Wednesday, November 3, 2021

 அமுதசுரபி தீபாவளி மலர் 2021

அலையுறக்கம்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 வர் பெயர் ரத்தின சபாபதி. அவர் பெயர் அவருக்குத் தெரியாது. அதாவது தன் பெயரையே அவர் மறந்து போயிருந்தார். பெயர் என்று இல்லை. அவருக்கு என்னதான் நினைவில் இருந்தது? யாருக்குமே அதைக் கண்டுபிடிக்கத் தெரியவில்லை. மனைவி சாமுண்டீஸ்வரி. அவள் முகம் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். பெரிதாய் அதைத் தாண்டி அவளுக்கு அவர் மனதில் அடையாளங்கள் இல்லை. அறிவு தாண்டி, பிடரிப் பக்கம் இருக்கும் சிறுமூளை, முகுளத்தின் இயக்கம் மாத்திரம் அவரிடம் செயல் பட்டதா ஒருவேளை?

மனதையே தொலைத்து விட்டாரோ அவர்?

பள்ளி வயதில் ஒரு சிறுகதை வாசித்திருக்கலாம். ஒரு ஈ, அதற்குத் தன் பெயரே மறந்து விடும். அது ஒரு கன்றுக் குட்டியிடம் போய், தன் பெயர் என்ன என்று கேட்கும்… கொழு கொழு கன்றே, கன்றின் தாயே, தாயை வளர்த்த ஆயா.. இப்படி ஒவ்வொருத்தரிடமாக அந்த ஈ, தன் பெயர் என்ன, என்று கேட்டுத் திரியும். கடைசியில் ஒரு கழுதைதான் அதைப் பார்த்து ஈஈஈ… என்று இளிக்கும். உடனே அதற்கு தன் பெயர் ஞாபகத்துக்கு வந்துவிடும், என்று கதை. அந்தக் கதையை ரத்தின சபாபதியும் பள்ளி வயதில் அறிந்திருப்பார். இப்போது அவருக்கே அவர் பெயர் உட்பட எதுவுமே நினைவில் இல்லாமல் ஆகிவிட்டது.

அவர் உயிர் மாத்திரம் மிச்சமாய் இருந்தார். சிரிப்பு இல்லை அவரிடம். அழுகையும் இல்லை. எப்படியோ இந்திரியங்கள் வேலை செய்கின்றன. வேளைக்குச் சாப்பிட வேண்டும் என்று கூடத் தெரியாது. பசிக்குமா? ஆனால் அதைச் சொல்லத் தெரியாது. வார்த்தைகள் இறந்து போயிருந்தன அவரிடம். வாய், பேச அல்ல. உணவு உண்ண மாத்திரமே.

மகா அமைதி ஓர் இருட்டைப் போல அவருள் கவிந்திருந்தது. மனம் குகையாகி, சூனியமாகி விட்டது. அதில் எண்ணவோட்டங்கள் இல்லை. அசைவுகளே, சலனங்களே இல்லை. உணர்வுகளே இல்லை. எப்படி இப்படி ஆயிற்று? வயதாகிப் போனால் மூளையும் தளர்ந்து விடுமா? பெரிதான எந்த உணர்ச்சிகளும் மழுங்கி, இல்லாமல் போய் விடுமா? மூளை கூட ஓய்வை விரும்பி இப்படிச் செய்து விடுகிறதா?

அவரது பேட்டரி ஃபியூஸ் போய்விட்டதா?

ஆனால் ஏனோ பிடிவாதமாய் விழித்திருந்தார். ஏன் தெரியவில்லை. “படுங்க” என்றால் படுத்துக் கொள்வார். “கண்ணை மூடிக்கங்க” என்றால் மூடிக் கொள்வார். ஆனால் தூங்க மாட்டார். தானறியாமல் அவர் தூங்கினால் உண்டு. எப்போது தூங்குவார். எப்போது விழித்துக் கொள்வார், யாருக்குமே தெரியாது. அவருக்கே தெரியாது. அவள் பக்கத்தில் படுத்திருப்பார். திடீரென்று பதட்டத்துடன் எழுந்து உட்கார்வார். மூச்சிரைக்கும். என்ன, என்று கேட்டால் சொல்லத் தெரியாது. மனவெளியில் தேங்காய் விழுந்திருக்குமோ? “பேசாம படுத்துக்கோங்க” என்று சொல்வாள் சாமுண்டீஸ்வரி. திரும்ப அவள் அருகில் அவளை ஒட்டிக்கொண்டு படுத்துக் கொள்வார்.

காலைக் கடன்கள் தன் பாட்டில் பார்த்துக் கொள்கிறார் என்பது சிறு ஆறுதல்.  அலுவலகம் போகுமுன் அவரைப் பையன்தான் குளிப்பாட்டி விட வேண்டும். காபியோ, டிபனோ கூப்பிட்டு கையில் தர வேண்டும். வந்து நின்று கேட்கத் தெரியாது. பசிக்கிறதா, என்று கேட்டால் சொல்லத் தெரியாது. “சாப்பிட்டுருங்க” என்று இட்லி சட்னியுடன் தட்டைக் கையில் தர வேண்டும். சாப்பிடுவார். பிறகு “தட்டை சிங்க்ல போட்ருங்க.” போய்ப் போடுவார். “கையலம்புங்க. வாயைக் கொப்பளிக்க வேணாமா?” என்று கட்டளைகள் தந்தால் அவர் கீழ்ப் படிந்தார்.

எந்தச் செயலையும் அவர் செய்ய யாராவது சொல்ல வேண்டி யிருந்தது. வராந்தாவில் படிந்த நிழல் போல அவர் உள்ளம் காலியாய் வெறுமையாய்க் கிடந்தது. ஆனால் புலன்கள் வேலை செய்யாமல் இல்லை, என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். உடம்பில் வலி தெரிகிறது. காது கேட்கிறது. கண் பார்க்கிறது. வாசலில் போஸ்ட்மேன் சைக்கிள் மணி அடித்தால் திரும்பிப் பார்க்கிறார். எழுந்து போய்த் தபாலை வாங்கி வருகிறார். ஆனால் தபால் வாங்கத்தான் போகிறரா என்று பார்த்துக் கொள்ள வேண்டி யிருந்தது.

வாசல் கதவைத் தாளிட்டால் போதாது. பூட்டு போட்டு எப்போதும் பூட்டி வைக்க வேண்டி யிருந்தது. அவர் யோசனையில் என்ன இருந்ததோ இல்லையோ. வாசல் கதவு திறந்திருக்கிறதா என்று உஷாராய்ப் பார்த்தபடி இருந்தார் அவர். அது ஏன், யாருக்கும் புரியவில்லை. வீடு அவருக்குச் சிறை போல இருந்ததா? இங்கே எல்லாரும் அவரைக் கட்டுப் படுத்தினார்களா? அப்படி அவர் உணர்ந்தாரா என்ன?

பிள்ளை ராமசுப்பிரமணியன் அவரை மரியாதைக் குறைவாய் நடத்தியதே இல்லை. அப்பாவுக்கு ஞாபகம் பிசக ஆரம்பித்த நாளில் இருந்து, அவன் அலுவலகம் போகு முன்னால் அம்மாவிடம், “அப்பாவைப் பார்த்துக்க அம்மா. அலட்சியமா இருந்திறாதே. வெளிய விட்றாதே” என்றெல்லாம் எச்சரிக்கை செய்து விட்டுத்தான் கிளம்பினான். கையில் சாப்பாடு கட்டி எடுத்துப் போகிற பிள்ளை. மதிய இடைவேளையில் வீட்டுக்கு அம்மாவின் அலைபேசியில் பேசுவான். தவறாமல் “அப்பா சாப்பிட்டாரா?” என்று அக்கறையாய் விசாரிப்பான்.

மருத்துவரிடம் காட்டியாயிற்று. அவரும் கொஞ்ச காலம் மருந்து என்று தந்தார். எதுவும் பலிக்கவில்லை. கடைசியில்  “இதை ஒண்ணும் செய்ய முடியாது. அவருக்கு வேற தொந்தரவு எதுவும் இல்லை இல்லையா? அதை நினைச்சி சந்தோஷப் பட்டுக்கங்க” என்று சொல்கிறார். ஒரு வகையில் அப்படித்தான் சமாதானப் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது.

வாசலில் காய்கறி வந்திருந்தது. உள்ளே பார்த்தபடியே சாமுண்டி கதவைத் திறந்தாள். படுத்திருந்தார் அவர். காய்கறிக்காரி கொஞ்சம் பேச்சு சுவாரஸ்யம் உள்ளவள். எதையும் விஸ்தாரமாய் நீட்டி முழக்கிப் பேச வேண்டும் அவளுக்கு. சில பேர் காபி குடித்தால் டபாராவையும் தம்ளரையும் விலக்கி உயரத்தில் இருந்து காபியை ஊற்றி ஆத்தி அப்புறம் குடிப்பார்கள். அதைப் போல. ‘‘நேத்து பூரா எங்க வூட்டுக்காருக்கு ஜுரம்” என்று எதாவது அவளுக்குப் பேச கிடைத்துக் கொண்டே யிருந்தது. சாமுண்டி தலையாட்டி கேட்டுக் கொண்டே யிருக்க வேண்டும். வாசலில் அவள் குரலைக் கேட்டுவிட்டு அப்படியே வந்து கதவைத் திறந்திருந்தாள் மாமி. தேவைப்பட்ட காய்கறியைப் பேரம் பேசி வாங்கி, பணம் எடுக்க உள்ளே போனாள்.

திரும்பி வந்து, பர்சை எடுத்துக் கொண்டு, சில்லரைகளைச் சரியார்த்து எண்ணி, அவளிடம் தந்துவிட்டு திரும்ப கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு உள்ளே வந்தவள் சுதாரித்து உள்ளறையைப் பார்த்தாள். மின்விசிறி மாத்திரம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவர் இல்லை. அட. ஒரு நிமிஷம். அதுக்குள்ள காக்கா ஓஷ்..ன்றாப் போல. அவர் மறைந்து விட்டார். இவருக்கு இதே வேலையாப் போச்சு, என்றபடி குளியல் அறைப் பக்கம் தேடினாள். கதவு வெளியே தான் தாள் போட்டிருந்தது. அதை அவர் திறந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை.

ஒரு செகண்டு போதும் அவருக்கு. தூங்கறாப் போல படுத்திட்டிருந்திருக்கார். நான் உள்ள வந்த நேரம் பார்த்து நழுவிட்டார். இனி அவரை எங்கயாவது போய்த் தேடி கண்டு பிடித்துக் கூட்டிவர வேண்டி யிருக்கும். சம்பவாமி யுகே யுகே... மாமி பெருமூச்சு விட்டாள்.

•••

வண்டியில் இருந்து கட்டவிழ்த்துக் கொண்ட காளை மாட்டைப் போல விறுவிறுவென்று உற்சாக நடையிட்டார் ரத்தின சபாபதி. வாசல் கதவு திறந்து கிடந்தாலே அவருக்கு உடனே வெளியே இறங்க என்று ஒரு அவசரம், ஒண்ணுக்கு போல முட்டி விடுகிறது. ஒண்ணுக்கு வந்தால் பாத்ரூம் போக வேண்டும். இவர் எங்கே போகிறார், தெரியாது. வெளியே அவருக்கு என்ன வேலை?  ஒரு வேலையும் கிடையாது.

ஆனால் இந்த வெளி, அதன் பிரம்மாண்டம், சுதந்திரக் காற்று அவரைப் பரவசப் படுத்தி யிருக்க வேண்டும். தெருவில் யாரையும் அவருக்கு அடையாளம் தெரியாது. அவர்களுக்குத் தெரிந்தாலும் அவருக்கு அவர்களைத் தெரியாது. அவரிடம் யாரைப் பற்றியும், எதைப் பற்றியும் அடையாளங்கள் இல்லை.

ரத்தின சபாபதி விறுவிறுவென்று நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார். யாரும் பின்னால் தேடி வந்து விடுவார்களோ, இதோ தன்னைக் கூப்பிட்டு விடுவார்களோ என்கிற பயம் மாத்திரம் இருந்தது அவரிடம். நேர் ரோட்டில் போனவர் அங்கே தெருவோரம் படுத்திருக்கிற நாயைப் பார்த்தார். அவருக்கு பயமாய் இருந்தது. நாய்கள் உக்கிரமானவை. உர்ர் என அவை மெல்ல கோபத்துக்கு சுருதி சேர்க்கின்றன. அவற்றின் கண்களுக்கு ‘சூம் இன்’ ஆகிறாற் போல நாம் அவற்றை கிட்டே நெருங்க நெருங்க அவை சுருதி பெருக்கி மைக் ஆன் செய்தாற் போல ஆவேசம் பெறுகின்றன. நாய் துரத்தினால் அவருக்கு ஓடக் கூட தெரியாது. கடகடவென்று எந்தக் காரியமும் ஆற்ற அவர் லாயக் இல்லை. சும்மா இருக்கையில் வேகாக நடப்பார். வேகமாக நடக்கச் சொன்னால் நின்று விடுவார் திகைத்து.

கண்மூடிக் கிடந்தது நாய். மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து பூமிக்கே தெரியாமல் தெருவின் மறு பக்கம் நடந்தார். நெஞ்சு படபடத்தது. நாய் சட்டென தலை தூக்கி யிருந்தால் பொத்தென அங்கேயே விழுந்திருப்பார். அந்த பயத்துக்கு கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்யக் கூட அவருக்குத் தெரியாது.

நாயைத் தாண்டிவிட்டதை அறிந்ததும் திரும்ப பாதுகாப்பாக உணர்ந்தார். அடுத்த சந்தில் டிரான்ஸ்பாரம் இருந்தது. அந்தப் பக்கமாகத் திரும்பி விட்டார். நாயைப் போல அந்த டிரான்ஸ்பாரமும் உர்ர் என்று உருமிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதற்கு அவர் பயப்படத் தேவை இல்லை. நல்ல வெயில். அவர் கிளம்பிய அவசரத்துக்குக் காலில் செருப்பு அணிந்துகொண்டு வரவில்லை. செருப்பு அவர் நினைவிலேயே இல்லை. பாதம் சுட்டது. ஸ் ஸ், என காலை எட்டு வைத்து நடந்தார். சிறு நிழல் கண்டால் ஆசுவாசம் வந்தது. ஆனால் நிற்காமல் தொடர்ந்து நடந்தார்.

மேல் சட்டையும் இல்லை. கையில் பணமுங் கிடையாது. பணம் இருந்தாலும் செலவு பண்ணத் தெரியாது. தனக்கு இது வேண்டும், என்று சொல்லத் தெரியாது. எந்த உத்தேசமும் அற்ற நடை. லேசான காற்று அவரது மார்பு முடிகளைச் சிலிர்க்க வைத்தது. எத்தனை தூரம் இப்படியே போகப் போகிறார் அவருக்கே தெரியாது. எந்தத் தெருவில் இறங்கி வந்தார், அவர் வசிக்கும் தெரு என்ன, எந்த நினைவும் அவரிடம் கிடையாது. அவருக்கு திரும்ப தன் வீட்டுக்குப் போக வழி தெரியாது. நம் வீட்டுக்கு இப்போது இடப்புறம் திரும்பிப் போக வேண்டுமா, வலப்புறமா எதுவுமே அவர் மனக் குறிப்பில் இல்லை.

திடீரென்று அப்படியே நின்றார். கால் சுட்டது. அவருக்குத் திகைப்பாகி விட்டது. நான் என்ன செய்கிறேன்? எங்கே போகிறேன்? ஏன் வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன்? இப்படி யெல்லாம் யோசித்தார் என்பது அல்ல. அவர் கேள்விகள் அற்ற திகைப்புடன் இருந்தார். ஆனால் தான் பாதுகாப்பு அற்று இருப்பது போலத் தோன்றியது. சிறு பயம் வந்தது.

எதோ தர்காவில் இருந்து அந்நேரம் துஆ ஓதுவது சத்தமாய்க் கேட்டது. திடீரென்று பெருஞ் சத்தமாய் அது கேட்டபோது துணுக்குற்றார். சத்தம் எங்கிருந்து வருகிறது என்று பார்த்தார். மசூதியை நோக்கி நடந்து போனார். சத்தம் வராமல் இருந்திருந்தால் அவர் அந்தப் பக்கம் போயிருக்க மாட்டார்.

“சாமி என்ன இங்க வந்திருக்கீங்க?” என்று ஒரு பாய் அவரைக் கேட்டார். தாடி வைத்த பாய். ஹஜ் போய் வந்திருப்பார் போல. ரத்தின சபாபதி பதில் பேசாமல் நின்றார். “எதுவும் திங்க வேணுமா?” என்று கேட்டார் அந்த பாய். அதற்கும் அவர் பேசாமல் நின்றபடி அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “சாமி வூட்டுக்குப் போங்க“ என்று அவர் கைகாட்டினார். அவர் கை வலது பக்கம் காட்டியது.

ரத்தின சபாபதி வலது தெருவில் நடக்கத் துவங்கினார். வலது தெருவில் போனால் தன் வீடு வந்துவிடும் என நம்பினாரா அவர்? சின்னச் சின்னத் தெருக்கள் தாண்டி இப்போது பெரிய சாலை வந்துவிட்டது. சின்னத் தெருவிலேயே அவரை யாரும் அடையாளம் கண்டு கொள்ளாத பட்சம் பிரதான சாலையில் அத்தனை கூட்டத்தின் நடுவே யார் அவரைக் கண்டுகொள்ளப் போகிறார்கள்.

இடதும் வலதுமாக சைக்கிள்கள், கார்கள் என்று சாலை பரபரப்பாய் இருந்தது. நடைபாதையிலேயே நிறையக் கடைகள் இருந்தன. அதனால் மக்கள் நடைபாதையை விட்டு நடுத் தெருவில் இடித்தபடி நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்ள். சாமான் வாங்கிய கனமான பைகளுடன் முகத்தில் அந்த பாரத்தின் இறுக்கத்துடன் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தப் பரபரப்பும் அத்தனை கூட்டமும் அவருக்கு வேண்டி யிருந்திருக்கலாம். தனியே நடந்து போவதற்கு இது எத்தனையோ பரவாயில்லை, என அவர் நினைத்திருக்கலாம். அல்லது தன் வீட்டை எப்படியும் அடைந்தே தீர வேண்டும். நாம இப்பிடி கிளம்பி வந்தது தவறு என்கிற பயம் அவரை முட்டித் தள்ளி யிருக்கலாம். அவர் நடையில் வேகம் இருந்தது.

அடிக்கொரு தரம் பயம் எதாவது ஒரு ரூபத்தில் அவரைத் திகைக்க வைத்தது.

மேல் சட்டை இல்லாத உடம்பு சுட்டது. வியர்க்க ஆரம்பித்து விட்டது. இருந்த நடை வேகத்துக்கு மூச்சு திணற ஆரம்பித்து விட்டது. ஏன் இத்தனை வேகம், அவருக்கே தெரியாது. இன்னும் எத்தனை தூரம் நடக்க வேண்டும் தெரியவில்லை. வீடு வந்து விட்டால் நல்லது. ஆனால் வீடு எங்கே யிருக்கிறது? எப்படியும் வீட்டைத் திரும்பப் போய் எட்டிவிட வேண்டும். என் வீடு எங்கே, என்று யாரைக் கேட்பது? எப்படிக் கேட்பது?

மருட்சி மாத்திரமே அவரிடம் இருந்தது.

கால் வலிக்கிறாற் போல இருந்தது. சுற்றிலும் ஜனங்கள் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். இதில் எங்கே உட்கார்வது? அந்தப் பிரதான சாலையில் மரங்களே இல்லை. எங்காவது பெரிய கட்டடம் அமைந்து அங்கே நிழல் இருந்தால் அந்த நிழலில் சிறு வியாபாரிள் கடை போட்டிருந்தார்கள். அல்லது அந்த நிழலில் வாசனங்ளை நிறுத்தி யிருந்தார்கள். இன்னும் சிறிது போனால் சம்பிரமமாய் மாடு ஒன்று உட்கார்ந்திருந்தது. அவர் அடைய நிழலே இல்லை.

கால் சுட்டது. இருந்த வெயிலுக்கு சட்டை இல்லாத உடம்பே சுட்டது. மண்டை கொதித்தது. திடீரென்று அவர் வாழ்க்கை துன்ப மயமாகி விட்டது. பெரும் பயமும் திகைப்பும் அவரை ஆட்கொண்டன. என்றாலும் அவர் நடையை நிறுத்தவில்லை. இப்படி எத்தனை நேரம், எவ்வளவு தூரம் நடந்து கொண்டே இருக்க முடியும் தெரியவில்லை. சிறு நிழல் இருந்தால் அவர் அப்படியே படுத்து விடவும் கூடும். தாகமாய் இருந்தது. அது அவரது சங்கடத்தை இன்னும் அதிகப் படுத்தியது. ஹா, என வாயைத் திறந்து மூச்சு விட்டார்.

•••

சாமுண்டிக்கு அவர் எங்கே போனார் என்று கண்டுபிடிக்க முடியவிலலை. அதே தெருவில் ருக்மணி மாமி வீட்டு வாசலில் தபால் பெட்டி உண்டு. சிவப்பு சட்டென மனசில் தட்டும் நிறம். அதனால் பெரும்பாலும் மாமி வீட்டைத் தாண்டும்போது தபால் பெட்டியை ரத்தின சபாபதி பார்த்துவிட்டு அந்த வீட்டை ஒட்டிய தெருவில் திரும்புவார்.

வீட்டில்தானே, என்று சாமுண்டி நைட்டி அணிந்திருந்தாள். இவரைக் காணவில்லை என்றதும் சட்டென வெளியே இறங்கி யிருந்தால் அவரை எட்டிப் பிடித்திருக்க முடியும். மாமி அவசர அவசரமாக நைட்டியில் இருந்து புடவையை மாற்றிக் கொண்டு, நெற்றிக்கு இட்டுக் கொண்டு, வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு வெளியே கிளம்புமுன் ரத்தின சபாபதி பக்கத்து வேறு சந்து வழியே திரும்பி யிருக்க வேண்டும். நெடிய சாலை காலியாய் கிடந்தது. ஈஸ்வரா, இப்போது என்ன செய்ய? இவரை எங்கே யென்று தேட புரியவில்லை.

அவருக்கே தன்னைப் போல வழி விசாரித்துக் கொண்டு வீடு வரத் தெரியாது. எங்காவது மலங்க மலங்க முழித்துக் கொண்டு நிற்பார். தெரிந்தவர் யாராவது கண்ணில் பட்டால் பிறகு அவரைக் கையைப் பிடித்து வீட்டில் கொண்டு வந்து விடுவார்கள். தெரியாதவர்களிடம் அவர் உதவி பெற முடியாது. ஓரு முறை அவர் காணாமல் போய் வீடு திரும்ப ஏழெட்டு மணி நேரம் ஆகி விட்டது. பசி வயிற்றைக் கிள்ளி யிருக்கும் பாவம். ராமசுப்பிரமணியன் அலுவலகம் விட்டு வந்து, பின் அவனும் அவனது சகாக்கள் இரண்டு மூன்று பேருமாய் ஆளுக்கு ஒரு திக்கில் பிரிந்து தேடி ஒரு பஸ் நிறுத்தத்தில் அவர் உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டுபிடித்து கூட்டி வந்தார்கள். அன்றைக்கு சாமுண்டி அவரைத் திட்ட ஆரம்பிக்கு முன், “அம்மா முதல்ல அவருக்கு சாதம் போடு. அவர் சாப்பிட்டு எத்தனை நாழி ஆயிட்டது” என்று மகன் நினைவு படுத்தினான். அவசர அவசரமாக அவர் சாப்பிடுவதைப் பார்த்து அழுதான் அவன்.

எத்தனை ஜாக்கிரதையாக இருந்தாலும் நாலு நாளைக்கு ஒரு தரம் அவருக்கு எப்படியோ கதவு திறந்திருப்பது தெரிந்து விடுகிறது. அது திறந்திருப்பதைப் பார்த்த ஜோரில் சவாரி விட அவருக்கு ஒரு பதட்டம் எப்படியோ வந்து விடுகிறது. அப்படி வெளியே என்னத்தைப் பார்த்து சுவாரஸ்யப் படுகிறாரோ தெரியவில்லை. அவர் சட்டைப் பையில் முகவரியோ, அலைபேசி எண்ணோ இருந்தாலாவது யார் பார்த்தாலும் தகவல் சொல்ல முடியும். எந்த சுய அடையாளங்ளும் இல்லாமல் தெருவோடு அதுவும் யாரிடமும் பேசாமல் போகிற நபரிடம் யார் என்ன கேட்பார்கள்?

•••

தெருவில் அவரை ஒருவன் வழி மறித்தான். “சாமி நீங்க இந்த ஏரியாதானா?” அவர் சட்டை யில்லாமல் இருந்ததால் அவனுக்கு அப்படியொரு நம்பிக்கை. அவர் பதில் சொல்லாமல் அவனையே பார்த்தார். “இந்த அட்ரஸ் எங்க இருக்கு சாமி?” என்று அவரிடம் ஒரு காகிதத்தை நீட்டினான் அவன். அவர் அவனுக்கு என்ன பதில் தர முடியும் தெரியவில்லை. “சாமிக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியாதா?” என்றபடி அவன் அவரைக் கடந்து போனான்.

இனியும் நடக்க முடியும் என்று தெம்பே இல்லை அவருக்கு. ரொம்ப தூரம் வந்திருப்பார் போல இருந்தது. அவர் வீடு எங்கே என்றே குழப்பமாய் இருந்தது. அவரிடம் அடையாளங்ளும் இல்லை. வார்த்தைளும் இல்லை. திடுதிப்பென்று அவர் நின்றார். அவர் தாண்டிச் செல்ல முடியாதபடி அந்தச் சந்தையில் சினை மாடு ஒன்று பெரு வயிறுடன் மறைத்து நின்றிருந்தது. சட்டென கொம்பு சிலுப்பி அவரை ஒரே முட்டு முட்டினால்… என அவருக்கு பயமாய் இருந்தது.

தெருவைப் பார்த்தால் தெருவை அடைத்துக் கொண்டு வாகனங்கள் சர்ர் சர்ரென்று விரைகின்றன. இப்போது என்ன செய்வது? மாட்டை எப்படித் தாண்டிப் போவது? அது சாத்தியமாகப் படவில்லை. சட்டென அந்த வாகன நெரிசலுக்கு ஊடே நீச்சல் அடிப்பது போல பாய்ந்தார் அவர். கிரீச் கிரீச்சென பிரேக்குகள் பிடித்த சத்தம். ஒரு இரு சக்கர வாகனம் அவரை மோதி முட்டித் தள்ளியது. பயத்துடன் அப்படியே நடுத் தெருவில் விழுந்தார். பயத்தில் அவரிடம் இருந்து எந்த சப்தமும் எழவில்லை. உடம்பு  கிடுகிடுவென்று நடுங்கியது. விழுந்த வேகத்தில் வேட்டி விலகி தொடைப் பக்கமெல்லாம் சூரியன் சுட்டது. அப்படியே எழுந்து நின்றார். அந்த வரிசையில் எல்லா வாகனங்ளும் நின்று விட்டன. அதைப் பார்த்தார். திடீரென்று அதைப் பயன்படுத்தி அவர் சாலையைக் கடந்து எதிர்ச் சாரிக்கு ஓடினார். தன்மீது மோதிய வாகனத்தைக் கூட அவர் பார்க்கவில்லை.

திரும்ப வாகனங்கள் நகர ஆரம்பித்தன. வாகனத்தின் எதோ பகுதி இடித்து அவரது முழங்கைப் பக்கம் சிராய்ப்பு கண்டு காயத்தில் இருந்து இரத்தம் வழிந்தது. அது அவருக்குத் தெரியாது. “சாமி என்ன காரியம் பண்ணிட்டீங்க?” என்று எதிர்ச் சாரியில் நுங்கு விற்றுக் கொண்டிருந்த பெண் ஒருத்தி எழுந்து வந்து அவர் கையைப் பிடித்து ஓரம் நகர்த்தினாள். “ஐயோ கைல ரத்தம்… படுபாவிப் பய இடிச்சிட்டானா?” என்றாள். தன் சேலையைக் கிழித்து அவருக்குக் காயம் துடைத்து கட்டு போட்டாள். அவர் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“எங்க சாமி வந்தீங்க?” என்று கேட்டாள் அவள். “யார் வூட்டு சாமியோ தெரியலயே?” என்றபடி அவள் அவரைப் பார்த்து “பதிநி குடிக்கறீங்களா?” என்று கேட்டாள். உண்மையில் அவரும் அந்த வெயிலுக்கு அந்த உபசரிப்பு தேவை என  உணர்ந்திருக்கலாம். ஒரு பனையோலையைக் குழிததுக் கட்டி அதில் பதனீர் ஊற்றி அவரிடம் நீட்டினாள். அவர் சட்டையே அணிந்திருக்கவில்லை. அவரிடம் பணம் இல்லை, என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

பக்கத்து வீட்டுப் பிள்ளை ராகவன், காலையில் பரிட்சை அவனுக்கு. பள்ளிக்கூடம் அவனுக்கு அன்றைக்குப் பாதிநாள் தான். பள்ளி விட்டு ஆட்டோவில் அவன் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தவன், எதிர்ச்சாரியில் ரத்தின சபாபதியைப் பார்த்தான். “அன்க்கிள் வண்டியை நிறுத்துங்க” என்று கத்தி நிறுத்தச் சொன்னான். ஆட்டோவை நிறுத்தி விட்டு, தெருவைக் கடந்து ஓடிவந்தான்.

“தாத்தா, என்ன இங்க நிக்கறீங்க?” அவர் பையனைப் பார்த்தபடி நின்றார். அவனை அவர் அடையாளம் கண்டு கொண்டாரா தெரியவில்லை. ஆனால் இந்நேரம் அவர் சோர்வா யிருந்தார். “எங்களுக்குத் தெரிஞ்ச தாத்தாதான்” என்று ராகவன் நுங்குக்காரியிடம் சொன்னான். “தம்பி உனக்கு இவங்க வீடு தெரியுமா?” என்று கேட்டாள் அவள். “தெரியும்” என்று தலையாட்டினான் ராகவன். “தாத்தா, வாங்க நம்ம வீட்டுக்குப் போகலாம்…” என்று அவர் கையைப் பிடித்து இழுத்தான். அதற்கே காத்திருந்தாப் போல சமத்தாக சொன்னபடி கேட்டார் அவர்.

ஆட்டோவில் அவரையும் ஏற்றிக் கொண்டார்கள்.

வீடு பூட்டி யிருந்தது. சாமுண்டி வர அவர்கள் காத்திருந்தார்கள். மாமி ஐந்தாறு நிமிடங்ளில் அங்கே வந்து சேர்ந்தாள். தூரத்திலேயே அவர்கள் காத்திருப்பது தெரிந்தது. மாமி விறுவிறுவென்று வந்து கதவைத் திறந்தாள். “இவரை எங்கடா கண்டு பிடிச்சே? ரொம்ப தேங்ஸ்டா. நீ நன்னா யிருக்கணும்…” என்றபடியே மாமி கதவைத் திறந்தாள். “நான் ஊர் முழுக்க தேடிட்டு வரேன்…” என்றாள்.

“வரேன் மாமி” என்று ராகவன் தன் வீட்டுக்குப் போய் இறங்கிக் கொண்டான்.

எதுவுமே நடக்காத மாதிரி ரத்தின சபாபதி உள்ளே வந்து தன் அறைக்குப் போய்ப் படுத்துக் கொண்டார். உள்ளே வந்தாள் மாமி. அவர் கைக் கட்டைப் பார்த்துவிட்டு “ஐயோ என்னாச்சி உங்களுக்கு?” என்று பதறினாள். அவர் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “நன்னா பட்ருக்கு. வெளிய போகாதீங்கன்னா கேட்டாதானே?... செப்டிக் ஆகாம இருக்கணுமே ஈஸ்வரா” என முனகினாள் மாமி. “இருங்க, வெந்நீர் வெச்சி துடைச்சி விடறேன்” என வெந்நீர் போட உள்ளே போனாள்.

மாமி கவனிக்கவில்லை. வாசல் கதவு திறந்திருந்தது.

மாமி ஒரு பாத்திரத்தில் வெந்நீர், ஈரத்துணி மற்றும் டெட்டாலுடன் வந்தபோது ரத்தின சபாபதி அறையில் இல்லை.

(அமுதசுரபி தீபாவளி மலர் 2021)

Monday, October 4, 2021

 

பொன்கூரை வேய்ந்த வானம்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

***

 ப்பா அலுவலகத்தில் இருந்து வந்து விட்டார். சந்திரசேகரன். மணி ஏழரை தாண்டி விட்டது. வெளியே போன பத்மராஜன் இன்னும் வீடு திரும்பவில்லை. அப்பா வந்தவுடன் அவனைத்தான் கேட்பார். பெற்றவளுக்குக் கவலையாய் இருந்தது. பிள்ளைக்கு ரெண்டுங் கெட்டான் வயது. பெற்றவர்கள் கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்துதான் போக வேண்டும். காலம் அப்படி. அத்தோடு, இந்தக்காலப் பிள்ளைகளுக்கு நம்மைவிட வெளி உலகம் தெரிகிறது… என நினைத்தாள் அவள். மைதிலி. அம்மா. பையனைப் பற்றி அத்தனை கோபிக்கிறார் இவர். “எல்லாம் நீ கொடுக்கிற இடம்…” என்பதாகக் கத்துகிறார். இவருக்கு ஏன் இத்தனை கோபம் வருகிறது தெரியவில்லை. அது தன் வார்த்தை மதிக்கப் படவில்லை என்கிற ஆத்திரம்.

எங்கே போகிறான், என்று அவனும் சொல்லிவிட்டுப் போகலாம். என்றாலும் தோளுக்கு வளர்ந்த பிள்ளை வெளியே இறங்கும்போது விசாரணை தொனியில், எங்க போறே? எப்ப வருவே… என்றெல்லாம் கேட்பது பாந்தமாய் இல்லை. இவனும் சற்று அப்பாசொல் கேட்கலாம். அல்லது கேட்பதாக சிறிது பாசாங்காவது செய்யலாம். அவனும் கண் சிவக்க பதில் பேசுகிறவனாய் இருந்தான். அவளுக்கு அவனை ஆதரித்துப் பேசுவதா, கணவருக்குப் பரிந்து பேசுவதா என்று எப்பவுமே குழப்பம்தான். என்னவோ சொல்வார்களே, உலக்கைக்கு ஒரு பக்கம் இடி, மத்தளத்துக்கு ரெண்டு பக்கமும் இடி. அந்த வீட்டைப் பொறுத்த மட்டில் அவள் அந்த வீட்டின் மத்தளம்.

முன்பெல்லாம் இத்தனை பிரச்னை இல்லை. இப்போது பத்மராஜன் ஒன்பதாம் வகுப்பு வந்து விட்டான். சிறிது தன் தேர்வாய் உலகத்தைப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிற பதின் வயசு அது. பத்மராஜன் மகா அழகாக ஆகி வந்ததாக அவளுக்குப் பட்டது. இளங் குருத்துப் பளபளப்பு அது. வாழைக் குருத்து இலையின் மினுமினுப்பு. கனவு சுமந்த சிவந்த முகத்தில் மெல்லிய பூனை மயிர் ரேகையாய்க் கிளைக்கிறது. அவன் குரல் மிருது மாறி சற்று கரகரக்கிறது. கிடுகிடுவென்று உயரங் கொடுக்க ஆரம்பித்திருந்தான். பொதுவாகப் பெண்பிள்ளைகள் தான் இப்படி ஒடிசலாய் நெடுநெடுவென்று வளரும். உயரம் தராத ஆண்கள் பருமனாக ஆவார்கள். உலகத்தை அவன் பார்க்கிற பார்வையில் ஒரு கூர்மையை எட்டியிருப்பதாக அவன் நம்புவதாகப் பட்டது. அதுசார்ந்த உள்யோசனையும் நிமிர்வும் அழகாகத்தான் இருக்கிறது. லொளகிகம் அல்லாமல், அறிவுப்புலம் சார்ந்த உள்கனல் வழிகாட்டும் வெளிச்சம். தானே யோசிக்க, தன் காரியங்களில் தானே முடிவெடுக்க… என தன்னியல்பாய் அவன் இயங்க விரும்பினான். அது ஆச்சர்யமானது அல்ல. எதற்கெடுத்தாலும் அப்பாஅம்மாவிடம் யோசனை கேட்கிற பிள்ளைகளை நாமே கூட அத்தனை விரும்புவோமா என்ன?

பையனை சற்று எட்டி நின்று ரசிக்கலாம் இவர், இவன்அப்பா, என்றிருந்தது. அவர் கருத்துக்கு மாற்றுக் கருத்து என்பதே இதுவரை இல்லாத இந்த வீட்டில் புதிதாய் அவன் குரல் கிளம்புவது முதலில் அவருக்கு. சந்திரசேகரனுக்கு எரிச்சலைத் தந்திருக்கலாம். பிறகு, தான் அலட்சியப் படுத்தப் படுவதாக அவர் கலவரமும் அடைந்திருக்கலாம். இது தேவையற்ற பயம் என்றுதான் அவளுக்குப் பட்டது. என்றாலும் அதிகார பிரமை சுமந்து திரிபவர்களுக்கு யார் இதையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்ல முடியும்? ஒரே உறையில் இரண்டு கத்திகள் எப்படி வைக்க முடியும், என்பதைப் போல… இந்த இரண்டு ஆண்களுமே, அப்பாவும் பிள்ளையும் சுய அதிகார பிரமை கொண்டாடும் போது… சிக்கலாகத்தான் இருக்கிறது.

இவனுக்கு அடுத்தவள் பானு. தங்கை. இவனைப் பார்த்து அவளும் தன்னை அலட்சியப் படுத்தி விடுவாளோ என்று அப்பா பயப்படுகிறாரா தெரியாது. எல்லாவற்றையும் எல்லாரும் வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்ள எப்படி முடியும்? மனம். அதன் விசித்திர முடிச்சுகள். இவன், இந்தப் பிள்ளை, பத்மராஜன்… நான்தான், என ஒரு புன்னகையுடன் அம்மா நினைத்துக் கொண்டாள். அதேசமயம் இவன் முழுசாய் நானும் அல்ல. இனிப்பு கூட்டி செய்யப்பட்ட வேறு வேறு பதார்த்தங்கள் போல, நானும் அவனும்! பார்க்கிறவர்கள் “ஜாடையில் அப்படியே இவன் அம்மாமாதிரி” என்று சொல்கையில் அவளுக்குப் பூரிப்பாக இருக்கும். நான் நானாகவும், நான் அவனாகவும்… அவன் நானாகவும், அவன் அவனாகவும்… என்று வாழ்க்கை வசிகர வண்ணக் கலவையாய் இருக்கிறது. கல்யாணப் பத்திரிகையில் சிவப்பும் மஞ்சளும் போல… ஒரே பத்திரிகையின் கலப்பு வண்ணங்கள். திருமணப் பத்திரிகை அச்சடிக்க எடுத்துக் கொண்ட மை மயில் கழுத்து நீல நிறமானது. காகிதத்தின் மஞ்சள் பரப்பில் அச்சிடும்போது அச்சாவதோ பச்சை நிறம்!

காற்றலைத்த நாணலின் சிறு துவாரங்கள் (புலன்கள்) வழியே காற்று சங்கீதத்தை வழிய விடுவது போல இளமை இயல்பாய்த் தன் பாதையைத் தேர்வு செய்துகொள்ள விரும்புகிறது. சொல்லிக் கொடுப்பதில் எடுத்துக் கொள்வது என்பது இளமையின் தேர்வுதானே? குதிரையை நீர்நிலைக்குக் கொண்டு தண்ணீர் காட்டலாம். தண்ணீரை அது தானே குடிக்க வேண்டும்… என நினைத்துக் கொண்டாள் மைதிலி.

பத்மராஜன் அத்தனைக்கு அசட்டுத்தனமான பிடிவாதமோ, திமிரோ உள்ள பிள்ளை இல்லை. நேரத்தை வீணடிக்கிற, பொழுதுபோக்கு அம்சங்களில் நேரம் போக்குகிறவனும் அல்ல. அப்பாவின் நிதி நிலைமையோ, கை வீச்சோ மீறிய ஆடம்பரத்துக்கு அவன் ஆசைப்பட்டதோ, அது இல்லை, இது கிடைக்கவில்லை, என ஏக்கப் பட்டதோ கிடையாது. இவள், பானுவாவது சில சமயம் சக்திக்கு மீறி எதையாவது செய்ய விரும்பி பயமுறுத்துவாள். ஒருதடவை சிநேகிதியின் நெக்லேசை இரவல் என்று கேட்டு வாங்கி போட்டுக்கொண்டு வந்து நின்றாள். அப்பா அதைப் பார்த்து வெலவெலத்து விட்டார். “ஏன்டி உங்க அப்பா கையாலாகாதவன்னு சொல்லிக் காட்டறியா?” என்று ஒரே கத்தல். அவர் உடம்பெல்லாம் நடுங்கித் துடித்தது… பல்லியின் அறுந்த வால் போல.

“இல்லப்பா. திருப்பிக் கொடுத்திர்றேன்ப்பா…” என்று கரகரவென்று கண்ணீர் விட்டாள் பானு. “நம்ம ஐவேஜுக்குத் தக்ன நீங்க ஆசைப்படுங்கோ போதும். இல்லாட்டி…” என நிறுத்தினார் அப்பா. “இல்லாட்டி… ஆசையே உன்னைத் தப்பான இடத்துல கொண்டுபோய் நிறுத்திரும். புரிஞ்சதா?” என்றார் அப்பா. பானுவுக்கு என்ன புரிந்ததோ, தலையாட்டினாள்.

அவனைவிடச் சின்னவள். ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே நகையில் ஆசை எப்படி வந்தது தெரியவில்லை. “நீ வேணா போட்டுப் பாக்கறியா?” என்று அந்த விஜயா, கேட்டிருக்கலாம். அதைப் போட்டுப் பார்த்தவள், தன் அம்மாவிடம் அதைக்காட்ட ஆசைப் பட்டிருக்கலாம். இளம் பிள்ளைகள் என்னென்ன பேசிக் கொள்வார்கள், அதுவே நமக்கு என்ன தெரியும்? ஆனால் அப்பா கவலைப் படுவது சரி, என்றுதான் மைதிலிக்குத் தோன்றியது. பிள்ளைகளையிட்டு பொறுப்புகள் சுமந்து திரிகிறார் அப்பா. அதைப் பிள்ளைகள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என அவர் எதிர்பார்க்கிறார்… அதுவும் நியாயம்தான். ஒரு நல்லநாள், விசேஷம் என்று நாமும் பெண் பிள்ளைகளை அழகு படுத்திக் கொண்டாடுகிறோம். அதனால்தான் அவர்களும் அந்த ஆசையை வளர்த்துக் கொள்கிறார்ள்.

அப்பா நினைப்பது அல்லது கவனித்தது சரி. பத்மராஜனிடம் மாறுதல்கள் தெரிந்தன. வளர்கிற வயதில் மாற்றங்கள் தானே முறை.  சற்று அவன் முகம் பிரகாசமாய்த் தெரிந்தது. அது கனவுகள் வளரும் பருவம். சிறகைக் கோதியபடி தானே மேலெழும் காலகட்டம் அது. வேரில் இருந்து நீரை உறிஞ்சி பூ பூக்கும் பருவம். இதுகுறித்து அப்பா சந்தோஷப் பட்டிருக்க வேண்டும். அவன் சொல்லாமல், அவனைக் கேட்காமல், அவனிடம் எப்படி இந்த மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என தானே யூகத்தில் அறிய மைதிலி விரும்பினாள். வாழ்க்கை இப்படியான சுவாரஸ்ங்களைப் பொதிந்து வைத்திருக்கிறது.

அத்தனைக்கு அந்த வாலிபத்தின் ஆரம்ப வயதில் வேறு பெண் பிள்ளையிடம் நாட்டம்… என்கிற உசுப்பல்களுக்கு அவன் இலக்காகி விட மாட்டான், என்றுதான் நினைத்தாள். அவளுக்கு அவனைத் தெரியும். வயதும், ஒன்பதாம் வகுப்பு, சின்ன வயதுதானே? தவிரவும் தங்கை பானுவின் சிநேகிதிகளைக் கண்டதும் அநாவசியக் கிளர்ச்சியோ மயக்கமோ அவன் அடையவில்லை. விட்டு விலகியும் போகவில்லை. சாதாரணமாகவே அவர்களுடன் அவன் உரையாடினான்.

பத்மராஜன் முட்டாள் அல்ல. சிரத்தை யெடுத்துப் படித்தால் அவனால் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுக்க முடியும் என அவள் அறிவாள். ஆனால் அந்த வயதிலேயே அவனுக்கு பாட நூல்கள் தவிர வேறு கதை, இலக்கியப் புத்தகங்கள் வாசிக்க இஷ்டம் இருந்தது. பொதுநூலகத்தில் இருந்து புத்தகங்கள் வாங்கிவந்து படித்தான். படித்தால் என்ன? நல்ல விஷயம்தான்… ஆனால் படிக்கிற நேரத்தை அது விழுங்கிவிடும் என்று அவன்அப்பா கவலைப் படுவதாகத் தெரிந்தது. எப்பவும், நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம், அவன் பாடப் புத்தகமும் கையுமாக இருந்தால் அவருக்கு சந்தோஷம் போல இருந்தது. நாளைக்குப் பரிட்சையில் ‘புயலிலே ஒரு தோணி’ எழுதியவர் யார், என்று கேட்க மாட்டார்கள்.

பத்மராஜனுக்குள் என்ன நிகழ்கிறது? அதிகம் பேசாவிட்டாலும் அவனிட,ம் எதோ உள்யோசனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அதிகாலை சீக்கிரமே எழுந்து கொள்கிற பிள்ளைதான். வானத்தின் பொன் கூரையைப் பார்த்தபடியே எழுந்துகொண்டு வயல்வெளித் தோட்டக் கிணறு என்று வெளியே போய்க் குளித்துவிட்டு வருவான். அதிகாலை இருட்டு பிரிகிற அந்த வேளை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. இயற்கையோடு அவன் தன்னை இழைத்துக் கொள்கிறதாக இருந்தது அந்த வேளை. அம்மா மெல்ல தன் குழந்தையைப் பிரித்துக் கொண்டு எழுந்து கொள்வது போல இருளில் இருந்து எழுந்து கொண்டது உலகம். உதயம் என்பது திசைகளுக்கு தீபாராதனை போல இருந்தது அவனுக்கு.

இதெல்லாம் ஏன், எப்படி அவனுக்குத் தோன்றுகிறது தெரியவில்லை. வாழ்க்கை வெற்றி அல்ல. தோல்விகளும் அல்ல. அது ஓர் அனுபவம். அறிவுக்கு அது உதய காலம். வாலிபப் பருவம். இயற்கை என்பது ஒரு பெரும் பரவச அனுபவம் என்று அவன் உணர்ந்து கொண்டான். சிறு குளிருடனான காற்றின் தழுவல் உடலின் சோம்பேறித் தனங்களை அப்பால் தள்ளியது. பறவைகள் விழித்துக் கொள்ளும் அதிகாலை. பகலை இந்தப் பறவைகள் தான் எத்தனை ஜோராய் ஆராதனை செய்கின்றன. நாத ஆராதனை. அவற்றின் ஒழுங்கற்ற ஒலிக் கோர்வையிலும் ஓர் உற்சாக இசை கேட்கிறாற் போல அவனால் உணர முடிந்தது. மகிழ்ச்சி என்பதே ஓர் இசை ஆர்ப்பரிப்புதான்! ஒழுங்கற்றதில் இருந்து ஓர் ஒழுங்கு நிர்மாணிக்கப் படுகிறது. ஒழுங்கு என்பது மனதின் அடங்கல். மனதின் அமைதி… ஒன்றுபோல் அற்ற மற்றொன்று சேர்ந்த இந்த வாழ்வின் பிசிர்த் தன்மையை, கூந்தல் பிரிகளை ஒன்றுகூட்டி முடிச்சிட்டுக் கொள்வதைப் போல, நாம் ஓர் கட்டுக்கோப்பை ஸ்தாபிக்கப் பிரியப்படுகிறோம், என நினைத்துக் கொண்டான் பத்மராஜன்.

ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது. உலகம் பாடப் புத்தகங்களில் இல்லை. அது இதோ வெளியே இருக்கிறது. அனுபவங்களை விட சிறந்த ஆசிரியர் எது, என்று சொன்னால் அப்பா திகைத்து விடுவார் என நினைக்கவே அவனுக்குப் புன்னகை வந்தது. குழந்தைப் பிராயத்தில் காலம் நமக்கு தினசரி வாழ்வைக் காட்டித் தந்தது. கற்றுத் தந்தது. இப்போது இந்த வாலிப வயதில் அது காட்டித் தரும் பாடங்கள் மேலதிக சூட்சுமம் சுமந்தவை. நரம்புகளே வேர்களாய், உறிஞ்சத் தயாராய் நாம். தேடலும், சில சமயம் தேடாமல் மனதை வெறுமையாக்கி வைத்திருத்தலும்… என காலம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளக் காத்திருப்பது, கண்டடைவது என்பது வாழ்வின் பேரனுபவம்.

இதையெல்லாம் அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் அவன் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாது. அப்பாவுக்கு அவன், பாடங்களில் நல்ல மதிப்பெண் வாங்க வேண்டும். அது போதும். அது முக்கியம். அது தவிர மற்றது எல்லாம்… எத்தனை உயர்ந்ததாக இருந்தாலும், நேர வீணடிப்பு தான். இப்போது அது அவனுக்குத் தேவை இல்லாதவை. அவரிடம் அவன் புரிய வைக்க முடியாது. ஹா ஹா, அவருக்கு அவன் புரிய வைப்பதே நேர வீணடிப்புதான்!

அவனுக்கு இசையில் ஆர்வம் இருந்தது. ஒலிகளின் ஒழுங்குபட்ட வடிவம் அல்லவா இசை. தெருவில் கடந்து போகையில் எல்லார் வீடுகளிலும் ரேடியோ சிலோன் கேட்கும் காலம். தெருவில் நடந்தபடியே ஒவ்வொரு வீடாகத் தாண்டி முழுப் பாடலையும் கேட்டபடி போகலாம். ஒவ்வொரு பாடலையும் மிகுந்த ரசனையுடன் ஒலிபரப்புவார்கள். பொங்கும் பூம்புனல், என்பது நிகழ்ச்சியின் பெயர்.

காலையில் பத்மராஜன் சீக்கிரம் எழுந்து கொள்கிறான் என்பது குறித்து அப்பாவுக்கு மகிழ்ச்சியே.  என்றாலும் காலை வெளியே வயல்கிணற்றில் போய்க் குளிக்கிறேன், என்று கிளம்பி விடுகிறான். காலையில் பாடம் படித்தால் நன்றாக மனதில் பதியும் அல்லவா? காலை நேரம் முழுவதையும் அவன் வீணடிப்பதாய் நினைத்தார். வீட்டில் அவன் படிக்க வேண்டும் என்பதற்காக ரேடியோ வைப்பது இல்லை. பக்கத்து வீட்டில் சத்தமாய் சிலோன் வைத்தாலே அவருக்குக் கோபம் வந்தது.

பானு கொஞ்சம் அப்பாசொல் கேட்பாள். இதுவரை பெரிதாய் அவளையிட்டு அவர் கவலை கொள்ளவில்லை. பெண் என்ற அளவில் கூட அவள் படித்து பெரிய மதிப்பெண் எடுத்து… என்றெல்லாம் அவர் ஆவேசப் படவில்லை. அவளுடைய இனியான பதின் வயதுகள் எப்படியோ தெரியாது. காலையில் எழுந்ததும் வாசல் பெருக்கி கோலம் போடுகிறாள். அறைகளை சுத்தம் செய்கிறாள். தன் துணிகளை தானே அயர்ன் செய்து கொள்வாள். வீட்டுப் பாடங்கள் முடிப்பாள். அவள் கையெழுத்து அத்தனை அழகாய் இருக்கும். காதில் பக்கத்து வீட்டு ‘பூம்புனல்’ கேட்டபடியே பாடமும் படிப்பாள். பெரிய மார்க் எல்லாம் வாங்கா விட்டாலும் அப்பா பார்க்க அவள் சமர்த்து தான். சொல்பேச்சு தட்டாதவள் பானு.

பத்மராஜன் வீட்டில் இருந்தால் அப்பா கூடஇருப்பதை வெறுத்தாற் போல இருந்தது. இருவரிடத்திலும் ஓர் ஒவ்வாமை, முள் துறுத்தல் எப்படியோ உருவாகி யிருந்தது. இது இப்பதான் ஓரிரு வருடங்களாக வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. ஒருவர் பக்கத்தில் மற்றவர் வந்தாலே ஒரு வெப்பம் அங்கே உருவானாற் போல இருந்தது. ஏன், எப்படி அப்படி ஆனது. இதற்கு என்ன செய்ய மைதிலிக்குத் தெரியவில்லை. அப்பா அவனைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை, என்பது அவனது ஆதங்கம். பணம் சார்ந்த அலைச்சல் கொண்ட அப்பா. அப்பா அவனைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யவில்லை. அவனது ஆசைகளை, விருப்பங்களை அவர் அலட்சித்தார். அவன் அவர் விரும்பிய அளவில் வளர அவர் விரும்பினார். இதில் அவனது அபிலாஷைகள் புறக்கணிக்கப் பட்டதாக அவனுக்கு ஏமாற்றமும், சிறிது கோபமும் இருந்தது. கட்டுப்படுதல் என்பது பிரியம் சார்ந்தது. ஆனால் கட்டுப்படுத்துதல்?… அங்கேதான் சிக்கல் உருவாகிறது.

பத்மராஜன் ஊர்க் கோவில் திருவிழா கலை நிகழ்ச்சிகளை ஆர்வத்துடன் பார்த்தான். இராத்திரி கொண்டாட்டங்கள் அவை. பட்டிமன்றங்கள், கவியரங்கங்கள், சிறப்புச் சொற்பொழிவுகள், கச்சேரிகள், நாட்டியம்… என தினசரி ஊரே களை கட்டியது. சினிமா சங்கீதத்திலேயே சாஸ்திரிய சங்கீதம் சார்ந்த பாடல்கள் அவனுக்கு ரொம்ப இதமளித்தன. இசை என்பது ஓர் நுட்பமான கலை. பாடப் புத்தகம் அதைச் சொல்லித் தரவே முடியாது. அதற்கு நல்ல குரு வேண்டும். நல்ல குருவுக்கு நல்ல மாணவன் வேண்டும். உண்மையில் ஒரு கலைஞனுக்கு அவனது ஞானாசிரியனே தான் தந்தை என்று சொல்ல வேண்டும்.

இசை… ஒலிகளை ஸ்வரங்களாக வரிசைப் படுத்தி, பிறகு அவற்றை விதவிதமாக அடுக்கி வேறு வேறு ராகங்களை ஒரு வித்தை போல உருவாக்கி அதில் உணர்ச்சிகளைப் பத்திரப்படுத்தி விட முடியும் என ஒருத்தன் யோசனை செய்திருக்றான். சின்னச் சின்ன தீபங்களை அடுக்கு தீபாராதனையாகக் காட்டுவது போல. கலை என்பது வாழ்வின் ஒத்திசைவற்ற, ஒழுங்கற்ற தன்மையில் இருந்து ஓர் ஒழுங்கை, வரிசைக் கிரமத்தை, ஆ… லயத்தை உருவாக்கி, அலைபாயும் மனதை அமைதிப்படுத்த முயற்சி செய்கிறது. இசை என்பது என்ன? அமைதியின் ஒலி வடிவம் அது.

மனது அமைதியடைய விரும்புகிறது. கால காலத்துக்கும் அதன் யோசனைகளில் அந்த ஒழுங்கு சிதைவு கொள்கிறது. அமைதியை மீட்டெடுக்க வேண்டி யிருக்கிறது. கலை அதற்கு ஒத்தாசை செய்கிறது. இசை என்று எடுத்துக் கொண்டால், நாதம் மற்றும் லயம். நாதம் அதன் ஸ்வர அடுக்கில் கொண்டிருக்கும் சுதந்திரத் திரிதலை, லயம்… என்கிற தாளம் கட்டுப் படுத்தி ஓர் ஒத்திசைவுக்குள் வைக்கிறது. நாதம் பட்டம் என்றால் லயம் அதன் நூல் அல்லவா?

•••

ந்த ஊரில் ஒரு வித்வான் இருந்தார். பரம்பரை பரம்பரையாக அவர்கள் சாஸ்திரிய சங்கீதம் அறிந்த குடும்பம். அதிகாலைகளில் அந்தத் தெரு வழியாகப் போனால் சாஸ்திரிகள் மடியில் குழந்தை போலும் தம்புராவைப் போட்டுக் கொண்டு அதைக் கொஞ்சுவதைப் போல எதும் பாடிக் கொண்டிருப்பார். ஒருதரம் தற்செயலாக அந்த வழி போனவன் அந்த நாத அபிஷேகத்தில் திகைத்துப் போனான். அந்த வீட்டு வாசல் திண்ணையில் அப்படியே உட்கார்ந்து விட்டான். நேரம் போனதே தெரியவில்லை. தெருவில் போவோர் வருவோர் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே போனார்கள். ஒரு சிறு ஆசுவாசத்துக்கு பெரியவர் வெளியே வந்தார். அவன் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவர் போய் வெற்றிலையைத் துப்பி விட்டு வந்து அவனைப் பார்த்து நின்றார். என்ன தோன்றியதோ, அவரை நமஸ்கரித்தான். “இருக்கட்டும். இருக்கட்டும்… என்ன இது?” என்றார். “உங்ககிட்ட சந்கீதம் கத்துக்கணும் ஐயா...” என்று கை கூப்பினான்.

அவர் புன்னகை செய்தார். “எப்பிடி உனக்கு இப்பிடி ஒரு ஆர்வம் வந்தது?” என்று அவன் தலையைத் தடவித் தந்தார். அவர் மறுக்கவில்லை என்பதே அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. “நான் இப்ப என்ன பாடினேன், தெரியுமா?” என்று கேட்டார். “தெரியலை. சமஸ்கிருதமா?” என்று கேட்டான். “இல்லை. தெலுங்கு” என்றார். “ம்” என்று தலையாட்டினான். “பாஷை தாண்டியது இல்லையா சங்கீதம்…?” என்று கேட்டான். ம், என்று தலையசைத்தார்.

அப்பாவிடம் எப்படி அனுமதி கேட்பது என்றுதான் முதல் கவலை வந்தது. உலகம் எளிமையானது. ஆனந்த மயமானது. இதில் கவலைப்பட ஏதும் இல்லை. எதிர்பாராமல் எனக்கு இசையில் ருசி கண்டது. எப்படி வந்தது தெரியவில்லை. இங்கேயே எனக்கு ஒரு குரு அமைவார்… என்பதையும் என் அதிர்ஷ்டம் இது, என்பதைத் தாண்டி எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இதை அப்பா புரிந்து கொள்வாரா, என்று யோசனையாய் இருந்தது.

பாடப் புத்தகங்களைத் தொடுகிறானில்லை. என்னவோ பிரமை பிடித்தவன் போல் இருந்தான் பத்மராஜன். அப்பாவிடம் பேச நா வரவில்லை. இரண்டு நாட்களாய் ஒரு தயக்கம். சந்திரசேகரன் கவனித்தார். மாதா மாதம் பள்ளியில் தேர்வுகள் உண்டு. தினசரி கொஞ்சம் படித்தால் அதில் மதிப்பெண் பெறுவது ஒன்றும் கடினம் அல்ல. இவன் கடைசி நேரம்வரை புத்தகத்தை விரித்து படிக்க உட்கார்வதில் அசிரத்தையாய் இருக்கிறான். தேர்வுக்கு முந்தைய நாள்தான் புத்தகத்தைக் கையில் எடுக்கிறான். அவர் அலுவலகத்தில் ஓவர்டைம் செய்துவிட்டு சைக்கிளை மிதித்தபடி வீடு திரும்பினார். வழக்கமான சம்பளம் பற்றவில்லை. அவருக்கு இரண்டு குழந்தைகள். பானு திரும்பிப் பார்க்குமுன் கிடுகிடுவென்று வளர்ந்து விடுவாள். அடுத்து இவனுக்குக் கல்லூரிச் செலவு, அது உள்ளூரிலா வெளியூர் ஹாஸ்டலிலா… போன்று மேலும் செலவுகள் சார்ந்து அவர் முன்தயாரிப்புகள் செய்துகொள்ள வேண்டி யிருந்தது. ஒவ்வொரு வீட்டில் கணவன் மனைவி இரண்டு பேருமே வேலைக்குப் போகிறார்கள். அவர் வீட்டில் ஒரே இன்ஜின்தான். செலவுகள் செய்ய அவர் தயங்கவில்லை. என்றாலும் பிள்ளைகள்… அவரது பொறுப்பை, அன்பை உதாசீனம் செய்தால் அவரால் எப்படித் தாங்கிக் கொள்ள முடியும்?

பத்மராஜன் அப்பாமுன் நின்று பேசியதே இல்லை. தயங்கி தன் முன் நிற்பவனை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தார். “என்னடா?” என்று கேட்டார். “நம்ம மாடத் தெருவில்… ஒரு சங்கீத வாத்தியார் அப்பா…” என்று தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு ஆரம்பித்தான். உள்ளே சமையல் கட்டில் இருந்து அம்மா ஆச்சர்யமாய்ப் பார்த்தாள் அவனை. “சங்கீதமா?” என்றார் அப்பா. “என்ன சங்கீதம்?”

“யாரு தட்சிணாமூர்த்தியா?” என்று கேட்டாள் அம்மா. அவன் தலையாட்டியபடியே அப்பாவைப் பார்த்தான். “கர்நாடக சங்கீதம்” என்றான். “அதிருக்கட்டும். நாளைக்கு என்ன பரிட்சை?” என்று கேட்டார் அப்பா. அவன் பேச்சை அவர் தவிர்ப்பதாக அவனுக்கு சுர்ர் ரென்று மூளைக்கு ரத்தம் ஏறியது. “எனக்கு சங்கீதம் கத்துக்க ஆசை அப்பா” என்றான் முக மாற்றத்துடன். “இப்ப பாட்டு கத்துக்கிட்டு நீ என்ன பண்ணப்போறே?” என்றார் அப்பா. “எழுதினவன் ஏட்டைக் கெடுத்தான். படிச்சவன் பாட்டைக் கெடுத்தான்...னு பழமொழி.”

“எனக்கு அதுதான் இஷ்டம் அப்பா…” என்றான் அவன் விரைப்புடன். “அம்மா அப்பாட்டச் சொல்லு. நான் பாட்டு கத்துக்கணும். இசைன்றது ஒரு நுட்பமான கலை வடிவம். அது அப்பாவுக்குத் தெரியாது...” என்றபோது அப்பாவின் உடம்பு நடுங்கியது. “என்னடா சொன்னே?” என்று எழுந்தார். அவர் எழுந்த வேகத்தில் வேட்டி நெகிழ்ந்தது. திரும்பவும் கட்டிக் கொண்டார். “எப்ப பாரு வாயும் வயிறும் பத்தியே நினைச்சிகிட்டு இருக்க முடியாதுப்பா. அம்மா, அப்பாட்டச் சொல்லு” என்றபடி பத்மராஜன் வெளியே போனான். அவனுக்கு ஆத்திரத்தில் கண்ணீர் வந்து விட்டது.

வீட்டில் வாக்குவாதம் உக்கிரமானதைப் பார்த்தபடி பிரமித்துப் போய் நின்றிருந்தாள் பானு. அண்ணாவுக்கு இத்தனை கோபம் வரும், அவனுக்கு இத்தனை பிடிவாதம் இருக்கும், என அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. என்னிடம் எத்தனை இதமாக தன்மையாகப் புன்னகை செய்கிறான் இவன், என்று இருந்தது அவளுக்கு. அண்ணாவை அவளுக்குப் பிடிக்கும். அசட்டுத்தனங்கள் இல்லாத அண்ணா.

“என்ன சொல்லிட்டுப் போறான் பாத்தியாடி இவன்? நான் முட்டாள்னு சொல்லாமல் சொல்லிட்டுப் போறான். அஞ்சும் பத்தும் இதுங்களுக்காகச் சேக்கறதுக்கு நான் ராவும் பகலுமா அல்லாடறேன். எதுக்கு… இவன்ட்ட முட்டாள் பட்டம் வாங்கவா?” என்று படபடப்பாய்க் கத்தினார். “திடீர்னு என்ன இவனுக்கு இப்பிடி சங்கீதக் கிறுக்கு பிடிச்சிட்டது?” என்றார். “எங்க வீட்ல யாருக்குமே இந்த சங்கீதப் பித்து கிடையாதே…” என்றார்.

“பணம் வசதி எல்லாம் எதுக்கு, நம்ம சந்தோஷத்துக்கு தானே?” என்றபடி மைதிலி புடவையில் கையைத் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். “இப்ப என்ன, நீ அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ண வந்தியா?” என்றார் அவர் அவளைப் பார்த்து. “நம்ம குடும்பத்தில் சங்கீதப் பித்து அவனுக்கு எப்பிடி வந்ததுன்னு கேட்டீங்களே…” என்று புன்னகைத்தாள் மைதிலி. “என்னை உங்கம்மா எங்க பாட விட்டா?” என்றாள் புன்னகை மாறாமல். சட்டென்று அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவள் இப்போது ஆளே புதிதாய்த் தெரிந்தாள். நீங்க மாத்திரம் இல்லை, உங்க குடும்பத்துக்கே கலை நுட்பம் என்றால் தெரியாது… என்று சொல்வது போல இருந்தது.  அவளுக்கு தன் மகன் சார்ந்த பெருமிதம் இருந்தது. “நீங்க அவன் பிற்காலத்துல வசதியா வாழணும்னு யோசிக்கறீங்க. அது தவறு இல்லை. ஆனா, வசதி வாய்ப்புகளை விட சந்தோஷம், அது முக்கியம்னு அவன் முடிவு செய்யறான். அவன் வாழ்க்கை அது.”

“இருக்கட்டும். அவன் சந்தோஷத்தை யார் கெடுக்கறா…” என்றார் அப்பா. “ஆனால் பாரு, பத்தாயிரம்… பத்தாயிரத்தில் ஒருத்தர்தான் கலைஞனா வெற்றி உலா வர முடியும். அதைத் தெரிஞ்சிக்கோ…” என்றார். “அதுக்குக் காரணம் ஒரு கலைஞனுக்கு இந்த லோகத்தில் பத்தாயிரம் பேர் தடை சொல்லறாங்க” என்றாள் அவள் அவர் முகத்தைப் பார்க்காமல். பிறகு இப்போது அவரைப் பார்த்துப் பேசினாள். “அவனுக்கு சுதந்திரமான சந்தோஷம் வேண்டி இருக்கறாப்ல இருக்கு. வெற்றி, தோற்றுப்போறது அப்டின்ற கணக்கே அவன் வாழ்க்கைல வெச்சிக்க விரும்பலைன்னா?” என்று கேட்டாள் மைதிலி.

அவளையே பார்த்தார் அப்பா. திடீரென்று இப்படி இவள் தன் முன்னே ஆகுருதி பெருகி நிற்கிறாள். “குழந்தைகளை சுதந்திரமா சந்தோஷமா வளர்க்கணும். நம்ம கடமை அது. கெட்ட பழக்கம் எதுவும் இல்லாமல், லாகிரி வஸ்து பழகிக்காமல், அசட்டுக் கேலியாவும் ஜாலியாவும் பொறுப்பு இல்லாமல் திரியாமல், அதுங்க நல்ல மனுசாளா வளர்ந்தா அதுதான் முக்கியம்…” என்றாள் மைதிலி. அப்பா அவளையே பார்த்தார். நான் அனுபவிக்காத சந்தோஷங்களை என் பிள்ளை அனுபவிக்க வேண்டும், என அவள் நினைத்திருக்கலாம். அவளது சந்தோஷமே மகனின் சந்தோஷத்தில் இருப்பதாக வந்து அவள் நிற்கிறாள். “எனக்கு அவன் சந்தோஷம் முக்கியம் இல்லையா மைதிலி?” என்றார் அப்பா நா தழுதழுக்க.. அவள் முகம் மலர்ந்தது. “நீங்க எல்லாம் பண்றீங்க. குழந்தைகளுக்காக நல்லதுதான் பண்றீங்க. அது நம்ம பிள்ளைங்களுக்குத் தெரியும்…” என்றாள் அம்மா. “நாளைக்குப் பிள்ளைங்க நான் ஆசைப்பட்டது எதுவுமே நடக்கல… எங்க அப்பாம்மா எதையுமே அனுபவிக்க விடலைன்னு நம்மளைக் குறை சொல்லக் கூடாதுங்க” என்றபடி அம்மா உள்ளே போனாள்.

 ••

(பேசும் புதிய சக்தி / அக். 2021 இதழ்)

  

Friday, October 1, 2021

 

நன்றி அக்டோபர் 2021 ஆவநாழி இணைய இருமாதஇதழ் 

கற்றல் கற்பித்தல்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 காலை விடியல்ரேகையோடு வந்து சேர்ந்துவிட்டான் மணிகண்டன். வாசலில் இருந்தே “குஞ்சுக் குட்டி?” என்று குரல் கொடுத்தான். குழந்தையைத் தேடித்தான் இவ்வளவு ஓடி வந்திருக்கிறான், என்று புன்னகைத்தபடியே சித்ரா வந்து கதவைத் திறந்தாள். “தூங்குது…” என்றாள் அவன் முகத்தைப் பார்த்து. உள்ளே வந்து பையை வைத்தவன் படுக்கையறைக்குப் போனான். பரபரவென்று மின்விசிறி ஓடும் சத்தம். காலண்டர் ஒன்று குளத்துக்கு வந்த புதுத்தண்ணி போல சளப் சளப்பென்று விம்மி வீங்கி எகிறிக் கொண்டிருந்தது. நாலு பக்கமும் தலையணை அணை கட்டி நடுவே குழந்தை தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஷ், என்று உதட்டில் விரல் வைத்து சித்ரா எச்சரிக்கிறாள்.  “எச்சரிக்கை. ஆட்கள் வேலை செய்கிறார்கள்” என்று சாலைகளில் பலகை பார்த்திருக்கிறான். இது, தூங்குவதற்கு இத்தனை பாதுகாப்பா? அவளைக் கேட்க முடியாது. “ராத்திரி பூரா ஒரே கொட்டம். என் தூக்கம் போச்சு. இனி எழுந்துட்டா இருக்கு அடுத்த குருஷேத்திரம்” என்றாள் சித்ரா.

இரண்டு அல்லது மூன்று வாரத்துக்கு ஒருமுறைதான் வீட்டுக்கு வர முடிகிறது. அலுவலகத்தில் பதவி உயர்வு என்று தந்து ஆனால் ஊர் மாற்றி அனுப்பி விட்டார்கள். “குழந்தை வந்த நேரம் சாருக்கு பிரமோஷன்…” என்று சிரித்தாள் சித்ரா. “நீ வேற. உன்னையும் குழந்தையையும் விட்டுத் தூக்கி யடிச்சிருக்காங்க” என்று பல்லைக் கடித்தான் அவன். “சாருக்கு பிஸ்கெட்டு முழுசாவும் வேணும். அதைக் கடிச்சிச் சாப்பிடவும் வேணும்னா எப்பிடி?” என்று அவள் சிரிக்கிறாள். “பொம்பளைகளுக்கு ஆம்பளையாள் அவஸ்தைன்னா சிரிப்புதான்…” என்று ஆதங்கப் பட்டான் மணிகண்டன். “அப்பிடியா?” என்று அதற்கும் சிரிக்கிறாள். “இருடி. இப்ப உன்னை உங்கம்மா, குழந்தையை விட்டுட்டுப் போ. நான் குழந்தையைப் பாத்துக்கறேன்…னு சொன்னா உனக்கு எப்பிடி இருக்கும்?” என்று கேட்கையிலேயே அவள் முகம் இருள்வதை ரசிக்கிறான். “அப்படித்தான் இருக்கும் எல்லாருக்கும்…” என அவள் நெற்றியில் முத்தம் இட்டான் மணிகண்டன்.

குழந்தைக்கு ஒலிகளை எழுத்துகளாக, வார்த்தைகளாக அறிமுகப் படுத்தி வைக்க அவள் முயற்சி செய்தாள். அவள் ஒவ்வொரு வார்த்தையாய் நிதானமாய் உதட்டைக் குவித்து ஒலி உருவாகிற விதத்தை அதற்குச் சொல்லிக் கொடுத்தாள். எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டே யிருந்தது ரம்யா. சிரிக்கிறது. அது சிரித்தால் உதடு கன்னம் எல்லாம் பூரிப்பு ஓடி கண்கள் மலர்ந்து விரிந்தன. கை கால்களை ஒரு ஆவேசத்துடன் ஆட்டி பரவசப் பட்டது குழந்தை. ஆனால் பேசவில்லை. வாயில் அர்த்தமில்லாத ஒலிகள் மாத்திரம் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தது. தன் வாயினால் சத்தம் எழுப்ப முடிகிறது என்பதை அது யூகித்து விட்டது. அதில் உணர்ச்சி தேக்க முடியும் என்பதையும் அது அறிந்திருக்கலாம். தினம் தினம் தானே புதுப் புது விஷயங்களை கிரகித்துக் கொள்ள அது இயல்பாகவே ஊக்கப் பட்டது. கிர்ர்ர், டுர்ர்... என்று சத்தம். உதடு அசைத்து ஒலிகளை வார்த்தைகளாக எழுப்ப வேண்டும் என்று அதற்கு இன்னும் புரிபடவில்லை.

பேச்சைப் போலவே மற்ற மாற்றங்களும் அதனில் நிகழ வேண்டும். இந்நாட்களில் தானாகவே அசைந்து உருண்டு அது குப்புறப் படுத்துக் கொண்டது. முதலில் அப்படி குப்புற விழுந்ததும் வயிறு அமுங்கி வயிற்றுப் போக்காகி விட்டது. உடனே பெற்றவளுக்கு அழுகை. “அடியே, இப்பதானே குப்புறிச்சிருக்கு. வயித்துக்கு பலம் வேணும். இரண்டு நாள்ல சரியாயிரும்” என்றாள் அம்மா ஊரில் இருந்து. “முதல் குழந்தை என்பதால் எல்லாத்துக்கும் பயந்துக்கறே நீ” என்றாள். அம்மாவிடம் யோசனை கேட்டால் அவள் கிண்டல் பண்ணுவதாகவே முடிகிறது எல்லாம்.

குப்புற விழுந்தது பழகியதும் தானாகவே தரையில் நீந்த ஆரம்பித்திருந்தது. வயிற்றை எக்கி எக்கி நீந்தும் போது திரும்பத் திரும்ப வயிறு அமுங்கி மறுபடியும் வயிற்றுப் போக்கு. இம்முறை அவள் கலவரப் படவில்லை. அம்மாவிடமும் கேட்கவில்லை. கொஞ்ச காலம், ஒரு நாலைந்து மாதம் வரை அவள் அம்மாவுடன் தான் இருந்தாள். இவருக்குதான் இங்கே தனியே ஓடவில்லை. “பேசாம இங்க வந்துரு. நாம குழந்தையைப் பார்த்துக்கலாம் இவளே” என இவர்தான் யோசனை சொன்னது. குழந்தையைக் கூடஅழைத்துக் கொள்ளவா, என்னை அழைத்துக் கொள்ளவா, என்று நினைக்கச் சிரிப்பு வந்தது அவளுக்கு. “அடி இல்லடி. குழந்தை வளர்றதை நாம ரெண்டு பேருமா பார்த்து ரசிக்க வேண்டாமா?” என்றான் அவன். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். “அப்படியே குழந்தையை ரசிக்கிற உன்னையும்…” என்று மோப்பம் பிடிக்கிற மாதிரி கிட்ட வந்தாகிறது.

“தனியா எப்படி சமாளிச்சிப்பேடி?” என்று அம்மா கவலைப் பட்டாள். “கூட இவர் இருக்கார்ம்மா. தினசரி குழந்தை துணியை ஈரமாக்கி துவைக்க விழுந்துக்கிட்டே இருக்கும். டெட்டால் போட்டு வாஷ் பண்ணணும். ராத்திரி அது தூங்கல்லேன்னா நீங்கதான் வேடிக்கை காட்டி சமாதானப் படுத்தணும். ராத்திரி தூங்க லேட் ஆனால் காலைல நீங்க காபி போட என்னை எழுப்பக் கூடாது…ன்னு எல்லா கண்டிஷனும் போட்டுக்கிட்டுதான் நான் கிளம்பறேம்மா” என்று புன்னகை செய்தாள் சித்ரா.

மணிகண்டன் நல்ல பையன்தான். பிரசவம் என்று அழைத்துக்கொண்டு வருமுன்னால், சீமந்தம் கழியும் வரை அம்மா கூடவந்து இருந்தாள். மாப்பிள்ளை எல்லா உதவியும் செய்தான். அவளது துணிகளை வாஷிங் மிஷினில் போட்டு எடுத்து மாடியில் கொண்டு காயப்போட்டான். சமையல் அறையில் தோசை வார்த்தான். குக்கர் வைத்தான். அவன் குளித்துவிட்டு மனைவிக்கு கீசரில் வெந்நீருக்கு ஆன் செய்துவிட்டு வந்தான்… அவளை ஊருக்கு அனுப்பிவிட்டு தனியே எப்படி கழித்தான் தெரியவில்லை.

ஒருநாள் உருண்டு உருண்டு போய் மூலையில் கிடந்தது குழந்தை. தரையை படு சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டி யிருந்தது. வெறும் தரையின் ட்டைல்ஸ் ஜில்லிப்புக்கு ஜலதோஷம் பிடிக்காமல் இருக்க வேண்டுமே என்று கவலையாய் இருந்தது. உருளத் தெரிந்ததுமே அது படுக்கை விரிப்பை விட்டு வெளியே நகர்ந்து வந்து விடுகிறது. உருண்ட பின்தான் குப்புற விழத் தெரிந்தது அதற்கு. உருண்டு சுவர் வரை போய் முட்டிக் கொண்டதில் எப்படியோ திரும்ப முயற்சித்து குப்புற விழுந்திருக்க வேண்டும். அன்றைக்கான புதுப் பாடம் இது.

இதையெல்லாம் கிட்ட இருந்து, அதன் குறும்பையெல்லாம், ஆட்டத்தை யெல்லாம் பார்க்க ஆசைப்பட்டுதான் சித்ராவைக் கூட்டி வந்தான் மணிகண்டன். அடுத்த ரெண்டே வாரத்தில் வேலைமாற்றம், ஊர்மாற்றம் என்று வந்து தொலைத்தது. அவளைத் திரும்ப மாமியாருடன் அனுப்பவும் மனசில்லை. தவிரவும் சித்ராவுக்கும் திரும்பி அங்கே உதவி என்று போக விருப்பம் இல்லை. நம்ம விஷயம், நம்ம பாத்துக்கலாம், என்று இருந்தது. அம்மாவால் முடிந்த உதவியை அவள் செய்து விட்டாள். அது போதும்.

அண்ணன் வீட்டில் அண்ணனுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். அங்கே இவள் போய் ஒண்டிக் கொண்டாற் போல இருந்தது அவளுக்கு. அண்ணி படுத்துகிற அலட்டலில் அம்மாவே அங்கே ஒண்டிக் கொண்டுதான் இருந்தாள். அண்ணி வாய்நிறைய வா என்று கூப்பிட மாட்டாள். வராதே, என்றும் விரட்ட மாட்டாள். ஆனால் அம்மா அதையெல்லாம் வெளியே காட்டிக் கொள்ள மாட்டாள். பிள்ளையை விட்டுத்தர மாட்டாள். அம்மா அந்தக் காலத்து மனுஷி. என்ன இருந்தாலும் ஆண்பிள்ளை போல வருமா, என்கிற யோசனை உள்ளவள். அப்பா போனபின் அவள் பையனை அதிகமாக மதிப்பதாக அவளுக்குப் பட்டது.

பக்கத்து அடுக்ககத்து மங்களம் மாமி அவ்வப்போது வந்து உதவிகள் செய்கிறாள். “ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் குழந்தையைப் பாத்துக்கங்க மாமி. தூங்கறது. குளிச்சிட்டு ஓடி வந்திர்றேன். இன்னிக்கு வெள்ளிக் கிழமை… சுவாமி விளக்கேத்துவேன்” என்பாள். கைக்குழந்தையாய் இருந்த புதிதில் சிலநாள் அந்த மாமி குழந்தையை வாங்கிக் குளிப்பாட்டித் தந்திருக்கிறாள். கை பொறுக்கிற சூட்டில் எண்ணெய் தேய்த்து, இதமான வெந்நீர்க் குளியல். தலைக்கு சாம்பிராணி போட்டால் அப்படியொரு தூக்கம் சொக்கும் குழந்தைக்கு. தலையை மெல்ல வருடிக் கொடுத்தால் சொர்க்க மயக்கம்தான். சாப்பிட தூங்க, என்று வளரும் குழந்தை. பிறகு கண்ணோட்டம் நின்று பார்வை நிலைக்க ஆரம்பித்தபின் சிரிக்க ஆரம்பித்து… அதன்பின் ஒரே வேகம்தான் அதன் வாழ்க்கையில். “அது உடல் அதிரச் சிரிக்கச் சிரிக்க குடல் விரிந்து கொடுத்து, ஜீரண சக்தி அதிகமாகும். நிறைய நிறையச் சாப்பிடும். அதற்கேற்ற தேக வளர்ச்சி வரும்…” என்று மாமிதான் சொல்லித் தந்தாள். அதற்காகவே குழந்தைக்கு அடிக்கடி சிரிப்பு மூட்டி விளையாட்டுக் காட்டினாள் சித்ரா.

குப்புற விழுந்த பின் அப்படியே நீந்துதல். அதற்குப் பிறகு முட்டிகளால் எம்பி நாலு காலில் நிற்றல் என ஒரு நிலை. நீச்சல் பயணம் தாண்டி இப்போது தவழ்தல் ஆரம்பித்தது. அதற்கு முட்டி வலிக்குமே என்றிருந்தது. அதுவும் பழகியபின் ரம்யா டங்கு டங்கென்று முட்டியைத் தரையில் அதிர அதிர மோதிக்கொண்டு விறுவிறுவென்று தவழ ஆரம்பித்தது. இதன் நடுவே அதற்கு எப்போதோ அதன் பெயர் ரம்யா என்று தெரிந்து கொண்டது. எங்கே என்ன செய்து கொண்டிருந்தாலும் அவள் எட்டிப் பார்த்து “ரம்யாக்குட்டி?” என்று கூப்பிட்டால் உடனே திரும்பிச் சிரித்தது. “அச்சோ… ரம்யாக்குட்டி நீதானா? நம்ம வீட்டு சமத்துக் குடம் நீதானா?” என்று சித்ரா ஒடிவந்து தூக்கி முத்தம் கொடுத்தாள்.

சில இரவுகளில், மதியங்களில் அவள் தூங்கி விட்டாலும், பக்கத்தில் படுத்தபடி கிர்ர் கிர்ர் என்று காலை உதைத்துக்கொண்டு சப்தம் எழுப்பிக் கொண்டிருக்கும், லாரி ஓட்டுகிற பாவனையில். அவளுக்கு முழிப்பு வந்தால் அல்லது அவளது புடவையைப் பிடித்து அது இழுத்து அவள் பார்த்தால், முகம் பார்த்துச் சிரிக்கும். ஒரு அழுகை இல்லை. வாயில் விரல் சப்பல் இல்லவே இல்லை. கொழுக் மொழுக் என்று இருந்தது குழந்தை. “ஏய் பப்ளிமாஸ், என்ன தூக்கம் வரலியா?” என்று அதன் தொப்பையை அமுக்கினாள் சித்ரா. கெக் கெக் எனச் சிரித்தது குழந்தை. வயிறு குழைந்து கிடந்தது. இந்நாட்களில் பால்குடி தாண்டி செரிலாக் ஆரம்பித்திருந்தாள். அவளிடம் பால் சுரப்பும் தன்னைப்போல வற்றி விட்டிருந்தது.

எழுந்து போனவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது ரம்யா. அவள் சமையல் அறைக்குப் போய் செரிலாக் கரைக்குமுன் முட்டிகளால் தவழ்ந்து கிடுகிடுவென்று சமையல் அறைக்கு வந்து அவள் காலைத் தழுவி “ஊங்…” என்கிறாற் போல சப்தம் எழுப்பி அவள் பார்ப்பதைப் பார்த்துவிட்டு சிரித்தது. “வந்துட்டேண்டி கண்மணி… உனக்குதான் கரைக்கறேன்…” என்றபடி அவள் குழந்தையை இடுப்பில் தூக்கிக் கொண்டாள். இனி அதை வாசல் பக்கம் போய்க் காக்கை கோழி நாய் என்று வேடிக்கை காட்டி ஊட்ட வேண்டி யிருக்கும்.

சில உற்சாக நேரங்களில் அவள் வாயைக் குவித்து ஒலி உருவாகும் விதத்தை விளக்க முற்பட்டாள். அதற்குப் புரிந்ததா தெரியவில்லை. அவளையே பார்த்தது. பின் மூக்கைத் தேய்த்துக் கொண்டபடி சிரித்தது. அதற்கு அவள்மாதிரி ஒலி எழுப்பத் தெரியாதபோது முதல் கட்டமாய் அவள் குழந்தை என்னென்ன ஒலிகளை எழுப்புகிறதோ அவற்றையே அவளும் சொல்லிக் காட்டினாள். ரம்யாவுக்கு தான் ரொம்ப அம்மாவுடன் பேசிக் கொண்டிருகிற பாவனை வந்தது. உதடுகளை ஒன்றாய் அழுத்தி ஒரு ம் சொல்லி, பிறகு வாயை விரித்தாள் சித்ரா. ம்ம்… மா. குழந்தை ஒருவிநாடி பார்த்தது. பிறகு திரும்ப உற்சாகமாய்ச் சிரித்தது. அதற்கு அம்மா என்ற வார்த்தை தெரியும். ம்ம்…என்று தனியே இப்போது சொன்னாள். பிறகு ம்ம்…மா… என பிரித்து வாயை விரித்துச் சொல்லிக் காட்டினாள்.

மணிகண்டன் அலுவலகத்தில் வேலை மும்முரத்தில் இருந்தான். வேலை மாற்றல் ஆகிப்போய் ஒன்றிரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. எப்பவுமே குழந்தையைப் பிரிந்து வருவது அவனுக்கு ரொம்பச் சங்கடமாய் இருந்தது. அடிக்கடி அவனது வாட்சப் எண்ணுக்கு அவள் ரம்யாவின் படங்களை அனுப்பிய படியே இருந்தாள். முதன் முதலில் குழந்தை குப்புறப் படுத்து நெஞ்சு நிமிர்த்தி அம்மாவைப் பார்த்து கைகளே சிறகுகள் போல உயர்த்தி விரித்துப் பறக்கிற பாவனை கொண்டாடுகிற படம். அடுத்து முட்டியில் தவழ்கிற படம். திடீரென்று பரபரப்பான வேலை மத்தியில் சித்ராவிடமிருந்து அலைபேசி அழைப்பு. எடுத்தால் சித்ராவுக்கு ஒரே பரபரப்பு. “என்ன விஷயம் சித்ரா?” என்று கேட்டான். “இப்பதாங்க… ரம்யாக்குட்டி… என்னை அம்மான்னு கூப்பிட்டது…” என்றாள் முகமெல்லாம் பல்லாக. “அப்பிடியா? அப்பிடியா?” என்றான் அவன் தலை கிறுகிறுக்க. “ஆமாம். இங்க பாருங்க…” என வீடியோ காலில் குழந்தையைக் காட்டினாள். “குட்டி…. அ ம் மா… சொல்லு?” என்றாள் கண்விரிந்த சிரிப்புடன். அ… தனியே வரவில்லை. அ… என்றால் வாய் திறத்தல், அவ்வளவுதான். “ம்ம்…” என இழுத்தபடி வாய் திறந்தது குழந்தை. ம் ஒலியின் நீட்சியாக ஒலி சேரும்போது, மா வந்துவிட்டது.

“உங்க அம்மா கிட்ட காட்டினியா?”

“இல்ல. இனிதான். இப்பதான் அதுக்கு அம்மான்ற வார்த்தை வந்திருக்கு. முதல்ல உங்களுக்குதான்…” என்றது பிடித்திருந்தது. “அடுத்து அம்மாகூடப் பேசணும்” என்றாள் சித்ரா. பிறகு “சாப்பிட்டாச்சா?” என்று  விசாரித்தாள். “இல்ல. கூட ரமணி வருவான். அவனுக்கு இன்னும் கைவேலை முடியல்ல…” என்றபடி குரலைத் தாழ்த்தி “ஒரு முத்தங் குடுடி…” என்றான். “இவளுக்கு நீங்க குடுங்க…” என்று அலைபேசியில் குழந்தையைக் காட்டினாள். அப்படியே முத்தம் கொடுத்துவிட்டு, “அப்றம் பாக்கலாம்” என்று இணைப்பைத் துண்டித்தான்.

ஒரு பெண் முத்தத்தை விட்டுக் கொடுக்கிறாள் என்றால் அது அவளது குழந்தைக்காகத்தான் இருக்கும், என நினைத்துப் புன்னகை செய்துகொண்டான். குழந்தைக்கு ஒவ்வொரு நாளும் புதிது புதிதாய் விளையாட்டுக்கள் தெரிந்தன. கண்ணைத் திறந்திருக்கும் தோறும் அது எதையாவது கற்றுக் கொள்ள ஆவேசப் பட்டது. அதன் துறுதுறுப்பும் பரபரப்பான ஓட்டமும் அவளுக்குத் திகைப்பாய் இருந்தது.

தனியே ஒரு மேன்ஷனில் தங்கி யிருந்தான் மணிகண்டன். இன்னும் ஒரு வருட அளவில் திரும்ப சொந்த ஊருக்கே மாற்றல் கேட்டிருந்தான். அது பலிதமாகா விட்டால், பெண்டாட்டி பிள்ளையை இங்கே கூட்டி வந்துவிட வேண்டியதுதான். இராத்திரி எட்டரை ஒன்பது வாக்கில் ரம்யா முழித்துக் கொண்டிருந்தால் வீடியோ காலில் பேசுவான். அதற்கு அப்பா முகம் மறந்து போகாமல் இருக்க வேண்டும், அதற்காக.

இரண்டு மூன்று வாரம் ஒருதரம் ஊருக்குப் போனால் முதல் கொஞ்ச நேரம், ஒரு ஒருமணி நேரம் வரை, ரம்யா கிட்ட வராது. “அப்பா…டி” என்று அவள் குழந்தையை நீட்டினால் முறுக்கிக் கொண்டு முகம் திருப்பிக் கொள்ளும். அப்போதெல்லாம் அவனுக்கு தனக்கு மாற்றல் அளித்த மேனேஜர் மீது ஆத்திரம் பொங்கும். ஒவ்வொரு முறை வரும்போதும் எதும் பொம்மை புதிதாய் அவன் வாங்கி வருவான். டிங் டாங் என ஒலியெழுப்பியபடி தள்ளாடி குழந்தையை நோக்கி வரும் பொம்மை. பஞ்சில் கரடி பொம்மை. பிளாஸ்டிக் ரயில்… அதைப் பார்த்து மெல்ல குழந்தை கிட்ட வரும். பிறகு குழந்தை அவனுடன் சகஜப்படும்.

முட்டிபோட்டு தவழ்ந்து கொண்டிருந்த குழந்தை எப்படி சுவரைப் பிடித்துக் கொண்டு எழுந்து நின்றது தெரியவில்லை. காலில் பலம் இல்லாமல் நிற்கத் தெரியாமல் அதன் முட்டி துவண்டது. கிடுகிடுவென்று அதன் உடம்பு நடுங்கியது. சுவரைப் பற்றிக் கொண்டிருந்த கையினால் தான் தன்னால் நிற்க முடிகிறது… என்பது மாத்திரம் தெரிந்தது அதற்கு. கையை விட்ட ஜோரில் சப்பென உட்கார்ந்தது அது. அதுவரை உட்கார அறியாத குழந்தை. ஒன்றிரண்டு நாளில் அது தன்னைப் போல எழுந்து கொண்டு உருண்டு கையால் அழுத்தங் கொடுத்து எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டது. அந்த வயதில்தான் குழந்தையை அம்மா மடியில் போட்டுக் கொண்டு ‘சாய்ந்தாடம்மா சாய்ந்தாடு, சாயக்கிளியே சாய்ந்தாடு…’ பாடுவாள். மடியில் அமர்ந்தபடியே குழந்தை அவள் மேல் சாய்ந்திருக்கும் நேரே நிமிர்ந்து உட்காரத் தெரியாது. துவளும் அது. அப்படியே கையை வீசி வீசிப் பழக்குவாள் அம்மா.

வீடியோ காலில் அது உட்கார்ந்து கொள்ளும் படத்தைப் பார்த்தான் மணிகண்டன். ரம்யா நன்றாக உயரம் கொடுத்திருந்தது. அதன் தொடைகள் பெருகி தூண்களாட்டம் இருந்தன. அம்மா நன்றாகத்தான் ரம்யாவைக் கவனித்துக் கொள்கிறாள் என்று நினைத்தான். இனி ஒரு வாரத்தில் அது எழுந்து நின்று விடும். நிற்கத் தெரியாத ரம்யா சுவர் வரை தவழ்ந்து போய் சுவரைப் பிடித்துக் கொண்டபடி எழுந்து நின்றது. இப்போது கால்களில் அந்த நடுக்கம் வரவில்லை. அடுத்து நடைதான். அம்மா அதற்கு ஒத்தாசை செய்தாள்.

அம்மா சுவரைப் பிடித்து நிற்கிற குழந்தையிடம் போய் அதைப் பிடித்துக் கொண்டாள். பின் மெல்ல அதை நடத்தி… கால்களில் அந்த அழுத்தமான நிற்றலை அது அறிந்திருக்கவில்லை. கால்களில் பலமற்று தொங்கினாற் போல கூடவே இழுபட்டது ரம்யா. பிறகு ரெண்டு அடி அதை காலைப் பிடித்து நகர்த்திக் காட்டினாள். அதற்கு மேல் அது சப்பென உட்கார்ந்து விட்டது. தனக்கே அதைச்செய்ய முடியவில்லை என்று புரிகிறது. ஆனால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் அது புரிந்து கொண்டாற் போலத்தான் இருந்தது…

இக்காலங்களில் சைகை மூலம் நிறைய அது வெளிப்படுத்தக் கற்றுக் கொண்டது. வேண்டாம் என தலையாட்டத் தெரிந்து கொண்டிருந்தது அதற்கு. ம்மா?... என்று பெரிய குரலில் கூப்பிட்டு, கை விரல்களை அசைத்து வா, என்று கூப்பிட்டது. தகவல் பரிமாற்றத்தின் ஆக உக்கிரப் பயன்பாடாகத் தெரிந்தது அது. குழந்தை வா என அழைத்தால் அது மந்திரம் போல் இருந்தது. மாயக் கயிறுகளால் தான் இழுபட்டது போல அவள் உணர்ந்தாள்.

சுவரைப் பிடித்துக் கொண்டபடி எழுந்து நின்றதும் கையை விட்டு நிற்கப் பார்த்தது குழந்தை. கால்கள் தள்ளாடாமல் நிற்க முடிகிறது. சட்டென இடது காலை முன்னகர்த்தி சிறு நடை. அடுத்து வலது கால்… சீராக எடுத்து வைக்கத் தெரியவில்லை. ஒழுங்கற்ற வேகத்தில் இரண்டு எட்டில் கீழே விழ… இல்லை. விழவில்லை. அப்படியே முன் சரிந்த குழந்தை மீண்டும் சமாளித்துக் கொண்டு அப்படியே நின்றபடி அம்மாவைப் பார்த்து தள்ளாட்டத்துடன் புன்னகை செய்தது. “சங்கு சக்கர சாமி வந்து ஜிங்கு ஜிங்குனு ஆடிச்சாம், கொட்டுமேளம் கொட்டுச்சாம், குழலூதச் சொல்லுச்சாம்… சங்கு சக்கர…” என கை கொட்டிப் பாடினாள் சித்ரா. ரம்யா சிரித்தது. “வா வா வா வா” என்றபடி முன் குனிந்து அதற்குக் கை நீட்டினாள். அவள் கைக்குள் தஞ்சம் அடைவதைப் போல தத்தக்கா பித்தக்கா என்று தடுமாறிப் பாய்ந்தது ரம்யா.

அந்த முறை ஒரு நடை வண்டி வாங்கி வந்திருந்தான் மணிகண்டன். குழந்தைக்கு வாசலில் நின்றபடி சாதம் ஊட்டுகையில் ஐஸ்வண்டி காட்டித் தந்திருக்கிறாள் சித்ரா. ஸ், என்னும் குழந்தை. ஐஸ் என்றால் என்ன தெரியாது. நடைவண்டியை அது ஓட்டி வரும்போது, ஐஸ்… ஐஸ்… என்று வியாபாரி போல கத்தினாள் சித்ரா. அதற்கு அது புரிந்தது. “ஸ்” என்று சிரித்தது ரம்யா. “ஆமாண்டி” என அம்மாவும் சிரித்தாள்.

வேறு நிறைய வார்த்தைகள் வர ஆரம்பித்திருந்தன இப்போது. திரவ உணவு தாண்டி இப்போது ஓரளவு கெட்டியான உணவுகள், பருப்பு சாதம், இட்லி என்று சாப்பிட ஆரம்பித்திருந்தது ரம்யா. உடம்பில் அதன் ஆட்டத்துக்கும் ஓட்டத்க்கும் ஏற்ப தெம்பு வேண்டி யிருந்தது.  பிஸ்கெட்டை அப்படியே கடிக்க பல் இல்லை. எனவே அதைத் தண்ணீரில் நனைத்துக் கொடுத்தாள் சித்ரா.

நல்ல உயரம் வந்திருந்தது இப்போது. அத்தோடு கடுகுப் பூ போல இளம் சோழிப் பற்கள் வர ஆரம்பித்திருந்தன இப்போது. முன்னே மூன்று பற்கள். அது மூக்கையும் கண்ணையும் சுருக்கிச் சிரித்தால் ஒரு அணிலின் சாயல் இருந்தது. எதைக் கண்டாலும் கடித்துப் பார்க்கிற ஆவேசம். சுவை மற்றும் ருசிக்கிற தினவு வந்திருந்தது அதற்கு. ஐம்புலன்களுக்குமான வேலை கொடுப்பதை அது தானறியாமல் அறிந்து கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தது.  ஏ/சி இல்லாமல் தூங்குவேனா என்றது. “ம்மா? ஏ/சி?” என்று படுத்துக் கொண்டு அது குளிர்சாதன சுவிட்சைக் காண்பித்தது.

நடைவண்டி தேவையில்லாமல் நடக்கத் தெரிந்து கொண்டிருந்தது குழந்தை. இனி நாலைந்து மாதத்தில் அதற்கு குட்டி மூன்றுசக்கர சைக்கிள் தேவைப் படும் என்று தோன்றியது. இப்போது காலையில் எழுந்துகொண்டபின் ரம்யாவை பாத்ரூம் கொண்டுபோய் நிறுத்தினால் தானே புரிந்துகொண்டு ஒன் பாத்ரூம், ட்டூ பாத்ரூம் போனது. “பாத்தூம் ஆச்சிம்மா” என்று அம்மவைக் கூப்பிட்டது.

அம்மா அப்பா என வார்த்தைகள் ஸ்பஷ்டமாகத் தெரிந்தது அதற்கு. படத்தைக் காட்டினால், பாட்டி சொல்லும். “பாட்டி எப்ப வருவா?” என்று கேட்கும். காலையில் பசும் பால் கொண்டு வந்து ஊற்றும் கனகா, வீட்டு வேலைகளுக்கு வரும் ராசாத்தி, பக்கத்து வீட்டு மங்களம் மாமி, அவர்கள் வீட்டுப் பையன் ராம்பிரசாத்… என்று நிறையப்பேரை அதற்குத் தெரியும் இப்போது. வீடியோ காலில், அப்பாவிடம் நிறையப் பேசும் அது. “அப்பா நீ…” என்று யோசித்து “வரும்போது… எனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வரே?” என்று கேட்கும். தனக்கு இது வேண்டும், என்று கேட்கத் தெரியாத வயது.

அடுக்கக மாடியில் முதல் தளத்தில் அவர்கள் வீடு. சிட் அவுட் வழியே வெளியே பார்த்தபடி தெருவில் வருகிற போகிற ஆட்களை வேடிக்கை பார்க்கும். எதும் நாய் தட்டுப்பட்டால், தோத்தோ… என்று கூப்பிடும். இங்க வா, என்று கை காட்டும். அந்த வீட்டை முழுசாகத் தன் ஆளுமைக்குள் வைத்திருந்தது ரம்யா. அது தூங்கினால் வீடே நிசப்தமாகி விடும். அது விழித்திருந்தால் ஒரே சப்த களேபரம்தான்.

இனிப்பை விட காரம் அதிகம் விரும்பியது குழந்தை. பக்கத்து வீட்டுக்கு என்று சித்ரா போனால் அதையும் தூக்கிக்கொண்டு போகவேண்டும். ரம்யாதான் காலிங் பெல் அடிக்கும். கதவைத் திறக்கும் மாமியைப் பார்த்து ரம்யா அழகாக கையைக் குவித்து வணக்கம் சொல்லும். எல்லாம் நல்லாதான் இருக்கும். என்றால் உள்ளே வந்ததும் அதை இதை இழுத்துப்போட்டு, விளையாடக் கூப்பிட்டு அமர்க்களப் படுத்தும்.

அதை வைத்துக் கொண்டு டிவி பார்க்க முடியாது. டிவியில் வரும் ரிக்ஷா, (டுர்ர்) பஸ் (பொப்பாய்ங்), மாடு (ம்மாஆஆஆ), பள்ளிக்கூடம் போகும் குழந்தை…(அக்கா) என்று அவள் முகத்தைத் திருப்பித் திருப்பி கதை சொல்லிக் கொண்டே யிருக்கும். ஒரு தொலைக்காட்சித் தொடரில் ஒரு பெண்மணி அழுது கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, ரம்யா அம்மா முகத்தைத் திருப்பி, “ஏம்மா அவ அழறா? பசிக்கறதா?” என்று கேட்டது.

வீட்டில் அம்மாவின் அலைபேசியை வைத்துக் கொண்டு அப்பாவுடன் பேசுகிற பாவனையில் என்னவாவது பேசியது ரம்யா. அதற்கு இது ஒரு விளையாட்டு. “பாருப்பா, அம்மா திட்டறா…” என்று அது உடனே அப்பாவிடம் டயல் செய்யாமல் பேசி முறையிட்டது. அதைப் பார்த்ததுமே அம்மாவின் கோபம் எல்லாம் பறந்து விடும். பறவைகள், மிருகங்கள் என்று விதவிதமான படங்கள் போட்ட சார்ட்களை, தடித்த அட்டைப் புத்தகங்களை யெல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு வந்தான் மணிகண்டன். தினசரி தூங்குமுன் சிறிது பாடம் படித்து விட்டு ரம்யா ஒரு தம்ளர் பால் குடித்துவிட்டு தூங்கி விடும்.

மணிகண்டனுக்கு இரண்டு வருடங்களாக திரும்ப சொந்த ஊருக்கு மாற்றல் கிடைக்கவில்லை. எப்போதெல்லாம் அவன் வீடு வருகிறானோ அப்பதான் அவனால் ரம்யாவோடு விளையாட முடிந்தது. அதன் முதல் பிறந்தநாளுக்குப் பெரிய அளவில் அவர்கள் நட்சத்திர விடுதியில் கேக் எல்லாம் வெட்டினார்கள். அmப்போதுதான் குழந்தைக்கு குன்னக்குடியில் மொட்டை போட்டு காது குத்தினார்கள். அஸ்ஸோ, மொட்டைக் குழந்தைகள் என்ன அழகு! அதன் முதல் பிறந்த நாளுக்கு உள்ளூர் மேனேஜரும் வந்திருந்தார். அவரிடம் சித்ராவே மாற்றல் பற்றி ஒரு வார்த்தை கேட்டாள். பதில் எதுவும் சொல்லாமல் மையமாகச் சிரித்தார் அவர்.

இரவு எட்டு மணி வாக்கில் கிளம்பி பஸ் ஏறினால் காலை இருட்டு விலகுமுன் வந்து விடுவான் மண்கண்டன். வந்திறங்கிய நேரம் முதல் திரும்பிக் கிளம்பும் வரை அவனுக்குப் பொழுது றெக்கை கட்டிப் பறந்தது. மெத்தையில் ரம்யாவோடு குட்டிக் கரணம் அடித்தான். அதை முதுகில் ஏற்றிக் கொண்டு யானைச்சவாரி விளையாடினான். ”நீங்க போனதும் என்னையும் அப்படி முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டு நடக்கச் சொல்லறது இது… முட்டியெல்லாம் தேய்ந்து போகுது” என்றாள் சித்ரா.

“குழந்தைகளைப் பத்தி தாகூர் என்ன சொல்லியிருக்கார் தெரியுமா?” என்று கேட்டான்.

“என்ன?”

“குழந்தையைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டால் கை வலிக்கிறது. இறக்கி விட்டால் மனம் வலிக்கிறது… அப்டிங்கறார்.”

“அது சரி” என சிரித்தாள் சித்ரா.

திரும்ப குழந்தைக்குத் தெரியாமல் அதை ஏமாற்றி விட்டு ஊருக்குக் கிளம்ப வேண்டியிருந்தது. லுங்கியை மாற்றி பேன்ட் சட்டை போட்டுக் கொண்டாலே அது சுதாரிக்கும். “அப்பா நானும் வரேன்…” என வந்து கையை நீட்டும். தூக்கிக் கொள்ளச் சொல்லும். அதன் கவனத்தைத் திருப்பி சிட் அவ்ட்டில் இருந்து வெளியே எதையாவது சித்ரா காட்டிக் கொண்டிருப்பாள். சத்தம் இல்லாமல் அவன் வெளியேறுவான். அவன் வெளியேறியவுடன் சித்ரா திரும்ப உள்ளே வந்துவிட வேண்டும். சிட் அவ்ட் வழியே பெட்டியுடன் அவன் வெளியே போவதைக் குழந்தை பார்த்துவிடக் கூடாது.

அவன் இராத்திரி அதன் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டு அதற்கு வேடிக்கையான பல கதைகள் சொன்னான். ஒரு ஊர்ல ஒரு சிங்கம். அதற்குமேல சொன்னா? “அசிங்கம்” என்று சொல்லி குழந்தை சிரிக்கும். மழை பெய்கிற சமயத்தில் வெளி வாசலுக்கு இறங்கிப் போய், காகிதத்தில் கப்பல் செய்து அவனும் ரம்யாவுமாய் கப்பல் விட்டார்கள். துண்டால் அவன் தன் முகத்தை மூடிக் கொண்டு ரம்யா அதைத் திறக்கும்போது “பே…” என பயமுறுத்தி விளையாடினார்கள். அதேபோல ரம்யா செய்யும் போது அவனும் பயப்பட வேண்டும்.

குழந்தையை பாலகர் பள்ளி எதிலாவது சேர்த்து விட வேண்டி வந்தது. இதுவரை நாம், நமது சூழல் என்று வளர்ந்த குழந்தை. இனி அதற்கு வெளி உலகம் தெரிய ஆரம்பிக்க பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். தானே வெளி உலகத்தை அது இனி அறிந்துகொள்ளப் பழக வேண்டும். ஒரு தெரு தள்ளி ஒரு பிளேஸ்கூல் இருந்தது. ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து ரம்யாவை அந்தப் பள்ளியில் சேர்க்கலாம் என்று சித்ரா சொன்னாள்.

அதற்காக குழந்தைக்கு தனி ஸ்நாக்ஸ் டப்பா, புது டிரஸ், ஷு, சாக்ஸ் எல்லாம் கொண்டாட்டமாக வாங்கினார்கள். “ஸ்கூலுக்குப் போவியாடி?” என்று சித்ரா ரம்யாவைக் கேட்டாள். ம் ம், என்று தலையாட்டியது உற்சாகமாக. மணிகண்டனும் இந்தப் பெரிய மனுஷி பள்ளி செல்லும் நாளில் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு வந்திருந்தான். காலையில் சீக்கிரமே எழுந்து குளித்து சுவாமி விளக்கேற்றி நமஸ்கரித்து இருவரும் பிறகு ரம்யாவை எழுப்பினார்கள். குழந்தையை விட அவர்கள் பரபரப்பாய் இருந்தார்கள்.

மறுநாளில் இருந்து குழந்தையைச் சேர்ப்பதாக முன்பே பள்ளியில் சொல்லியாகி விட்டது. டீச்சர் சின்னப் பெண். இன்னும் கல்யாணம் ஆகவில்லை. அழகாக இருந்தாள். சின்னக் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தருகிற பெண் டீச்சர்கள் அழகாய் அமைவது முக்கியம். இல்லாவிட்டால் குழந்தைகள் ஒட்டிப் பழகாது. மணிகண்டனுக்கு டீச்சரின் சிரிப்பு பிடித்திருந்தது. ஆரம்ப நிலையில் ஒண்ணரை மணி நேரம்தான் குழந்தை அங்கே இருக்க வேண்டும். பிறகு அடுத்த வருடம் எல்கேஜி வரும்போது அரைநாள் பள்ளி இருக்கும். யூகேஜி வயதில் குழந்தை பள்ளிக்குப் பழகி விடும். மாலை மூணு மூணரை வரை பிள்ளைகள் பள்ளியில் தங்க முரண்டு பண்ணாது.

சின்ன டப்பாவில் கேக், பிஸ்கெட், ஒரு புட்டியில் பால். ஒரு பாட்டிலில் கொதிக்க வைத்து ஆறவைத்த தண்ணீர், சட்டையில் குத்திய கர்ச்சிஃப். சாளவாயோ, மூக்கோ ஒழுகினால் மிஸ் துடைத்து விட சௌகர்யம். காலில் ஷு போட்டதும் ரம்யாவுக்கு ஒரே உற்சாகம். வண்ண வண்ணப் புத்தகம் வைத்த சிறு பை முதுகில். பள்ளி வாசல் வரை உற்சாகமாய்ப் போன ரம்யா, அம்மா அவளை விட்டுவிட்டுக் கிளம்புகிறாள் என்றதும் ஒரே அழுகை. பெத்தவளுக்குப் பதறியது. மிஸ் சிரித்தபடி வந்து குழந்தையை “ரம்யா… கம் ஹியர். நீ நல்ல பொண்ணுதானே?” என்று கையை விரித்துக் கூப்பிடுகிறாள். மாட்டவே மாட்டேன், என்று திரும்ப வந்து அம்மாமேல் ஏறிக் கொண்டது குழந்தை.

ச்… இப்ப என்னங்க பண்றது… என்றாள் சித்ரா துக்கமாய். மணிண்டன் சிரித்தான். நீ இல்லாமல் பள்ளிக்கூடத்தில் குழந்தை தனியா இருக்குமான்றது ஒரு பக்கம். குழந்தையை விட்டுவிட்டு நீ தனியா இருப்பியா தெரியல்லியே?... என்றான்.  “நான் எங்கயும் போகலடி. உன் கூடத்தான் இருக்கேன்…” என்று பள்ளியிலேயே உட்கார்ந்தாள் சித்ரா. “பாரு. எத்தனை பிள்ளைங்க விளையாடறாங்க. நீயும் போயி விளையாடு” என்றாள். இடுப்பு உயர சறுக்கு மரம், ஆடு குதிரை, மேலே விழுந்தால் வலிக்காத பந்துகள் என வண்ண வண்ணமாய் நிறைய விளையாட்டு சாமான்கள் இருந்தன அங்கே. அம்மாவை விட்டுவிட்டால் எழுந்து போய்விடுவாளோ என்று அம்மாகூடவே இருந்தது குழந்தை.

மற்ற குழந்தைகளின் மத்தியில் ஒரு பையன் இருந்தான். அவன் எழுந்து வந்து ரம்யாவின் தலையைத் தொட்டான். ரம்யா அவனைப் பார்த்து விட்டு விலகி ஒடுங்கி அம்மாவோடு தன்னை இறுக்கிக் கொண்டது.“உம் பேர் என்ன?” என்று அவனைக் கேட்டாள் சித்ரா. “ஹரிஷ்” என்றான் அவன். “நீ… எங்க ரம்யாவுக்குக் குதிரை ஏறச் சொல்லித் தரியா?” என்று கேட்டாள்.

“வா…” என்று ரம்யாவைப் பிடித்து இழுத்தான் ஹரிஷ். அது வர மறுத்தது. “ஹரிஷுக்கு ஷேக் ஹேன்ட்ஸ் பண்ணு…” என்று அதன் கையை எடுத்து ஹரிஷ் பக்கம் நீட்டினாள் சித்ரா. ரம்யா சற்று தயங்கி பிறகு ஷேக் ஹேன்ட்ஸ் செய்தது. ஹரிஷ் போய் அந்த ஆடுகுதிரையில் உட்கார்ந்து விறுவிறுவென்று ஆட ஆரம்பித்தான். ரம்யாவின் புருவங்கள் விரிந்ததை அம்மா பார்த்தாள். “வா ரம்யா…” என்று அங்கிருந்தே ஹரிஷ் அவளைக் கூப்பிட்டான். “போ” என்றாள் அம்மா. ஹரிஷைப் பார்த்து மெல்ல தயங்கி ரம்யா போனாள்.

“நீங்க போங்க. குழந்தை பழகிரும்…” என்று புன்னகை செய்தாள் மிஸ். சித்ராவுக்குதான் குழந்தையை விட்டுவிட்டு வர மனசே இல்லை. “நல்லவேளை நீங்க கூட இருந்தீங்க… இல்லாட்டி நான் அழுதிருப்பேன்…” என்றபடி சித்ரா அவனைப் பார்த்தாள். அவன் அழுது கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். அவனும் சிரித்தான். பதினொண்ணரைக்குத் திரும்ப அவர்கள் வர வேண்டும். “இன்னிக்கு நான் மட்டும் வந்து கூட்டிட்டு வரேன் குழந்தையை…” என்றான் மணிகண்டன். சித்ரா ஸ்கூட்டரில் அவன் பின் ஏறி அமர்ந்து கொண்டாள்.

•••