Thursday, March 4, 2021

 கு று ந் தொ ட ர்

 

பறவைப்பாதம்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

இறுதிப் பகுதி

சிற்றமைதி நிலவும் மருத்துவ வளாகம். எல்லாரும் பைநிறைய சில்லறை போல கனமான சொற்களுடன் ஆனால் மௌனமாக நடமாடுகிறார்கள். ஐசியூ என வழி கேட்கவே மனம் படபடத்தது. வியர்வை முத்துக்கள் குளித்தன. ரத்தத்தில் குளிர். படபடப்பாய் உணர்ந்தார். அட ஆம்பளையே. நீ அவளுக்கு தைரியம் சொல்ல வேண்டாமா?

முடியுமா?

பெண்களை ஆண்கள் அடக்கி யாள்கிறதான பாவனை எல்லாம் சும்மா. துயர கணங்களில் பெண்களே ஆண்ளை வழி நடத்துகிறார்கள். அவர் பின்சீட்டில், வாகனத்தில் அமர்கிற மனைவி. ஆனால் அலுவலகத்து நெருக்கடி, அல்லது எதிர்பாராமல் திகைத்துப் போகிற தருணங்களில், அவர் அவள் மடிக்குழந்தை. துக்கம் பெண்களுக்குப் புதிது அல்ல என்பது போல, அக்கணங்ளில் அவர்கள் பலங்கொண்டு விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார்கள். புடம் போட்டாற் போல பொலிகிறார்கள்.

கவனித்துப் பார்த்தால், கணவன் இல்லாமல் இவர்கள் சமாளித்துக் கொள்கிறதாகத் தான் தெரிகிறது. தங்களையும் கவனித்துக் கொண்டு பிள்ளைகளையும் வளர்த்து ஆளாக்கிக் காட்டுகிறார்கள் பெண்கள்... என ஆயிரம் பேரை உதாரணம் காட்ட முடிகிறது.

ஆனால் மனைவியை நேசிக்கிற கணவர்கள் அவளது இழப்பினால் வீழ்ந்து படுகிறார்கள். பெண்டாட்டி போய்ச் சேர்ந்து விட்டால் பிள்ளைகளை வளர்க்க என்று சாக்கு சொல்லி அவசர அவசரமாக, வேறொரு பெண் வேண்டியிருக்கிறது ஆண்களுக்கு. அவர்களின் தைரிய லெட்சணம் இதுதான். பிறகு அந்த இரண்டாம் தாரம் முதல் தாரத்துப் பிள்ளைகளைப் படுத்துகிற பாடு தனிக்கதை. இவனுக்கு அதுபற்றி தட்டிக்கேட்கக் கூட முடியாது.

மனசில் குழப்பமான நினைவுகளின் மங்கல் வெளிச்சம். லிஃப்ட் தவிர்த்து மாடியேறிப் போகிறேன். லேசான மூச்சிறைப்பு. இப்படி லிஃப்ட்டில் தான் சேஷாத்ரி பிருந்தாவைச் சந்தித்திருக்கிறான்.

முதலில் அவன் காதல் கடிதம் கொடுத்த வேகம் என்ன. பின் மின்சாரத்தைத் தொட்டாற் போல விலகி கையை உதறிய அவசரம் என்ன? அவள் இதில் கலங்கி, பின் தெளிந்தாள். ஆம். தெளிந்தே விட்டாள். எதுபற்றியும் சுருக்காக அவளுக்கு முடிவுகள் எடுக்க அப்பவே முடிந்திருக்கிறது. அதை இப்போதுதான் நான் உணர்கிறேன்.

இப்போதும் அந்த முடிவெடுக்கிற வேகம்... விவேகம் என்னிடம் இல்லை.

பிருந்தா பெண்மையின் எழுச்சி நாயகி, என்று நினைத்தபடியே சிறிது நின்று மூச்சிரைத்து சமாளித்து மாடியேறினார். லிஃப்டில் ஏறி யிருக்கலாம். எப்போதும் போலான தேவையற்ற வீம்பு. அதுதான் என் பிரச்னை.

ஐசியூ - என கதவில் பார்க்கவே திக்கென்றது. அவரும் ஒருமுறை ஐசியூ வரை போய் வந்தவர்தான். முகத்தைக் கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொள்கிறார். வெளியே காத்திருக்கும் கலவர முகங்கள். அவர்களின் உலகம் நின்றுபோய் விட்டிருக்கிறது. உள் நோயாளி வெளியே வரும்போதுதான் இவர்கள் மீண்டும் வேறு இயக்கம் கொள்ள முடியும்.

ஆஸ்பத்திரியில் டெட்டால், சானிடைசர் மற்றும் துயரங்களின் நெடி.

என்னைப் பார்த்தவுடன் அழுதுவிடாதே பிருந்தா. இப்பவே எனக்கு கால்களில் சிறு சோர்வு. நடுக்கம். எங்காவது உட்கார முடிந்தால் நல்லது. வயது அல்ல காரணம். பயம். என்ன பயம்? எதற்கு பயம்? சாவு என்ற சொல்லே அதன் எதிர்பார்ப்பே பயமுறுத்துகிறது. நம் காதில் விழ வேண்டாத சொல்லாக இருக்கிறது அது. இரு. அவசரப்படாதே. சாவு. என்ற சொல் இங்கே ஏன் தேவை?

உள்ளே இருப்பவர்களின் மரணச் செய்திக்காக இவர்கள் எல்லாரும் காத்திருக்கிறார்களா என்ன?

பயம். அதன் கிளையாட்டல்கள். கிளைவிரி கோலம்.

நான் நந்தகுமாரின் அப்பா. பிரயோசனம் என்ன? பிருந்தா நான் உன்... ஈஸ்வரியின் சந்நிதிக் கதவம். அவ்வளவே.

கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார். வரிசையாய்ப் படுக்கைகள். ஹாவென வாய்பிளக்க உடல்பொங்க மூச்சிறைத்தபடி இளைக்கும் எலும்பு உடல்கள். தனித் தனி கேபின் போன்ற மறைப்புகள். இதில் பிருந்தாவின் கணவர்... ராமமூர்த்தி யார்?

மனசை ஈரத்துணி உதறினாற் போல தேற்றிக்கொள்ள முயன்றார். எப்படி அழைப்பது. அந்தக் கண்ணாடியில் லேசாகச் சுண்டுவோமா? யாராவது உள்ளே யிருந்து அவரைப் பார்த்தால் நல்லது. நர்ஸ் மாதிரி யாராவது வெளியே வந்தால் நல்லது. அந்த பிருந்தாவே... பார்க்க மாட்டாளா உள்ளே யிருந்து?

“ஆர் யூ மிஸ்டர் ராஜகோபால்?” என முதுகில் குரல். அது ராஜி, பிருந்தாவின் பெண் என உடனே... திரும்புமுன்னரே அடையாளம் தெரிந்து விட்டது. ஆகா என்று அவளைப் பார்க்கத் திரும்பினார். என்ன பளீரென்ற முகம். நல்லமைதி. பொறுமை. எளிய புன்னகை. “வாங்க அன்க்கிள்.” சட்டென அந்தக் குளுமையான கைகளைப் பற்றிக் கொள்கிறார். ஒரு ஸ்பரிசப் பரிமாற்றம். இதுவும் மனசில் பத்திரமாய் இருக்கும்.

“நான் அம்மாவை அனுப்பறேன்...” உடனே அதை ஏற்றுக் கொள்கிறார். கையைக் கட்டிக்கொண்டு வாயிற் சேவகன் போல காத்திருக்கிறார். அம்மாபோலவே அச்சசலாய்க் குரல். உடல் அசைவுகள். இப்படிக்கூட வாய்க்குமா? சம்பந்தம் இல்லாமல் அவருக்கு வசந்த் செந்திலின் ஒரு ஹைகூ நினைவு வந்தது.

இழவு வீட்டின்

ஒப்பாரி எடுப்பில்

இறந்தவளின் குரல்

ச். சாவு நினைவு இப்போது வந்திருக்க வேண்டாமாய் இருந்தது.

அடாடா. இப்படி நினைவுகள் கன்றுக்குட்டியாய் வந்து வந்து முட்டுகிறதே.

“ராஜு?” என்று ஒரு குரல் சாட்டை மறுபடியும் அவரைத் துள்ளச் செய்தது. ஆ கண்டேன் பிருந்தாவை. ஐயமும் பண்டுள துயரும் இனி துரத்தி... என்று அனுமன் காதில் சொல்கிறாப்போல மயக்கம். இது என்ன தருணம், சந்தோஷமும் துக்கமுமான தருணமாக... இதை நான் எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும், என்றே திகைக்கிறது.

“அடேடே... ராஜு, நீ மாறவே இல்லை ராஜு...” என்று ஒரு கைக்குட்டையில் கையைத் துடைத்தபடியே வெளியே வந்தாள் பிருந்தா. சிகெரெட் கையைச் சுட்ட மாதிரி விர்ர்ரென்றது அந்தக் கணம். சற்று தடுமாறித்தான் போனார். எவ்வளவு எதிர்பார்த்திருந்தார் இந்தக் கணத்தை. ஆனால் முற்றிலும் வேறு இடத்தில்... இது நிகழ்கிறது.

அணைத்துக்கொள்ள கைநீட்டிய நபரிடம் போய்ச் சரண் அடையாமல் சற்றே வெட்கத்துடன் நிற்கிற குழந்தையாகிப் போனார்.

“எப்படி இருக்கே பிருந்தா?”

“அதான் பாக்கறியே. நீ சொல்லு. நான் எப்பிடி இருக்கேன்?” என்றவள் “வா. வெளியே போகலாம்...” என முன்னே நடந்தாள். மிகப் பெரும் துயரப் பெருங்கடலான அந்த இடத்தில் நமது நல விசாரிப்புகள் அபத்தமாக அவளுக்குப் பட்டிருக்கலாம். அவருக்கும் அந்தச் சூழலை விலகி வெளியே நடப்பது ஆசுவாசமாய் இருந்தது.

வெளியே வர என்று சிறிது முகங் கழுவி யிருந்தாற் போல இருந்தது. மிகைப்படாத பௌடர் பூச்சு. பெண்கள் எப்பவுமே மேக்அப் செய்யத் தயாராய் இருக்கிறார்கள். அது ஒரு பழக்கம். காதோர நாணல்களின் சிறு நரை. இயற்கை செய்த வெள்ளி ஒப்பனை. சேஷாத்ரி சொன்னாப் போல சிறிது சதை போட்டிருந்தாள். பூசினாப் போல என்று சொல்வார்கள்.

இருந்தாலும் அந்தக் குரல், அந்த உற்சாகம், அந்த ஆளுமை... அவள்முன் நான் விசுவாசமான நாயாய் வாலாட்டி நிற்கிறேன். ஆண் என்பவன் தேர். பெண்ணால் அவன் இழுத்துச் செல்லப் படுகிறான்... என வேடிக்கையாய் நினைத்துக் கொள்கிறார். திடீரென ஒரு வேகம். இன்றைக்கு நான் எஜமானன் ஆவேன். ஒரு வேடிக்கையான சவால் போல அவர் நினைத்துக் கொண்டார்.

நோயாளியின் சொந்தக்காரர்கள் காத்திருக்க என்று ஒரு கூடம். அங்கே டிவி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. யாரோ கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரன் நூறை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தான் போல. கூடமே பரபரத்து கிடந்தது. இந்நேரம் பேஷன்ட் யாரும் செத்து உள்ளே யிருந்து செய்தி வரக்கூடாது, என்று நினைத்துக் கொண்டே தாண்டிப் போனார்.

“அப்றம் என்ன? பேசச் சொன்னா பேசறதில்லையா?” என்று பின்னே பார்க்காமல் பேசியபடியே படியிறங்கிக் கொண்டிருந்தாள் பிருந்தா. புடவை சற்று நெகிழ்ந்தவாக்கில் இடுப்பு காட்டியது. டன்லப் இடுப்பு. ஒரு கிள்ளு கிள்ளலாமா?

“நேரா சர்ப்ரைசாப் போயி நிக்கணும்னு ஒரு இது...” என்றார் உற்சாகமாய். மனசு சட்டென்று ஒரு விஷயத்தைக் குறித்துக் கொண்டது. இவள் தன் கணவன் பற்றிய விஷயங்களைப் பேச விரும்பவில்லை. அவருக்கும் இது வேண்டி யிருந்தது. அவள் யார்? அவருடைய... அவனுடைய பிருந்தா. இப்போது அவள் பிருந்தா ஸ்கொயரா ஆயிட்டா. அதைப் பத்தி என்ன? அவர் அவளை அவளுடைய பிருந்தாவாகத்தானே பார்க்க நினைத்தார். அப்படி வாய்ப்புகள் இந்த சந்திப்பில் கிடைக்காது என நினைத்திருந்தார். ஆனால்... எதிர்பாராமல்... அவளே அந்த வாய்ப்பை வழங்குகிறாள்!

நாட்களாக, வாரங்ளாக உயிருக்குப் போராடும் கணவர். நாளுக்கு நாள் அவர் உடல் மேலும் நலிவடைந்து வருவதை கண்ணில் பார்க்கிறாள் பிருந்தா. வேளை தவறாமல் மருந்தும் சோதனைகளும் மருத்துவர் மேற்பார்வையில் உணவும் உடைமாற்றலும்... உணவுக்காக அல்லாமல், காற்றைக் குடிக்கிற ஆவேசத்தில் வாயைத் திறந்து ஹா ஹா என மூச்சு வாங்குகிறார் அவர். மயக்கமான உறக்கத்த்தில் இருக்கிறவர், எப்பவாவது அசைவு தந்தால், அவர் கண் விழித்தால், சட்டென எழுந்து அவர் அருகில் போய் என்ன, என விசாரிக்க, மருத்துவர் எதுவும் சொல்ல விரும்பினால் கேட்டுக் கொள்ள என தயாராய், எப்போதும் தயாராய் சுய அலுப்பு மறந்து அவள் காத்திருக்கிறாள். எதிர்பார்ப்பது அல்ல, எதிர்பாராததை எதிர்பார்த்து அவள் காத்திருக்கிறாள். எதுவும் நிகழலாம். எந்த நொடியிலும் நிகழலாம். நிகழட்டும். காலத்தின் முன் குனிந்து அதன் அரிவாள் வெட்டுக்குத் தலைநீட்டி அவள் காத்திருக்கிறாள். அல்லது பூமாலை விழ, அவர், அவள் கணவர் நோயில் இருந்து மீண்டும் வரலாம்... ஆனால் அது இல்லை. இத்தனைநாள் போராட்டத்தில் மருத்துவர்களே அத்தனை நம்பிக்கைப் படவில்லை.

அது ஐசியூ வார்டு. வெளி டீவி எனில் சட்டென சேனல் மாற்றி வேறு சூழலுக்கு முயற்சி செய்யலாம். இது ஒரே சீரியல். முழுக்கவே கிளைமேக்ஸ் காட்சிகள் தான்.

“என்ன திடீர்னு மதுரை...”

“உன்னைப் பார்க்கத்தான்...”

“கதை. கவிதை எழுதறவன் எழுதிய கதை. காரியம் இல்லைன்னா நீ எதுக்கு மதுரை வரே? என்னைப் பத்தி ஞாபகமாவது இருக்கா உனக்கு?”

“அலுவலக விஷயமா ஒரு விசிட்... எதிர்பாராம அமைஞ்சது.”

“எதிர்பார்த்து நீயா அமைச்சிட்டிருக்கலாம்... பரவால்ல...” என்கிறாள் பிருந்தா.

நாடகத்தில் அவள் பாட அவர் பின்பாட்டு பாடுகிறாப் போலவே இருந்தது எல்லாம். சரி. நாமே புதுசா ஆரம்பிப்போம்.

“சப்பாத்தி மாவு பிசைஞ்சி நீட்டுக்கு உருட்டி சப்னு அகலமா அமுக்கினாப்ல ஆயிட்டியே பிருந்தா?”

“எம் பொண்ணுக்கு சப்பாத்தின்னா இஷ்டம். அவளுக்கு இட்டுப்போட்டு இட்டுப்போட்டு இப்பிடி ஆயிட்டேனோ என்னவோ. சாப்பிட்டியா நீ? எனக்குப் பசிக்குது.”

“பக்கத்துல நல்ல ஹோட்டல் எதும் இருக்கா சொல்லு.”

“பக்கத்துல வேணாம். நல்ல ஹோட்டல் போவோம்.”

திரும்ப அவளே வழி நடத்துகிறாற் போல ஆயிற்று. அந்த மெலடி மேலடி. அதுதான் பிருந்தா. தன் கை ஓங்கி ஆனால் அது தெரியாத பிரியம். பெண்கள் எக்காலமும் ஆண்களுக்கு ஆச்சர்யம்தான்.

வெளிக் காற்றின் சிலு சிலு இருவருக்குமே வேண்டி யிருந்தது. சிறு குளிரான காலைதான். அவளும் அதி கவன அறையில் குளிர்சாதனத்தில் தான் இருந்திருப்பாள். ஆனாலும் இந்தத் தளர்வு, விடுபட்ட நிலை வேண்டி வெளியே வந்திருக்கிறாள்.

அவளது இயக்கமே அவரை அயர்த்தியது. ஒரு ஆட்டோவை நிறுத்தி “அன்னலட்சுமி” என்றாள் அவள். அவர் நுழைந்து பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டபோது அவரது கையை எடுத்து தன் கையில் வைத்துக் கொண்டாள். அவள் கையில் அலைபேசி எதுவும் இல்லை. வேண்டாம் என்று தவிர்த்துவிட்டு வந்திருக்கலாம். இந்த நிமிடங்ளை எனக்காக அல்லாமல் வேறு யாருக்கும் தர அவள் சம்மதப் படவில்லை, என்பதாக நெகிழ்வுடன் உணர்ந்தார்.

அவர் கை அலைபேசி. அதில் என் குழந்தைள், மனைவி படம் இருந்தால் காட்டச் சொல்வாள் என எதிர்பார்த்தார். அட அவளது தேவை நான். என் அருகாமை. இந்த சொற்பமான காலத்தின் இடைவேளை. அதை அவர் உணர்ந்தார். அவளை இன்னும் சந்தோஷமாய் உணர வைக்க என்னால் முடியுமா, என்று யோசித்தார்.

“ஓயாம பேசுவே. மாறிட்டே ராஜு” என்றாள்.

“அப்படியா” என்றார் அவளை நெற்றியில் முத்தம் இட்டபடியே.

“நீ மாறிட்டே ராஜு...” என்றவள் அவர் பார்ப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, “எனக்கு முத்தங் குடுக்கற அளவு தைரியம் வந்திட்டது உனக்கு” என்றாள்.

“இது மதுரை. இங்க அதிகாரம் மீனாட்சின்றது சரியா இருக்கு...” என்று சிரித்தார் ராஜகோபால்.

••

ஹோட்டல் தனி அறை. ஏ.சி. உள்ளே நுழைந்த ஜோரில் அடித்தாளே ஒரு முத்தம். திகைத்துப் போனார். “நீ மாறவே இல்ல பிருந்தா...” என்றார். டி போட்டு அவளைக் கூப்பிட தயக்கமாய்த்தான் இருந்தது.

“என்ன சாப்பிடறே?”

“ஸ்வீட்...” என்றாள். “உனக்கு பிடிச்ச ஸ்வீட்.”

“எனக்கு பிடிச்ச ஸ்வீட் நீதான்டி.” என்று இப்போது டி சேர்த்துக் கொண்டார்.

“பில்லுக்கு அழாதேடா. நான் வேணாலும் குடுக்கறேன்.”

“சர்வருக்கு டிப்ஸ் குடுத்து சாப்பிட எதுவும் வேணாம். நீ கொஞ்சநேரம் இந்தப் பக்கம் வராதேன்னு சொல்லிறட்டா?” என்கிறார் தாபத்துடன். அவள் சிரிக்கிறாள்.

“எப்பிடிடி உன் பொண்ணு உன்னை மாதிரியே இருக்கா? அதும் அதே குரல். அசந்துட்டேன் முதல்ல கேட்டதும்...”

“ஏ பாவி. நல்லவேளை. அவகிட்ட ஒண்ணும் கன்னா பின்னானு உளரலியே?”

“இல்லை. இப்பதான்... உன்னைப் பார்த்ததும்தான் உளர ஆரம்பிச்சிருக்கேன்.”

அவள் சிரித்தாள். மேசையில் இருந்த தண்ணீரை எடுத்து சிறிது அருந்தினாள்.

“என்ன படிக்கறா?”

“பி ஈ. எலக்ட்ரானிக்ஸ் அன்ட் கம்யூனிகேஷன். இன்னிக்குப் போணியாறது அதுதானே.”

“ஆமாம். இதெல்லா ஒரு சீசன். ஒரு காலத்துல பி காம், பி பி ஏ,..ன்னு பரபரப்பா இருந்தது. என்னைத் தேடினியா பிருந்தா.”

“இல்லை” என்றாள். “அது ஒரு காலம். அது காலமாயிட்டது. இழப்புகளின் காலம். சரி. இழப்புகள் என்றாலும் அருமையான கொந்தளிப்பான காலங்கள். அதை அப்படியே மனசில் வெச்சிக்கிட்டேன். ஒட்டகம் பலநாள் தேவைக்கான தண்ணியை தன் பைக்குள்ள சேமிச்சி வைக்குமாமே. அதுமாதிரி.”

“நீ ரொம்ப அறிவாளி பிருந்தா. பிரச்னைன்னு வரும்போது நல்ல நிதானத்தோட கையாளத் தெரியுது உனக்கு. நான் வெலவெலத்துப் போகிறேன். நான் உன்னைவிட படிச்சவன். வெளிநாடெல்லாம் ஆபிஸ் செலவுல சுத்தறேன். ஆனாலும் சொல்றேன். உன்னோட உள் அழுத்தம், உள் கனல் என்னாண்ட இல்ல. ஐம் ய வீக் பெர்சன்.”

“ஒருத்தன் சொன்னானாம். மை ஒய்ஃப் இஸ் மை ஸ்ட்ரென்த்...” என்று நிறுத்திவிட்டுப் பிறகு சேர்த்தாள். “அன்ட் ஆல் அதர் விமன் ஆர் மை வீக்னெஸ்...” சிரித்தார்கள். பிறகு தொடர்ந்து பேசினாள் அவள்.

“சரி. என்ன சொல்ல வர்றே?”

“உள்ள வந்த ஜோரில் நீ அடிச்சியே அந்த முத் த் தம். அந்த அழுத்தம். அந்த சூடு...” என ராஜகோபால் அவளைத் தன் பக்கம் இழுக்கு முன் சர்வர் வந்தான்.

ரசமலாய் முதலில் கொண்டு வரச் சொன்னார்.

“மிஸ்டர் கொஞ்சம் தள்ளி உக்காருங்க. இவ்ளோ இடம் காலியாக் கெடக்கு.”

“நம்ம ரெண்டு பேருக்கு ஒரு சேர் போதுமே...” என்று மறுபடியும் அசட்டுத்தனமாய் உளறினார்.

“பத்தாது. நான் குண்டு,” என்றவள் “சர்வர் பாத்து சிரிக்கப் போறான்...” என்றாள்.

“சர்வர் கெட்டவன். இந்த ஊரே கெட்டது. உலகமே கெட்டது.”

“நம்ம ரெண்டு பேரைத் தவிர...ன்றீங்களா? வாட் நான்சென்ஸ்” என்றாள். “இன்னும் அந்த வசனத்தை ஞாபகம் வெச்சிருக்கியா ராஜு?”

“ஸ்ரீதருக்கு இன்றைக்குத் தலைப்புச் செய்தி இது.”

“மனுசாளுக்கு ஏன் வயசாறது?” என்று கேட்டாள் அவள். “ஐயோ. நானும் உளர்றேன். இருந்தாலும் திசிஸ் ட்டூ கொயர் மச்.”

கிண்ணத்தில் இருந்த ரசமலாயை ஒரு ஸ்பூனால் உடைத்து ஒரு வாய் சாப்பிட்டாள். “சரி. நீ உளரு ராஜு.”

“பெண்கள் ஆச்சர்யமானவர்கள். கரப்பான் பூச்சிக்கு பயந்து கணவரை அழைத்து அலறுவார்கள். சைக்கிள் விட வெலவெலப்பார்கள். ஆனால் உறவுகளைக் கையாள்கையில் அவர்கள் பலசாலிள். திறமைசாலிகள்.”

நேரக் கணக்கு பிசகி யிருக்கலாம். என்னென்னவோ பேசிக் கொண்டார்ள். அனர்த்த ஆனந்த நர்த்தனம் அது. அந்தப்பிள்ளை சென்சுரி போட்டானா? யாருக்குத் தெரியும்? யார் கவலைப் பட்டார்கள்? என்ன சாப்பிட்டார்கள், என்பதே தெரியவில்லை. வெளியே வெயில் உக்கிரப் பட்டிருந்தது. உள்ளே ஏ சி. மனம் ஏடாய் திவலையாய் மிதந்தது.

எனினும் பிரிவு என்பது மானுட வாழ்வின் நிர்ப்பந்தம். வெளியே வந்து பீடா எடுத்துக் கொண்டார்கள். டாக்சி பிடிக்கையிலேயே லேசான இருள் சூழ்ந்தது அவருக்கு. மனம் படபடவென்று ஆகிவிட்டது. அவளுக்கும் அப்படித்தான் இருக்கும். இருவரும் சட்டென்று அமைதியானாற் போல ஆகியிருந்தது நிலைமை.

இவ்வளவே எனக்கு வாய்க்க முடியும், என்கிறாற் போல அவள் தெளிவாய் இருந்தாள். சிறு விடுதலை. நான் நாற்றெனப் பிடுங்கி நடப்பட்டவள். எனக்கு பருவ வயதில் ஒரு பெண். அவளது எதிர்காலத்தை நான் உளி கொண்டு செதுக்க வேண்டும்.

ஆஸ்பத்திரி திடுமென வந்து நின்றது. அவள் இறங்கிக் கொண்டாள். கை குலுக்கினாள். பிறகு சொன்னாளே... திருவாசகம்.

“என்னை மறந்துரு ராஜு.”

“ஏய்” என்றார் பதறி.

“ஆமாம்” என்றாள். “ஒரு கனவு கண்டேன் நான். இப்போது கண் விழித்து விட்டேன்...” என்றாள். “குட் மார்னிங் எவ்ரிபடி.”

திகைத்து நின்றார் ராஜகோபால். அவள் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஆஸ்பத்திரிக்குள் நுழைவதை வாயடைத்துப் போய்ப் பார்த்தார். கடைசியில்... இந்த நிமிடங்களிலும் அவள் ஜொலித்தாள். ஜெயித்துக் காட்டினாள்.

ஒரு குப்பியின் தொடமுடியாத உள் பக்கம் அவள்... என நினைத்துக் கொண்டார்.

அலையென வந்தாள். பொங்கினாள். தழுவிவிட்டு நழுவிப் போனாள். பெருங் கடலில் கரைந்தாற் போல.

பறக்கிற பறவை சற்றே கிளை ஒன்றில் இளைப்பாற வந்தாற் போல. வந்தாள் பாதம் பதித்து சிறிது நேரம் அமர்ந்துவிட்டு மீண்டும் பரந்த வானின் கிளம்பிப் பறந்து ஒரு புள்ளி போல ஆகிவிட்டாள்.

இது கனவுதான்.

பின் எது நினைவு? ஈஸ்வரி நிஜம். ராஜி நிஜம். நந்தகுமார் நிஜம்.

சென்சுரி அடித்தானா தெரியவில்லை, என நினைத்தேன் அந்தக் கணம். அவளது கணவன் பற்றி யோசிக்கவில்லை நான்.. என அவருக்கு திடீரென யோசனை வந்தது.

ஆம். இதுதான் நிஜம்.

டாக்சியில் வர்ணனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பையன் சென்சுரி அடித்து விட்டான். பிருந்தாவின் கணவன் பற்றி யாரும் செய்தியில் சொன்னால் நல்லது.

அவள் தகவல் சொல்ல மாட்டாள்... என்று தோன்றியது.

ராம் பாலஸ். டாக்சி ஹோட்டல் வாசலில் நின்றது.

••

நன்றி லேடிஸ் ஸ்பெஷல் மாத இதழ்

அலைபேசி 91 97899 87842 / 91 94450 16842

storysankar@gmail.com

Monday, March 1, 2021

 சத்தியப்பிரியனின் ‘காற்றின் திசை’ சிறுகதைத் தொகுதிக்கு அளித்த முன்னுரை

 

அட்சதைத் தூறல்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 **

சத்தியப்பிரியனின் இந்தச் சிறுகதைக் கொத்து நூலுக்குத் தோரணம் கட்டி வாழ்த்தி உங்களை வரவேற்பது என் பணி. சத்தியப்பிரியன் நமது சமூகத்தின் மத்தியதரக் குடும்பங்களின் சாட்சியான பாத்திரங்களை அழுந்தப் பதிக்கிறார். அவர்கள் ஒருவர்மேல் ஒருவர் பிரியமும் வெறுப்பும் ஒருசேரக் கொண்டவர்களாக அமைகிறார்கள். கதாபாத்திரங்களுடன் இன்னொரு மறைமுகப் பாத்திரமாக விதி அமைகிறது. அதன் இரு பரிமாணங்களாக குடும்பத்திற்குள்ளேயே தியாகமும் சுயநலமும் வேறு வேறு பாத்திரங்களில் அடையாளப் படுகிறது. அவர்கள் வாழ்க்கைசார்ந்த முணுமுணுப்புடன் எல்லாவற்றையும் சகித்துப் போகிறார்கள். வேறு வழி இல்லை எனத் தெளிந்தவர்களாய் அவர்கள் இருக்கிறார்கள். எதிர்பாராத அதிர்ச்சிகள் பற்றிய எதிர்பார்ப்பும் பயமும் அவர்களுக்கு இருக்கிறது. சம்பவங்களின் நீர்ச்சுழிப்பில் தப்பிப் பிழைப்பது அதிர்ஷ்டம் சார்ந்த விஷயம்.

மொழி இறுக்கமான கதைகளை எழுத சத்தியப்பிரியன் அவாவுறுகிறார் சில முன்மாதிரி எழுத்தாளர்களின் அடையாளங்களுடன். அது ஒரு சமூகத்தின் எழுத்து என்ற அளவிலும் அமைந்து விடுகிறது. கடைசிவரை கீழே வைக்க முடியாத வாசிப்பனுபவம் தர வல்லவை இக் கதைகள். இறுக்கமாக ரவிக்கை போட்ட பெண் போல இருக்கிறது அவற்றை வாசிக்க. அது ஒரு கவர்ச்சி அம்சம்தான்.

ஒரு சிறுகதை என்பது அதன் இயங்கு தளத்தை பரத்தி விரித்துக் காட்ட வல்லதாய் இருப்பது சிறப்பு என்பது என் துணிபு. ஒரு சம்பவம் அதில் சொல்லப்படலாம், எனினும் அடிநாதமாய் அது சமூகத்தளத்தில் வேறொரு மதிப்பீட்டை தானே அறியாமல் சூட்சும வலுவுடன் விளக்க வல்லதாய் வாழ்க்கையின் மாய முடிச்சு அதில் வைக்கப் பட முடியுமானால், அது அந்தக் கற்பனையிலேயே அமைய வேண்டும்... அது உயர்தரம். அப்படியான தரிசனங்கள் எனக்கு இந்த நூலில் அமைந்தன, இரு முறை.

வேறு உதாரணம் சொல்லி இவருக்கு வர நினைக்கிறேன். வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் ‘மதிலுகள்’ எனக்குப் பிடித்த கதை. ஒரு சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் சிறை செல்கிறார். தனிமை அவரை வாட்டுகிறது. உயர உயரமான சிறை மதில்களுக்குள் அவர். அங்கே அவருக்கு ரோஜாச் செடிகள் நட்டு வளர்க்கிற வேலை தருகிறார்கள். பெரிய மதில்ச்சுவர் அருகே அவர் ரோஜாச் செடி நட்டு நீரூற்றிக் கொண்டிருக்கும்போது, அந்த மதிலின் மறுபுறம், அது பெண்கள் சிறையின் பகுதியாக இருக்கிறது. அந்தப் பக்கமிருந்து பெண் ஒருத்தியின் சிணுங்கிய குரல் கேட்டு சிலிர்க்கிறார். அந்தக் குரலோடு அவர் உரையாடத் துவங்குகிறார். பெரிய மதில்களுக்குள்ளான இந்த சிறைப்பட்ட வாழ்க்கையில் அந்தப் பெண்ணுக்கும் இந்த சிநேகம் புது அம்சமாய், ஒரு விடுதலை அம்சமாய் ஆர்வப்படுகிறது. அவளும் அவருமாய் மெல்ல மெல்ல காதல் வயப்பட்டு உரையாடிக் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காமலேயே... முகம் அறியாக் காதல். மிக ஆபாசமான உடல் கொந்தளிப்பான உரையாடல்களை அவர்கள் கூச்ச நாச்சமின்றிப் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள்... இப்படி நகர்கிறது கதை.

இது ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை, தத்துவார்த்த பதிலைத் தருவதாக நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன். காதல் என்பது உடல் சார்ந்ததா, மனம் சார்ந்ததா என்கிற பெரும் முரண் அம்சத்தில், அது உடல் சார்ந்தது என்று இந்தக் கதை வாதம் சொல்கிறது. ஒரு கதை, அதன் சம்பவம்... ஆனால் அது இயங்கும் தளத்தில் நாம் கவனப்பட வேறொன்று வாய்க்கிறது... என்கிற அளவில் சிறந்த கதைகள் நமக்குப் பரிசளிக்கப் படுகின்றன.

இந்த நூலில் ‘ஆடு’ என்று ஒரு கதை. மற்றொன்று ‘நவீன சுயம்வரம்.’

ஆடு, என்ன கதை? ஒரு பெண். தனி வீடும், அதற்கு முன்னும் பின்னுமாகத் தோட்டம் போட்டு செடி கொடி காய்கறி பூமரங்கள் பராமரித்து வாழப் பிரியம் கொண்டவள் அவள். தினமும் அவற்றுக்குப் போதுமான நீரூற்றி அது வாடினால் தான் வாடும் ஆதுரம் கொண்டவள்.  அவளது செடிகள் இடுப்பளவு வளர்ந்து பயன்தரும் சமயத்தில் அந்தப் பகுதியில் புதிதாய் ஆடு ஒன்று நடமாட ஆரம்பிக்கிறது. எத்தனை ஜாக்கிரதை காத்தாலும் புதுப் புது முறைகளில் ஏமாற்றி அது தோட்டத்துக்குள் புகுந்து செடி கொடிகளை உண்டுவிட்டு, நாசம் செய்துவிட்டு வெளியேறி விடுகிறது. இந்தக் கதை எப்படி முடிகிறது? அந்த ஆட்டை அதன் எஜமானன், உணவுக்கு என்று அதை யாரோ கேட்டு வரும்போது, விற்றுவிடுகிறான். அதுவரை அந்தப் பெண்ணின் எதிரியான ஆடு அது. அது இப்போது உணவாகப் போய்விட்டது, என்ற அளவில், மரம் செடி கொடிகளையே உயிராக நேசித்தவள் அவள், அவை நாசமாகும் போது பதறியவள்... அந்த ஆட்டின் மரணத்தில் கலங்கி நிற்கிறாள். தாய்மை பரிபூரணமான ஒரு பெருந்தளத்தில் அங்கே அறிமுகம் ஆகிறது அல்லவா?

நவீன சுயம்வரம், கதையைப் பார்க்கலாம். ஒரேஜாதிப் பையனும் பெண்ணும் காதலித்தாலும் பெற்றோர் அவர்களின் திருமணத்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார்கள். அவர்களை மீறி தாங்களாகவே கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்கிற தைரியம் இருவருக்கும் இல்லை. இந்த நிலையில் ஊரில் ஒருஜாதி மக்களை ஒன்று திரட்டி ஒரு ‘நவீன சுயம்வரம்’ ஏற்பாடு ஆகிறது. காதலர் இருவரும் எப்படியாவது தங்கள் குடும்பத்தை அந்த சுயம்வரத்தில் கலந்துகொள்ள சம்மதிக்க வைத்து, காதலர் இருவரும் சுயம்வரத்தில் சந்தித்து, ஒருவரை ஒருவர் பிடித்திருப்பதாக எல்லார் முன்னாலும் அறிவித்து விடலாம்... என திட்டம் தீட்டுகிறார்கள். என்ன நடக்கிறது? வரன் தேர்வில் அவனுக்கு வேறொரு பெண்ணும், அவளுக்கு வேறொரு பையனும் மனசளவில் தேர்வாகி விடுகிறது. ஒரு நகைச்சுவை போலத் தெரிகிற இந்தக் கதை, காதல் என்பதன் அவசரத்தை, அதைவிட நல்ல முடிவுகளைப் பிற்காலத்தில் தர முடிகிற தருணத்தை எடுத்துக் காட்டுவதாகவே நான் நம்புகிறேன். மனைவி என்பதான நிதானமான தேர்வு, காதலி என்பதன் தவிப்பான தேர்வில் இல்லை, காதல் உடல் சூட்டின் ஒரு மயக்கநிலை என்று இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம் அல்லவா?

வெல்டன் சத்யா.

சத்தியப்பிரியனுக்கு கதையின் முடிவு கச்சிதமான வார்த்தை வீச்சுடன் அமைய வேண்டும். அந்த வரிகள் வாசக மனதில் கொஞ்சநேரமாவது தளும்ப வேண்டும். அதற்காக அவர் மெனக்கெடுகிறார். தன் அடையாளம் அது என அவர் கைக்கொள்கிறார்.

தாண்டவம், சங்கரன், வாசல்வரை போன்ற கதைகள் புராணச் சாயல் தொட்டு, அதை ஒட்டி அல்லது மறுதலித்து சட்டென ஆவேச முகம் காட்டுகின்றன. ஆனால் தமிழில் இப்படி ஆவேச வசனம் வரும் இடங்கள் எல்லாம் தோற்றப் போனவரின் மொழியாக அமைவது முரண். ஆயினும் இப்படிக் கதைகளில் தமிழில் வெற்றி பெற்றிருக்கின்றன. கர்நாடக சங்கீத ராகங்கள் அடிப்படையில் புதிய பாடல்கள் வருவது இல்லையா, நாமும் அதை ரசிப்பது இல்லையா என்ன?

புத்தகம் முழுக்க கடிதங்கள் வருகின்றன. நான் என்ற அம்சத்துடன் அதிகக் கதைகள் கவனப்படுத்தப் படுகின்றன. டீச்சர் என்றால் கணக்கு தான் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். பேங்க் வேலை பார்க்கிறவர்கள் நிறையத் தலை காட்டுகிறார்கள். வறுமை மனிதர்களைப் பாடாய்ப் படுத்துகிறது. யாருக்காவது உடம்பு முடியாமல் போய்க்கொண்டே யிருக்கிறது. மத்தியதரக் குடும்பங்களின் அன்றாட வாழ்வியல் அம்சங்கள் இவை. அழுத்தமான சோகத்தை ஒரு உச்ச ஸ்தாயி வயலின் போல சத்தியப்பிரியன் மீட்டுகிறார்.

பயம் என ஒரு சிறுகதை. குழந்தைகளுக்கு அம்மை தடுப்பூசி போட வருகிறார்கள். பயந்துகொண்டு அப்பாவின் அறையில் ஒளிந்துகொள்ளும் சிறுவன். கடன்காரனுக்கு  பயந்துகொண்டு அதே அறையில் ஒதுங்கும் அப்பா, என ஒரு முடிச்சு.

பாதாம் மாமி இந்தத் தொகுப்பின் வித்தியாசமான கதை. மற்ற கதைகளில் பாத்திரங்கள் விதியின் விரட்டலில் வீழ்ந்து படுகிறார்கள். மாமி நிமிர்ந்து விரைத்து நிற்கிறாள். மோசமான வாய்ப்புகள் வருவதைப் போலவே வாழ்க்கை என்பது நல் வாய்ப்புகளையும் கொண்டு வரும். அதை சட்டென்று பிடித்துக் கொள்ளத் தெரிய வேண்டும். மாமி அதை அறிந்திருக்கிறாள். மேன்மக்கள் மேன்மக்களே. மாமி ஒரு பழைய ஜரிகைப் பட்டுப் புடவை.

சத்தியப்பிரியனின் நடையோட்டத்துக்கு சில உதாரணங்கள் காட்டலாம்.

விபத்து நடந்த இடத்தில் இருந்து போலிஸ்காரர் ஒருவர் அலைபேசுகிறார்.

“மெடிக்கல் காலேஜ் ஜுனியர் பசங்களுக்கு இன்னிக்கு ஓசில போஸ்ட்மார்ட்டம் ட்ரெய்னிங்...” (சிறுகதை, படிக்கப்படாத கடிதம்.)

(குழந்தை) ஆர்த்தி போட்டுக்கொண்டிருந்த ஷிம்மி விலகப் படுத்துக் கொண்டிருந்தது. சிவந்த நிறத்தில் கை விரல்களும் கால் விரல்களும் தேன்குழல்கள் போலிருந்தன. (அம்மா போயாச்சு.)

பேச்சு என்றுதான் ஏழைக்கு சாதகமாக நின்றிருக்கிறது? (பிள்ளை மனம்)

தீய்ந்துபோன காப்பிக் கொட்டையைப் போல் கிடந்த ஆட்டுப் புழுக்கை. (ஆடு)

அந்தக் காலகட்டத்தில் நாற்பது வயது கடந்து கண்களின் கீழ் கோழிச்சதை தெரியும் வயதான கதாநாயகர்களே கல்லூரி மாணவர்களாக நடித்துக் கொண்டிருந்தனர். (வாசல் வரை)

முதல் இன்னிங்ஸ் முடிந்து சில காலம் எழுதாமல் இருந்த சத்தியப்பிரியன் திரும்ப உறக்கம் கலைத்திருக்கிறார். இரண்டாவது இன்னிங்ஸ் அவரை மேலும் மெருகேற்றி பட்டை தீட்டியிருக்கிறது. இரு இன்னிங்ஸ் கதைகளும் இந்த நூல் அடையாளப் பட்டிருக்கின்றன.

சத்தியப்பிரியன் கதையுலா வருகிறார். ஆரத்தி கரைத்து வரவேற்கலாம்.

**

 

Thursday, February 25, 2021

 

குறுந்தொடர் / நன்றி லேடிஸ் ஸ்பெஷல் மாத இதழ்

பறவைப்பாதம்

பகுதி நான்கு

 

ட்டைப்பையில் அவளது கையெழுத்தில் அவளது தொலைபேசி எண்... என்பதே தனி உற்சாகம் தருகிறது. இதை ஹெச் எம் கிட்ட குடுத்திறவா?...

அவருக்குதான் கல்யாணம் ஆயிட்டதே... என்றாள் பிருந்தா சிரிக்காமல்.

எனக்குந்தான் பிருந்தா.... என முணுமுணுத்துக் கொண்டார்.

பிருந்தா சிரிக்கிறாள். “எனக்கும் தான் மிஸ்டர்!”

காதல் என்பது ஒரு வகை நட்பு. அது வெண்ணெயாய்த் திரட்சி காண்பதும் உண்டு. திருமணம் அதன் பெயர். என்றாலும் காதல்... அது ஒரு வாழ்வின் சுவை தானே.

போட்டது தாயம், இறக்கிவிட்டது பாம்பு... என்கிறாற் போல, காலம் உருட்டிவிட்ட கணங்களில் திசை பிரிந்து தள்ளித்தள்ளி விழுந்து கிடந்தார்கள். இடையில் ஏ அப்பா, தலைமுறை அகழி. என் பெரிய பிள்ளை பிளஸ் ட்டூ. சின்னவன் எட்டாவது வாசிக்கிறான்.

உனக்கு எத்தனை குழந்தைகள் பிருந்தா?

இரவில் அவர் உறங்கவில்லை. கண்ணை மூடிக் கிடந்தாலும் கண்ணுக்குள் அந்தப் பாவாடை சட்டை தாவணி பிருந்தா. அது ஒரு கனவு. நிஜமாக நடந்த ஒரு கனவு.

ரெட்டைச் சடையுடன் கார்த்திகையன்று புடவை கட்டிய பிருந்தா.

இளமை அவர்களை ஒரே போர்வையில் போல போர்த்திக் கொண்டது. எனினும் காலம் பிற்பாடு அவர்களைக் கத்தரித்தது. உடனடி நடவடிக்கை என அவர்கள் வகுப்பு மாற்றப்பட்டு விட்டார்கள். ஜல்சா இல்லாமலேயே பிரிந்து விட்டார்கள். அந்த கழிவறை அறிவிப்புகள். அவற்றை எழுதியவன் ஸ்ரீதர் என்று கண்டுபிடித்தார்கள். பாவம் அவனும் ஜல்சா காணாத ஏக்கத்தில் இப்படி எழுதி யிருக்கலாம். அந்தக் குட்டு வெளியானபோது அவனும் ஹெச் எம்மிடம் அடி வாங்கி, அவன் அப்பாவிடமும் மொத்து வாங்கி... என சம்பிரதாய அமர்க்களங்கள்.

ஆனால் பிருந்தாவின் அப்பா கெட்டவர் அல்ல, என்றுதான் கடைசியில் தெரிந்தது. கோபம் வரும் அவருக்கு. கோபம் வந்தால் கெட்டவர் என்பது சின்னவர்களின் கற்பிதம். சின்னவர்களைத் தப்பு சொன்னால் அவர்களுக்கு மட்டும் கோபம் வராதா என்ன?

கோபம் கெட்டது. அவ்ளதான்.

யாரும் கெட்டவர் அல்ல. ஒரு உணர்ச்சிக் கணத்தில் உதிரம் உத்திரத்தில் தெறிக்கிறாற் போல ஏதாவது ஆகிப்போகிறது.

தனித்தனியே அவனையும் பிருந்தாவையும் கூப்பிட்டு ஆசுவாசமாய்ப் பேசினார் பிருந்தாவின் அப்பா. “டேய் படிக்கற வயசுடா. மனசை அலைய விடக் கூடாது. கவனத்தைச் சிதற விட்டால் பாடம் பதியாது. நல்லா படிச்சி நல்ல மார்க் வாங்கி முன்னேர்ற வழியைப் பாருங்கோ குழந்தைகள்லாம். அதான் உங்களுக்கும் நல்லது. உங்களைப் பெத்தவங்களுக்கும் நல்லது. தெரிஞ்சுதா?”

“ஆமாம்” என்றான் அவன்.

“சரிப்பா” என்கிறாள் பிருந்தா.

அந்த வருடம் முழுப் பரிட்சையில் பிருந்தா முதல் மார்க். அவன் ரெண்டாவது. ஸ்ரீதர் கூட நல்ல மதிப்பெண் வாங்கினான். கழிவறைச் சுவரை வெள்ளையடித்து விட்டார்கள்.

ராஜகோபாலின் அப்பாவுக்கு வேலை இடமாற்றம் அமைந்தது தற்செயலாக. அவை துயரமான கணங்கள். அப்பாவுக்கு பதவி உயர்வு என்று அம்மாவுக்கானால் சந்தோஷம். அம்மா இதைப் பற்றியெல்லாம் எதுவுமே பேசவில்லை என்பது ஆச்சர்யம். பெரியவர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் மௌனமாக எல்லாம் கவனிக்கிறார்கள். எனக்கு பின்தலையில் ஒரு கண் இல்லையா பிள்ளைகளையிட்டு... அது பெற்றோருக்கே இயல்பாய் அமைந்து விடுகிறது.

ஊருக்குக் கிளம்புகிற கணங்ளில் மனத்தில் பாரம் கட்டியது. இனி பிருந்தாவைப் பார்க்க முடியுமா? கடிதம்... என நினைக்கவே சிரிப்பு வந்தது. சனியனே... இதான் இந்த வயசின் ஒரு கோமாளித்தனம். அழும்போதே அது சிரிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது.

பெரயவனானதும் அதை நினைத்து சிரித்தபடியே ஆனால் உள்ளுக்குள் அழுவோம்.

அது ஒரு வயது. என்னவோ உலகம் கடிதம் போடுவதில் இருக்கிறாற் போல. பிருந்தாவின் அப்பா சொன்னது சரிதான். சினிமா மனுசாளைக் கெடுத்துதான் விட்டது. கெட்டதை ரொம்ப சுவாரஸ்யமாகக் காட்டுகிறார்கள் அவர்கள். படிக்காத ஆட்கள் காதலிக்க மாட்டார்களா? பார்வையற்றவர்கள் காதல் வசப்பட மாட்டார்களா?

சுடிதார் போட்ட பெண்ணை அம்மா எனக் காட்டினால் சினிமாவில் எடுபடாது. அதற்கு புடவை கட்டி யிருக்க வேண்டி யிருக்கிறது. துக்கக் காட்சி என்றால் வயலின் அழுகிறது. வானம் அழுகிறது. அதெல்லாம் இல்லாமல் துக்கக் காட்சி இல்லை. சிலாளுக்கு காலைல காபி சாப்பிட்டால் தான், ஆய் போகும். துக்கத்துக்கு சினிமாவில் வயலின் இசை என்பது மலமிளக்கி வில்லை போலத்தான். அந்த நிலைமைக்கு வந்தாகி விட்டது. உண்மையான பிரச்னைகள் மரத்துவிட்டன. ஒண்ணுமில்லா விஷயத்தைப் பெரிசாய் அழகாய்க் காட்டுகிறார்கள்.

நேரே பிருந்தாவின் அப்பாவிடம் போய் “அப்பாவுக்கு வேலை மாறிட்டது மாமா. நாங்க ஊரைக் காலிபண்ணிப் போறோம்” என்று தைரியமாய்ப் பேசினான். “ஓகோ” என்று தலையாட்டினார். “எப்ப?” என்று கேட்டார். “தெரியல. கூடிய சீக்கிரம். அப்பாவுக்கு பெங்களூருக்கு மாத்தி யிருக்கு...” என்றான். என்ன தோன்றியதோ எழுந்து வந்து அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டார். “நீ நல்ல பையன். எங்கருந்தாலும் நல்லாருப்பே. பெரிய உத்யோகத்தில் உட்காருவே...” என்றார். அவனை எத்தனை பெரிய மனிதனாக நடத்துகிறார். எத்தனை நம்புகிறார், என்று திகைப்பும் பெருமிதமுமாய் வீடு வந்தான். காதலைத் தாண்டி உலகத்தைப் புரிய வைக்கிறாரா என்று தோன்றியது.

ஆகா, சினிமாவில் இதெல்லாம் வராது... என்று தோன்றியது.

“பிருந்தா?” என்று உள்ளே பார்த்துக் கூப்பிட்டார். “நம்ம ராஜுவோட அப்பாவுக்கு பெங்களூர் மாத்திட்டாங்களாம்...”

“வசுமதி சொன்னாப்பா” என்றபடி பிருந்தா வெளியே வந்தாள்.

அவர்களைத் தனியே விட்டுவிட்டு எழுந்துனோர் அப்பா. அவன் அழ நினைத்தான். அழுகை வரவில்லை. அழுகை வரும். ஆனால் அழக் கூடாது என நினைத்திருந்தான். வரவே இல்லை. மனம். அதன் விசித்திரங்கள்.

ஆனால் அவள் அழுதாள். பெண்கள் இடுப்பில் தண்ணீர்க்குடம் சுமப்பதைப்போல கண்ணில் கண்ணீர்க்குடம் சுமக்கிறார்கள். சேஷாத்ரியிடம் இதைச் சொல்லிக் காட்ட வேண்டும்.

செருப்படி வாங்கற வரை கவிதை நம்மை விடாது போலுக்கே, என்று அவன் சொல்லலாம்.

எதிர்பாராத காரியம் ஒன்றைச் செய்தாள் பிருந்தா. கிட்ட வந்தாள். அவன் கன்னத்தைப் பற்றினாள். அழுத்தமாய் ஒரு... ஆமாம். முத்தங் கொடுத்தாள்.

அவன் அவளையே பார்த்தபடி கன்னத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான். “ஜல்சா” என்றான். பிறகு விறுவிறுவென்று வெளியேறினான்.

போதுமே போதுமே... என்று மனம் கரைப் படகாட்டம் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. இது ஜல்சா அல்ல. ஐ ல சா.

“நீ புதுசா கவிதை எதுவும் எழுதினியா சேஷாத்ரி?” என்று கேட்டான் ராஜகோபால்.

“நான் கவிதை எழுதறதை நிறுத்திட்டேன்” என்கிறான் சேஷாத்ரி.

••

ஏன் அழுதாள் அப்படி? எனக்கு வரவில்லையே, என்றிருந்தது. நான் அழுதிருக்க வேண்டும். சினிமா சில கணங்களை அழுத்துவது போலவே, சில சந்தர்ப்பங்களை மரத்துப்போகச் செய்து விடுகிறது. வில்லன் என்று இருந்தால் கதாநாயகியின் தங்கை பாடு கஷ்டந்தான். பார்வையற்ற பெண் கதாநாயகி பாத்திரம் என்றால் அவள் கற்போடு வாழ்வது பெரிய சவால்தான். மிகக் கடுமையான கணங்கள் சினிமாவில் சகஜம். துப்பாக்கி இல்லாமல் சினிமா கிடையாது. தொலைபேசி இல்லாமல் வீடு கிடையாது. கதாநாயகனை வரவழைக்க கதாநாயகியைக் கட்டிப்போடும் வில்லன் ஏன் அப்படிச் சிரிக்க வேண்டும் தெரியவில்லை.

இளமை திரும்பி விட்டாற் போலிருந்தது. ஸ்கூட்டரை உதைத்த உதையில் உற்சாகம். யார் இந்த ஸ்கூட்டரைக் கண்டுபிடித்தானோ. கழுதைப் பிறவி அவன்.

சினிமாவில் கதாநாயகர்கள் ஸ்கூட்டரிலும், வில்லன்கள் பைக்கிலும் வருகிறார்கள்.

நான் நல்லவனா கெட்டவனா? ஹீரோவா வில்லனா?

“அப்பிடின்னு உலகத்தில் தனியா யாரும் கிடையாது” என்றாள் பின்சீட்டில் ஈஸ்வரி. நாமளே சில சமயம் வில்லனாவும் சில சமயம் நாயக பாவனையிலும் நடந்துக்கறோம். கண்டதையும் பேச வேண்டாம். நாழியாச்சி. ரோட்டைப் பார்த்து ஓட்டவும்...”

“நீ நல்லவதான். பின்சீட்டில் உட்கார்ந்தா...” என நிறுத்தினார் ராஜகோபால்.

அலுவலகம் பரபரத்துக் கிடந்தது. மின்சாரம் இல்லை. லிஃப்ட் வேலை செய்யவில்லை. நான்கு மாடிகள் ஏறவேண்டி வந்தது. வந்து தன் இருக்கையில் அமர்கையில் ஹா, என ஓர் அலுப்பு. ஜெனரேட்டர் ஓடிக் கொண்டிருந்தது பெருஞ்சத்தத்துடன். மின்சாரம் இல்லை என்று அது கோபத்தில் கடுமையான வார்த்தைகளால் இரைந்து கொண்டிருந்தாற் போல. அதுபாட்டுக்கு தெருநாய் போல ஓரமாய்ச் சுருண்டிருக்கும். அதை யாரோ கயிறு போட்டு ர்ர்ர் என இழுக்க உசுப்பப்பட்ட ரௌத்திரத்துடன் அது குரைக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

நேற்றே பிருந்தாவுக்கு ஃபோன் செய்ய நினைத்தார். சட்டென்று... என்ன பேச, எப்படித் துவங்க என ஒரு திணறல். மனசைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார். என்னவோ ஒரு தயக்கம். அப்படி என்ன கட்டுப்படுத்த முடியாமல், என ஒரு வீம்பு. ஓர் உள் குரல், டேய் இந்த ஜல்சால்லாம் வேணாம். உன் வாழ்க்கை அமைதியாய்ப் போயிட்டிருக்கு...என சிவப்பு காட்டுகிறது மனது.

அடக்க முடியல்லியே, என்றிருந்தது. சரி, அடக்கணும். அப்படித்தானேடா?

ஆமாம்.

அப்ப அந்தக் காகிதத்தைப் பார்க்காமல் எடுத்து எறிந்துவிடு.

கொஞ்சம் யோசித்தார். பிருந்தா... இது, எனக்கு ஏன் இந்தப் பிரச்னை? இந்த சேஷாத்ரி ஏன் அவளைப் பார்த்தான். நீ ஏன் அவனிடம் உன் தொடர்பு எண் தரவேண்டும். அதெல்லாம் சரி. நீ வேலை மெனக்கெட்டுக் கூப்பிட்டு அவளது எண்ணை வாங்கிப் பையில் வைத்துக் கொண்டாயா இல்லையா?

பூனையை மடில கட்டிக்கிட்டு சகுனம் பார்த்த கதை.

அவள், பிருந்தா... அவனைப் பார்த்ததுமே என்னைப் பற்றி விசாரித்திருக்கிறாள். அதைக் கேட்டபோதே ஒரு சிலீர். திரும்ப மின்சாரம் வந்தாற் போல ஒரு விர்ர்.

வேறெதாவது நினை... அந்த எண்ணை சேஷாத்ரியும் தன் டிஜிடல் டயரியில் குறித்துக் கொண்டானோ என்று தோன்றியது. “சார் மைசூரில் இருந்து எஸ் அன்ட் எஸ் பேசறாங்க” என்று ரிசப்ஷனிஸ்ட், நாயை அவரிடம் அனுப்பி வைத்தாள். தொலைபேசி நாய்! பிடிவாதமாய் சட்டைப்பையில் இருந்த, பிருந்தாவின் கையெழுத்தில் துண்டுச் சீட்டு, தொலைபேசி எண்ணைக் குப்பைத் தொட்டியில் வீசினார். அந்த ஜோரில் வேலையாள் வந்து குப்பைத் தொட்டியைக் காலி செய்து எடுத்துப் போனான். ஐயோ, என்றிருந்தது. மற, என்றார். இது உனக்கு அதிகபட்சம் என்று சொல்லிக் கொண்டார். ஈஸ்வரியோடு சிரித்துப் பேசிப் பழகி மகிழ்... எவ்வளவு நல்லவள் அவள், ஈஸ்வரி. எத்தனை உன்னை நம்புகிறாள்...

ஏன் போய் பிருந்தாவைப் பார்த்தால் பேசினால் தான் என்ன? பேசினால் ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் பேசினால் என்ன, என மனம் கேள்வி கேட்டால்? போகக் கூடாது. பேசக் கூடாது... அதுதானே முறை?

அவளை மறந்தாக வேண்டும். அது காதல் அல்ல. அட காதலோ மண்ணாங்கட்டியோ, இப்ப எதுக்கு அது? இந்த வயசுக்குப் பொருந்தாத சட்டை அது. பார் தொப்பையை. கீழ் பட்டன் போட வர மாட்டேனென்கிறது.

மீண்டும் ஃபோன் அடிக்கிறது. ஆமாம். வேலை கிடக்கிறது. இப்போது அழைத்தது ராமேந்திர ரெட்டி. அவரது மேலதிகாரி. “மதுரைல ஒரு கஸ்டமர் மீட்டிங். போயிட்டு வரீங்களா ராஜு?” திடுக்கென்றது. இல்ல சார்... என்று சொல்ல நினைத்தார். நாக்கு தன்னைப்போல “சரி சார்” என்றது. தொலைபேசியை வைத்தபோது அசட்டுச் சிரிப்பு வந்தது. யாரும் தான் வெட்ப்படுவதைப் பார்த்து விடுவார்களோ என்றிருந்தது.

ஆ மதுரை போனாலும்... நான் அவளை... பார்க்கப் போகப் போவதில்லை, என்று சொல்லிக்கொண்டபோது சிரிப்பு தாளாமல் வாயே திறந்து விட்டது.

நல்லவேளை. யாரும் கவனிக்கவில்லை.

••

நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது திடுமென கலைந்தது உறக்கம். மனதில் ஏதோ அதிர்வு போல. அவளைச் சந்திக்கிற கணங்களுக்காக சிறு ஒளி உள் கதகதப்பாய் விகசித்துக் கொண்டிருந்தது போலும். மௌன ஸ்வரங்கள். ஆறாவது விரலின் அபிநயம்.

சேஷாத்ரி திருச்சியில் இருந்து பேசினார். “என்னடா சேதி? பிருந்தா என்ன சொல்றா?” ஒரு விநாடி திகைத்துப் போனது. என்ன பதில் சொல்ல தெரியவில்லை.

“வேலையா இருக்கேன்டா...”

“சௌக்கியமா இருக்காளாமா?”

“நான் இன்னும் அவகூட பேசலடா...” என்றார் வேறு வழியில்லாமல்.

“அடாடா ஏன்?”

“நம்பரை எங்கியோ... மிஸ்பிளேஸ் பண்ணிட்டேன்...”

“அடாடா என்கிட்ட கேட்டிருக்கக் கூடாதா? எழுதிக்கோ...” என்றார் சேஷாத்ரி.

அவர் சொல்ல அவர் கேட்டுக் கொண்டார். குறித்துக் கொள்ளவில்லை.

“பேசுடா. பேசச் சொன்னாளா இல்லியா?”

இனி பார்க்காமல் மனம் ஓயாது என்றிருந்தது. அவன் பார், ராஸ்கல் மனப்பாடம் செய்து வைத்திருக்கிறான். எண்களைச் சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டார். அவருக்கே நினைவு இருந்தது.

அறையில் சிறிது நடந்தார். எப்பவும் அருகே சிறு குவளையில் தண்ணீர் வைக்கச் சொல்லிவிடுவார். ஈஸ்வரி வைத்திருந்தாள். கண்ணாடி ஜாடிக்குள் தண்ணீரின் அளவு தெரிந்தது..

குவளைக்கு அருகில் தொலைபேசி இணைப்பும் இருந்தது. இரவில் அலைபேசியை படுக்கைக்குப் பக்கத்தில் வைத்துக் கொள்வது இல்லை. வரவர தொலைபேசியைப் பார்த்தே பயப்படும் அளவுக்கு ஆகிவிட்டதே.

தைரியமாப் போ. போனார். தண்ணீர் குடித்தார். தொலைபேசி இருந்தால் என்ன, என நினைத்துக் கொண்டார். வந்து மனைவியை அணைத்துப் படுத்துக் கொண்டார்.

ஈஸ்வரியின் உறக்கம் கலைந்தது. “என்னப்பா?” என்று அவர்பக்கம் திரும்பினாள் ஈஸ்வரி.

“ஐ லவ் யூ ஈஸ்வரி.” என்றார். “அதுக்கென்ன?” என்றாள் ஈஸ்வரி. “இல்ல சும்மா...” என்றார். “சும்மா யாராச்சும் சொல்வாங்களா?” என்று ஈஸ்வரி புன்னகை செய்தாள். “டூ யு ஸ்டில் லவ் தட் பிருந்தா?” என்று அவர் தலையைத் தடவிக் கொடுக்கிறாள். இப்படி ஆளுக்காள் குழப்பினால் அவர் என்ன செய்ய முடியும்?

“ஐ டோன்ட் நோ...”

“யு நோ...” என்று அவள் சிரிக்கிறாள். பிறகு “இட்ஸ் ஆல்ரைட். தூங்குங்க” என்றாள்.

அவர் மேலும் எதோ பேச விரும்பினார். ஆனால் அவள் திரும்பிப் படுத்து தூங்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

••

மனசின் குட்டிக் கரணத்துக்கு அளவே இல்லை. மதுரைக்கு இன்னும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும் தெரியவில்லை. சிறிது பரபரப்பாய்த்தான் இருந்தது. முதல் வகுப்புப் பெட்டி. சுகமாகத் தாலாட்டும் ரயில். ரயில் மனிதர்களைக் குழந்தையாக்கி விடுகிறது.

ஹா ஹா. அந்த ஸ்ரீதர். அவனைப் பார்த்தாரே சமீபத்தில். பத்திரிகை ரிப்போட்டிங்கில் பெரிய ஆளாகி விட்டான் இப்போது. சுவரில் எழுதியதை கிசுகிசுன்னு பேப்பர்ல எழுதிட்டிருக்கியா, என்று கேட்டார் வேடிக்கையாய்.

தடக், என ரயில் நிற்க... மதுரை! நீ வந்தது கிளயன்ட் கூட்டத்துக்கு, ஞாபகம் வெச்சிக்க, என்று சொல்லிக் கொண்டார். எத்தனையோ கூட்டம் பாத்தாச்சி. அது ஒண்ணும் பெரிய விஷயம் இல்லை தான். அந்தத் தொலைபேசி எண்... அட சும்மா இருப்பா, என தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்.

மீனாட்சி அரசோச்சும் ஊர். அவருக்கு பிருந்தாவின் ஊர். பிருந்தாதான் மீனாட்சி.

பெங்களூருக்குக் கிளம்பியபோது குடுத்தா பார் ஒரு முத்தம்!

மறந்துறாதடா...

திரும்பவும் கவிதை கிவிதை எதும் முயற்சி பண்ணலாமா?

லேசான குளிரான பனி. குள்ளக் குளிர் என்கிறாள் ஆண்டாள் திருப்பாவையில். சுகமான பனி. அதிகாலை குளிக்குமுன் அந்தத் தண்ணீர் எப்படி சில்லிட்டுக் கிடக்கும், என கற்பனை எடுக்கும் குளிர். அது குள்ளக் குளிர் என்கிற உள்ளக் குளிர். முதல் குவளை நீர் எடுத்து மேலே ஊற்றிக் கொள்ளுமுன் வரும் தயக்கம். பிருந்தா பற்றிய தயக்கம், அதுவும் அப்படிப் பட்டது தானா? முதல் குவளைத் தண்ணீரை, பரவாயில்லை என்று எடுத்து மேலே கொட்டிக் கொள்ளலாமா?

பிருந்தாவுக்கு ஃபோன்... செய்யலாமா? செய்யலாமா? செய்யலாமா?... என்று உள்ளே எதிரொலி அளபெடை. பெரிய விடுதி. தனி அறை. ஏசியின் குள்ளக் குளிர். வேண்டாம், என்கிறது மனது.

என்னது வேண்டாம். பேச வேண்டும், என்பது வேண்டாம்.

ஹலோ ஈஸ்வரி மேடமா? (எஸ்?) உங்க கணவர் மதுரை போயிருக்கார் தெரியுமா? (நீங்க யாரு?) ரிப்போர்ட்டர் ஸ்ரீதர்.

ஆமாம். அவர் பிருந்தாவைக் காதலிக்கிறார்... என்கிறாள் ஈஸ்வரி.

அறையில் இங்குமங்குமாய் உலவினார்.

அப்பா?... என்று கூப்பிட்டான் நந்தகுமார். ஃப்ரெண்டுக்குப் பரிசு... வாங்கிட்டீங்களா?

ம். வாடிக்கையாளர் சந்திப்பு மாலைதான். காலையிலேயே வந்திறங்கி விட்டிருந்தார். மாலைவரை என்ன செய்வது?

ஆ, நான் வாழ ரொம்ப அலட்டிக் கொள்கிறேன். ஒரு சிறிய சாதாரண சந்திப்பு... எனக்கு இப்போது வயது 45 பிளஸ். ‘அந்த‘ ரெண்டுங் கெட்டான் சிறுவன் அல்ல நான் இப்போது. அவளுக்கும் குழந்தைகள் இருக்கலாம். அவளும் சிறுமி என்கிறதாக நான் மிதக்கிற பாவனை கொண்டாடத் தேவை இல்லை. அது யதார்த்தமும் அல்ல.

அவள் எப்படி எளிமையாக என்னை விசாரித்தாள், என்னைப் பேசச் சொன்னாள். அது முக்கியம். நான் நல்லாருக்கேன். உன் நலம் அறிய அவா. குசலோபரி என்று வீட்டு வைபவப் பத்திரிகையில் போடுவார்கள். அவ்வளவே.

அவள்தான் பேசச் சொன்னாள். எண் தந்தாள். சாதாரண விஷயம் அது. நாகரிகமான விஷயம் அது. ஈயச் சொம்புக்கு முலாம் பூசினாற் போல. எல்லாத்தையும் பளபளன்னு எடுத்துக்கறதா? மைக்ராஸ்கோப் வழியே கொசுவைப் பார்த்து விட்டு பயந்து கொள்வதா?

நீ ஃபோன் அட்றா மாப்ள.

சற்று தயக்கமாய்த்தான், ஆனால் தொலைபேசி நோக்கிப் போகிறார்.

“ஹலோ?”

அதே... அதே குரல்! பிருந்தாவின் குரல். உடல் விதிர்விதிர்த்து அழுகையே வந்திட்டடேய்யா.

கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு பேசுகிறார். “நான்... ராஜகோபால்.”

“உங்களுக்கு யார் வேணும்?”

“ஆர் யூ மிசஸ் பிருந்தா?”

“அவங்க ஆஸ்பத்திரில இருக்காங்க. நீங்க?”

“அவங்ககூட ஸ்கூல்ல படிச்ச ஃப்ரெண்ட். உனக்குத் தெரியாது.”

“தெரியும்” என்றது அந்தப் பெண். “அம்மா உங்களைப் பத்திச் சொல்லி யிருக்காங்க.”

ஆகாவென்றிருந்தது அந்த உரையாடல். யாரோ பட்டத்தை உயரே பறக்க விட்டுச் சுண்டுகிறார்கள்.

”நீ அவ பொண்ணாம்மா?”

“ஆமா அன்க்கிள்.”

“உன் பேர் என்னம்மா?”

“ரா... ஜி-” என்ன குரல். அதே குரல். அம்மாவின் வார்ப்பான குரல்.

நான் ராஜகோபால். அவள் ராஜி.

அம்மா சொல்லியிருக்காங்க...

அடடா. பிருந்தா. உன் வேகத்துககு நான் எம்மாத்திரம். வெறும் பார்வையாளன் மாத்திரம் என என் பாத்திரம். உன் அன்புக்கு நான் தகுதியற்றவன் பிருந்தா. நான் சுகவாசி. காதல் என்பதன் சுகமான பக்கம், அதை மாத்திரமே நான் பார்த்து வந்திருக்கிறேன். கொண்டாடி யிருக்கிறேன். நீ அதுசார்ந்த துக்கங்களையும் சவாலுடன் சுமந்தவள்.

ஆ அவளை உசுப்பிவிட்டவன் நான். பிறகு நான் விலகிக் கொண்டேன். ஆண்கள் கெட்டவர்கள், என்றாள் பிருந்தா. நான் கெட்டவனா? நான் நல்லவன் இல்லை பிருந்தா.

“எங்கேர்ந்து பேசறீங்க அன்க்கிள்,”

சுதாரித்து “இங்கதாம்மா. உங்க ஊர்ல இருந்துதான். ராம் பேலஸ். அறை 112. அப்பா... அவருக்கு இன்னும் சரியாகல்லியா?”

“ரொம்ப மோசமா இருக்காரு அன்க்கிள்...” சொல்லும்போதே ராஜி அழுகிறாள். ஐயோ என் செல்லமே, என அவளைத் தடவிக் கொடுக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது.

“அடாடா. எந்த ஆஸ்பத்திரிம்மா?” என தழுதழுக்கிறார்.

“செயின்ட் மேரிஸ். ஐசியூ.”

“நான் வரேன். உடனே வரேன்...” என்றவர் “பயப்படாதே குழந்தே. உங்ப்பாவுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது. ஐ ப்ரே ஃபார் யூ ஆல்.”

“நான் அங்கதான் அன்க்கிள் கிளம்பிட்டிருக்கேன். வெச்சிறவா?”

தொலைபேசியை வைத்ததும் பெரும் இருள் ஒன்று அவரைக் கவ்வி ஒரு ஆட்டு ஆட்டி பார்வை பொய்த்து திரும்ப கண்ணுக்கு ஒளி மீண்டது. உள் உணர்வின் இந்த வெருட்டலில் ஐயோ, உன்னைப் பார்க்காமல் போகத் தெரிந்தேன், என்கிற பதட்டம். கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டார்.

உடனே வருகிறேன் பிருந்தா. நான் உன் பக்கத்தில் இருக்கிறேன் பிருந்தா.

அதானே? உடனே அந்த மருத்துவமனை ஐசியூ எண்ணை அழைத்துப் பேசினால் என்ன?

“ஹலோ?” அதே குரல். இது ராஜி அல்ல. “நீங்க பேசுவீங்கன்னு தெரியும்” என்கிறாள் பிருந்தா.

“எப்பிடித் தெரியும்?”

“இப்பதான் ராஜி சொன்னா.”

ஆ, என்றிருந்தது. நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டார். “நீங்க வேணாம். நீன்னே கூப்பிடு பிருந்தா.”

“பார்க்கறேன்.”

“உன் கணவருக்கு எப்பிடி இருக்கு?”

“நீங்க... வா ராஜகோபால்!”

“உடனே வரேன்” என்று ஃபோனை வைத்தார்.

**

வெள்ளிதோறும் தொடர்கிறேன்

storysankar@gmail.com

mob 91 97899 87842 / 91 94450 16842