறு நூல்கள் இருக்கலாம். திரும்பிப் பார்த்தால் எனக்கே இது ஆச்சர்யம் தான். வாசகர்கள் மாத்திரம் அல்ல, என் பதிப்பாளர்களே (ஏறத்தாழ ஒரு டஜன்) எனது சிறந்த ரசிகர்கள், எனது முதல் வாசகர்கள் அவர்களே. இது என் அதிர்ஷ்டம் என்றே கொள்ளலாம்.

கவனம் பெற்றவையாகவே இருக்கின்றன என் எல்லாப் படைப்புகளும், என நீங்களே அங்கீகாரம் அளித்தபின் வேறு யோசனை எதுவும் இந்தப் படைப்புகள் பற்றி எனக்குத் தேவை என்ன இருக்கிறது?

 

என் எழுத்தின் நோக்கம் பூர்த்தியானதா, என்றால், எழுத்தின் ஒரே நோக்கம் அதுதான்… வாசகனை வெற்றிகரமாகச் சென்றடைவது. அது பூர்த்தியாகி விட்டது.

எல்லாருக்கும் எழுத்தின் ‘நோக்கம்’ என்று ஒன்று, எழுத ஆரம்பித்தவுடனே அல்ல, காலப்போக்கில் எழுத்துடன் இணையும். தான் அறியாத தன்னை எழுத்தில் அந்த எழுத்தாளன் அடையாளம் காண முடியும். எழுத்தின் அற்புதம் அது. அதற்கும் பூர்த்தி என்பது இல்லை. அது பல அளவுகளில் பரிமாணம் அடைந்தபடியே கூட வரும் ஒன்று. வயதும் எழுத்தின், வாழ்க்கையின் அனுபவமும் சேரச் சேர அது மாறும் அல்லது புதிய திசைகளில் பயணிக்கும். அதுவே வளர்ச்சி நிலை. அதற்கும் பூர்த்தி என்பது… உண்டா என்ன?

---

எதற்கும் முன்மாதிரி தேவை இல்லை தான். ஆனாலும் ஒரு முன்மாதிரி இருந்தால் ஒரு நூலிழை நுனியைப் பிடித்துக் கொண்டு சரசரவென்று போக முடியும். செய்யும் காரியம் சுலபமாகும். அநேகர் இப்படித்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நமக்கு இராமாயணம், மகாபாரதம் முதலில் முன்மாதிரிகளாக இருக்கின்றன. படைப்பாளி விரும்பியோ விரும்பாமலோ  மனதிற்குள் இவை வந்து உட்கார்ந்து விடுகின்றன. உங்கள் எழுத்தை எப்படிச் சொல்லலாம்? அவற்றின் தொடர்ச்சியா அல்லது வெற்றிடத்தில் இருந்து புதிதாகத் தொடர விடுவதா?

·       நீங்களே ஓர் எழுத்தாளர் என்ற அளவில் படைப்புத் தளத்துக்கு ஒரு ‘வியூகம்’ தரப் பார்க்கிறீர்கள். அவற்றில் உங்கள் ‘யூகம்’ அதிகமாய் இருக்கிறது. கால காலமாக நமக்குள் பழக்கப் படுத்தப்பட்ட மரபுகள், மதிப்பீடுகள் சார்ந்து நம் மனமும், அதன் வழி சிந்தனைகளும் இயங்குகின்றன. இதில் ‘கலை’ எங்கே பிறக்கிறது? கலை ஒரு முரண் அம்சத்தில் இருந்து பிறக்கிறது. பொதுக் கருத்தில் இருந்து மாறுபட்ட அல்லது விலகிய சுயம்புவான ஒரு கருத்து, அல்லது மாற்றம் எழுத்தின், கலையின் ஆதார சுருதி. ஒத்த கருத்தில் இருந்து விலகிய ஒரு குரல் அது. தனிக் குரல். உங்களில் தனிக் குரலாக அது துவங்கி வாசகனிடம் பரிமாறப் படுகிறது.

 மாற்றங்களே வாழ்வின் ஆதாரம். சுவாரஸ்யம். மாற்றமே அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர, முன்னேற வழி தரும் அல்லவா?

 அதாவது… முன்மாதிரி எதற்கு? அதைப் போலச் செய்யாமல் இருப்பதற்கே. ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டதற்கு நகல் எடுக்கத் தேவை என்ன இருக்கிறது?

 எனக்கு முன் எழுதிய படைப்புகளை கணக்கில் கொண்டு அதன் தோளில் ஏறி உலகைப் பார்க்கிறேன் நான்.

 கதையின் களம் என்ற அளவில் கூறிய களமாக இருந்தாலும் அதன் கூறும் முறையிலாவது ஒரு புது அம்சம் என் கதைகளில் இருக்கும்.படி நான் பார்த்துக் கொள்வேன்.

---

குபரா, தி.ஜானகிராமன், எம்விவி, ஜி.நாகராஜன், புதுமைப்பித்தன், சி.சு.செல்லப்பா போன்ற காத்திரமான எழுத்து வரிசை இருக்கிறது. இவர்களை இலக்கிய குருமார்கள் என சிலர் சொல்கிறார்கள். எழுத்துக்கு ‘எக்ஸ்ப்ரி டேட்’ உண்டா?

• சர்வ நிச்சயமாக உண்டு. மேற்சொன்னவர்கள் அந்தந்த காலத்தின் அடையாளங்கள். அந்தக் கால யதார்த்த உலகம், அதன் லொளகிகம் எப்படி இருந்தது, என அவர்கள் மூலம்தான் நாம் அறிய வேண்டும். அவர்கள் என்று இல்லை. எல்லாருமே, நான் உட்பட, எழுத்தில் நிகழ்காலத்தின் சூட்சுமங்களை எட்டிப்பிடிக்கவும் சுட்டிக் காட்டவும் பிரயத்தனம் செய்கிறோம். நிகழ்காலம்தான் வாழ்வின் ’சுவாரஸ்யம். இறந்த காலமோ, எதிர்காலமோ பெரிதும் பொருட்டன்று, என்றே சொல்கிறது வாழ்க்கை. தோல்வி அல்ல, தோல்விக்குப் பின், வெற்றி மாத்திரம் அல்ல, வெற்றிக்குப் பின்னான பெரிய விஸ்திரணம் வாழக் கிடக்கிறது. அதை ஒவ்வொரு துளியாக, நிகழ் அம்சங்களுடனேயே தான் நாம் கடக்க முடியும்.

நீங்கள் அடையாளம் காட்டிய இந்த எழுத்து குருமார்கள், அவர்களும் தங்கள் இறந்த காலத்தில் இருந்து விடுபட்டு நிகழ்காலத்தின் தரிசனங்களில் தான் படைப்புகளைத் தந்தார்கள். 

 காலம் காலமான மதிப்பீடுகளை ஒரு கதையில் ஜெயகாந்தன் மாற்றிப் பார்க்க முயல்கிறார். ஓர் உதாரணத்துக்கு இந்தக் கதையைச் சொல்கிறேன்.

கணவன் இல்லாத சமயம் அவன் மனைவியை அவளது சிநேகிதன் ஒருவன், அவளைப் பார்க்க வீட்டுக்கு வருகிறான். பக்கத்து, எதிர்வீட்டு மனிதர்கள் அதை ரசாபாசமாய் உணர்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருத்தர் கணவன் வீடு வந்ததும் “உன் மனைவியைப் பார்க்க யாரோ ஒரு ஆம்பளை வந்து போனான். அவள் தனியாக அவனை உள்ளே அழைத்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்” என்று சொல்கிறார்கள்.

 உடனே அந்தக் கணவபன் பேச வந்தவனிடம் கோபப் படுகிறான். “என் வீட்டில் நடந்த நிகழ்ச்சி. நீங்கள் எதற்கு இத்தனை ஆர்வம் காட்ட வேண்டும்? என் மனைவியைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். உங்கள் வேலை வேவு பார்ப்பது அல்ல. இனி இப்படிப் புரளிகளைக் கிளப்பிக் கொண்டு அலையாதீர்கள்” என அந்த வதந்தி கிளம்புமுன் அதற்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கிறான்.

ஜெயகாந்தன் தன் காலத்தைத் தாண்டி எப்படி முன் நிற்கிறார் என்று நான் வியக்க முடிகிறது.

 (புன்சிரிப்பு.) அந்தக் கதைக்கும் முன்மாதிரி தேட முயல வேண்டாம். நல்ல கதை என்றால் முன்மாதிரி இருக்காது.

 ஒரு கதையில் சொல்லப்பட்ட விஷயம் புதியதாய் இல்லாத பட்சம், அது ஏற்கனவே எக்பயர் ஆகி விடுகிறது ஸ்வாமி!

 காலம் தோறும் மாற்றங்கள் நிகழும்போது கலை வழி சொல்லப்படும் சேதிகளும் ‘அவ்ட்டேட்’ ஆவது இயல்புதான் அல்லவா? இதுகுறித்து வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்க இயலாது. கலையின் விதி இது.

எழுத்துக்கும் ஃபேஷன் உண்டு.

---

நடுத்தர வர்க்கத்துப் பிரச்னைகளை மையமாக வைத்தே இன்றுவரை எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. முழக்கம் சார்ந்ததோ, புரட்சியை நோக்கிய எழுத்து என்ற வகைப்பாடும் இருக்கிறது. மனோவியல் சார்ந்த எழுத்தே வாசகனை உடனடியாகச் சேர்கிறது. உங்கள் எழுத்துவகை என்ன?

• ஓர் எழுத்தாளன் என்ற முமைறயில் புனைவு சார்ந்த உங்கள் கருத்துகளோடு என்னிடம் கேள்விகள் நீட்டப் படுவதாக உணர்கிறேன். பரவாயில்லை. எழுத்தின் அத்தனை வகைமையும் எனக்கு சம்மதம். நான் எல்லா விதங்களிலும் முயன்று பார்க்க பெரு விருப்பு உள்ளவன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீங்கள் இப்படி, உங்கள் எழுத்து இப்படித்தான், என்று வரையறுக்க முடியாத அளவில் நான் விதவிதமாக முயல விரும்புகிறேன்.

---

படைப்புகளுக்கான கருப்பொருள் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஒன்றுதான். வேறு வேறு வடிவங்களில் சொல்லப் படுகிறது. எழுத்துக் கலைஞனின் சாமர்த்தியம் சார்ந்தது இது. வாசகனிடம் கொண்டுசேர்க்க இது சிறந்த உபாயம். மனிதனின் புற மாற்றங்களை எழுதுவதே கூட இவ்வகைதான். இன்றைய படைப்புகளை ‘பிரதிலிபி’ என்று அழைக்கலாமா? எழுத்து என்ற என் சொல் பயன்பாடு, உங்கள் எழுத்தையும் சேர்த்ததான்

• இந்த உலகம், அதன் தாத்பரியங்கள், காரண காரியங்கள்… என்ற பெரும் அலைக்கழிப்புகளில் தளும்புகிறது வாழ்க்கை. ஒரே விஷயத்தைத்தான் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறோம், என்று சொல்லத் தெரியவில்லை. நம் ஒவ்வொருவரின் உலகமும் சிறியது. சுயநலமானது. எழுத்து எல்லாருக்குமான தளத்தில் இயங்கினால் நல்லது. அது அத்தனை சுலபம்அல்ல.

 உலகப்  பெரும் இலக்கியங்கள் காட்டும் மனிதன் பொது மனிதன். எல்லாருக்கும் விளங்கும்படி, எல்லாருக்கும் பொருந்தும்படியான பாத்திரங்கள் அவை. அப்படியான படைப்பாளிகளே உலகை வழிகாட்ட வல்லவர்கள். கடும் பயிற்சியும், மனதில் தேக்கிய வானளாவிய அன்பும் கொண்டு எழுதப்பட்ட படைப்புகள் அவை. மனதின் நேர்மை எழுத்தில் வெற்றிகளை அழைத்துக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும். இதில் கலைத்திறன் என்பது தனி சமாச்சாரம்.

 அத்தோடு எழுத்தில் களமாக புற உலகம், அக உலகம் என்பது எல்லாம் அவரவர் தேர்வு அலலவா?

---

அறிவியல் மாற்றங்கள் கூட  எழுத்தை அசைத்துப் பார்க்கவில்லை. மனதைப் புரிந்துகொள்ளும் கலையை எழுத்தால் கற்பிக்க முடியுமா? அது சிரமமானதா?

• வாழ்வின் மாற்றங்கள் எழுத்தில் வராமல் எப்படி? எழுத்து தன்னியல்பாக நிகழ் காலத்தைப் பிரதிபலிக்க வல்லது. அந்தந்தக் காலத்து விஷயங்களை அது கட்டாயம் அடையாளப் படுத்திய வண்ணமே வெளிப்படும்.

மனதின் எண்ணவோட்டங்களை எழுத்து முன்வைக்க முயல்கிறது. அது சாத்தியமா, என்றால் எழுத்தின் இயல்பே அது. எழுத்தின் தாத்பர்யமே அது அல்லவா?

அதற்கான முயற்சி அது. அது சிரமமானதா என்றால், எனக்குத் தெரியாது. முயற்சியில் உங்கள் கவனக்குவிப்பு சார்ந்த விஷயம் அது.

---

தங்கள் கவலைகளை நேசிக்கும் மக்களும் இருக்கிறார்கள். கொண்டாட்ட மனநிலையை சட்டெனப் பிடித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. பழைய இலக்கியங்கிளலாவது போரையும் காதலையும் தாண்டிய நுட்பமான விஷயங்கள் விவரிக்கப் படுகின்றன. இங்கோ எழுத்து அழுமூஞ்சி எழுத்தாகவே இருக்கிறது. இது மிகை இல்லை. எப்போது பார்த்தாலும் வாழ்தல் கொடிது, என்பதுதான்…

• சட்டென பிசிறடிக்கிறீர்கள் நா. விச்வநாதன். நாம் வாசித்த உலகம் சிறியது. உலக இலக்கிய வளாகம் மாணப் பெரியது. இந்தப் பேட்டியின் தொடக்கத்தில் என்ன சொன்னீர்கள்? நம் முன்னோடிகள், என ஒரு வரிசை தந்தீர்கள்… அவர்கள் எல்லாரும் அழுமூஞ்சிகளா? பழையகால எழுத்தில் தான் வறுமையில் செம்மை கொண்டாடப் பட்டது. வறுமையில் செம்மை என்பது வாழ்வின் ஒழுக்கங்கள் என்று பெருமிதம் சொன்னார்கள். அவை சமூகத்தில் வரையறுக்கப் பட்ட ஒழுக்கங்கள் தான். இல்லாதவன் தனக்குத் தானே பெருமை கொள்ள காரணங்கள் தேடி, கண்டடைந்து தன்னளவில் தானே புளகாங்கிதம் அடைவது தான்.

 அவரவருக்கு அமைந்த வாழ்க்கைச் சூழல், அது சார்ந்த மதிப்பீடுகள் நபருக்கு நபர் மாறுகிறது. எத்தனை மனிதர் உள்ளாரோ அத்தனை வித்தியாசம் உ ண்டு இவ்வுலகில். இதில் நம் கண்ணில் பட்டதை வைத்து உலகத்தை எடை போடுவதையே நான் மறுக்கிறேன்.

 புதிய எழுத்தைத் தேடிக் கண்டடைய வேண்டும். வேறு வழியில்லை.

தற்கால இலக்கியச் சூழல் முற்றிலும் அவநம்பிக்கை தருகிற நிலையில் எனக்குப் படவில்லை. தற்போது கூட, ஓரு மாதம் முன்னால், தற்காலச் சிறுகதைகள் சிலவற்றைத் தொகுத்து, ‘மாசறு பொன்’ என நான் வெளியிட்டேன். எல்லாரும் சமகால எழுத்தாளர்கள். பத்து கதைகள். அன்னை ராஜேஸ்வரி பதிப்பகம், சென்னை. (பதிப்பாளர் உதயகண்ணன் அலைபேசி 94446 40986)

 அவ்வப்போது சமகால எழுத்துகளில் என்னைக் கவர்ந்தவற்றை நான் இப்படி தனித் தொகுதிகளாக வெளியிட்டு வருகிறேன்.

 முதல் தொகுதி ‘ஆகாயப் பந்தல்.’ பிறகு பரிவாரம், யானைச்சவாரி, வேலைசூழுலகு, தருணம், என முயற்சிகள் தொடர்கின்றன.

இவற்றில் முழுக்க இசை சார்ந்த கதைகள் தொகுக்கப்பட்ட ‘ஜுகல்பந்தி’ தனிச் சிறப்பு வாய்ந்ததாக எனக்குப் பேர் தந்தது.

---

எழுத்து உபதேசகமா? எழுத்தாளர் உபதேசியா? ஏனெனில் தமிழ்ச்சூழலே தர்ம சாஸ்திரங்களை  போதிக்கும் களமாகவே இருக்கிறது. தமிழகம் போல் அறநூல்கள் பெருக்கம் வேறெங்கும் இல்லை. உங்கள் படைப்புகளில் அற உணர்வுகளை எப்படிக் கையாள்கிறீர்கள்? அறங்களின் விவரிப்பு, அதன் பாஷ்யங்கள் இலக்கிய வகை சார்ந்ததா?

• அப்படியா? அறநூல்கள் ஒரு காலச் சூழலில் பெருகியவையாகவே நான் நினைக்கிறேன். நான் பிறந்ததே ஸ்ரீவைகுண்டம். ‘நீதிநெறி விளக்கம்’ தந்த குமரகுருபரர் பிறந்த ஊர். இப்போது யார் அறநூல் எழுதுகிறார்கள்? எழுதினால் யார் வாசிப்பார்கள்? பள்ளிக்கூட ஆசிரியராலேயே மாணவர்களைக் கண்டிக்க முடியவில்லை. அறமே வெல்லும், என்பது பொய், என்று எல்லாரும் நினைக்க ஆரம்பித்த காலம் இது. சுஜாதா ‘வாய்மையே (சிலசமயம்) வெல்லும்’ என தொடர்கதை எழுதினார்.

 யோக்கியன் வரான், சொம்ப எடுத்து உள்ள வை, என்கிற பழமொழி புழக்கத்தில் உள்ள பூமி இது.

 இது ஒருபுறம் இருக்க, எழுத்தாளன் உபதேசி அல்ல, என்று சொல்லவே விருப்பம். ஆனால் அதில் உண்மை இல்லை. மாற்றுக் கருத்தை அல்லது ஒரு கதையில் ஒரு சம்பவத்தை நாம் எடுத்துக் காட்டும்போதே அது மறைமுகமாக உபதேச நெடி பெற்று விடுகிறது.

 எழுத்து என்பதே வாசகன் மீது நிகழ்த்தப்படும் சிறிய வன்முறை, என்றுகூடச் சொல்லலாம். எழுத்தாளன் ஓடக் கற்றுத் தருகிற நொண்டி, என்பார்கள். பெரும்பாலான உபதெசிகள் வாழ்வில் தோற்றுப் போனவர்கள்தாம். வெற்றி பெற்றவன் உபதேசம் எல்லாம் பண்ணிக்கொண்டிருக்க மாட்டான். அவனுக்கு அடுத்த வேலை இருக்கும். அவன் அதற்குப் போய்விடுவான்.

 இன்றைய சமூகத்தில் வாழ்க்கைமுறைகளே மாறிப் போயின அல்லவா? கூட்டுக் குடும்பம் என்கிற ஐடியாலஜியே, கான்சப்டே தேய்ந்து வருகிறது. தம்பதிகள் குழந்தைகள் பிறப்பதைத் தவிர்க்கப் பார்க்கிறார்கள். தள்ளிப் போடப் பார்க்கிறார்கள். அப்படியும் ஒன்று அல்லது இரண்டு குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். இதெல்லாம் பண்பாட்டைச் சிதறடிக்கவே செய்கிறது. நிறையக் குழந்தைகள் இருந்த வீடுகளில் பாசமும், அன்புப் பரிமாறலும் சகஜமாய் இருந்தது. உடன்பிறப்புகள் இல்லாமல் வளரும் குழந்தைகளிடம் சுயநலமே, அதிகார பாவனைகளே வளரும் அல்லவா?

 இப்போது முன்பத்திகளில் பேசிய விவரங்களைக் கோர்த்துக் கொள்ளலாம். காலந்தோறுமான மாற்றங்களில் மதிப்பீடுகள் மாறி விடுகின்றன. ஆகவே அமர இலக்கியம் என்று ஒன்று இருக்க வாய்ப்பே இல்லாமல் போகிறது.

அறங்கள் உபதேசமும் அற நூல்களும் ஒரு பக்கம் இயங்கியபடியே இருக்கும். இப்போது தன்னம்பிக்கை நூல்கள் அதிகம் விற்பனை ஆவதாகத் தெரிகிறது. (அதற்கு முன் தாயத்து விற்றார்கள்.) இவையெல்லாம் கட்டிக்கொடுத்த சோறு தான். அவரவர் தம்மளவில் எழுந்து கொண்டால்தான் உண்டு. இவை உதவுமா, என்று தெரியாது. தோல்விகளும் நெருக்கடிகளும் கற்றுத்தரும் பாடம், அது புத்தகங்களில் கிடைக்காது.

---

அனுதாபப்பட வேண்டியவர்களைப் பாத்திரங்களாக மாற்றுவது ஒருவகை யுக்திதான். என்ற பேச்சு இருக்கிறது. அனுதாபம் கவனத்தை ஈர்க்கும், என்ற மனோவியல் பிழையானது. அதை எழுத்திற்குள் கொண்டுவருவது எழுத்துப் பயிற்சி இல்லாதவர்களின் வேலை. இன்று பெரும்பாலான எழுத்துக்கள் இப்படித்தான். அவர்கள் தனித்தனி குழுக்களாக இயங்குகிறார்கள். தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொள்கிறார்கள். பாராட்டிக் கொள்கிறார்கள். அடிப்படை நோக்கம் கவன ஈர்ப்பே. எழுத்தின் பலவீனத்தை இட்டு நிரப்ப எனலாம். இலக்கியக் கூட்டங்கள் பயிற்சிப் பட்டறைகளாக இருக்க வேண்டும். நீங்கள் சென்னையில் இருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு நடப்பு புரிந்திருக்கும். உங்கள் பதில் சரியாக இருக்கும். தீர்வு நோக்கியதாக இருக்கும்…

• எல்லாக் காலத்திலும் எல்லா விதமான இலக்கிய கோஷங்களும், வேடிக்கைளும் இருக்கின்றன. நீங்கள் நிறைய முன் தீர்மானங்களுடன் உரையாடுகிறீர்கள். எனக்கு உவப்பு இல்லாத இலக்கிய சர்ச்சைகளையோ, குழு மனப்பான்மையையோ நான் சட்டை செய்வதில்லை. அலட்டிக் கொள்வதும் இல்லை. ‘‘இலக்கியக் கூட்டங்கள் பயிற்சிப் பட்டறைகளாக இருக்க வேண்டும்” என்று சொல்கிறீர்கள். யாருக்குப் பயிற்சி? வாசகனுக்கா? எழுத்தாளனுக்கா? விமிரிசகனுக்கா? இதுதான் சட்டாம்பிள்ளைத் தனம்., ஒருவகை குழு மனப்பான்மை என இதையும் சொல்லக் கூடாதா?

நண்பர் நா. விச்வநாதன், பரந்த உலகம் இது. இங்கே எல்லாவற்றுக்கும் இடம் இருக்கிறது. இருக்க வேண்டும். அதுதான் நியாயம்.

---

இந்தக் குழுக்களின் பேரிரைச்சலில் இருந்து உங்கள் எழுத்தும் நீங்களும் ஒதுங்கி இருக்கிறீர்கள்.  தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அசல் எழுத்தும் வைத்திருக்கிறீர்கள். இந்த இலக்கிய ‘தாலிபான்கள்’ உங்கள் எழுத்தை எப்படிப் பார்க்கிறார்கள்? கருத்து வந்ததா? சாதுவான எழுத்து என்ற ஒரு வாக்கியமாக – அதுவே விமரிசனமாக  இருக்கிறது. ஓர் உரையாடலில் கேட்டது. சாதுவான எழுத்து என்பது சரிதானா?

• தவறல்ல. அது அவர் கருத்து. அவர் கருத்துக்கு நான் கருத்து சொல்வது முறையும் அல்ல. ஆனால் எந்த விமரிசனத்தையும் உடைக்கிற அளவில் வேறு புதிய தளங்களில் நான் இயங்க பிரியப் படுவேன்.

சமீபத்திய தொற்று பரவல் காலத்தில் நான் எழுதிய கதைகள் அனைத்தும், உறவுகளை வலுப்படுதத்துவதாகவே அமைத்துக் கொண்டேன். வேலையை வீட்டில் இருந்தபடியே செய்கிற வாழ்க்கை அமைப்பு. கணவன் மனைவி வேலைக்குப் போகாமல் ஒரே வீட்டில் அலுவலகப் பணி செய்கிற சூழல். குழந்தைகளுக்கும் கல்விக் கூடங்கள் திறந்திருக்கவில்லை. இந்நிலையில் பிணக்குகளைக் கணக்குச் சொல்லாமல், இணக்கஙகளை என் கதைகளில் நான் பதிவு செய்ய நினைத்தேன்.

பொதுவாகவே இன்றைய காலகட்டத்தில் அன்புசார்ந்த உலகத்தை மீண்டும் ஸ்தாபிக்க வேண்டி யிருப்பதாக நினைக்கிறேன். கூட்டுக் குடும்ப அமைப்புகள் கட்டு தளர்ந்து விட்டன. பெரியவர்களே தங்கள் பிள்ளைகளை, பெண்களை தனிக்குடித்தனம் என்று வைத்துவிடுகிறார்கள். ஒரு குழந்தை, இரு குழந்தை என்ற அளவில் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். தான் தன் சுகயநலம் சார்ந்த இந்த உலகத்தில் விட்டுக் கொடுக்கும் பண்பு குறைந்து வருவதான கவலை எனக்கு உண்டு. அதேபோல வேலைக்குப் போகும் பெண்களிடத்தில், பெண்மை சார்ந்த கனவுகள் சார்ந்த அழகியலை நான் திரும்ப அடையாளப் படுத்தவும் முயல்கிறேன்.

குழந்தை பிறப்பதை  தள்ளிப்போட்ட ஒரு தம்பதி. பக்கத்து வீட்டில் வாடகைக்கு வரும் இன்னொரு தம்பதி. அவர்களின் சிறு பெண் குழந்தை ஒன்று கொலுசு சப்திக்க இங்குமங்கும் ஓடித் திரிகையில் அந்த வளாகமே கலகலாப்பாகி விடுகிறது. இந்த தம்பதிகள், குறிப்பாக மனைவி தானும் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள ஆசைப்படுவதாக ஒரு கதை.

(புன்சிரிப்பு) சாதுவான கதைதான்…. இல்லையா?

அன்புசார்ந்த உலகை மீண்டும் கட்டமைக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதை வன்முறையால் கொண்டுவர முடியுமா என்ன?

---

வெளியே எவ்வாறு வேடிக்கை பார்க்கிறீர்களோ அவ்வாறே உலகில் நிகழ்வதை வேடிக்கை பார்க்கப் பழகிவிட்டால் எழுத்தாளனே சாட்சியாக நிற்கிறான். எழுத்து – எழுதுவது மகத்தானது என்ற கருத்தும் இருக்கிறது. எழுத்தாளன் ஒரு சாட்சிதானா? உடலுழைப்புத்தொழில் தாண்டி மனவுழைப்புத் தொழில் எனலாமா?

• எழுத்து என்பதே வாழ்க்கை பற்றிய அவதானிப்பு தான். அதை வேடிக்கை பார்ப்பது என்கிறீர்கள். வேறு வார்த்தை என்றாலும், அத்தனை அலட்சியம் தேவையா? எழுத்து என்பதே அவனது, எழுத்தாளனது மனசாட்சி தானே? பார்த்ததில் பகிர்வதில் அவனது பங்கு அதுவே அவனது குரல். அவனது பார்வை. அவனது விமரிசனம். வாசகனின் மனதில் ஒரு நிகழ்வை அவன் கற்பனையாகவோ, நடந்ததையோ தற்குறிப்புடன் நிகழ்த்திக் காட்டுகிறான். எதை அவன் முன்னிறுத்துகிறான் என்பதில் அவனது அடையாளமும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

---

எழுத்தாளனின் படைப்பு எண்ணிக்கை கூடக் கூட அவர்கள் சிறந்த எழுத்தாளர் என்ற ஒரு கணக்கு இருக்கிறது. தலையணை சைஸ் நூல்கள் எழுத்தாளரை தர நிர்ணயம் செய்கின்றன. இதில் ‘கன்டென்ட்’ பின்னுக்குப் போய்விடுகிறது. மௌனியும் ப.சிங்காரமும் கூட இன்றும் கொண்டாடப் படுகிறார்கள், என்பது ஏன் மறந்து போனது? எழுத்துப் பெருக்கம் வளர்ச்சியின் அளவீடா?

• நிறைய தடாலடிகள் பேசுகிறீர்கள். இது விமரிசனமோ, கரிசனமோ அல்ல. உங்கள் பார்வை.  அதிகப் படைப்புகள் தந்தால் சிறந்த எழுத்தாளர் என்ற கணக்கு யார் தந்தது? தலையணை சைஸ் நூல்கள், என அலட்சியமாய் ஓர் எள்ளல். ஒருமுறை திரைப்பட இயக்குநர் கே.எஸ்.கோபாலகிருஷ்ணன் ஆத்திரத்துடன் பாரதிராஜாவுக்கு “உங்களால் கருப்பு வெள்ளையில் என்னைப்போல வெற்றிப்படம் தர முடியுமா?” என சவால் விட்டார். பாரதிராஜா ஏன் கருப்பு வெள்ளையில் திரைப்படம் எடுக்க வேண்டும்?

நாவலின் அளவு சிறியது என்ன பெரியது என்ன? அதன் தரம் பார்த்து நாம் பேசலாம். தலையணை சைஸ் என்றெல்லாம் பொத்தம் பொதுவாகச் சொன்னால், அதுவும் அவற்றை வாசிக்காமல் பேசினால் முறையல்ல அது.

மௌனி, சிங்காரம் இன்னும் கொண்டாடப் படுகிறார்கள்… சரி. அதற்கென்ன?

விவாதங்கள் செய்யலாம். பெரும்போக்கான கருத்துகளுக்கு அரட்டைக்கான மரியாதையே கிடைக்கும். ஆரோக்கியமானது அல்ல இது. திண்ணையில் கூடச்சேர்ந்து கும்மியடிக்க நான் தயாரில்லை.

---

கிட்டத்தட்ட நூறு தொகுதிகளைக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். நன்கு கவனம் பெற்றவையாகவே இருக்கின்றன.  உங்கள் எழுத்து வெற்றிகரமானது என்று சொன்னாலும் வாசகன் அப்படிக் கருதினாலும் உங்கள் எழுத்தின் சுயம் குறித்து உங்கள் கருத்தே முக்கியமானது. பாஷ்யங்களின் கருத்து முடிவுகளை விட மூலம் கூறும் கருத்து சிறந்தது. அசலானது. உங்கள் எழுத்தில் ஓர் அலட்சியம் இருக்கிறது, என்று உங்கள் நண்பர் ஒருவர் சொன்னார். எனக்கும் அவர் நண்பரே. அலட்சியம் என்பதை கர்வம் எனலாமா? எழுத்தாள கர்வம் என்று இருக்கிறது. இருக்க வேண்டும். இது கூடுதல் தகுதிதான். என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்? கர்வம் பெருமைதான்…

• நண்பர் சொன்னார்… என்றெல்லாம் சுற்றி வளைப்பானேன்? நான் கர்வி என்று சொல்ல வருகிறீர்கள். சரி.

---

சுற்றிலும் எவ்வளவோ நடக்கின்றன நல்லதும் கெட்டதுமாய். அப்படியே மிகை அலங்காரம் ஏதுமின்றி, மிகை விவரணங்கள் ஏதுமின்றி பதிவு செய்வதே உத்தமமானது , என்ற கருத்தும் இருக்கின்றது. கலைஞன் அவ்வாறு இருந்தால் அவன் எழுத்தும் தட்டையாகத்தானே இருக்கும்? அலங்காரங்கள் இயற்கையானவை. இதில் முற்போக்கு, பிற்போக்கு என்ற வாதத்தை முன்வைப்பதே செயற்கை. அபுனைவு எழுத்து குற்றமுடியதா? புனைனவு தூய்மையானதா?

• (புன்சிரிப்பு) அலங்காரங்கள் இயற்கையானவை – என்ன சொல்லாடல் இது. முதற் சொல்லுக்கும் அடுத்த சொல்லுக்கும் ஒட்டாத, இரண்டே சொல் வாக்கியம். மற்றபடி உங்களுக்கு எழுத்து பற்றி சில பிரத்யேகக் கருத்துருவாக்கம் வைத்துக்கொண்டு பேச வந்திருக்கிறீர்கள்.

தூய்மை, குற்றம்… இதெல்லாம் என்ன பார்வை…

----

உங்கள் கதைகளில் ஒரு தர்க்கம் இருக்கிறது. நம் மரபே தர்க்கம் சார்ந்தது. நான் அந்த மரபில் இல்லை. என் வழி தனி மரபில் இருப்பது, என்று உங்கள் எழுத்தின் வழி மென்மையாகச் சொல்கிறீர்கள். நாட்டார் புனைவுகளில் இருந்தே இந்த மிகைபடக் கூறல், தர்க்கம் எல்லாம் வந்துவிட்டது. அவ்வளவு விஷயங்களையும் வாசகன் பிரித்துப் பிரித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமா, என்ற கேள்வி என்னிடம் இருக்கிறது. வாசகனை சிரமப்படுத்தக் கூடாது, என்பது முக்கியம்.

• தர்க்கம் கூடாது என்கிறீர்களா? தர்க்கம்தான் கதையின் ஆதார சுருதி. முன்பு சொன்னேன் அல்லவா? வாசகன் மீதான சிறு வன்முறை, அது இந்த தர்க்க அம்சம்தான். தர்க்கம் என்பது ஒரு கதையின் நேர்கோட்டுப் பாதை. கதையின் நிகழ்ச்சிகள் காரண காரியம் அற்று இயங்குமா என்ன- (வாசகனை சிரமப்படுத்தக் கூடாது என்பது முக்கியம்.) என் வாசகர் அறிவாளிகள். அவர்கள் சிரமப்பட மாட்டார்கள். கும்பகோணம் டிகிரி காபி, வேணுமானால் நாலு எட்டு நடந்து போனால்தான் கிடைக்குங் காணும்…

----

உங்கள் ‘நந்தவனத்துப் பறவைகள்’ விடாமல் வாசித்துக் கொண்டிருப்பவன் நான். உங்கள் எழுத்தின் வழி உங்களை தரிசிக்க என்னால் முடிகிறது. சிறுகதைகளிலும் கட்டுரைகளிலும் கூட என்னால் முடிகிறது. எனக்குப் பிடித்தமாயிருப்பதாலா – இந்த மதிப்பீடு சரியானதுதானா? என் ருசி அனைத்து வாசகருக்குமான ருசி இல்லை. உங்கள் ருசியும் அதுவாக இருக்க முடியாது தானே?

• ஆ, நந்தவனத்துப் பறவைகள், என் முதல் நாவல். அதன் நாயகன் பெருமாள்சாமி. ஒரு அப்பாவி. தன்னம்பிக்கை குறைவான பாத்திரம். நம் எல்லாரிடமும் நாம் மட்டுமே அறிந்த அசட்டுத்தனங்கள் உண்டு. அதை அந்தப் பாத்திரம் மூலம் நான் சொன்னபோது அது ரசிக்கப் பட்டது. அது ஒரு ‘யுனிவர்சல்’ கதாபாத்திரம். அதன் வெற்றியும் தோல்வியும் நம்மில் அடையாளப்பட வல்லது… என எழுதும்போதே நான் அறிவேன். 

மதுரை காமராஜர் பல்கலைக் கழகத்தில் முதுகலை மாணவர்களுக்கு அது, வெளிவந்த ஜோரில் பாடமாக்கப் பட்டது. எத்தனை பெரிய மரியாதை அது. அச்சில் வந்த என் முதல் நாவல் அது. நான் அதே பல்கலைக் கழகத்தில் இளங்கலை வேதியியல் படித்தவன். இந்த கௌரவம் நான் எதிர்பார்த்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை

அது மத்த 99 புத்தகம் பற்றிப் பேசாமல் முதல் நாவல் பற்றி உற்சாகமாய்ப் பேசுகிறீர்கள்…

 பரவாயில்லை. பேசிய அளவு சந்தோஷம்.

---

எல்லா மூலை முடுக்குகளில் இருந்தும் சமூகம் நம்மை ஒருவித சிறைக்குள் தள்ளி விடுகிறது. அது நரகம். இந்த நரகத்தில் இருந்து விடுதலைக்கான வழியை எழுத்து காட்டுமா?... என்ற கனவு முக்கியமானது தானே?

• கனவு காண்பவனுக்கானது அல்ல எழுத்து. என் கதாபாத்திரங்களும் பாயைப் பிறாண்டுகிறவர்களுக்கானது அல்ல. ஆண்மைக்குறைவு உள்ளவன் லேகியம் வாங்கித் தின்னலாம். பீமபுஷ்டி அல்வா அல்ல எழுத்து.

வாசகன் கூர்மையானவன் ஐயா. அவன் அறிவுரை யாசித்து, எழுத்தாளன் வீட்டுவாசலில் நிற்கிறவன் அல்ல.

---

ஒரு நேர்காணலில் சொல்லி யிருக்கிறீர்கள். “எதனால் எழுதுகிறேன்… என்றால என் இருப்பை நியாயப் படுத்திக்கொள்ள. ஒழுங்குகள் முக்கியமானவை. ஒழுங்குகள் சார்ந்த விஷயத்தில் மரணபயம் இல்லை. ஏன் ஒழுங்குகள் கவர்ச்சிகரமானவை. மரணத்தை மீறி வாழ்க்கையில் நெடுந்தூரப் பயணம் இருக்கிறது. வாழ்க்கை அற்புதமானது.” இந்தக் கலையைத்தான் வாசகனுக்குக் கடத்துகிறீர்களா?

• அன்பும் எளிமையும் திறந்த மனதும் நேர்மையும் போதும். மானுடம் வெல்லும். வெல்ல வேண்டும், என்று நான் எழுதுகிறேன். பேட்டிக்கு நன்றி. உங்கள் கேள்விகளால் ஊர் உலகம் சுற்றிவிட்டு என் படைப்புகளைப் பற்றிப் பேசவே இல்லை. எனக்கும் அது கூச்சமாய் அமைந்திருக்கும்.

முன்அனுமானங்களும் மதிப்பீடுகளுமாய் உரையாடினீர்கள். என்னளவில் நிறைய உங்களிடம் நான் முரண்படுகிறேன். என்றாலும் உங்களைச் சந்தித்தது மகிழ்ச்சி. வணக்கம்.

• • •

  

Tuesday, May 3, 2022

 

பத்தி எழுத்து • நிசப்த ரீங்காரம் • பகுதி 7

சொற்களின் பகடையாட்டம்

எஸ். சங்கரநாராயணன்

 


ர் எழுத்தாளன் என்ற அளவில் சொற்களை, அதன் கவித்துவ எழுச்சியுடன் நகர்த்தப் பிரியம் கொண்டவன் நான். என் பாணி அது. கதை சொல்லும் உணர்ச்சி வியூகத்தை வாசகனுக்குக் கை மாற்ற நான் எழுத்தில் வாசனை நிரப்புகிறேன்.

“அதிகாலைப் பனி மூட்டத்தில் கதவைத் திறந்தாள். வாசலில் அவன் நின்றிருந்தான். ஒரு கனவின் தொடர்ச்சி போல இருந்தது அது.”

என்றாலும் மேடைப் பேச்சு சார்ந்து எனக்குப் பயிற்சி இல்லை என்ற வெட்கம் எனக்கு உண்டு. பணி என்று நான் சென்னைக்கு இடம் பெயர்ந்த காலங்களில் (தபால் தந்தித் துறை, என்கிற பி எஸ் என் எல்) எழுத்தும் என்னோடு இணைந்து கொண்டது.

அப்போது (1980) ‘இலக்கிய வீதி’ என, இளம் எழுத்தாளர்களின் பாசறை ஒன்று விநாயகநல்லூர், வேடந்தாங்கலில் இயங்கி வந்தது. அதன் மாதாந்திரக் கூட்டங்கள் ஓர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் மதுராந்தகத்தில் நடத்துவார்கள். அதன் அமைப்பாளர் இனியவன். (வணக்கம் இனியவன்.) அதில் இளம் எழுத்தாளர்கள் நாங்களும் பிற புத்தகங்களைப் பற்றி விவாதம் நிகழ்த்துவோம்.

அவை உப்பு பெறாதவை, என இப்போது புன்னகையுடன் நினைத்துக் கொள்கிறேன்.

என்றாலும் இளமையின் தினவு நாட்கள் அவை. எல்லாவற்றையும் அசட்டுத் தன்னம்பிக்கையுடன், புன்னகையுடன் எதிர்கொண்ட பருவம். வாழ்வில் எல்லாமே அழகு தான். உற்சாகம் தான். விதி என்பது நம்மை ஒரு பூனையாய்த் தூக்கி பாற்கடலில் அருந்தக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது, என்கிற மிதப்பு. கனவு சுமந்த பருவம்.

தெருவில் நான் இறங்கினால் மரங்கள் எனக்கு சாமரம் வீசுகின்றன.

அந்தக் காலங்களில் தான் தமிழ்ப் பல்லைக் கழக மேனாள் துணைவேந்தர் திரு ஔவை நடராசனாரின் நட்பு கிடைத்தது. (வணக்கம் ஐயா.) மனிதர் சொல்வேந்தர். எந்தச் சூழலையும் ஆதரித்தும் புறக்கணித்தும் பேச வல்லவர். அவரோடு பல கூட்டங்களுக்குப் போயிருக்கிறேன்.

அந்நாட்களில், என் இளமை நாட்களில், அவருக்கு சர்க்கரை நோயின் தாக்கம் இருந்த புதிது. ‘தலைமைச் செயலகம்’ என்னை வரச் சொல்லி விடுவார். எனது காலைப்பணி (ஷிஃப்ட்) முடித்து நான் அங்கே போய்விட்டால் சிறு அரட்டை முடித்து மாலை அலுவலகம் விட நடந்தே நாங்கள் அவர்வீடு, அண்ணாநகர் வரை பேசியபடி வருவோம். கூகுள் வரைபடம் இந்த தூரம் 10.6 கிமீ என்று காட்டுகிறது.

கால்வலி கூடிய பொற்காலங்கள் அவை.

அவர் வாசித்த ஏராளமான புத்தகங்கள் பற்றி அளவளாவுவோம். அவர் பேசுவார். மிகுந்த அக்றையுடன் எனது எழுத்து பற்றி அவர் விசாரிப்பார். என் வீட்டிலேயே அதைப் பெரிதாகக் கண்டு கொள்ளாத நாட்கள் அல்லவா அவை… நான் எழுதிய நுட்பமான வரிகளை, அப்படியாய் நான் கருதிக் கொண்ட வரிகளைப் பற்றி அவரிடம் சற்று கழுத்து விரைக்கச் சொன்னால், அவர் இன்னொரு உச்சத்தை எடுத்துக் காட்டுவார்.

பொற்காலம்… கால்வலியை மறக்கவும்.

ஐயா, இன்றைக்கு என் கதையில் விதி பற்றி ஒரு வரி எழுதினேன். அவர் தலையாட்டுவார். “காலம், அது மனிதனைப் பறக்கவிட்டு இறக்கைகளைக் கத்தரிக்கிறது.”

பட்டினத்தார் எப்படிச் சொல்கிறார் பார், என்பார் அவர். “சாகப்போகிற பிணங்கள் செத்த பிணத்தைத் தூக்கிச் செல்கின்றன.”

பல நூறு புத்தகங்களின் பிழிவு அவர். அவரது பேச்சுபாணியைப் பற்றியே கூட நான் அவரிடம் சரளமாகக் கிண்டல் பண்ணி யிருக்கிறேன். அதான் சொல்கிறேனே. வயசு அப்படி. சிறுமை அணியுமாம் தன்னை வியந்து. அதை அவர் எளிய புன்னகையுடன் எதிர்கொண்டது அவரது பெருந்தன்மை.

ஐயா, எனக்கும் மேடையில் பேசக் கற்றுத் தாருங்கள், என்று அவரிடம் கேட்டிருக்கிறேன். உனக்கெல்லாம் மேடை வேண்டாம். எழுத்தில் நீ கவனம் செலுத்துகிறாய் அல்லவா. அது போதும்… என்று என்னை அவர் அடக்கி விட்டதாகவே தோன்றுகிறது. இது நல்லதா கெட்டதா தெரியாது. அது நான் மேடை யேறி யிருந்தால் ஒழிய கண்டுகொள்ள முடியாத விஷயம் அல்லவா.

என்றாலும் பேச்சுத் துணை என்று அவர் தனது காரில் பல்வேறு இடங்களுக்கு, ஊர்களுக்கே கூட அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். எத்தனையோ அனுபவங்கள். இந்தத் தலைப்பில் அவை வேண்டாம். என்றாலும் ஒரு நிகழ்வைச் சொல்லியாக வேண்டும்.

மிக அருமையான மனிதர். ஒரு மேடையில் டாக்டர் ஔவை இருக்கும்போது, கிருபானந்த வாரியார் உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது திடீரென்று ஒரு சின்னப் பெண், பதின்ம வயது இருக்கும், சட்டென எழுந்து வாரியாரிடம் “நீங்கள் முன்னுக்குப் பின் முரணாக அல்லவா பேசுகிறீர்கள்?” என்று கேள்வி கேட்டாள். மொத்தக் கூட்டமே திகைத்துப் போயிற்று. அத்தனை கூட்டத்தில் ஒரு போலிஸ் அதிகாரி, உட்கார்ந்திருந்த மனிதர்களைத் தாண்டி, அந்தச் சின்னப் பெண்ணிடம் போய் அவளை அப்புறப்படுத்த முனைந்தார்.

உடனே பரிதவித்துப் போய், ஔவை நடராசனார் மேடையில் ஓரமாக நின்றிருந்த ஒரு காவல் உயரதிகாரியை அழைத்து அவரது காதோடு, “அந்தப் பெண்ணைத் துன்புறுத்தாதபடி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்” என அவரையும் அனுப்பி வைத்தது நினைவு வருகிறது. மாற்றுக் கருத்தை அவர் எதிர்கொள்ளும் அழகு, என உணர்ந்த கணம் அது.

ம். மேடைப்பேச்சு எனக்குக் கொடுப்பினை இல்லாமல் ஆயிற்று. மேடைப்பேச்சு சாமர்த்தியம் இந்தக் கால கட்டத்தில் தேவையாய்த் தான் இருக்கிறது. செட்டியார் முறுக்கா சரக்கு முறுக்கா, என்றால் செட்டியார் முறுக்குதான் இன்றைய தேவை. ஜெயமோகன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் வகையறா பேச்சால் தங்களை முட்டுக் கொடுத்துக்கொள்ள வசதி வாய்ப்புகள் அதிகம் கிடைக்கின்றன அல்லவா…

மேடைப்பேச்சு வாய்ப்புகளை நானே ஒரு பெருங்காலம் வரை தவிர்த்தேன் என்றும் சொல்ல வேண்டும். என்றாலும் மேடைப் பேச்சின் உத்திகளை ரசித்திருக்கிறேன்.

தமிழக அரசின் கலைமாமணி விருது வழங்கும் ஒரு விழா நினைவு வருகிறது. பரிசு வழங்கியவர் அன்றைய முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர். அந்த மேடையில் கே. பாக்கியராஜ் கலைமாமணி விருது வாங்கினார். அது நினைவு உள்ளது. அதைவிட முக்கியம் அன்றைய சிறப்புப் பேச்சாளர் நிதியமைச்சர் நாவலர் நெடுஞ்செழியன்.

ஒரு நிதியமைச்சராகச் செயலாற்றுவது எத்தனை சிரமம் என்கிற மாதிரி நாவலர் பேச்சைத் துவங்கினார். யாராவது வந்து தங்கள் பொருட்களுக்கு வரி விலக்கு அல்லது வரி குறைப்பு கேட்டுக் கொண்டே யிருப்பார்கள். யாரையும் திருப்திப் படுத்த முடியாத பதவி இது. ஒருவர் கோரிக்கையைப் பரிசீலித்து அவரது பொருளுக்கு வரி குறைத்தால், அந்த நிதியிழப்பைச் சரிகட்ட மற்றொரு பொருளின் விலையை ஏற்ற வேண்டியதாகி விடும். அதனால் அந்த மற்ற பொருள் விலையேற்றத்திற்கு வேறொரு தரப்பில் அதிருப்தி சூழல் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது போய்விடும். அந்தப் பொருள் விலை அதிகமானதால் அதை வணிகம் செய்யும் நபர்கள் குறைப்பட்டுக் கொண்டு அவர்களும் கோரிக்கை வைக்க என்று எங்களைச் சந்திக்க வருவார்கள். கடைசிவரை எல்லாரையும் திருப்திப் படுத்த ஒரு அமைச்சரால் முடியவே போவது இல்லை… என்றெல்லாம் உரையாற்றிக் கொண்டே வந்தவர்… பிறகு பேச்சின் போக்கை இப்படி மாற்றினார்.

ஆனால் கலைஞர்கள் வாழ்க்கை அதிர்ஷ்டகரமானது. கலைஞர்களால்தான் ஒருசேர ஒரு மொத்தக் கூட்டத்தையும் திருப்திப் படுத்த முடிகிறது. ரசனை அடிப்படையில் மொத்த சனக் கூட்டமும் கலைஞனைத் தான் கைதட்டி உற்சாகப் படுத்திப் பாராட்டி ஆரவாரித்து மகிழ்கிறது.

தானும் மகிழ்ந்து, அதேசமயத்தில் பிறரையும் மகிழ்விக்க ஒரு கலைஞனால்தான் முடிகிறது.

அத்தகைய சிறப்பு மிக்க கலைஞர்களைப் பாராட்டி உயர்த்தி கௌரவிக்க வேண்டும். அதற்காகத்தான் ஆண்டுதோறும் சிறந்த கலைஞர்களுக்கு அரசு கலைமாமணி விருதுகள் அளித்து கௌரவம் செய்கிறது… என்று அழகாக தேரை நிலைக்குக் கொண்டுவந்தார்.

சுமார் நாற்பது ஆண்டுகள் முன்பாக நடந்த இந்த நிகழ்ச்சியும், அவரது உரையும், அதன் உத்தியும் இன்னும் மனதில் தங்கி புன்னகைக்க வைக்கிறது.

இங்கிலாந்தின் முன்னாள் பிரதம மந்திரி வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலின் ஓர் உரை இப்படி நகர்கிறது. நடந்த நிகழ்ச்சியாக இருக்கலாம். அல்லது இவரது சுய தயாரிப்பாக இருக்கலாம். எனினும் அந்தப் பேச்சின் சாராம்சம், உத்தி… அது அழகானது.

பிபிசி (பிரிட்டிஷ் பிராட்காஸ்டிங் கார்ப்பரேஷன்) ஓர் உரைக்காக சர்ச்சில் டாக்சியில் செல்கிறார். டாக்சி டிரைவருக்கு அவரைத் தெரியாது. டிரைவரிடம், நான் வேலையை முடித்துக் கொண்டு நாற்பது நிமிடத்தில் திரும்பி வந்து விடுவேன். எனக்காகக் காத்திருக்க முடியுமா, என்று கேட்கிறார். மன்னிக்கவும், என்னால் முடியாது, நான் ரேடியோவில் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் உரைவாற்றுவதைக் கேட்க நான் வீடடைய வேண்டும், என்கிறான்.

ஆகா என் உரையைக் கேட்க என்று ரசிகன் ஒருவன்… என பூரிக்கிறார் சர்ச்சில். அப்போதும் தான் யார் என்பதை அவர் அவனிடம் காட்டிக் கொள்ளாமல், புன்னகையுடன் ஒரு பத்து பவுண்டு பணம் இனாமாகத் தருகிறார். பிறகுதான் அவர் எதிர்பாராதது நடந்தது.

பத்து பவுண்டுப் பணத்தை மகிழ்ச்சியோடு வாங்கிக் கொண்ட அவன் சொல்கிறான். “எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் காத்திருக்கிறேன் ஐயா. அந்த சர்ச்சில் நாசமாப்போகட்டும். அதைப் பத்தி என்ன…”

பிபிசி உரையில் இப்படி ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்லிப் பேச்சை இப்படித் தொடர்கிறார் சர்ச்சில். “லட்சியவாதம், கொள்கைப்பிடிப்பு எல்லாமே பணத்தின் முன்னால் சட்டென மாறிப் போகிறது என்று நாம் இதைவைத்துப் புரிந்து கொள்ளலாம். நாடுகளே பணத்துக்கு விற்கப் படுகின்றன. ஒன்றாய் இருந்த குடும்பங்கள் பணப் பிரச்னை வந்து பிரிந்து சிதறிப் போகின்றன. நண்பர்கள் பணத்தினால் விலகிப் போகிறார்கள். பணத்துக்காக சனங்களைக் கொலை செய்கிறார்கள். மனிதர்கள் பணத்தின் அடிமைகள் ஆகி விடுகிறார்கள்….” என அடுக்கி ஆர்ப்பரித்துச் செல்கிறார் சர்ச்சில்.

இது ஓர் ‘இட்டுக்கட்டிய கதை’யாகஇருக்கலாம். சர்ச்சில் நாட்டின் பிரதம மந்திரி. ஏன் டாக்சியில் செல்ல வேண்டும்? அவருக்குப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் கிடையாதா, என்ற கேள்வி வருகிறது. அத்தோடு, அந்தக் காரோட்டி, அவன் அவரது பேச்சின் ரசிகன். ஆனால் அவனுக்கு சர்ச்சிலை முக அளவில் அடையாளம் தெரியவில்லை… என்பதும், காதைக் காட்டு, பூ வைக்கிறேன்… என்ற த்வனியிலேயே இருக்கிறது.

ஆயினும் சர்ச்சில் தன் இயல்புப் படி எப்பவுமே பளிச்சென்ற சொல்லாடலால் முத்திரை பதிப்பவர். ஒருமுறை சர்ச்சிலும் இன்னொரு அரசியல்வாதியும் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் பேச என்று வந்திருந்தார்கள். கூட்டம் என்றால் அப்படியொரு கூட்டம். அந்த அரசியல்வாதிக்கு இத்தனை கூட்டம் நமக்காக என்று ஆச்சர்யம். இறுமாப்பு வேறு. அவர் புன்னகையுடன் சர்ச்சிலைப் பார்த்துச் சொன்னாராம். “பாத்தீங்களா, நம்ம பேச்சைக் கேட்க இவ்வளவு பேர்…”

அதற்கு சர்ச்சில் சிரித்தபடி இப்படி பதில் சொன்னார். “அட நீங்க வேற. சனங்களுக்கு வேடிக்கை பார்க்கிற உற்சாகம். அவ்வளவுதான். இப்பவே நம்மைத் தூக்கில் போடப் போறதா அறிவிப்பு செஞ்சி பாருங்க. இதைப்போல பத்து மடங்கு கூட்டம் வரும்!”

இப்படிக் கதைகள், அரசியல் வட்டாரத்தில் சர்ச்சில், முசோலினி, வாஷிங்டன், என்று தலைவர் பேர் மாறி மாறி உலவும். கண்டுகொள்ளக் கூடாது.

நாம் பேச்சாற்றல் பற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். அதற்கு வரலாம். 

இன்னும் சிலர், தனக்கு முன்னால் பேசியவர்களை கவனித்து தங்கள் பேச்சில் அந்த முந்தைய உரையைத் தொட்டு அல்லது விமரிசித்து தங்கள் பேச்சை வளர்த்துச் செல்வார்கள். ஒரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் எழுத்தாளர் அனுராதா ரமணன் பேசினார். அந்த விழாவுக்கு ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியர் வந்திருந்தார். அனுராதா ரமணன் தனது உரையில், உங்கள் பத்திரிகையில் பிரபலமானவர் கதைகள் மாத்திரம் தான் வாங்கி வாங்கி வெளியிடுகிறீர்கள். என் போன்றவர்கள் கதைகள் அனுப்பினால் வாசிக்காமலேயே திருப்பி அனுப்பி விடுகிறீர்கள், என்று பேசினார். அனுராதா ரமணனுக்கே இந்த நிலைமையா, என்று தோன்றியது.

“என் கதைகளை வந்த ஜோரில் அப்படியே திருப்பி விடுகிறார்கள். இரண்டு மூன்று நாளில் என் கதை திரும்பி வந்து விடுகிறது. உதவி ஆசிரியர் அவற்றை வாசிக்கிறாரா என்றே தெரியவில்லை. அதைத் தெரிந்துகொள்ள, ஒருமுறை நான் என் கதை எழுதிய காகித மடிப்பில் பவுடர் தெளித்து அனுப்பி வைத்தேன். அந்தக் கதையும் உடனே திரும்பி வந்துவிட்டது. நான் அந்க் கதையைப் பிரித்துப் பார்த்தால் கதையில் நான் கொட்டி அனுப்பிய பவுடர் அப்படியே உள்ளே இருந்தது…” என்றார் வேடிக்கையாக.

அதையடுத்துப் பேசிய பேச்சாளர் யார் என நினைவு இல்லை. அவர் இப்படித் தொடர்ந்தார். “அனுராதா ரமணன் அவர்களே, கதையில் பொடி வைத்து எழுதுங்கள். பிரசுரம் ஆகும். தனியே பொடி வைத்து அனுப்பிப் பயன் இல்லை…” என்று பேசி அரங்கம் அதிர கைதட்டல் வாங்கிக் கொண்டார்.

எஸ்.வி. சேகர் போன்றவர்கள் பேசினால் தன்னைப் போல பேச்சில் ஒரு சிந்தனை நகர்வைக் காட்டுவார். அது அவரது பாணி. நமது சிந்தனையோடு சேர்ந்து பயணிக்கிற பாவனை காட்டுவார். ஆனால் சட்டென அவர் லயம் பிரிந்து வேறு திசை காட்டும்போது குபீரென்ற நகைச்சுவை வெளிப்படும்.

ஏழு மணிக்கு நாடகம் ஆரம்பிக்க வேண்டும். கூட்டமே வரவில்லை. அரங்க வாசலில் சபா ஆட்கள் யார் உள்ளே வந்தாலும், டிக்கெட் இருக்கா, டிக்கெட் இருக்கா, என்று கேட்டு மடக்குகிறார்கள். மணி ஆறு ஐம்பது ஆகிவிட்டது. இனியும் கூட்டம் சேராவிட்டால் நாங்கள் வெறும் நாற்காலிகளைப் பார்த்து நாடகம் நடத்துகிறாற் போல ஆகிவிடும். சபாக்காரர்களிடம் நான், டிக்கெட் கேட்காதீங்க. உள்ள வரவங்க வரட்டும். நாடகம் பார்க்க நாலு பேராவது வேண்டாமா, என்று சொல்லி சமாதானப் படுத்தி விட்டேன்.

பிறகு பத்து இருபது பேர் உள்ளே வந்தார்கள். சரி. இதுக்கு மேலே காலம் தாழ்த்த வேண்டாம் என்று நாடகத்தை ஆரம்பித்து விட்டோம். நாடகம் போர் அடிச்சதா, வெளியே மழை பெய்து விட்டுவிட்டதா, தெரியவில்லை. பத்து நிமிடத்தில் திரும்ப கூட்டம் கலைந்து பாதிப்பேர் அரங்கத்தை விட்டு வெளியேற எழ ஆரம்பித்தார்கள். அப்பதான் நான் மேடையில் அறிவித்தேன். “வெளியே போக நூறு ரூபாய் டிக்கெட் வாங்க வேண்டும்.”

டாக்டர் ஔவை அவர்களுடன் பழகிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் என் இளமைத்  தினவுடன் நான் சொன்ன எத்தனையோ பகடிகளை அவர் நெளிசல் எடுத்திருக்கிறார். ஒருமுறை நான் அவரிடம் இப்படிச் சொன்னேன். “அன்று கோபியரிடம் வஸ்திரங்களைப் பறித்துக் கொண்ட அதே கண்ணன், இன்று திரௌபதி மானங் காக்க ஆடைகளை வழங்கினான்.” உடனே அவர் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி சொன்னார். “இங்க எடுத்து அங்க கொடுத்ததாகச் சொல்லணும்ப்பா” என்றார். எத்தனை வேகமாகச் சிந்திக்கிறார் இவர், என்றிருந்தது.

ராணி வார இதழில் பொதுவாக கருத்துப் படங்கள் அத்தனை நுட்பமாக அமையும் என எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால் ஒருமுறை அந்த அதிசயம் நடந்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில் கலைஞர் கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆரை மலையாளி என்று பேசியிருந்தார். அதற்கு எம்.ஜி.ஆர் “நான் தமிழன்தான்,” என்று தன்னிலை விளக்கமும் தந்தார். இதைக் கேலியடித்து ராணி வார இதழ் வெளியிட்ட கருத்துப் படம் இன்னும் எனக்கு நினைவு இருக்கிறது. படத்தில் எம்.ஜி.ஆர். பேசுவது போல இருந்தது. அவர் பேசுகிறார். “ஞான் தமிழகத்தில் ஜனிச்சு.”

சாமர்த்தியமாகவும் சமாளிக்கிற விதமாகவும் பேசுவது உரையாற்றுவதில் ஒரு முக்கிய அம்சம். மொத்த சனத்தின் கவனத்தையும் அப்போது ஈர்த்து விடலாம். அதற்கு சில நகைச்சுவைத் துணுக்குகள் பெரிதும் உதவுகின்றன. கவிஞர் நா.காமராசன் ஒருமுறை பேசியது இப்போது நினைவு வருகிறது.

கல்லூரிப் பேராசிரியை ஒருத்தி தன் மாணவனையே காதலித்து, திருமணமும் செய்து கொண்டார். அவருக்கும் அந்த மாணவனுக்கும் பெரும் வயது வித்தியாசம் இருந்தது. அதைச் சமாளிக்க அந்தப் பேராசிரியை சொன்னாராம். “என்ன செய்வது, வகுப்புக்குத் தாமதமாக வருவதைப் போலவே அவன் இந்த உலகத்துக்கும் தாமதமாக வந்திருக்கிறான்.”

சில பிரபல பாடகர்கள் தங்கள் கச்சேரி சோபிக்காமல் போகிற சந்தர்ப்பங்களில் தங்களுக்குப் பிடித்த கீர்த்தனைகளை எடுத்துப் பாட ஆரம்பித்து முட்டுக் கொடுத்து விடுவார்கள். அது ஒரு உத்திதான்.

பிரபல பேச்சாளர் என்றால் கைவசம் கட்டாயம் சில நகைச்சுவைத் துணுக்குகள், அல்லது மேற்கோள்கள் கட்டாயம் வைத்திருப்பார்கள். டாக்டர் ஔவை புத்தக வெளியீடு என்றால் “மை பென் இஸ் மை வெப்பன்” என்று பேசுவார். இளையவர் எடுத்த விழா என்றால், “பொதுவா இளைஞர்கள் ஒன்றுகூடி ஒத்துமையா விழா எடுத்தால் ஆச்சர்யம் தான். ஒருமுறை ஒற்றுமை சங்கம்னு ஆரம்பித்தார்கள். அதற்குப் பேசப் போய்வந்தேன். ஆறே மாதத்தில் அதில் நாலு பேர் தனியாப் போயி ‘அதிதீவிர ஒற்றுமை சங்கம்‘ னு துவங்கி அதுக்கும் என்னைப் பேசக் கூப்பிட்டார்கள்.”

அவரது ஸ்டாக் நகைச்சுவையில் உடனே என் நினைவுக்கு வருவது.

பொதுவா நாம இந்தியர்கள் உயரமான இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு தாழ்வான இடத்தில் சாப்பிடுவோம். உயரமா பலகை போட்டு அமர்வோம். தரையில் இலை போட்டுச் சாப்பிடுவோம். வெள்ளைக்காரன் எல்லாரும் தாழ்வான இடத்தில் அமர்வார்கள். உயரமான இடத்தில் சாப்பிடுவார்கள். அதாவது நாற்காலியில் அமர்ந்து மேசையில் சாப்பிடுவார்கள்…

“எங்க வீட்டுக்கு ஒரு வெள்ளைக்காரன் வந்தான். அவனுக்குப் பலகை போட்டு இலை போட்டோம். இலைல உட்கார்ந்து விட்டான்.”

• • •

  

Sunday, April 10, 2022

 

சிறுகதை

நன்றி / சொல்வனம் 10 04 2022 இதழ்

செகண்ட் இன்னிங்ஸ்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 

பெயர் கோமதிசங்கர். என்றாலும் முழுப் பேரும் சொல்லி எவன் கூப்பிடறான். அவங்க ஐயாவே “கோமதி… ஏல இங்க வா” என்றுதான் அழைக்கிறார். தன் பெயர் பொம்பளைப் பெயர்போல அமைந்து விட்டதில் அவனுக்கு வருத்தம் உண்டு. ஊரில் எலலாப் பயல்வளுக்கும் ஆம்பளைப் பெயரா அமைஞ்சிருக்கு. இவனுக்கு வெறும் சங்கர்…னு வெச்சிருக்கப்டாதா?

பையன்கள் எல்லாரும் பேசிச் சிரிச்சி ஓடியாடி விளையாடற மட்டுக்கு ஜாலியாத்தான் இருக்கும். ஆனா திடீர்னு கேலி கிண்டல்னு பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டாங்கன்னா, “போடி பொட்டை!” ஒரே வார்த்தையில் கரண்ட் ஆஃப்.

ஆனாலும் தனியா இருக்கிற போது அவன் பேரை நினைக்க அவனுக்கே சிரிப்பு. என்ன பேரு இது. பசு மாட்டுக்கு வெச்சா மாதிரி… இதே பேரு வேற யாருக்காவது இருந்திருந்தா அவனும் கிண்டல் அடிச்சிருப்பான். தெருவில் பாதிப் பிள்ளைங்களுக்குப் பட்டப் பெயர் வைப்பது அவன்தான். அவனது இந்தத் திறமைக்கு ஒரு ரசிகர் பட்டாளமே உண்டு.

ரெட்டை மண்டை சுப்ரமணி. அவன் மண்டை கீறல் விட்ட தேங்கா கணக்கா டபுள் சைசா இருக்கும். மயில் ராமசாமி. அவன் கழுத்து சித்த உசரம் ஜாஸ்தி. பேரில் சூப்பர் பெயர் எது? வாசுதேவன், அல்ல அவன் ‘வாயுதேவன்.’ எப்பவும் வாயுவை வெளியேற்றிக் கொண்டே இருந்தான், அதனால்.

“ஏல பாத்து... வாயு பிரியும்போது சர்ருனு ராக்கெட் மாதிரி மேல தூக்கிறப் போவுது உன்னை!”…

வரவர அந்தப் பயகளே கூட ஒரிஜினல் பேரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டா திரும்பிப் பார்க்கிறது இல்லை. கிருஷ்ணா என்று அழைத்தால், எந்த கிருண்ணனோ, என்று போய்க்கொண்டே இருக்கிறவன், “ஏல நீளக்காதான்?...” திரும்பிப் பார்க்கிறான்.

அந்தத் தெரு என்று இல்லை. பக்கத்து நாலு தெருவிலும் அவனுக்கு, கோமதிக்கு சேக்காளி உண்டு. சண்டைக்காரனும் உண்டு. சண்டையின்னால் சட்டையைக் கிழிக்கிற உக்கிரமான, மூர்க்கமான சண்டையாய் இருக்கும். அப்புறம் கொஞ்சநாள் சட்டையைக் கிழிச்சவன் இந்தத் தெரு பக்கமே நடமாட மாட்டான். கிழிபட்டவன் ஒரு ஆத்திரப்பட்ட ஜமாவுடன் அவனைத் தேடித் திரிவான்.

பிறகு எப்படி அவர்கள், அந்த சண்டைக்காரர்கள் சமாதானம் ஆனார்கள், சாம தான முயற்சிகளால் அவர்கள் சமாதானம் ஆயிருக்கலாம். அவங்க அப்பனும் இவங்க அப்பனும் இவர்களுக்காக அத்தனை நாள் வேத்துமுகம் காட்டி உர்ர்ர் உர்ர்ரென்று புகைந்து கொண்டிருந்தால் இதுங்க ரெண்டு பேரும் தோளில் கை போட்டபடி, ஆளுக்கு ஒரு கை கொடுக்காப் புளி தின்று கொண்டு, ஒருத்தரை ஒருத்தர் கட்டிக் கொண்டு, சிரித்துக் கொண்டு எதிரே வருவார்கள்… அடுத்த தகராறு ஆரம்பிக்கும் வரை.

சொன்னாப்ல, அவங்க அக்கா பேரு ரமணி. ஆம்பிளைப் பேராச்சே. முழுப்பேர் ரமணிபாய்.

எங்க ஐயாவுக்கு ஏந்தான் இப்பிடி மாத்தி மாத்தி பேர் வைக்கத் தோணுதோ? ஒருவேளை அவரு பொம்பளைப் பிள்ளை எதிர்பார்த்து நான் பிறந்து இப்பிடிப் பேர் வெச்சிட்டாப்லியா? ரெண்டாவது, பையன்தான் என நினைத்து அவள் பிறந்திருக்கலாம். வளர்ந்து பெரியாளாகி நம்ம பேரை நாமே வெச்சிக்கலாம்னு இருந்தாதான் இது சரிப்படும். ஆனா பெரியாளானால் நாம நமக்குப் பேர் வைக்கிறமோ இல்லியோ ஊர்ல தன்னைப்போல பட்டப் பெயர் வைக்கறது இருக்கவே இருக்கு.

ஊரிலேயே இதுங்களை, பிள்ளைங்களா இதுங்க, புழுதிப்படை..ம்பாங்க. சாயந்தரம் பள்ளிக்கூடம் விட்ட ஜோரில் வீட்டுக்குள்ள பாய்ஞ்சி பைக்கட்டை வீசிவிட்டு தெருவில் ஓடுவார்கள். கோமதி அவர்களின் நாட்டாமை. இதெல்லாம் தன்னைப்போல அமைவது தான். புஜபல பராக்கிரமன் அவன். அவன் பேச்சுக்கு எதிர்ப்பேச்சு பேச அவனவனுக்கு பயம். அதென்னவோ அவன் தொட்டாலே அவனவனுக்குச் சட்டை டர்ர் ஆயிருது. இவனை நம்பியே தனபால் தேரடி தெருவில் டெய்லர் கடை போட்டுவிட்டான். பழைய கிழிசல் ஸ்பெஷலிஸ்ட் என்று போர்டுதான் இல்லை.

கோமதி சும்மாவே இருக்கமாட்டான். டவுசர் பைக்குள் எப்பவும் சூட்டுக்காய் வைத்திருப்பான். அதைப் பிறத்தியார் அறியாமல் தரையில் சர்ர் சர்ரென்று உரசி சூடேத்தி வகுப்பில் பக்கத்துப் பையன் தொடையில் அதை அழுத்தினால் ஆ… என அவன் அலறல் கேட்க ஒரு திருப்தி.

“ஆனாவுக்கு அடுத்த எழுத்து டோய்!”

பதிலுக்கு கோமதிக்கு சூடு வைக்க எவனுக்கும் தைரியம் இல்லை.

பல நாட்கள் வாத்தியாரிடம் அடி வாங்கவும் நேர்ந்திருக்கிறது. அதெல்லாம் இல்லாமல் எப்படி?

அவன் அந்தப் பக்கமாக வந்தாலே தெரு நாய்கள் ஓட்டம் எடுத்தன. அதுங்களை விரட்டிப் போய்க் கல் எறிவதில் சூரன். “நானா பொட்டை…” என கத்தியபடி கல்லால் அடிப்பான் நாயை.

மாலையானால் தெருவில் புழுதிப்படையின் படையெடுப்புதான். ஹோவென்ற பேரிரைச்சல். கபடிக் கபடி, என்று சத்தம் கேட்கும். சில சமயம் யாராவது பந்து கொண்டு வந்தால் ‘எறிபந்து’ விளையாடுவார்கள். அதில் அடி வாங்க என்றே சில அப்பிராணிப் பையன்கள் உண்டு. முடிந்தவரை அடி வாங்கிக்கொண்டு, அவர்கள் “டியூஷன் இருக்குடா” என்று நழுவப் பார்ப்பார்கள். அல்லது அவனது அழுகைச் சத்தம் கேட்டு பையனைப் பெற்றவள் பதறி வெளியே ஓடிவந்து பார்ப்பாள். பையன்கள் கப் சிப் என்று நிற்பார்கள். “சனியனே பொழுதன்னிக்கும் விளையாட்டு இதுக்கு. இவனுங்களோட சேராதேன்னா கேக்கறியா?” என்று அவளும் தன் பங்குக்கு மொத்துவாள். அதைப் பார்த்து சில பையன்கள் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்வார்கள்.

சட்டை கிழிய திடீரென்று தெரு அமைதி காப்பதும் உண்டு.

பையன் ஒவ்வொருத்தனிடமும் ஒரு விசேஷம் இருந்ததாக நினைத்தார்கள். வெங்கடேசனிடம் சைக்கிள் இருந்தது. அது அவங்க அண்ணன் சைக்கிள். இப்போது இவனுக்கு பாத்யதைப் பட்டது. அவன் மனம் வைத்து கருணை செய்தால், மத்த பிள்ளைகள் அதில் ஒர் ரவுண்டு ஓசியில் போய் வரலாம். சில குழந்தைகளுக்கு ஓடினால் ஜெட்டி அவுந்துரும். அதைப்போல அந்த சைக்கிளுக்கு மிதமான வேகமே சரி. வேகம் எடுத்தால் செய்ன் கழட்டிக்கும். ஆனால் இந்த சைக்கிளை வைத்துக் கொண்டு அவன் அலட்டும் அலட்டல்...

வெங்கடேசனுக்கு கௌரவமான பட்டப் பெயர். சைக்கிள் வெங்க்கி.

பந்து வைத்திருக்கும் சிலர். டென்னிஸ் ‘ஒன் பிச்’ விளையாடலாம். இந்த வீட்டு வாசல் திண்ணைக்கும் அந்த வீட்டுத் திண்ணைக்கும் நடுவே சுவர். அதுதான் ‘நெட்’ என்று வைத்துக் கொண்டு விளையாடுவார்கள். பேட் கிடையாது. உள்ளங்கைதான் பேட்.

சனி ஞாயிறு ஏன்டா வருது, என்று என பெற்றவர்கள் நடுங்கினார்கள். அடிக்கிற வெயிலையும் பொருட்படுத்தாமல் தெருவில் சப்த களேபரம். ஓட்டு வீடு வத்சலா பாட்டுச் சொல்லிக்கொள்ள, வாத்தியார் வருவார். இதுங்களின் சத்தத்தில் பாட்டாவது டியூஷனாவது… அவருக்கே தலையை வலிக்கும்.

ச ரி க ம ப த நி சா… சாநி…பாட்டி… பிள்ள… பெத்தா… என்று யாராவது வத்சலா வீட்டுப் பக்கம் வந்து பாடிவிட்டு ஓடி விடுவார்கள்.

தெரு அமைதியாய் இருந்தால் அது நல்ல விஷயம் அல்ல. ஒரு யுத்தம் அப்பதான் நடந்து ஓய்ந்திருக்கிறது என்று அர்த்தம்.

ஒரு நாடகத்தின் இடைவேளை போல.

இந்தக் காட்சிகள் தாண்டி தெருக்களுக்கு அமைதி வந்ததே அதைச் சொல்.

தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் ஊருக்கு வந்தபின், தெருவில் கேட்ட அளவு வீட்டுக்குள்ளேயே டிவி பெட்டி இரைச்சல் கேட்க ஆரம்பித்து விட்டது. டிவி தொடர்களில் எல்லாப் பெண்களும் கண் சிவக்க பொறி பறக்க ஆவேசப் பட்டார்கள். “நீ எப்பிடி நல்லா வாழறேன்னு நான் பாத்திர்றேன்…”

ஊர்ப் பெரியவர்கள், ஐயய்ய வீட்டுக்குள்ளயே மூதேவிய நடுவுல உட்கார வெச்சி கும்மி யடிக்கிறாப்ல ஆயிட்டதே, என்று வருத்தப் பட்டார்கள்.

பழைய பாடல்களுக்கு, நகைச்சுவைக்கு மட்டும் என்று தனி சேனல்கள் கூட பிற்காலத்தில் வர ஆரம்பித்து விட்டன. சின்னப் பிள்ளைகளுக்கு என்று கதைகள் சொல்லும் கார்ட்டூன் நெட்வொர்க், போகோ, பிறகு டிஸ்கவரி, அனிமல் பிளானெட். ஃபேஷன் டிவி என்றும், மேற்கத்திய இசைக்கு என்றும் வகை வகையான சேனல்கள். இதன் பயன் என்ன? இதுநாள் வரை பிள்ளைகள் தெருவில் இரைச்சலாய்ச் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்த காலம் போய், வீட்டுக்குள் பெரியவர்களும் சிறியவர்களுமாய், யார் எந்த சேனல் பார்ப்பது என்று சச்சரவு செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். வெளியே அல்ல, வீட்டுக்கள்ளேயே இரைக்கல். ஏற்கனவே டிவி ஏதோ ஒரு சேனல் அலற அதையும் மீறிய ஒலிப் பிரளயம்.

எப்பப் பாரு இவனுங்களுக்குத் தெருவுலயே எதையாது பொறுக்கிக் கிட்டிருக்கணும்… என்று பிள்ளைங்களைத் திட்டியவர்கள் எல்லாம், ஏல வெளிய போயி விளையாடுங்களேன்டா. நாங்க சித்த நேரம் ஆற அமர டிவி பார்க்க முடியுதா… என வெளியே விரட்டினார்கள்.

விளையாட்டு சேனல்களும் உண்டு. அதில் டபிள்யூ டபிள்யூ எஃப் என்று ஒரு குண்டன் மேல் இன்னொரு குண்டன் உயரத்தில் இருந்து குதிக்கிறான். யாராவது வந்து விலக்கி விட மாட்டார்களா, என்று பார்த்தால், எல்லாரும் கை தட்டுகிறார்கள். என்ன விளையாட்டோ இது. அதைப் பார்த்துவிட்டு நம்ம கோமதி உணர்ச்சி பொங்க ஒருமுறை மரத்தில் இருந்து குதித்து ஒரு சட்டையைக் கிழித்தான்.  அவன் எடுத்த நரசிம்ம அவதாரம்.

அவர்களது விளையாட்டுகளும் இந்நாட்களில் மாறி யிருந்தன. ஆரம்பத்தில் மாலை இருள் திரள கண்ணாமூச்சி, கல்லா மண்ணா, ஒத்தையா ரெட்டையா… என்று துட்டு செலவு இல்லாத விளையாட்டுகள் விளையாடினார்கள். பள்ளிக்குப் போகையில் ‘வாங்கித் திங்க’ என்று சிறு காசு கிடைத்ததும், நாலைந்து சிநேகிதர்களாக அவரவர் கைக்காசைச் சேர்த்து பந்து வாங்கினார்கள். அதிலும் சண்டை வந்து, “நான் உங்க கூட விளையாட வரல்ல, என் காசைக் குடு” என்று பிரிந்து போவதும் நடக்கும்.

அவன்துட்டும் சேர்த்துப் போட்டு வாங்கிய பந்து எப்பவோ பிய்ந்திருக்கும். அல்லது எவனாவது ஷாட் அடிக்கிறேன் என்று முள்ளுக் காட்டில் அடித்த பந்து காணாமல் போயிருக்கும். சில பந்துகள், அந்தத் தெருவின் முசுடான மனிதர்கள் வீட்டுக்குள் விழுந்திருக்கும். போய்க் கேட்டால் அந்த மாமா அடிக்க வருவார்.

பொழுது போக விளையாடுதல் என்பது தாண்டி, கோமதிக்கு கிரிக்கெட் விளையாட்டில் தனி ருசி வந்தது. டிவிகளில் கூட கிரிக்கெட் அமர்க்களப் பட்டது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். டிவியில் மேட்ச் எதும் நடந்தால் முழு ஒளிபரப்பும் காட்டினார்கள்.

பையன்கள் எல்லாரும் யாராவது ஒரு பையன் வீட்டில் கூடி மேட்ச் பார்த்தார்கள். திடீரென்று அலை கிளம்பி மதகை உடைத்துக் கொண்டு வெளியே தண்ணீர் பீய்ச்சுவது போல அந்த வீட்டில் இருந்து ஒரு சப்தக் கொந்தளிப்பு கேட்டது. அந்த வீட்டு அப்பாக்கள் அடிக்கடி உள்ளறையில் இருந்து வெளியே வந்து, “நாளைக்குப் படிக்க ஏதும் இல்லையாடா உங்களுக்கு?” என்று கேட்பார்கள்.

நாங்க கிரிக்கெட் பார்க்கிற போதுதான் இவங்களுக்கு படிப்பு ஞாபகம் வருது, என்று பிள்ளைங்களுக்கு வருத்தம். இந்த அப்பாக்கள் நல்லாப் படிச்சு கலெக்டா ஆயிட்டா மாதிரி…

“தேவா, நாளைக்கு உனக்கு டெஸ்ட்டுனு சொன்னியே?”

“ஆமாம் மாமா. படிக்கணும்…”

“பின்னே? இங்க உட்கார்ந்திட்டிருக்கே? நாளைக்கு டெஸ்ட்டில் ரோஹித் சர்மா பத்தியா கேக்கப் போறான்…”

“இல்ல மாமா… செஞ்சுரி அடிக்கப் போறான். அதைப் பாத்திட்டுப் போறேன்…”

“அவன் செஞ்சுரி அடிக்கறது இருக்கட்டும். நீ என்ன, நாளைக்குப் பரிட்சையில் டக் அடிக்கப் போறியா?”

வேண்டா வெறுப்பாக அவன் எழுந்து கொள்வான்.

“உங்களுக்குந் தாண்டா… எப்ப பாரு, டிவி… கிரிக்கெட்னுகிட்டு…” என்று அவரே வந்து டிவியை அணைப்பார்.

வேண்டா வெறுப்பாகப் பிள்ளைகள் கலைந்து போவார்கள்.

“எனக்கு வந்த ஆத்திரத்துக்கு பெர்ரிய கல்லா எடுத்து அந்த டிவிய உடைச்சிறலாம்னு வந்ததுடா.”

“டிவிய எதுக்கு உடைக்கணும். அந்தாள் மண்டைய உடைக்காம…” என்று அடுத்தவன்.

ஐந்து நாள் ஆட்டம், ஒருநாள் ஐம்பது ஓவர் ஆட்டம். இப்போதெல்லாம் இருபதே ஓவர் ஆட்டம் வந்து விட்டது. அதேபோல இந்திய கிரிக்கெட் டீம் கேப்டன் பேரையும் பாரேன். அப்ப அந்தக் காலத்தில் காப்டன் கபில்தேவ். அஞ்செழுத்து. பிறகு கங்குலி. நாலெழுத்து. பிறகு மூணெழுத்தில் கும்ளே. அடுத்து தோனி ரெண்டே எழுத்தில். இனி வர்றாள் ஒரே எழுத்தில் கேப்டனாக வரலாம்.

ஆட்டமும் ஒரே ஓவர் – ‘சூப்பர் ஓவர்’ மாத்திரம் விளையாடுவாங்களா?

அவங்க ஜமாவில் பாஸ்கரன் நன்றாகப் படிப்பான். அவங்கப்பா உரக் கம்பெனியில் வேலை. நல்ல சம்பளம். நீ நல்ல மார்க் வாங்கினா, கிளாஸ் ஃபர்ஸ்ட் வந்தால் உனக்கு கிரிக்கெட் பாட் வாங்கித் தரேன், என்று சொல்லி யிருக்கார். பையன் மேல் பிரியமான அப்பா.

சில அப்பாக்கள் பிறந்த பிள்ளையையே “நாம் பண்ணின பாவம் பார், இப்பிடித் திரியுது” என அலுத்துக் கொள்வார்கள். நிறைய அப்பாக்களுக்கு தங்கள் பிள்ளைகள் சந்தோஷமா இருந்தாலே பிடிக்க மாட்டேன் என்கிறது.

ஒரு அப்பா தரன் பிள்ளையைத் திருவிழாவுக்குக் கூட்டிப் போகிறார். அதை வாங்கித் தா, இதை வாங்கித் தா… என்று அடம் பிடிக்கக் கூடாது, என்று கண்டிப்புடன் சொல்லி அழைத்துப் போகிறார். அப்றம் எதற்கு அவனைக் கூட்டிப் போகிறார்? அதுதான் தெரியவில்லை.பையன் ஒரு விசில் வாங்கித்தா அப்பா, ஒரேயொரு விசில்… என்று கேட்டுக் கொண்டே வந்தான்.

பொறுக்க முடியாமல் அப்பா ஒரு விசில் வாங்கி அவனிடம் தந்தார். பிறகு சொன்னாராம். “நீ கேட்டபடி நான் விசில் வாங்கித் தந்திட்டேன்டா. இப்ப நான் சொன்னபடி நீ கேளு. நீ விசிலை ஊதவே கூடாது” என்றாராம்.

இதற்கு வாங்கித் தந்திருக்கவே வேண்டாம். பையன் அப்பவே அந்த விசிலைச் சாக்கடையில் விசிறி யடித்து விட்டான்.

சின்னப் பையன்களுக்கு உற்சாகம் வந்தால் அது தன்னைப்போல அடங்காது. எப்பவாவது சிரிப்பு வந்தாலும் அது உருளும் தண்ணீர்க் குடம் போல பொங்கிப் பொங்கி வரும். வயசு அப்படி. அது என்னாத்துக்குடா அந்தச் சிரிப்பு சிரிக்கறே?... என்று விசாரித்தால் அது உப்பு பெறாத விஷயமாய் இருக்கும்.

பாஸ்கரனின் அப்பா நல்ல மனுசன். வாக்கு தவறாமல் அவனுக்கு கிரிக்கெட் பாட் வாங்கித் தந்து விட்டார். பந்து இல்லை. சின்னக் கடைகளில் கிடைக்கிற ரப்பர் பந்துகள் அதால் அடிக்கிற அடிக்குத் தாங்கவில்லை. ரப்பர் பந்து என்ற அளவில் தெருவிலேயே விளையாட முடிந்தது. அந்த ஊருக்கே உரிய புதிய கண்டிஷன்கள் விளையாட்டில் சேர்க்கப் பட்டன. கணக்கு வாத்தியார் வீட்டுக் காம்பவுண்டுக்குள் விழுந்தால் அவுட். அந்த வாத மரத்தைத் தாண்டினால் ஃபோர்... இப்படி.

பள்ளிக்கூட கிரிக்கெட் டீமில் கூட பாஸ்கரன் இருந்தான். ஒன்பதாம் வகுப்புக்கு மேல்தான் சேர்த்துக் கொள்வார்கள். கோமதி தன் முறை வர ஆவலுடன் காத்திருந்தான். பாஸ்கரனுக்கு கிரிக்கெட் பாட் இருந்தாலும் அவனுக்கு ‘பௌலிங்’ போடப் பிடித்திருந்தது. அது கோமதிக்கு மகிழ்ச்சி யளித்தது. தடதடவென்று ஓடி வந்து வேகமாய்க் கையைச் சுழற்றினால் பந்து புயலைப்போல வந்தது. விளையாட சிரமமாய்த்தான் இருந்தது.

எப்படி அவனுக்கு இத்தனை வேகமாய்ப் பந்தை எறிய முடிகிறது என்று கோமதிக்கு ஆச்சர்யம். இமைக்கும் நேரத்தில் பந்து அவனைக் கடந்து சென்றது. அதிலும் ஒன்றிரண்டு பந்துகளை கோமதி தொட்டுவிட்டாலே பந்து கதறிக்கொண்டு வாத மரத்தைத் தாண்டிப் பாய்ந்தது. ஃபோர்.

பள்ளியில் பழைய விளையாட்டு ஐட்டங்களை விற்க என்று ஏலம் போட்டார்கள். அவன் தெரு சகாக்களிடம் பேட் இருக்கிறது. நம்மிடம் பந்து இல்லை. ஒரு பழைய பந்து ஏலம் எடுக்கலாம் என்று நண்பர்கள் நிதி திரட்டினார்கள். பாஸ்கரன் காசு எதுவும் போட வேண்டாம். அவன் பேட் சொந்தக்காரன் அல்லவா? சல்லிசான விலையில் பந்தை கோமதி ஏலத்தில் எடுத்தான். திருப்பதி லட்டுக்கு பாதி சைஸ். கார்க் பந்து. தரையில் பட்ட ஜோரில் பொங்கி யெழுந்தது பார்.

பள்ளிக்கூட கிரவுண்டில் தான் இதை வைத்து விளையாட முடியும். இங்க தெருவில் யார் மண்டையிலாவது பட்டால் அவ்வளவுதான். இப்பவே ரப்பர் பந்து ஆட சிறுவர்கள் சேர்த்துக் கொள்வார்கள். கார்க் பந்தில் அவர்கள் கிடையாது. கோமதி? ஆறாங் கிளாஸ். என்றாலும் அவன் விளையாட்டில் கட்டாயம் உண்டு. ஆள் சூரன்லா.

கார்க் பந்து கடுமையானது, அந்த வயதுக்கு. சின்னப் பிள்ளைகள் அதை வைத்துக்கொண்டு விளையாடக் கூடாது. விளையாடவும் தெரு சரிப்படாது, என்று பிள்ளைகள் பள்ளிக்கூட விளையாட்டுத் திடலுக்கு ஆட்டத்தை இடம் மாற்றினார்கள். அப்பா அம்மாக்கள் நிம்மதியாக டிவி பார்க்கும்படி தெரு அமைதியாகி விட்டது.

பள்ளிக்கூடம் போனால் இன்னொரு வசதி உண்டு. சிறப்பு விருந்தினர் வந்தால் என்று விரிக்க சணலால் செய்த தரைவிரிப்பு பள்ளியில் உண்டு. விளையாட்டு சாமான் பாதுகாப்பு அறை, ஸ்டோர் ரூமுக்கு வாசலில் காம்பவுண்டுக்குள் அந்த விரிப்பு கிடக்கும்.

சாதா தரையில் விளையாடினால் பந்தின் எகிறல் சீராக இராது. அதற்காக பள்ளி டீம் கிரிக்கெட் விளையாடுகையில் அந்த சணல் படுதா விரித்து ஆடினார்கள். அது ஒரு பெருமை பிள்ளைகளுக்கு. விடுமுறை நாளில் போனால் தெருப் பையன்களும் ஸ்டோர் ரூம் காம்பவுண்டைத் தாண்டிக் குதித்து அந்த விரிப்பை நாலுபேராய்த் தூக்கி சண்டிமாட்டை வண்டிக்கு இழுப்பதுபோல கிரவுண்டுக்கு சரசரவென்று இழுத்து வந்து விரித்துப் பரத்தி கிரிக்கெட் ஆடினார்கள். பாஸ்கரனுக்கு வெறும் தரையில் பந்து வீசுவதை விட மேட்டில் வீசுவது நன்றாக இருந்தது. அவன் பந்து முன்னிலும் விரிப்பில் பட்டு பாம்பாகச் சீறியது. பையன்கள் விளையாடத் திணறினார்கள்.

பையன்கள் எத்தனை பேர் வருகிறார்களோ அதைப் பொறுத்து மேட்ச் கூட வைத்தார்கள். தரையில் கோடு கீறி, 1 2 3 என்று எழுதி விளையாடும் மட்டையால் மறைத்து ஆளாளைத் தொடச் சொன்னார்கள். அந்த வரிசையில் பேட்டிங் வந்தது.

அநேகமாக ஒரு சைடுக்கு பாஸ்கரனும், மறு சைடுக்கு வீரமணியும் தலைமை. வீரமணி வயசில் மூத்தவன் என்ற மரியாதை. எப்படியும் பாஸ்கரனுக்கு எதிரணியில்தான் கோமதி. இந்நாட்களில் ஓரளவு பந்தின் பாதையை கணித்து, அதன் வேகத்தையும் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு ஆட ஆரம்பித்திருந்தான் கோமதி.

“பெரிய கிளாஸ் வந்ததும் நீ கிரிக்கெட் டீம்ல சேந்துருவ இல்லடா?”

“பின்னே?”

“அவன் கேப்டனாவே ஆயிருவாண்டா…” என்று பக்திப் பரவசத்துடன் சொன்ன சேதுவை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஆனால் விபரீதமான நிகழ்ச்சி ஒன்று நடந்து விட்டது.

இந்நாட்களில் கார்ச் பந்தும் தாண்டி சிவப்புப் பந்தில் ஆட ஆரம்பித்திருந்தார்கள். சிவப்புப் பந்திலும் உள்ளே சிறிய லட்டுபோல கார்க் தான் இருக்கும், என்று பாஸ் சொன்னான். ஆனால் சணல் சுற்றிய பெரிய பந்து இது. திருப்பதி லட்டு. கைநிறையப் பிடித்து எறியலாம். படுதா விரித்து ஸ்டம்ப்புக்கு எறிந்தால் ஸ்வைங் என்று பறந்தது பந்து.

அன்றைக்கு கோமதியும் நன்றாக ஆடினான். சும்மா சொல்லக் கூடாது. பள்ளிக்கூட மைதானம் பெரியது. கூடைப்பந்து தளம் தாண்டினால் இங்கே நான்கு ரன் கணக்கு. அதை தரையைத் தொடாமலேயே பந்து தாண்டினால? ஆறு! கோமதி ஆட்டத்தில் பொறி பறந்தது. பாஸாவது ஃபெயிலாவது, அடி பின்னி யெடுத்து விட்டான்.

பாஸ் பல்லைக் கடித்தபடி தரையில் தேங்கா வெடல் போட்ட மாதிரி அழுத்தி எறிந்த பந்து, பௌன்சர் அது. அது இத்தனை எகிறும் என கோமதியே எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு பாம்பு கொத்த வருவதுபோல அவன் முகத்துக்குப் பாய்ந்து வந்ததை முகத்துக்கு நேரே பார்த்தான் கோமதி. சட்டென்று முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான். பந்து அவனது நெற்றிப் பொட்டுக்கு சற்று மேலே பளீரென்று பாய்ந்தது. அவனுக்குள் மின்னல்கள் சிதறின. அப்படியே சுருண்டு விழுந்தான்.

பாஸ்கரனுக்கு முதலில் சிரிப்பு. “போடி பொட்டை” என நினைத்தபடி கஷ்டப்பட்டு சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு வந்தான். கோமதியின் நெற்றி புடைத்து வீங்கி யிருந்தது. வலி துடித்தது. என்றாலும் அவன் கண்ணைத் திறக்கவே யில்லை. வலிக்கு அவனால் கத்தக் கூட முடியவில்லை.

“என்ன பாஸு இப்பிடிப் பண்ணிட்டே?”

“நானா? நான் என்னடா பண்ணினேன்? பொட்டப் பய. விளையாடத் தெரிஞ்சா விளையாடணும். இல்லாட்டி அம்மைட்ட பால் குடிச்சிக்கிட்டு வீட்டோட இருக்கணும். ஹ” என்றான் பாஸ். என்றாலும் அவனுக்கு பயமாய்த்தான் இருந்தது.

கோமதி அப்படியே கிடந்தான். யாரோ போய்த் தண்ணீர் எடுத்து வந்தார்கள். அவன் முகத்தில் தெளித்தார்கள். கோமதி அப்படியே கிடந்தான். “டேய் மூச்சு இருக்கா பாருங்கடா…” என்றான் ஒருத்தன். “அட நீ வேற…” என்றபடி பயந்துகொண்டே கோமதியின் நெஞ்சைத் தொட்டான். “இருக்குது…”

அதற்குள் ஒரு பயந்த சிறுவன் கோமதியின் வீட்டுக்குப் போய்த் தகவல் சொல்லி யிருந்தான். பெத்தவர்கள் ஓடி வந்தார்கள். பாஸ்கரனின் அம்மா ஓடிவந்தாள். அவன் அப்பா வேலைக்குப் போயிருந்தார்.

பாஸ் அன்றைக்கு அம்மாவிடம் வாங்கிய அந்த அடி. ரொம்ப நாள் நினைத்து நினைத்துச் சிரிக்கத் தக்கது. சிரிக்க நேரம் இல்லை. பையன்கள் பாவம். கோமதி செத்திருவானோ என்றே பயந்து விட்டார்கள். எதோ ஒரு வண்டியை வரவழைத்து கோமதியை எடுத்துக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரி ஓடினார்கள்.

ஆஸ்பத்திரி என்றாலே பிள்ளைங்கள் எலலாருக்கும் பயம்தான். அங்கே ஊசி போடுவார்கள். கசப்பா மருந்து கூட குடுங்க சாமிகளா. ஊசி மாத்திரம் வேணாம். நர்ஸப் பார்த்த மாத்திரத்தில் பாதிப் பேருக்கு அழுகை வந்தது.

பெரிய மாட்ச்களில் நாடும் நாடும் விளையாடுகிற கிரிக்கெட் ஆட்டங்களில் ஹெல்மெட் உண்டு. நாம வண்டியில போற போதே ஹெல்மெட் போடறது இல்லை. ஹெல்மெட் போடறவன் பயந்தாங்குளி, என்று நினைப்பு.

கோமதி அந்தத் தெருவின் சூரன். அவனுக்கு அடிபட்டு மயக்கமாகி விட்டது. ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். பையன்களுக்கெல்லாம் ஒரே வருத்தம். அவர்களில் சில பேர் பாஸ்கரனிடம் பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். முதலில் சிரித்தாலும் பாஸ்கரனுக்கும் இப்படி ஆகிப்போனதில் வருத்தம்தான்.

நெற்றிப் பொட்டு தப்பித்தது ஆச்சர்யம்தான். சற்று மேலே நல்ல அடி. பொட்டில் அடித்திருந்தால் இந்நேரம் பால் ஊத்தியிருப்பார்கள், என நினைத்துக் கொண்டான். இப்பவே பிடிக்காத போஸ்டரில் சாணி அடிச்சா மாதிரி அவன் நெற்றி முழுசுமாகவே புடைத்து விட்டது.

அவனை அப்படியே அள்ளித் தூக்கியபோது கூட முனகினான். ‘‘பாத்துத் தூக்குங்க” என்று சொல்ல நா துடித்தது. இப்ப இருக்கிற ஆத்திரத்துக்கு மத்த பையன்களே அவனை மொத்தி விடுவார்கள், என்று சும்மா இருந்தான்.

நல்ல பையன்தான் கோமதி. கொஞ்சம் விளையாட்டுக்காரப் பிள்ளை. ஒண்ணைச் செய்யதோன்னால் முதலில் அதைத்தான் செய்து பார்க்கணும் என்று அவனுக்கு வேகம் வரும். அவனை எதுலயாவது மாட்டிவிட வேண்டும் என்று நண்பர்கள் நினைத்தால், அவன் வரும்போது அவனைப் பார்க்காமல் அவனைப் பற்றி ரகசியம் போல எதாவது பேசுவார்கள். அவனுக்கு உடனே பரபரப்பாகி விடும். ‘‘அந்த மரத்துல மாத்திரம் யாராலயும் மாங்கா பறிக்கவே முடியாதுடா…” என்பதுபோலப் பேசிக்கொண்டால், ஹ என்னால் முடியாதா? செஞ்சி காட்டறேன் வெத்துப் பசங்களா, என்று தோட்டத்துக்குப் போவான்.

அவன் அறியாமல் பையன்களும் அவன் அறியாமல் பின்தொடர்ந்து போவார்கள். உண்மையில் அந்த மரம் அடிப்பகுதியில் செல்லரித்து வயிறு திறந்து கிடந்தது. அங்கே பெரிய குளவிக்கூடு இருந்தது. அதன் பக்கத்திலேயே யார் போனாலும் சிவக்க சிவக்க கொட்டித் துரத்தி விடும் அது.

கோமதி ஐயோ, அப்பா… என்று ஓடிவந்ததைப் பார்த்து எதிரே வந்த பையன்களுக்கு ஒரே சிரிப்பு.

“டேய் சிரிக்கறீங்களேடா நாய்ங்களா…” என்று கோமதி கத்தினான். “எல்லா உங்க ட்ரிக்குதானா?”

“பின்னே?” என்று அவர்கள் சிரித்தார்கள். “எத்தன பேருக்கு நீ சூட்டுக்காயாலே சூடு வெச்சிருக்கே? அப்ப மாத்திரம் இனிச்சிக் கெடந்ததோ?”

பள்ளிக்கூடம் போனாலும் பாஸ்கரனோடு நண்பர்கள் யாரும் பேசவில்லை. அது அவனுக்கு அழுகையாய் வந்தது. டேய் யாராவது வேணுன்னு இப்பிடிச் செய்வாங்களாடா?... என்று கத்த வேண்டும் போல இருந்தது.

ஆஸ்பத்திரியில் அவன் ரெண்டுநாளாய்க் கண்ணே திறக்காமல் கிடந்தான். முதல் நாள் மூச்சுத் திணறிக்கொண்டிருந்தான். வலி இருந்தது அவனுக்கு. படுக்கையில் குடைந்தான். கையில் டிரிப்ஸ் ஏறிக் கொண்டிருந்தது. அதை அத்து எறிய ஆவேசப் பட்டான். கையைக் காலை படுக்கையோடு கட்டிப் போட்டிருந்தார்கள்.

அடுத்தநாள் வலியைத் தாண்டி யிருந்தான் அவன். அவனிடம் அசைவுகள் குறைந்து விட்டன. உடம்பு உணவு எடுக்கிறது. இதயம் துடிப்பது மிஷினில் பச்சை சிகரங்களாகத் தெரிகிறது. ஆனால் அவன் எண்ணங்கள் உள்ளே ஆழ்ந்து விட்டன என்று தெரிந்தது.

நாலைந்து நாளில் அவன் ‘கோமா’ நிலைக்குப் போய்விட்டான், என்று கேள்விப்பட்டபோது தூக்கிவாரிப் போட்டது பாஸ்கரனுக்கு. இதை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. கோமா என்றால் மூளையின் அடியாழத்தில் மாத்திரம் நினைவுகள் இருக்கும். ஆனால் மேலோட்டமாக அவனிடம் எந்த இயக்கமும் இருக்காது.

அட அவன் பேரே கோமதி. அதிலும் ஒரு எழுத்து அடி வாங்கி, கோமான்னு ஆயிட்டதா?.. என நினைக்க சிரிப்பு வரவில்லை. அவனுக்கே அவனைப் பிடிக்கவில்லை. அட இப்படியெல்லாம் ஆகும்னு யார் எதிர்பார்த்தார்கள்? படுக்கையில் ராத்திரி படுக்க தூக்கம் வரவில்லை. அழுகை வந்தது. அழுகை பொங்கிப் பொங்கி வந்தது. அட இப்ப இப்பிடி தனியே அழுது என்ன பண்ண, என்று அவன்மீது அவனுக்கே வெறுப்பு.

அதுவரை ஆஸ்பத்திரி பக்கமே போகாமல் இருந்தான் பாஸ்கரன். அmப்பாவிடம் சொல்லி போய்ப் பார்க்க முடிவு செய்தான் அவன்.

“நீ போனா? அவங்க அப்பா அம்மா அங்க இருக்க மாட்டாங்களா? உன்னைக் கண்டாலே அவங்களுக்கு ஆத்திரம் வராதாடா?” என்றார் அவன் அப்பா.

“பரவால்லப்பா…” என்று சாயந்தரமாய் அப்பாவுடன் கிளம்பினான் பாஸ்கரன்.

என்ன செலவு ஆயிற்றோ பாவம், என்று இருந்தது. தனியறையில் இருந்தான் கோமதி. அவனைப் பார்க்கவே அதுவரை வராத அழுகை பொத்துக்கொண்டு வந்தது. அவனது அப்பா அம்மாவும் அங்கே இருந்தார்கள். கோமதியின் அம்மா கோபப் படுவாள் என்று எதிர்பார்த்திருந்தான். ஆனால் அவலளோ “பாத்தியாடா உன் ஃப்ரென்டு நிலைமையை?” என்று காட்டி அழுதாள்.

“எப்பிடி யிருக்கான்?”

“உடம்பில் உணர்ச்சியே இல்லை. கோமா…” என்றாள் அம்மா.

“இது எப்ப சரியாவும்?”

“தானா சரியானாத்தா உண்டு. சரியாகலாம். சரியாகாமலும் போகலாம்…”

“ஐயோ” என்றான் பாஸ்கரன்.

“சின்ன வயசு மாமி. சரியாயிருவான்…” என்று ஆறுதல் சொன்னார் பாஸ்கரனின் அப்பா.

அழுதபடி தலையாட்டினாள் கோமதியின் அம்மா.

அடுத்த இரண்டு நாளில் கோமதியின் உடலில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. தினசரி பள்ளி விட்டதும் பாஸ் கோமதியை ஆஸ்பத்திரியில் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வந்தான்.

ஒருமுறை அவன் போயிருந்தபோது பெரிய டாக்டர் வந்து கோமதியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் கிளம்பும்போது கூடவே போனான் பாஸ்கரன்.

டாக்டர் திரும்பிப் பார்த்தார். “என்னப்பா?”

“நான் கோமதியோட ஃப்ரண்டு சார்.”

அவர் புன்னகையுடன் தலையாட்டினார்.

“நான் பௌலிங் போட்டுதான் அவனுக்கு அடி பட்டது சார்.”

அவர் தலையாட்டினார்.

“எப்பிடியாவது அவனைக் காப்பாத்துங்க சார்…”

“சின்ன வயசுதான். தானே அவன் தெளிஞ்சி தேறி வருவான்…”

“எப்ப?”

“அதை எப்பிடிச் சொல்ல முடியும்?” அவர் புன்னகைத்தார். சின்னப் பையன் என்றாலும் அவனது அக்கறை அவருக்குப் பிடித்திருந்தது.

திடீரென்று யோசித்தாற் போல அவன் கேட்டான். “அவனைத் திரும்ப மேல்மட்டத்துக்குக் கொண்டுவர நாம எதும் ட்ரை பண்ண முடியுமா டாக்டர்?”

அவர் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தார். “ம். நல்ல விஷயம்தான். அவனுக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச விஷயம் எது எதுன்னு பார்த்து… அந்த நினைவுகளை அவன் மனசில் அலையெழுப்பிப் பார்க்கலாம்…”

“ஆகா” என்றான் பாஸ்கரன்.

டாக்டர் போய் விட்டார். அன்று இரவு அவன் உறங்கவில்லை. மறுநாள் அவன்தான் டாக்டருக்கு அந்த யோசனை சொன்னது. உடனே அந்த யோசனை செயலாற்றப் பட்டது.

ஏதோ அரதப் பழசான கிரிக்கெட் மேட்ச்சின் முழு வர்ணனையைத் தேடி ரெகார்ட் செய்து அவன் காதில் இடைவிடாமல் ஒலிக்க வைத்தார்கள். முதல்நாள் ஒரு மேட்ச். அடுத்தநாள் அடுத்த மாட்ச். தினசரி ஏழு எட்டு மணி நேரம். அவன் காதில் கிரிக்கெட் வர்ணனை ஒலித்துக் கொண்டே யிருந்தது.

இரண்டாம் நாள் அவன் உள் கண்ணில் கருமணிகள் துடிப்பதை மூடிய கண்ணுக்குள்ளேயே பார்க்க முடிந்தது. அவன் அம்மாவுக்கு நம்பிக்கை வந்தது. அடுத்த நாள் மதிய வாக்கில் அவன் உதடுகள் துடிப்பதைக் கண்டாள். அவன் உடல் வலியில் சிறிது நெளிந்தான்.

அன்றைக்கு மாலையில் பாஸ்கரன் வந்தபோது அவன் அம்மா சிரித்தபடி அவனை வரவேற்றாள்.

“பாஸ்கரா, அவன் உடம்புல அசைவு வருதுடா. நீ கிட்ட வந்து பாரு…”

பாஸ்கரனுக்கு சந்தோஷத்தில அழுகை வந்தது. கிட்டவந்து அவன் கோமதியைத் தொட்டான். குனிந்து அவன் காதில் “கோமதி…” என்று கூப்பிட்டான். “நான் பாஸ்டா… பாஸ்கரன்…” அவன் உடம்பில் துடிப்புகளை அவனால் உணர முடிந்தது.

“எந்திரிச்சிருவான் ஆன்ட்டி…” என்றான் பாஸ்கரன்.

“நீதான் இந்த ஐடியா குடுத்தியாமே?”

“ஆமா ஆன்ட்டி…” என்றபோது அழுகை வந்தது.

“ஏன்டா அழறே?” என்று கோமதியின் அம்மா அவனைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

“சிரிக்கறதா அழுகறதான்னே தெரியல ஆன்ட்டி…” என்றான் பாஸ்கரன்.

•••

(2022)