Thursday, February 25, 2021

 

குறுந்தொடர் / நன்றி லேடிஸ் ஸ்பெஷல் மாத இதழ்

பறவைப்பாதம்

பகுதி நான்கு

 

ட்டைப்பையில் அவளது கையெழுத்தில் அவளது தொலைபேசி எண்... என்பதே தனி உற்சாகம் தருகிறது. இதை ஹெச் எம் கிட்ட குடுத்திறவா?...

அவருக்குதான் கல்யாணம் ஆயிட்டதே... என்றாள் பிருந்தா சிரிக்காமல்.

எனக்குந்தான் பிருந்தா.... என முணுமுணுத்துக் கொண்டார்.

பிருந்தா சிரிக்கிறாள். “எனக்கும் தான் மிஸ்டர்!”

காதல் என்பது ஒரு வகை நட்பு. அது வெண்ணெயாய்த் திரட்சி காண்பதும் உண்டு. திருமணம் அதன் பெயர். என்றாலும் காதல்... அது ஒரு வாழ்வின் சுவை தானே.

போட்டது தாயம், இறக்கிவிட்டது பாம்பு... என்கிறாற் போல, காலம் உருட்டிவிட்ட கணங்களில் திசை பிரிந்து தள்ளித்தள்ளி விழுந்து கிடந்தார்கள். இடையில் ஏ அப்பா, தலைமுறை அகழி. என் பெரிய பிள்ளை பிளஸ் ட்டூ. சின்னவன் எட்டாவது வாசிக்கிறான்.

உனக்கு எத்தனை குழந்தைகள் பிருந்தா?

இரவில் அவர் உறங்கவில்லை. கண்ணை மூடிக் கிடந்தாலும் கண்ணுக்குள் அந்தப் பாவாடை சட்டை தாவணி பிருந்தா. அது ஒரு கனவு. நிஜமாக நடந்த ஒரு கனவு.

ரெட்டைச் சடையுடன் கார்த்திகையன்று புடவை கட்டிய பிருந்தா.

இளமை அவர்களை ஒரே போர்வையில் போல போர்த்திக் கொண்டது. எனினும் காலம் பிற்பாடு அவர்களைக் கத்தரித்தது. உடனடி நடவடிக்கை என அவர்கள் வகுப்பு மாற்றப்பட்டு விட்டார்கள். ஜல்சா இல்லாமலேயே பிரிந்து விட்டார்கள். அந்த கழிவறை அறிவிப்புகள். அவற்றை எழுதியவன் ஸ்ரீதர் என்று கண்டுபிடித்தார்கள். பாவம் அவனும் ஜல்சா காணாத ஏக்கத்தில் இப்படி எழுதி யிருக்கலாம். அந்தக் குட்டு வெளியானபோது அவனும் ஹெச் எம்மிடம் அடி வாங்கி, அவன் அப்பாவிடமும் மொத்து வாங்கி... என சம்பிரதாய அமர்க்களங்கள்.

ஆனால் பிருந்தாவின் அப்பா கெட்டவர் அல்ல, என்றுதான் கடைசியில் தெரிந்தது. கோபம் வரும் அவருக்கு. கோபம் வந்தால் கெட்டவர் என்பது சின்னவர்களின் கற்பிதம். சின்னவர்களைத் தப்பு சொன்னால் அவர்களுக்கு மட்டும் கோபம் வராதா என்ன?

கோபம் கெட்டது. அவ்ளதான்.

யாரும் கெட்டவர் அல்ல. ஒரு உணர்ச்சிக் கணத்தில் உதிரம் உத்திரத்தில் தெறிக்கிறாற் போல ஏதாவது ஆகிப்போகிறது.

தனித்தனியே அவனையும் பிருந்தாவையும் கூப்பிட்டு ஆசுவாசமாய்ப் பேசினார் பிருந்தாவின் அப்பா. “டேய் படிக்கற வயசுடா. மனசை அலைய விடக் கூடாது. கவனத்தைச் சிதற விட்டால் பாடம் பதியாது. நல்லா படிச்சி நல்ல மார்க் வாங்கி முன்னேர்ற வழியைப் பாருங்கோ குழந்தைகள்லாம். அதான் உங்களுக்கும் நல்லது. உங்களைப் பெத்தவங்களுக்கும் நல்லது. தெரிஞ்சுதா?”

“ஆமாம்” என்றான் அவன்.

“சரிப்பா” என்கிறாள் பிருந்தா.

அந்த வருடம் முழுப் பரிட்சையில் பிருந்தா முதல் மார்க். அவன் ரெண்டாவது. ஸ்ரீதர் கூட நல்ல மதிப்பெண் வாங்கினான். கழிவறைச் சுவரை வெள்ளையடித்து விட்டார்கள்.

ராஜகோபாலின் அப்பாவுக்கு வேலை இடமாற்றம் அமைந்தது தற்செயலாக. அவை துயரமான கணங்கள். அப்பாவுக்கு பதவி உயர்வு என்று அம்மாவுக்கானால் சந்தோஷம். அம்மா இதைப் பற்றியெல்லாம் எதுவுமே பேசவில்லை என்பது ஆச்சர்யம். பெரியவர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் மௌனமாக எல்லாம் கவனிக்கிறார்கள். எனக்கு பின்தலையில் ஒரு கண் இல்லையா பிள்ளைகளையிட்டு... அது பெற்றோருக்கே இயல்பாய் அமைந்து விடுகிறது.

ஊருக்குக் கிளம்புகிற கணங்ளில் மனத்தில் பாரம் கட்டியது. இனி பிருந்தாவைப் பார்க்க முடியுமா? கடிதம்... என நினைக்கவே சிரிப்பு வந்தது. சனியனே... இதான் இந்த வயசின் ஒரு கோமாளித்தனம். அழும்போதே அது சிரிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது.

பெரயவனானதும் அதை நினைத்து சிரித்தபடியே ஆனால் உள்ளுக்குள் அழுவோம்.

அது ஒரு வயது. என்னவோ உலகம் கடிதம் போடுவதில் இருக்கிறாற் போல. பிருந்தாவின் அப்பா சொன்னது சரிதான். சினிமா மனுசாளைக் கெடுத்துதான் விட்டது. கெட்டதை ரொம்ப சுவாரஸ்யமாகக் காட்டுகிறார்கள் அவர்கள். படிக்காத ஆட்கள் காதலிக்க மாட்டார்களா? பார்வையற்றவர்கள் காதல் வசப்பட மாட்டார்களா?

சுடிதார் போட்ட பெண்ணை அம்மா எனக் காட்டினால் சினிமாவில் எடுபடாது. அதற்கு புடவை கட்டி யிருக்க வேண்டி யிருக்கிறது. துக்கக் காட்சி என்றால் வயலின் அழுகிறது. வானம் அழுகிறது. அதெல்லாம் இல்லாமல் துக்கக் காட்சி இல்லை. சிலாளுக்கு காலைல காபி சாப்பிட்டால் தான், ஆய் போகும். துக்கத்துக்கு சினிமாவில் வயலின் இசை என்பது மலமிளக்கி வில்லை போலத்தான். அந்த நிலைமைக்கு வந்தாகி விட்டது. உண்மையான பிரச்னைகள் மரத்துவிட்டன. ஒண்ணுமில்லா விஷயத்தைப் பெரிசாய் அழகாய்க் காட்டுகிறார்கள்.

நேரே பிருந்தாவின் அப்பாவிடம் போய் “அப்பாவுக்கு வேலை மாறிட்டது மாமா. நாங்க ஊரைக் காலிபண்ணிப் போறோம்” என்று தைரியமாய்ப் பேசினான். “ஓகோ” என்று தலையாட்டினார். “எப்ப?” என்று கேட்டார். “தெரியல. கூடிய சீக்கிரம். அப்பாவுக்கு பெங்களூருக்கு மாத்தி யிருக்கு...” என்றான். என்ன தோன்றியதோ எழுந்து வந்து அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டார். “நீ நல்ல பையன். எங்கருந்தாலும் நல்லாருப்பே. பெரிய உத்யோகத்தில் உட்காருவே...” என்றார். அவனை எத்தனை பெரிய மனிதனாக நடத்துகிறார். எத்தனை நம்புகிறார், என்று திகைப்பும் பெருமிதமுமாய் வீடு வந்தான். காதலைத் தாண்டி உலகத்தைப் புரிய வைக்கிறாரா என்று தோன்றியது.

ஆகா, சினிமாவில் இதெல்லாம் வராது... என்று தோன்றியது.

“பிருந்தா?” என்று உள்ளே பார்த்துக் கூப்பிட்டார். “நம்ம ராஜுவோட அப்பாவுக்கு பெங்களூர் மாத்திட்டாங்களாம்...”

“வசுமதி சொன்னாப்பா” என்றபடி பிருந்தா வெளியே வந்தாள்.

அவர்களைத் தனியே விட்டுவிட்டு எழுந்துனோர் அப்பா. அவன் அழ நினைத்தான். அழுகை வரவில்லை. அழுகை வரும். ஆனால் அழக் கூடாது என நினைத்திருந்தான். வரவே இல்லை. மனம். அதன் விசித்திரங்கள்.

ஆனால் அவள் அழுதாள். பெண்கள் இடுப்பில் தண்ணீர்க்குடம் சுமப்பதைப்போல கண்ணில் கண்ணீர்க்குடம் சுமக்கிறார்கள். சேஷாத்ரியிடம் இதைச் சொல்லிக் காட்ட வேண்டும்.

செருப்படி வாங்கற வரை கவிதை நம்மை விடாது போலுக்கே, என்று அவன் சொல்லலாம்.

எதிர்பாராத காரியம் ஒன்றைச் செய்தாள் பிருந்தா. கிட்ட வந்தாள். அவன் கன்னத்தைப் பற்றினாள். அழுத்தமாய் ஒரு... ஆமாம். முத்தங் கொடுத்தாள்.

அவன் அவளையே பார்த்தபடி கன்னத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான். “ஜல்சா” என்றான். பிறகு விறுவிறுவென்று வெளியேறினான்.

போதுமே போதுமே... என்று மனம் கரைப் படகாட்டம் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. இது ஜல்சா அல்ல. ஐ ல சா.

“நீ புதுசா கவிதை எதுவும் எழுதினியா சேஷாத்ரி?” என்று கேட்டான் ராஜகோபால்.

“நான் கவிதை எழுதறதை நிறுத்திட்டேன்” என்கிறான் சேஷாத்ரி.

••

ஏன் அழுதாள் அப்படி? எனக்கு வரவில்லையே, என்றிருந்தது. நான் அழுதிருக்க வேண்டும். சினிமா சில கணங்களை அழுத்துவது போலவே, சில சந்தர்ப்பங்களை மரத்துப்போகச் செய்து விடுகிறது. வில்லன் என்று இருந்தால் கதாநாயகியின் தங்கை பாடு கஷ்டந்தான். பார்வையற்ற பெண் கதாநாயகி பாத்திரம் என்றால் அவள் கற்போடு வாழ்வது பெரிய சவால்தான். மிகக் கடுமையான கணங்கள் சினிமாவில் சகஜம். துப்பாக்கி இல்லாமல் சினிமா கிடையாது. தொலைபேசி இல்லாமல் வீடு கிடையாது. கதாநாயகனை வரவழைக்க கதாநாயகியைக் கட்டிப்போடும் வில்லன் ஏன் அப்படிச் சிரிக்க வேண்டும் தெரியவில்லை.

இளமை திரும்பி விட்டாற் போலிருந்தது. ஸ்கூட்டரை உதைத்த உதையில் உற்சாகம். யார் இந்த ஸ்கூட்டரைக் கண்டுபிடித்தானோ. கழுதைப் பிறவி அவன்.

சினிமாவில் கதாநாயகர்கள் ஸ்கூட்டரிலும், வில்லன்கள் பைக்கிலும் வருகிறார்கள்.

நான் நல்லவனா கெட்டவனா? ஹீரோவா வில்லனா?

“அப்பிடின்னு உலகத்தில் தனியா யாரும் கிடையாது” என்றாள் பின்சீட்டில் ஈஸ்வரி. நாமளே சில சமயம் வில்லனாவும் சில சமயம் நாயக பாவனையிலும் நடந்துக்கறோம். கண்டதையும் பேச வேண்டாம். நாழியாச்சி. ரோட்டைப் பார்த்து ஓட்டவும்...”

“நீ நல்லவதான். பின்சீட்டில் உட்கார்ந்தா...” என நிறுத்தினார் ராஜகோபால்.

அலுவலகம் பரபரத்துக் கிடந்தது. மின்சாரம் இல்லை. லிஃப்ட் வேலை செய்யவில்லை. நான்கு மாடிகள் ஏறவேண்டி வந்தது. வந்து தன் இருக்கையில் அமர்கையில் ஹா, என ஓர் அலுப்பு. ஜெனரேட்டர் ஓடிக் கொண்டிருந்தது பெருஞ்சத்தத்துடன். மின்சாரம் இல்லை என்று அது கோபத்தில் கடுமையான வார்த்தைகளால் இரைந்து கொண்டிருந்தாற் போல. அதுபாட்டுக்கு தெருநாய் போல ஓரமாய்ச் சுருண்டிருக்கும். அதை யாரோ கயிறு போட்டு ர்ர்ர் என இழுக்க உசுப்பப்பட்ட ரௌத்திரத்துடன் அது குரைக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

நேற்றே பிருந்தாவுக்கு ஃபோன் செய்ய நினைத்தார். சட்டென்று... என்ன பேச, எப்படித் துவங்க என ஒரு திணறல். மனசைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார். என்னவோ ஒரு தயக்கம். அப்படி என்ன கட்டுப்படுத்த முடியாமல், என ஒரு வீம்பு. ஓர் உள் குரல், டேய் இந்த ஜல்சால்லாம் வேணாம். உன் வாழ்க்கை அமைதியாய்ப் போயிட்டிருக்கு...என சிவப்பு காட்டுகிறது மனது.

அடக்க முடியல்லியே, என்றிருந்தது. சரி, அடக்கணும். அப்படித்தானேடா?

ஆமாம்.

அப்ப அந்தக் காகிதத்தைப் பார்க்காமல் எடுத்து எறிந்துவிடு.

கொஞ்சம் யோசித்தார். பிருந்தா... இது, எனக்கு ஏன் இந்தப் பிரச்னை? இந்த சேஷாத்ரி ஏன் அவளைப் பார்த்தான். நீ ஏன் அவனிடம் உன் தொடர்பு எண் தரவேண்டும். அதெல்லாம் சரி. நீ வேலை மெனக்கெட்டுக் கூப்பிட்டு அவளது எண்ணை வாங்கிப் பையில் வைத்துக் கொண்டாயா இல்லையா?

பூனையை மடில கட்டிக்கிட்டு சகுனம் பார்த்த கதை.

அவள், பிருந்தா... அவனைப் பார்த்ததுமே என்னைப் பற்றி விசாரித்திருக்கிறாள். அதைக் கேட்டபோதே ஒரு சிலீர். திரும்ப மின்சாரம் வந்தாற் போல ஒரு விர்ர்.

வேறெதாவது நினை... அந்த எண்ணை சேஷாத்ரியும் தன் டிஜிடல் டயரியில் குறித்துக் கொண்டானோ என்று தோன்றியது. “சார் மைசூரில் இருந்து எஸ் அன்ட் எஸ் பேசறாங்க” என்று ரிசப்ஷனிஸ்ட், நாயை அவரிடம் அனுப்பி வைத்தாள். தொலைபேசி நாய்! பிடிவாதமாய் சட்டைப்பையில் இருந்த, பிருந்தாவின் கையெழுத்தில் துண்டுச் சீட்டு, தொலைபேசி எண்ணைக் குப்பைத் தொட்டியில் வீசினார். அந்த ஜோரில் வேலையாள் வந்து குப்பைத் தொட்டியைக் காலி செய்து எடுத்துப் போனான். ஐயோ, என்றிருந்தது. மற, என்றார். இது உனக்கு அதிகபட்சம் என்று சொல்லிக் கொண்டார். ஈஸ்வரியோடு சிரித்துப் பேசிப் பழகி மகிழ்... எவ்வளவு நல்லவள் அவள், ஈஸ்வரி. எத்தனை உன்னை நம்புகிறாள்...

ஏன் போய் பிருந்தாவைப் பார்த்தால் பேசினால் தான் என்ன? பேசினால் ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் பேசினால் என்ன, என மனம் கேள்வி கேட்டால்? போகக் கூடாது. பேசக் கூடாது... அதுதானே முறை?

அவளை மறந்தாக வேண்டும். அது காதல் அல்ல. அட காதலோ மண்ணாங்கட்டியோ, இப்ப எதுக்கு அது? இந்த வயசுக்குப் பொருந்தாத சட்டை அது. பார் தொப்பையை. கீழ் பட்டன் போட வர மாட்டேனென்கிறது.

மீண்டும் ஃபோன் அடிக்கிறது. ஆமாம். வேலை கிடக்கிறது. இப்போது அழைத்தது ராமேந்திர ரெட்டி. அவரது மேலதிகாரி. “மதுரைல ஒரு கஸ்டமர் மீட்டிங். போயிட்டு வரீங்களா ராஜு?” திடுக்கென்றது. இல்ல சார்... என்று சொல்ல நினைத்தார். நாக்கு தன்னைப்போல “சரி சார்” என்றது. தொலைபேசியை வைத்தபோது அசட்டுச் சிரிப்பு வந்தது. யாரும் தான் வெட்ப்படுவதைப் பார்த்து விடுவார்களோ என்றிருந்தது.

ஆ மதுரை போனாலும்... நான் அவளை... பார்க்கப் போகப் போவதில்லை, என்று சொல்லிக்கொண்டபோது சிரிப்பு தாளாமல் வாயே திறந்து விட்டது.

நல்லவேளை. யாரும் கவனிக்கவில்லை.

••

நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது திடுமென கலைந்தது உறக்கம். மனதில் ஏதோ அதிர்வு போல. அவளைச் சந்திக்கிற கணங்களுக்காக சிறு ஒளி உள் கதகதப்பாய் விகசித்துக் கொண்டிருந்தது போலும். மௌன ஸ்வரங்கள். ஆறாவது விரலின் அபிநயம்.

சேஷாத்ரி திருச்சியில் இருந்து பேசினார். “என்னடா சேதி? பிருந்தா என்ன சொல்றா?” ஒரு விநாடி திகைத்துப் போனது. என்ன பதில் சொல்ல தெரியவில்லை.

“வேலையா இருக்கேன்டா...”

“சௌக்கியமா இருக்காளாமா?”

“நான் இன்னும் அவகூட பேசலடா...” என்றார் வேறு வழியில்லாமல்.

“அடாடா ஏன்?”

“நம்பரை எங்கியோ... மிஸ்பிளேஸ் பண்ணிட்டேன்...”

“அடாடா என்கிட்ட கேட்டிருக்கக் கூடாதா? எழுதிக்கோ...” என்றார் சேஷாத்ரி.

அவர் சொல்ல அவர் கேட்டுக் கொண்டார். குறித்துக் கொள்ளவில்லை.

“பேசுடா. பேசச் சொன்னாளா இல்லியா?”

இனி பார்க்காமல் மனம் ஓயாது என்றிருந்தது. அவன் பார், ராஸ்கல் மனப்பாடம் செய்து வைத்திருக்கிறான். எண்களைச் சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டார். அவருக்கே நினைவு இருந்தது.

அறையில் சிறிது நடந்தார். எப்பவும் அருகே சிறு குவளையில் தண்ணீர் வைக்கச் சொல்லிவிடுவார். ஈஸ்வரி வைத்திருந்தாள். கண்ணாடி ஜாடிக்குள் தண்ணீரின் அளவு தெரிந்தது..

குவளைக்கு அருகில் தொலைபேசி இணைப்பும் இருந்தது. இரவில் அலைபேசியை படுக்கைக்குப் பக்கத்தில் வைத்துக் கொள்வது இல்லை. வரவர தொலைபேசியைப் பார்த்தே பயப்படும் அளவுக்கு ஆகிவிட்டதே.

தைரியமாப் போ. போனார். தண்ணீர் குடித்தார். தொலைபேசி இருந்தால் என்ன, என நினைத்துக் கொண்டார். வந்து மனைவியை அணைத்துப் படுத்துக் கொண்டார்.

ஈஸ்வரியின் உறக்கம் கலைந்தது. “என்னப்பா?” என்று அவர்பக்கம் திரும்பினாள் ஈஸ்வரி.

“ஐ லவ் யூ ஈஸ்வரி.” என்றார். “அதுக்கென்ன?” என்றாள் ஈஸ்வரி. “இல்ல சும்மா...” என்றார். “சும்மா யாராச்சும் சொல்வாங்களா?” என்று ஈஸ்வரி புன்னகை செய்தாள். “டூ யு ஸ்டில் லவ் தட் பிருந்தா?” என்று அவர் தலையைத் தடவிக் கொடுக்கிறாள். இப்படி ஆளுக்காள் குழப்பினால் அவர் என்ன செய்ய முடியும்?

“ஐ டோன்ட் நோ...”

“யு நோ...” என்று அவள் சிரிக்கிறாள். பிறகு “இட்ஸ் ஆல்ரைட். தூங்குங்க” என்றாள்.

அவர் மேலும் எதோ பேச விரும்பினார். ஆனால் அவள் திரும்பிப் படுத்து தூங்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

••

மனசின் குட்டிக் கரணத்துக்கு அளவே இல்லை. மதுரைக்கு இன்னும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும் தெரியவில்லை. சிறிது பரபரப்பாய்த்தான் இருந்தது. முதல் வகுப்புப் பெட்டி. சுகமாகத் தாலாட்டும் ரயில். ரயில் மனிதர்களைக் குழந்தையாக்கி விடுகிறது.

ஹா ஹா. அந்த ஸ்ரீதர். அவனைப் பார்த்தாரே சமீபத்தில். பத்திரிகை ரிப்போட்டிங்கில் பெரிய ஆளாகி விட்டான் இப்போது. சுவரில் எழுதியதை கிசுகிசுன்னு பேப்பர்ல எழுதிட்டிருக்கியா, என்று கேட்டார் வேடிக்கையாய்.

தடக், என ரயில் நிற்க... மதுரை! நீ வந்தது கிளயன்ட் கூட்டத்துக்கு, ஞாபகம் வெச்சிக்க, என்று சொல்லிக் கொண்டார். எத்தனையோ கூட்டம் பாத்தாச்சி. அது ஒண்ணும் பெரிய விஷயம் இல்லை தான். அந்தத் தொலைபேசி எண்... அட சும்மா இருப்பா, என தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்.

மீனாட்சி அரசோச்சும் ஊர். அவருக்கு பிருந்தாவின் ஊர். பிருந்தாதான் மீனாட்சி.

பெங்களூருக்குக் கிளம்பியபோது குடுத்தா பார் ஒரு முத்தம்!

மறந்துறாதடா...

திரும்பவும் கவிதை கிவிதை எதும் முயற்சி பண்ணலாமா?

லேசான குளிரான பனி. குள்ளக் குளிர் என்கிறாள் ஆண்டாள் திருப்பாவையில். சுகமான பனி. அதிகாலை குளிக்குமுன் அந்தத் தண்ணீர் எப்படி சில்லிட்டுக் கிடக்கும், என கற்பனை எடுக்கும் குளிர். அது குள்ளக் குளிர் என்கிற உள்ளக் குளிர். முதல் குவளை நீர் எடுத்து மேலே ஊற்றிக் கொள்ளுமுன் வரும் தயக்கம். பிருந்தா பற்றிய தயக்கம், அதுவும் அப்படிப் பட்டது தானா? முதல் குவளைத் தண்ணீரை, பரவாயில்லை என்று எடுத்து மேலே கொட்டிக் கொள்ளலாமா?

பிருந்தாவுக்கு ஃபோன்... செய்யலாமா? செய்யலாமா? செய்யலாமா?... என்று உள்ளே எதிரொலி அளபெடை. பெரிய விடுதி. தனி அறை. ஏசியின் குள்ளக் குளிர். வேண்டாம், என்கிறது மனது.

என்னது வேண்டாம். பேச வேண்டும், என்பது வேண்டாம்.

ஹலோ ஈஸ்வரி மேடமா? (எஸ்?) உங்க கணவர் மதுரை போயிருக்கார் தெரியுமா? (நீங்க யாரு?) ரிப்போர்ட்டர் ஸ்ரீதர்.

ஆமாம். அவர் பிருந்தாவைக் காதலிக்கிறார்... என்கிறாள் ஈஸ்வரி.

அறையில் இங்குமங்குமாய் உலவினார்.

அப்பா?... என்று கூப்பிட்டான் நந்தகுமார். ஃப்ரெண்டுக்குப் பரிசு... வாங்கிட்டீங்களா?

ம். வாடிக்கையாளர் சந்திப்பு மாலைதான். காலையிலேயே வந்திறங்கி விட்டிருந்தார். மாலைவரை என்ன செய்வது?

ஆ, நான் வாழ ரொம்ப அலட்டிக் கொள்கிறேன். ஒரு சிறிய சாதாரண சந்திப்பு... எனக்கு இப்போது வயது 45 பிளஸ். ‘அந்த‘ ரெண்டுங் கெட்டான் சிறுவன் அல்ல நான் இப்போது. அவளுக்கும் குழந்தைகள் இருக்கலாம். அவளும் சிறுமி என்கிறதாக நான் மிதக்கிற பாவனை கொண்டாடத் தேவை இல்லை. அது யதார்த்தமும் அல்ல.

அவள் எப்படி எளிமையாக என்னை விசாரித்தாள், என்னைப் பேசச் சொன்னாள். அது முக்கியம். நான் நல்லாருக்கேன். உன் நலம் அறிய அவா. குசலோபரி என்று வீட்டு வைபவப் பத்திரிகையில் போடுவார்கள். அவ்வளவே.

அவள்தான் பேசச் சொன்னாள். எண் தந்தாள். சாதாரண விஷயம் அது. நாகரிகமான விஷயம் அது. ஈயச் சொம்புக்கு முலாம் பூசினாற் போல. எல்லாத்தையும் பளபளன்னு எடுத்துக்கறதா? மைக்ராஸ்கோப் வழியே கொசுவைப் பார்த்து விட்டு பயந்து கொள்வதா?

நீ ஃபோன் அட்றா மாப்ள.

சற்று தயக்கமாய்த்தான், ஆனால் தொலைபேசி நோக்கிப் போகிறார்.

“ஹலோ?”

அதே... அதே குரல்! பிருந்தாவின் குரல். உடல் விதிர்விதிர்த்து அழுகையே வந்திட்டடேய்யா.

கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு பேசுகிறார். “நான்... ராஜகோபால்.”

“உங்களுக்கு யார் வேணும்?”

“ஆர் யூ மிசஸ் பிருந்தா?”

“அவங்க ஆஸ்பத்திரில இருக்காங்க. நீங்க?”

“அவங்ககூட ஸ்கூல்ல படிச்ச ஃப்ரெண்ட். உனக்குத் தெரியாது.”

“தெரியும்” என்றது அந்தப் பெண். “அம்மா உங்களைப் பத்திச் சொல்லி யிருக்காங்க.”

ஆகாவென்றிருந்தது அந்த உரையாடல். யாரோ பட்டத்தை உயரே பறக்க விட்டுச் சுண்டுகிறார்கள்.

”நீ அவ பொண்ணாம்மா?”

“ஆமா அன்க்கிள்.”

“உன் பேர் என்னம்மா?”

“ரா... ஜி-” என்ன குரல். அதே குரல். அம்மாவின் வார்ப்பான குரல்.

நான் ராஜகோபால். அவள் ராஜி.

அம்மா சொல்லியிருக்காங்க...

அடடா. பிருந்தா. உன் வேகத்துககு நான் எம்மாத்திரம். வெறும் பார்வையாளன் மாத்திரம் என என் பாத்திரம். உன் அன்புக்கு நான் தகுதியற்றவன் பிருந்தா. நான் சுகவாசி. காதல் என்பதன் சுகமான பக்கம், அதை மாத்திரமே நான் பார்த்து வந்திருக்கிறேன். கொண்டாடி யிருக்கிறேன். நீ அதுசார்ந்த துக்கங்களையும் சவாலுடன் சுமந்தவள்.

ஆ அவளை உசுப்பிவிட்டவன் நான். பிறகு நான் விலகிக் கொண்டேன். ஆண்கள் கெட்டவர்கள், என்றாள் பிருந்தா. நான் கெட்டவனா? நான் நல்லவன் இல்லை பிருந்தா.

“எங்கேர்ந்து பேசறீங்க அன்க்கிள்,”

சுதாரித்து “இங்கதாம்மா. உங்க ஊர்ல இருந்துதான். ராம் பேலஸ். அறை 112. அப்பா... அவருக்கு இன்னும் சரியாகல்லியா?”

“ரொம்ப மோசமா இருக்காரு அன்க்கிள்...” சொல்லும்போதே ராஜி அழுகிறாள். ஐயோ என் செல்லமே, என அவளைத் தடவிக் கொடுக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது.

“அடாடா. எந்த ஆஸ்பத்திரிம்மா?” என தழுதழுக்கிறார்.

“செயின்ட் மேரிஸ். ஐசியூ.”

“நான் வரேன். உடனே வரேன்...” என்றவர் “பயப்படாதே குழந்தே. உங்ப்பாவுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது. ஐ ப்ரே ஃபார் யூ ஆல்.”

“நான் அங்கதான் அன்க்கிள் கிளம்பிட்டிருக்கேன். வெச்சிறவா?”

தொலைபேசியை வைத்ததும் பெரும் இருள் ஒன்று அவரைக் கவ்வி ஒரு ஆட்டு ஆட்டி பார்வை பொய்த்து திரும்ப கண்ணுக்கு ஒளி மீண்டது. உள் உணர்வின் இந்த வெருட்டலில் ஐயோ, உன்னைப் பார்க்காமல் போகத் தெரிந்தேன், என்கிற பதட்டம். கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டார்.

உடனே வருகிறேன் பிருந்தா. நான் உன் பக்கத்தில் இருக்கிறேன் பிருந்தா.

அதானே? உடனே அந்த மருத்துவமனை ஐசியூ எண்ணை அழைத்துப் பேசினால் என்ன?

“ஹலோ?” அதே குரல். இது ராஜி அல்ல. “நீங்க பேசுவீங்கன்னு தெரியும்” என்கிறாள் பிருந்தா.

“எப்பிடித் தெரியும்?”

“இப்பதான் ராஜி சொன்னா.”

ஆ, என்றிருந்தது. நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டார். “நீங்க வேணாம். நீன்னே கூப்பிடு பிருந்தா.”

“பார்க்கறேன்.”

“உன் கணவருக்கு எப்பிடி இருக்கு?”

“நீங்க... வா ராஜகோபால்!”

“உடனே வரேன்” என்று ஃபோனை வைத்தார்.

**

வெள்ளிதோறும் தொடர்கிறேன்

storysankar@gmail.com

mob 91 97899 87842 / 91 94450 16842   

Thursday, February 18, 2021

 


பறவைப்பாதம்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

குறுந்தொடர் / நன்றி லேடிஸ் ஸ்பெஷல்

பகுதி மூன்று

---

ராஜகோபால் சேஷாத்ரியை எதிர்பார்த்து மனம் படபடக்கக் காத்திருந்தார். மனசில் மப்பும் மந்தாரமுமான மழை மூட்டம். பிருந்தாவைப் பற்றி இவன் நேரில் வந்து சொல்லி யிருக்கலாம். அலுவலகத்தில் அப்படியா, என்கிறாற் போல கேட்டுக் கொண்டும் இருந்திருப்பார். தொலைபேசி உரையாடல், ஓர் கி’றுகிறுப்பு, இன்ப ஹிம்சை தந்துவிட்டது. நேரில் அவன் என் முன்னே இருந்தால் அவனுடனான இளமைக் காலத்தை அசை போட்டிருக்கும் அப்போது.

அதெல்லாம் சும்மா... பனி இல்லாத மார்கழியா, என்கிற மாதிரி பிருந்தா இல்லாத பள்ளி நாட்களா?

சேஷாத்ரி. என் தலையில் குட்டு வைக்கச் சொல்வார் வாத்தியார். என்னைக் குட்டிவிட்டு அவன் அழுவதைப் பார்த்து அவரே ஆச்சர்யப் படுவார். அந்த அழகான அருமையான கிடைத்தற்கரிய நிமிடங்ள் மேல் காலம் மழையும் வறட்சியுமாய் பருவங்கள் புரண்டு படுத்து செடியும் கொடியும் காடும் அடர்ந்து விட்டது.

சாரி நண்பனே. இன்று நீ நேரில் வரும்போது, பிருந்தாவைப் பற்றி அல்ல. நம்மைப் பற்றிப் பேசி கொண்டாடுவோம். உன் நலம், உன் குடும்ப நலம் பற்றி நான் விசாரிப்பேன். உன் பெரியபெண்ணுக்குக் கல்யாணம் ஆகிவிட்டது அல்லவா. அவளைப் பற்றிச் சொல். நம் கல்யாணக் கதை அது பழையது. அதற்கு முந்தைய பழைய கதை... அதைப்பற்றி என்ன?

அ. மனசு எத்தனை கூவி என்ன, உள் கன்றுக்குட்டி கயிற்றைத் தெறித்துவிட்டு பிருந்தாவிடம் போய்ப் போய் நிற்கிறது, கழுத்தைத் தடவிக் கொடுக்க வேறு நீட்டிக் காத்திருந்தது கன்று. வேறு வீட்டுக்கு விலைக்குப் போனாலும் சில மாடுகள் பழைய வீட்டுக்கே வந்து வந்து நிற்கும்.... அதைப்போல!

அட சேஷாத்ரியும் எத்தனை நல்ல மனுசன். பேசிய அந்தக் கொஞ்ச நேரத்திலும் தன் கதை பேசாமல், என் கதையும் கேட்காமல்... என்னிடம், பிருந்தா கதை பேசினான்!

இப்போது எப்படி இருப்பாள் என்று தெரியவில்லை. அந்தக்கால அழகின் மிச்சங்களைத் தேட வேண்டி யிருக்குமா? மிச்சம் இப்போது இருக்குமா? சாயம் பூசாமலே அந்த உதட்டுச் சிவப்பு கிர்றங்கடிக்கும். கடிக்கத் தூண்டும் வெறி வரும். சாந்துப் பொட்டு வைப்பாள். டவுண்பஸ்சில் நிற்கும் பயணிகளுக்கான கைப்பிடி போல் ஜடையை மடித்துக் கட்டியிருப்பாள். அத்தனை நீளக் கூந்தலே இந்நாட்களில் அரிதாகி விட்டது. ஒரு கவிஞன் சொன்னான்... அந்தக் காலப் பெண்களின் கூந்தல் அவிழித்துவிட்டால் தரைவரை வந்து விழும். இந்தக் காலப் பெண்ணுக்கோ அது தரையிலேயே அவிழ்ந்து விழும். சௌரிக் கேஸ்.

ஹா. காலம் எல்லாரையும் மாற்றி விடுகிறது. நானும் மாறி யிருக்கிறேன். நெற்றிக்குமேல் முன்மயிர் பின்வாங்கி யிருக்கிறது. கண்ணாடி போட்டே வாசிக்கிறேன். சட்டென எழுந்தால், முட்டியில் வலி. இருந்தாலும் என்ன, கனவுகளில் தொற்றியபடி ஃபுட்போர்டு பயணிகளாய் வளைய வருகிறோம் நாம் எல்லாரும். எனக்கு உன் முகமோ, இன்றைய பிருந்தாவோ முக்கியம் இல்லை. அவள் எனது கனவுரு. தேவதை. சனியனே, நாயே... என அவள் மருட்சியில் அலறுவது கெக் கெக் என சிரிப்பை வரவழைத்த காலம் அது. இவன் ஆம்பளை. மிடுக்கும் நிமிர்வும் கொண்டவன் என்ற எக்களித்த சிறு மிதப்பு. பெண் முன் ஆணின் பெருமிதம் அது. பெண்ணின் நாணல் வளைசல் ஆண் முன்னால்... அதுவும் இயல்பே. இதில் ஒசத்தி யார், எது இதெல்லாம் கதை. அழகியல் தெரியாமல் ரோஜாவைப் பிய்த்துப் போட்டு ரசிப்பதா?

“ஹல்லோ” என வந்தவரை அடையாளமே முதலில் தெரியவில்லை. இந்த ஐந்து வருடத்தில் முன் வழுக்கை வந்திருந்தது. கண்ணாடி ஃப்ரேமே தங்க நிறமாக மாறியிருந்தது. “நீ மாறவே இல்ல ராஜு” என்று கைநீட்டினார் சேஷாத்ரி. “அதாவது முகஜாடை...” என்று சிரித்தார் ராஜகோபால்.

“பிருந்தாவும் மாறவே இல்லை. அதே முகம். அவளுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை. நான்தான் கண்டுபிடிச்சிப் பேசினேன்.”

“எங்க பார்த்தே?” என்று கேட்டார் சிரிப்புடன்.

“ஆஸ்பத்திரியில்” என்றார் சேஷாத்ரி.

••

உள்நாக்கை யாரோ பிடித்து உள்ளே இழுத்தாற்போல விக்கித்துப் போனார் ராஜகோபால். “ஆஸ்பத்திரியிலா?” என்றார் கலவரத்துடன்.

“அவ வீட்டுக்காரருக்கு ரத்த அழுத்தம் அதிகமாகி சேர்த்திருக்காங்க போல. பயந்துக்காதேடா...” என்று தோளைத் தொட்டார் சேஷாத்ரி.

“லிஃப்ட்டில் பார்த்தேன். அவ ஃபிளாஸ்க்கோட மாடி ஏர்றா. நான் இறங்கி வெளிய வர்றேன்.”

அவரையே பார்த்தார் ராஜகோபால் என்ன சொல்ல என்று தெரியாத சிறு திகைப்பு. ம், என்று தலையாட்டினார். திடுக்கிடத்தான் வேண்டி யிருக்கிறது. நெடுங்காலமாகத் தகவல் தெரியாத நபர்கள் திரும்ப நம் வாழ்க்கையில் வரும்போது நல்ல சேதிகள் அல்லாமல் இப்படிக் கேள்விப்பட்டால் என்ன செய்வது?

“வயசாயிட்டாலே இப்பிடி எதாவது வந்திருதே. ரயில் வரும் முதல் மணி, ரெண்டாவது மணின்றாப் போல...” என்று அவருக்கும் தனக்குமாகவே பேசினார்.

“ரயிலா ஆம்புலன்சா?” என்று சிரித்தார் சேஷாத்ரி.

“திரும்ப பயமுறுத்தறே!”

“சரி. ஒரு ஜோக். ஒரு வீட்டு வாசலில் ஆம்புலன்ஸ் நிக்குது. அதைப் பாத்துட்டு ரெண்டு பேர் பேசிக்கறாங்க. என்ன அந்த வீட்டு வாசல்ல ஆம்புலன்ஸ் நிக்குது?... அதுக்கு அடுத்தவர் சொல்றாரு. அந்த வீட்டுத் தாத்தாவுக்கு ஐம்புலன்சும் அடங்கிட்டதாம்.”

தாள மாட்டாமல் குலுங்கிச் சிரித்தபடியே எழுந்து கொண்டு “வா. சாப்பிடப் போகலாம்...” என்றார் ராஜகோபால்.

சேஷாத்ரி எதும் ஜோக் சொன்னால் அவன் சிரிக்காமல் சொல்லி மற்றவர்களைச் சிரிக்க வைப்பான்.

திருச்சி பெல்லில் உத்தியோகம். டென்டர் அது இதுவென்று ரயிலிலும், அவசரம் என்றால் பஸ்சிலும், யோகமிருந்தால் விமானத்திலும் சென்னை வருவார் சேஷாத்ரி. நேர்ல் சந்திக்க வருவார் வரமாட்டார், என்பதல்ல பிரச்னை. கட்டாயம் சென்னையில் இருந்து ஒருதரம் ஃபோனில் பேசி விடுவார். அருமையான நல்ல குணாம்சம் அது. எனக்கில்லையே, என்று வருத்தப் பட்டார் ராஜகோபால். சென்னை போல அன்றி திருச்சி போன்ற சிறு நகரத்துக்காரன் என்றால் நானும் அப்படி இருந்திருப்பேனோ என்னவோ.

திருச்சிக்கு நாம் போனால் கூட ஒரே சுத்தில் எட்டிப் பிடிக்கலாம் ஃபோனில். அவனே என்னைத் தேடி வந்துவிடுவான். காரில் தானே முன்னெடுத்து தன் வீட்டுக்கு அழைத்துப்போய்... அமர்க்களப் படுத்தி விடுவான். அதெல்லாம் ஒரு அம்சம். எல்லாருக்கும் வாய்க்குமா அந்த குணம்.

அட இங்கியே இப்போதே வெளியூர்த் தொடர்பு வசதியுடன் தொலைபேசி இருக்கத்தான் இருக்கிறது. என் பதவிக்கு, என் வசதிக்கு, நான் பேசினால் யார் கேட்கப் போகிறார்கள். மனம் அன்றாடப் பரபரப்புகளிலேயே தத்தளித்து நண்பர்களைப் புறந்தள்ளி விடுகிறது.

அன்பையும் உறவையும் எதிர்பார்க்கிற அளவு, வாங்கி நெகிழும் அளவு... வழங்கவும் வெளிப்படுத்தவும் பரிமாறவும் செயலூக்கம் இல்லை. சிறு தயக்கம். முன்கால் எடுத்து வைக்கக் கூச்சம். அட சோம்பேறித்தனம். எதுவோ ஒன்று தடையாகவே இருக்கிறதே.

பிருந்தா. அவளைப் பற்றிய சேதி கேட்ட கணம், உடனே சேஷாத்ரியைப் பார்க்க வரச்சொல்லி உரிமை கொண்டாடி விட்டது மனது! புன்னகை செய்து கொண்டார். மறக்காமல் மதுரையில் அவள் தொலைபேசியை வாங்கி வைத்துக் கொள்ள மனம் பரபரத்துக் கொண்டிருந்தது. அட சுயநலப் பிசாசே!

ஹோட்டலில் குளிர்சாதன அறையில் மணி பார்த்தபடியே ஆனால் உற்சாகமான பேச்சுடன் சேஷாத்ரி சாப்பிடுகிறார்.

சேஷாத்ரியிடம் ஒரு விசேஷம். உலகம் சார்ந்த அவரது பார்வை கூர்மையானது. மதிப்பீடுகளின் வேக வீச்சுடன் சற்று சோகம் உள்ளடக்கி அதையே அமெரிக்கையான நகைச்சுவை போல் பேசுவார் அவர்.

“நம்ம தமிழய்யா இளங்கோவை ஒருநாள் பார்த்தேன் ராஜகோபால். அவரது கடைசிப் பையன் சரியா வேலை கிடைக்காமல் தத்தளிக்கறாப்ல இருக்கு. மனனப்பாடம் சரியா ஒப்பிக்கலைன்னா தலைல குட்டச் சொல்லுவார்லியா? உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா? மலையாளத்துல ஒரு பழமொழி சொல்லுவாங்களே. செத்தது நீயா உன் தம்பியான்னு கேட்டானாம். அண்ணன் தம்பி ரெண்டு பேரும் ஒண்ணுபோல இருந்தா என்ன பண்றது? அதுமாதிரி. இவர் பேர் இளங்கோ, நாம அவருக்கு சேரன் செங்குட்டுவன்னு பேர் வெச்சோம் இல்லியா?” என்று சிரிக்கிறார்.

“ம்” என்று தலையாட்டுறார். சாப்பிடுகிற வேகத்தில் வார்த்தைகளை வீசுகிறார். அது அந்த வேலையின் தன்மை. போய் அமர்ந்து எந்த வேலையானாலும் கையோடு முடித்துகொண்டு வருகிற சாமர்த்தியம். தளராத தன்னம்பிக்கை. குரல் எடுப்பு. இருந்த சூழலையே கலகலப்பாக்கி விடுகிற ஜால வித்தை.

“பையனுக்கு எதாவது வேலை கேட்டார். சரியாப் படிக்கலை போலருக்கு. ஏன் சார் எங்களை நாலு குட்டு குட்டினா, அவனை ரெண்டாவது குட்டியிருக்கலாமேன்னேன். சட்னு கண் கலங்கிட்டாரு. அடடா நீ இன்னும் குட்டைத்தான் ஞாபகம் வெச்சிருக்கியான்னாரு. இல்லய்யா இல்லய்யா. மனனப் பாடம், அதெல்லா இன்னும் ஞாபகம் இருக்கு. தண்டலை மயில்களாட தாமரை விளக்கம் தாங்க... கம்பராமாயணம். அதெல்லாம் மறக்குமா ஐயான்னேன்.”

“அவரால தானடா உனக்கு கவிதை எழுதற ஆர்வமே வந்தது?...”

“மொட்டைக்கவிதை...” என சிரித்தார் சேஷாத்ரி. “அதை வளத்துக்கவே இல்லை. பயத்தோட அதை அப்ப விட்டது...”

“உலகத்தில் காதல்னு ஒண்ணு இல்லைன்னா கவிதைன்றது இல்லையோ?” என்றார் ராஜகோபால்.

“காதல் இல்லைன்னா கவிதை இருந்திருக்கும். காதல் தர்ற பயத்தில் கவிதை செத்துருது, எனக்குப் போல...” என்று சிரிக்கிறார் சேஷாத்ரி.

மனம் எப்படியோ இழப்புகளையே அளைந்து அளைந்து வலம் வருகிறது. மொட்டை மாடி தானியத்தைக் காய வைத்தபடி பரசிப் பரசி நடக்கிறாற் போல. சுவையான காபிதான். அடிநாக்கில் தங்குவது கசப்பு தானே?

“குண்டடிச்சிட்டாளா?” என்றார் ரசத்தை சோற்றில் ஊற்றியபடியே.

“யாரு? டேய் பிருந்தாவா?” என்று புன்னகை செய்தார் சேஷாத்ரி. “நான் தமிழய்யா பத்திப் பேசிட்டிருக்கேன்...” என்றார்.

“என்னைப் பார்த்ததுமே முதல்ல உன்னைப் பத்திதான் விசாரிச்சா.”

“நாம ரெண்டு பேரும் நல்ல ஃப்ரெண்டு. இப்பவும் தொடர்பில் இருப்போம்னு அவ எதிர்பார்த்திருக்கா...” என்றார் ராஜகோபால்.

சேஷாத்ரி தன் உலகத்திலே இருந்தார் மேகம் கலையாமல். “அவரைப் பாத்து ரொம்ப நாளாச்சி. முடிஞ்சா அவரைப் பேசச் சொல்லுங்களேன்னு அலைபேசி எண் குடுத்தா...” என்றபடியே பாதி சாப்பாட்டில் தன் பேன்ட் பாக்கெட்டுக்குள் கை விட்டார்.

“முதல்ல சாப்பிடுறா...” என்றார் ராஜகோபால் நெகிழ்ச்சியுடன். அந்தக் காகிதம்... அது அவளையே பார்க்கிறாப் போல அல்லவா?

குண்டடிச்சிட்டாளா, என்று கேள்விக்கு சேஷாத்ரி பதில் சொல்லவில்லை!... என நினைவு வந்தது.

“இல்ல இருக்கட்டும். நீ சாப்பாட்டையும் கவனிக்க மாட்டேங்கற. என் பேச்சும் உனக்கு சுவாரஸ்யப் படல்ல...” என்று சிரித்தார் சேஷாத்ரி.

வெறும் காகிதம். அதில், அவள் கையெழுத்தில்... ஓர் எண். என்றாலும் என்ன, அதை அத்தனை பரவசத்துடன் வாங்கிக் கொண்டார்.

“இனியாவது நார்மலா பேசுவியாடா?”

“முன்னைவிட இப்போ...” என்று சொல்லவந்தவரைக் கையமர்த்தி “சரி சரி” என்கிறார் சேஷாத்ரி. வயது பின்னோக்கிப் பாயாத ஆட்கள் உண்டா உலகத்தில்?

••

மனசெனும் உறங்காக் கடல். பிருந்தா பற்றி இனி எதுவும் அவனிடம் கேட்கக் கூடாது, என்றிருந்தது. அத்தனை சங்கிலியும் மீறி மன நாய் தாவியது. தெருவில் நாயைக் கூட்டிக்கொண்டு நடைப்பயிற்சி செய்கிறவர்வகள்... பெரும்பாலும் அவர்களைத்தான் நாய்கள் இழுத்துச் செல்லும். ஐயோ இவர் இப்போது விழுத்தாட்டப் படுவார், என்று நமக்குத் பதட்டமாய் இருக்கும்.

பிருந்தாவின் நினைவுகள் என்னை விழுத்தாட்டி விடுமா?

அவளோடு இப்போது, இத்தனை நாட்களுக்குப் பிறகு பேசுதல்... சரியா?... என ஓர் உள் குரல் திடீரென்று கிளம்பியது. மொட்டைமாடியில் உலவிக் கொண்டிருந்தார். அலுவலக வேலைக்கும் அலுப்புக்கும் நடுவே அல்லாடி வீடு வந்தவுடன், சாப்பிட... அக்கடான்னு படுக்க என இயங்கும் மனம். இவளும் குழந்தைகளும் தொலைக்காட்சி பார்ப்பார்கள். எந்தச் சானல் பார்ப்பது என சிறு யுத்தம் நிகழும். அவர் மாடிக்குப் போவார். கால் மணி அரை மணியில் இறங்கி வந்து உறங்கப் போய்விடுவார்.

இது புதுக்கேள்வி. இப்படியொரு கேள்வி திடீரென்று உள்ளே யிருந்து முளைக்கும் என எதிர்பார்க்கவில்லை. நடந்துகொண்டிருந்தவர் சட்டென நிற்கிறாப் போல, திகைப்பாகி விட்டது.

ம். இவன் என் அலைபேசி எண்ணைத் தந்திருக்கலாம்... என்று யோசனை வந்தது. டேய் விட்டா ‘அவளையே தூக்கி பாக்கெட்ல போட்டு இவன் எடுத்து வந்திருக்க்லாம்னு சொல்வே போலுக்கே!

பெரிய சிந்தனை என்று ஒன்றும் இல்லை. உண்மையில் அவர் மனதை அலைய விடாமல் அடக்க முயன்றார். அலையெழும்ப அனுமதிக்காமல் இருக்க முயன்றார். சிறு மூச்சுப் பயிற்சி என்ற அளவிலேயே இங்குமங்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தார்.

ஏனோ யோசனைகளை நீளவிட திடீரென்று பயப்பட்டாற் போல.

“இன்னும் தூங்கலியா நீங்க?” என்றபடியே மாடியேறி வந்தாள் ஈஸ்வரி. மேலே ஏறி வர அவள் சிரமப்பட்டாள். மூட்டுகளை தாஜா பண்ணி மூச்சு வாங்கி அவள் திண்டாடியபடியே பேசினாள்.

“தூக்கம் வரல.”

“என்னாச்சி?” என்று கிட்டே வந்தாள் கவலையுடன். அவர் கன்னத்தை அழுத்தி “என்னாச்சி?” என்றாள்.

“ஒண்ணில்ல. பள்ளிக்கூட ஞாபகங்கள். சேஷாத்ரி இல்ல? ட்ரிச்சி பெல். அவன் வந்திருந்தான்.”

“பிருந்தாவைப் பற்றிப் பேசினானாக்கும்?” என்று அசிரத்தையாய்க் கொட்டாவி விட்டாள். தூக்கிவாரிப் போட்டது. எத்தனை சுலபமாய் என்னை அடையாளங் கண்டுகொள்கிறாள், என்று பிரமித்தார். அப்படியே அவளை வாரியணைத்துக்கொண்டு நெற்றியில் முத்தம் இட்டார். “மதுரைல இருக்கா போல. ஃபோன் நம்பர் தந்தான் சேஷாத்ரி.”

“அப்ப இன்னிக்கு தூங்கப் போறதில்ல. நான்போய்ப் படுக்கறேன்...”

“உன்னையும் தூங்க விடப் போறதில்லை. ஐ நீட் யூ...” என்றார்.

ஈஸ்வரி சிரித்தபடி “பசங்க இன்னும் தூங்கல” என்கிறாள்.

••

அந்த வயதில் உணர்வுகள் சட்டுச் சட்டென்று நிறம் மாறுகின்றன. எதோவொரு வேகத்தில் கவிதை எனக் கிறுக்கியதும், அதை பிருந்தாவிடம் நீட்டியதும், திகைத்துப் போனாள் அவள். அழுகை வந்தது.

சிகெரெட் உரையில் - ஸ்டாசூடரி வார்னிங். புகை பிடிப்பது உடல் நலத்துக்குத் தீங்கானது, என அச்சிடுவது போல, காதல் கடிதத்திலும் அச்சிடச் சொல்லும் சமூகம் இது. ஆத்திரம் சாத்திரம் பார்க்கவில்லை.

“என்ன இது?”

“லெட்டர்.”

“போஸ்ட் பண்ணணுமா?”

அவன் அவளைப் பார்த்தான். “உனக்குதான் பிருந்தா.”

“எனக்கா?”

“ம்” என்னும்போது லேசாய் கன்னப் பகுதிகள் இழுத்துக் கொண்டாற் போலிருந்தது. “கவிதை எழுதுன்னியே...”

“அதுக்கு?” என்னுமுன் அவளுக்கு அழுகை வந்துவிட்டது. சட்டென அவன் எதிர்பாராமல் அவள் கண் சிவந்தது. கொந்தளித்தாற் போல நேரே தலைமையாசிரியர் அறைக்கு ஓடினாள். அவன் என்ன நடக்கிறது என உணருமுன் அவர்முன் போய் மூச்சிறைக்க நின்றாள் பிருந்தா.

தலைமையாசரியர், பிருந்தாவின் அப்பா, இவன் அப்பா.... என்று விஷயம் அலை அலையாய்ப் பெருகுகிறது. அடுத்தநாள் பள்ளி கழிவறை சுவரில் யாரோ அவனையும் பிருந்தாவையும் பற்றி கெட்ட வசனம் எழுதியிருந்தார்கள். கெட்ட விஷயங்களுக்கு என்று தனி நோட்டிஸ் போர்டு அது.

சட்டென உப்பு பெறாத விஷயம் உயிர் பெற்றது. வைக்கோல் படப்பில் தீ, என்கிறாற் போல.

அப்பா அவனை அதுவரை பெல்ட்டால் அடித்ததே இல்லை. அடித்துவிட்டு அவர் அழுதார். திகைப்பாய் இருந்தது. சேஷாத்ரி மாத்திரம் கூட இருந்தான். “இன்னும் இவன் என்னென்ன பண்ணினான்? உனக்கு எதுவும் தெரியாம இருக்காதே?” என்று அவனிடம் கேட்டார் அப்பா. நண்பர்கள் விலகிப் போனார்கள். உலகமே மாறிப் போயிற்று. வகுப்பில் அவன் பெஞ்சில் கூட உட்கார்ந்திருந்தவர்கள் விலகிக் கொண்டார்கள். அவன் கூட நட்பு பாராட்டுவது தடை செய்யப்பட்டது. அவன் கெட்டவன்.

கிரகண இருள். அக்கா பார்த்தாளே ஒரு பார்வை...

பைத்தியம் பிடித்தாற் போல கழிந்த நாட்கள்.

தமிழ் விடைத்தாள் தரும்போது ஆசிரியரின் கிண்டல். மற்ற பையன்கள் ஹோவென்று சிரித்தார்கள்.

முதலில் சேஷாத்ரியின் மொட்டைக் கடிதம் வந்திருந்தது. இப்போது இவன்... என அவள் கொதிப்பேறிப் போயிருந்தாள். சட்டென விஷயம் பெரிதாகி விட்டிருந்தது.

இதையே ராஜகோபால் அவளை நேரில் பார்த்து “நான் உன்னை லவ் பண்றேன்டி...” என்றிருந்தால் ஒருவேளை அவள் “போடா லூசு” என விட்டிருப்பாள்.

பிருந்தா வசிக்கும் தெருப் பக்கம் போவதை அவன் தவிர்த்தான். ஒருநாள் அவன் எதிர்பாராமல் அவள் எதிரே வந்தாள். அவனுக்கு என்ன செய்ய என்று தெரியவில்லை. தலையைக் குனிந்து கொண்டான். “சாரி” என்றாள் அவள் துணிச்சலாய்.

“போடி” என்றான் ஆத்திரமாய். “எனக்கு வர்ற ஆத்திரத்துக்கு...”

“வேணா என்னை ரெண்டு அடி அடிச்சிருடா...”

அதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் தாண்டிப்போனான் அவன். செய்யிறதெல்லாம் செஞ்சாச்சி. இப்ப சாரி பூரின்னுக்கிட்டு.

வகுப்பில் பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது தற்செயலாக பெண்கள் பக்கம் பார்த்தான். பிருந்தா அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனுக்கானால் ஆத்திரமான ஆத்திரம். அவன் கண்கள் ஜிவ்வென்று சிவந்து விட்டன. அதைப் பார்த்து அழுகை வந்தது அவளுக்கு.

என்னத்தையாவது குண்டக்க மண்டக்க பண்ணிற வேண்டியது. அப்பறம் பொம்பளைங்களுக்கு அழுகை ஒரு சௌகர்யம்.

தானறியாமல் மொட்டைமாடியில் இங்கும் அங்குமான நடை. யாரையோ அடிக்கப் போகிறாற் போல. நிழல்களுக்கு இவ்வளவு உக்கிரமா? ராஜகோபால் உணர்வுகளால் இயக்கப் பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“என்ன இது?”

“லெட்டர்...” என்றாள் பிருந்தா.

“போஸ்ட் பண்ணணுமா?”

“லெட்டர் உனகுத்தான்டா.”

“இதை இப்பவே கொண்டுபோயி ஹெச் எம் கிட்ட குடுக்கறேன்.”

“செய்யி. சந்தோஷம்” என்றாள் பிருந்தா.

அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“நேராப் போயித் திரும்பினா ரெண்டாவது அறை...”

“என்னது?”

“ஹெச் எம்.”

அவளையே பார்த்தான். பெருமூச்சு விட்டான்.

“பொம்பளைங்க கெட்டவங்க.”

“நான் நல்லவள்.”

“நீ பொண்ணு இல்லியா?”

“போதும். தாங்க முடியல. எனக்கு மூச்சு முட்டறதுடா...” என்று  நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

“நீ கெட்டவன் இல்ல. ஆனால் முட்டாள்...” என்றாள். சிரித்தாள்.

அவனுக்கும் சிரிப்பு வந்தது. சீ என்ன கேடு கெட்ட தனம். இவளோடு சேர்ந்து சிரிப்பதாவது.

“சாரி” என்றாள்.

அப்போது ஒரு அரசியல்வாதியின் வாசகம் ரொம்ப பிரபலம். அதையே சொன்னான் சற்று விரைப்புடன்.

“ஐம் நாட் எ லாரி ட்டு கேரி யுவர் சாரி....”

“அவர் சொன்ன இன்னொரு வாக்கியம் தெரியுமாடா உனக்கு?”

அவன் பதில் சொல்லவில்லை. அவனுக்குத் தெரியாது.

“பிகாஸ் சேர்ந்தாப் போல மூணு தடவை சேர்ந்து வர்றாப்ல ஒரு வாக்கியம். நோ சென்ட்டன்ஸ் வில் என்ட் வித் பிகாஸ் பிகாஸ் பிகாஸ் இஸ் எ கன்ஜங்ஷன்.”

புதுசா இருக்கே, என நினைத்துக் கொண்டான். நெப்போலியன் சொன்னது உனக்குத் தெரியுமாடி, என கேட்க நினைத்து... சட்டென அந்தக் கடிதத்தைச் சுருட்டி அவள் முகத்தில் எறிந்தான்.

“போ. போயி நீயே ஹெச் எம் கிட்ட குடு...” என்றான்.

“அவருக்குக் கல்யாணம் ஆயிட்டதே...” என புன்னகைத்தாள். சட்டென அவன் சிரித்து விடுவான் என அவள் எதிர்பார்த்தாள். “ஐயோ என்னை விட்டுறேன்” என குலுங்கிக் குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தான் அவன். பதறிப் போனாள். “என்னடா...” என அவன் பக்கம் குனிந்தாள் அவன் தோளைத் தொட்டபடியே.

சட்டென விலகித் துள்ளினான். “போ. போயிரு. என்னை நிம்மதியா விடு. இனியாவது நான் நிம்மதியா இருக்கேன்...”

திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டே போனாள்.

அதையும் அந்த யாரோ பார்த்திருக்க வேண்டும்.

மறுநாள் பள்ளிக் கழிவறை சிறப்பு அறிவிப்புப் பலகையில் செய்தி. ராஜகோபால் பிருந்தா ஜல்சா!

மொட்டை மாடியில் சட்டென நடை நின்றது. ராஜகோபால் அழ ஆரம்பித்தார். இன்று இரவு தூங்க முடியுமா தெரியவில்லை. மன எரிமலை விழித்துக் கொண்டாற் போலிருந்தது.

இப்போது பிருந்தாவின் முறை. அடித்தது அவள் தந்தை.

“ஐம் சாரி சாரி...” என்று குலுங்குகிறார் ராஜகோபால் மனம் விட்டு. இங்கே இப்போது இத்தனை வருடம் கழித்து அந்த அறைகள்... அவள் வாங்கிய அறைகள்... அவருக்கு வலிக்கின்றன.

மனதில் சேஷாத்ரியின் குரல். உன் பிருந்தாவைப் பார்த்தேன்டா. அன்னிக்கு உன்னை வாத்தியார் கிட்ட மாட்டிவிட்டதுக்கு வருத்தப் பட்டா, இப்ப... இத்தனைநாள் கழிச்சி...

இப்ப... இத்தனைநாள் கழிச்சி... நான் அவளை நினைத்து அழவில்லையா? அதுபோல!

ஹா. இளமையின் அசட்டு வீம்புகளில் எத்தனை இழந்திருக்கிறேன். உன்னையே இழந்திருக்கிறேன் பிருந்தா.

ஒரு விலுக். ரெட்டைச் சடையைப் பின்தள்ளி பிருந்தா பேசுகிறாள். “நான் கெட்டவள்...” இல்லை, என்று தலையாட்டி மறுக்கிறார். பிறகு சிரிக்கிறார். “நாம ரெண்டு பேருமே கெட்டவர்கள்!”

உன்னைப் பார்க்கணும் பிருந்தா.

நானும்.

ஒருவிநாடி நிற்கிறார். எதற்கோ மேலே பார்க்கிறார். யானையின் அடிவயிற்றைப் பார்க்கிறாற் போல இருந்தது. இருளாய்க் கிடந்தது வானம்.

“சாரி” என்றார் பிருந்தாவை வழிமறித்து.

“இத ஹாஃப் சாரி” என்கிறாள் பிருந்தா.

சிரித்தான். அவளும் சிரித்தாள். பிறகு கேட்டாள். “ஜல்சான்னா என்னடா?”

“தெர்ல.... அப்டிதான் கெட்ட புக்ல வரும்.”

“டேய். அதெல்லாம் படிச்சிருக்கியா?”

“வேணுமா?” என்றான். “ச்சீ” என்றாள். சிரித்தார்கள்.

“நான் நல்லவன்.”

“எங்கப்பாவும் உங்கப்பாவும் கெட்டவங்க” என்றாள் பிருந்தா.

“ஏ அப்பா” என்றான் இரண்டு கையும் விரித்து. “உலகமே கெட்டது.”

“நாளைய தலைப்புச் செய்திகளில் சந்திப்போம்” என்றாள் பிருந்தா.

---

வெள்ளிதோறும் தொடர்கிறேன்

storysankar@gmail.com

mob 91 97899 87842 / 91 94450 16842