Sunday, June 6, 2021

 


அபிராமியின் கடைக்கண்கள்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 (நன்றி / பேசும் புதிய சக்தி, ஜுன் 2021) 

மைதியான இரவுகளில் சில சமயம் தெருநாய்கள், அமைதி உள்குடையப் பட்டு ஆத்திரத்துடன் குரைப்பு எடுப்பதைப் போல, அப்பாவுக்கு அடிக்கடி இராத்திரி இருமல் வரஆரம்பித்து விடுகிறது. சிறு மழை, தூறல் கூட அவருக்கு உடம்பைப் படுத்தி விடுகிறது. இரவிருளின் நிழல் சித்திரம் எதிலும் அவர் கலவரப் பட்டாரா? பகலிலேயே அவர் அத்தனை தைரியசாலி என்று சொல்ல முடியாது. மிகக் குறைவாகவே, தலையாட்டலுடன் யோசித்து ஓரிரு வார்த்தை பேசுவார்.

உண்மையில் அந்த உடல் படுத்தலுக்கு அவரது வாழ்க்கைசார்ந்த நம்பிக்கை யின்மையே, பயமே காரணம் என்று சேதுவுக்குத் தோன்றியது. சேது இப்போது ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கிறான். ஊரில் ஒரே பள்ளிக்கூடம்தான். நடந்தே போய் நடந்தே திரும்பி வருகிற அளவில், ஆனால் தூரம் அதிகம். மீசை அரும்பும் அந்த வயது அப்படி. திடீரென்று மூளை சொந்தமாக யோசித்து, முடிவுகள் எடுக்க பரபரப்பாகிறது. எல்லாவற்றையும் சந்தேகமாகவும் தலைகீழாய்ப் புரட்டியும், சுய சிந்தனையுடன் சீர் தூக்கியும் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறது. மீசைக்கும் அதற்கும் தொடர்பு இருக்கலாம். அதேவயதுப் பெண்கள்? அவர்கள் திரண்டு குளிக்கிற அளவில் சுய முடிவுகளுக்குத் தயாராகிறதாகக் கொள்வதா?

அந்த வயதில் ஆண்கள் பெண்களுக்குப் புதுசாய்க் காட்சி அளிக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதிலிருந்து எல்லாம் மெல்ல மாற ஆரம்பித்து விடுகிறது போலும்.

இந்த முன்தலைமுறை... என்று அவர்களுக்கு, இளைஞர்களுக்கு ஆயாசமாய் இருக்கிறது. இப்படி எதற்கெடுத்தாலும் தயங்கி, பயந்து, தடுமாறி, திகைத்து, திண்டாடி... ஆகப்போவது என்ன? அப்பாவுக்கு ஒரு சிமென்டு குடோனில் வேலை. உள்ளே வந்து அடுக்கும் சிமென்டு, வெளியே போகும் சிமென்டு என்று கணக்கு அவரிடம். அதில் துல்லியமாக இருக்க அத்தனை மெனக்கிடுவதும், அதுபற்றிய பெருமையும். சேதுவுக்கு அது ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. தவிரவும் கடையின் வரவு செலவுக் கணக்குகள் அப்பாவிடம் இருந்தன. முதலாளியின் வலக்கை நானாக்கும், என்கிற பெருமிதம். நாற்பது வருட உறவு  அது. இங்கே வந்து வேலையமர்ந்த பின் தான் அவருக்குக் கல்யாணம் ஆயிற்று. கணேசமூர்த்தி முன்னிலையில் தான் கல்யாணம். பிறகு சேது பிறந்தது... (பெண்பிள்ளை பிறக்காமல் ஆணாகப் பிறந்ததே அப்பா அம்மாவுக்கு சந்தோஷம்) என அவரது வாழ்வின் நல்லம்சங்களின் பின்னால், முதலாளி பார்த்து கைதூக்கிவிட்ட அந்த பெரியதனம் இருக்கிறது. முதலாளி என்ற வார்த்தை கேட்டாலே உட்கார்ந்திருக்கும் அப்பா எழுந்து நிற்பார். அத்தனை பயம். அல்லது மரியாதை. முதலாளியா அவர்... படியளக்கும் பெருமாள்.

சேது நன்றாகப் படித்தான். அது அப்பாவின் பெருமை. நான் நன்றாகப் படிக்கிறேன், இதில் இவர் பெருமைப்பட என்ன இருக்கிறது, என நினைத்தான் சேது. அப்பாவிடம் தன் சார்ந்த அவநம்பிக்கையும், வேண்டாத சந்தோஷமும் நிறைய இருப்பதாக சேது உணர்ந்தான். சேது பிறந்த அதிர்ஷ்டம் என்பார். இல்லாட்டி, அந்த ஈஸ்வர கடாட்சம், என்பார் நெகிழ்ச்சியுடன். பாவம். பஞ்சாயத்து சைரன் ர்ர்ர் என்று சத்தமெடுத்தாலே பயந்து போவார். சற்று சத்தமாகப் பேசவே அவருக்கு வரவில்லை. அதற்கு ஏற்றாற் போல முதலாளி கணேசமூர்த்திக்கு மைக் தேவையில்லாத பெரிய குரல். (அப்பா போல யாரோ ஒருத்தன்தான் மைக்கைக் கண்டு பிடிச்சிருப்பான்.) கடையில் அவர், கணேசமூர்த்தி இருந்தால் அவரது அதிகாரம் கொடிகட்டிப் பறக்கும். சிப்பந்திகள் அனைவருமே கப் சிப். சிப்பந்திகள் சப் சிப்பந்திகளாகி விட்டார்கள். ஆனால் எல்லாம் ஊமைக்குசும்புத் தனம். அவர் எழுந்து போனதும் அவர்கள் அடிக்கிற கொட்டம், ஒரே சிரிப்பு. அப்பாவுக்கு அது ரசிக்கவில்லை. நன்றி இருந்தாத்தானே இந்த சனியன்களுக்கு, என அவர் நினைத்துக் கொண்டார். என்றாலும் மற்றவர்களைப் பற்றி முதலாளி வந்ததும் இல்லாததும் பொல்லாததுமாய் அவர் போட்டுக்கொடுத்தது கிடையாது. அது மற்றவர்களுக்கும் தெரியும். “இந்த மாதிரில்லாம் அவரு கைலயே காசு வாங்கித் தின்னுட்டு அவரையே கிண்டல் பண்றது எப்பிடித்தான் உடம்புல ஒட்டுதோ?” என்பார். ஆனால் அப்பாதான் ஒல்லிப்பிச்சா. மற்றவர்கள் கிழங்காட்டம் தான் இருந்தார்கள்.

வீட்டின் தண்ணீர்ச் செலவுகளுக்கு பின்கட்டுக் கிணற்றில் இருந்து தண்ணீர் கோரி எடுத்து வந்து உள்ளே அம்மாவுக்கு சமையல் அறையில் சேர்க்க வேண்டும். அம்மா அதன் ஒரு ஓர ஜலதாரைப் பக்கமே ஒதுங்கி உட்கார்ந்து குளித்து விடுவாள். அப்பாதான் காலையில் பின்கட்டுக் கிணற்றில் நீர் இரைத்து இரைத்து ஊற்றிக் கொள்வார். எத்தனை சளி இருந்தாலும் வெந்நீர் கேட்க மாட்டார். மனுசாளுக்கு வெந்நீரே வியாதிடா, என்பார். அவரது எல்லா அசட்டு நம்பிக்கைக்கும் ஓர் அறிவார்ந்த பாவனை இருந்தது. “காய்கறிக்காரன் வந்துட்டுப் போறானா... இப்ப பார் அடுத்து தபால்காரன் வருவான்,” என்பார்.

அப்பாபற்றி இத்தனை கடுமையான யோசனைகள் வேண்டியது இல்லை. அம்மாபற்றி அப்படியெல்லாம் அவன் யோசித்தது கிடையாது. அப்பா உலகத்துக்கு பயப்பட்டால் இந்த அம்மா... அப்பாவுக்கு பயப்பட்டாளா தெரியவில்லை. அவளுக்கு அப்பாவைத் தாண்டி யோசனைகள் இருந்ததா அதுவும் சந்தேகமே. குடும்பம்னா ஒருத்தர் முடிவெடுக்கணும். ரெண்டு வண்டிமாடுகள் ஆளுக்கு ஒருபக்கமா இழுக்க ஆரம்பிச்சா (அது குடும்பத்துக்கு இழுக்கு) வண்டி நகருமா, என்கிறதாக அவள்சார்ந்து யோசனைகள். கைக்கும் வாய்க்கும் எட்டிய அளவில் திருப்திப் பட்ட வாழ்க்கை அது. எளிய வாழ்க்கை. அவளுக்கு மாங்கல்ய பலம் கெட்டி. தினசரி பூஜையில் அவள் அதை வேண்டிக் கொள்கிறாள்.

சேது அப்படி குடத்துள் அடங்கிவிட மாட்டான். அவன் கிணற்றுத் தவளை அல்ல. அவனது எதிர்காலம் பற்றி அவனுக்கு யோசனை எதுவும் உண்டா? ஒன்றும் இல்லை. அந்த நேரம் இன்னும் வரவில்லை. இப்போதைக்கு அவன் நன்றாகப் படித்து நல்ல மதிப்பெண் எடுத்தால் போதும். அப்பா அம்மா அவனிடம் எதிர்பார்ப்பது அதுதான். அதில் நான் குறை வைக்க மாட்டேன், என நினைத்துக் கொண்டான் அவன். நன்றாக மனப்பாடம் செய்து தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கினான். அவனையிட்டு அப்பா அம்மாவிடம் குறை எதுவும் இல்லை. அம்மா, அவள் பிரார்த்தனைகள் வீண் போகுமா என்ன?

அப்பாவின் முதலாளி, கணேசமூர்த்தி, அவர் முகமே அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. எப்பவும் எதையாவது கணக்கு போட்டுக் கொண்டிருக்கும் உள்யோசனையைக் காட்டும் முகம் அது. என்ன யோசனை? அவரது பேர் எந்த சபையிலும் எடுபட வேண்டும். எதிலும் அவர் கை ஓங்கி யிருக்க வேண்டும். எதிலும் அவர் முயற்சி ஆதாயப்பட வேண்டும். தோல்வி, நஷ்டம்... அவருக்கு இல்லை. தினசரி பூஜைகள் செய்கிறார் அவர். அதில் கடவுளை மிரட்டுகிற ஒரு நிமிர்வு,தோரணை இருப்பதாக அவன் உணர்ந்தான். எப்பவாவது அவர் வீட்டைத் தாண்டி அவன் போனால் வாசலில் நாற்காலி போட்டுக்கொண்டு அவர் உட்கார்ந்து விசிறிக் கொண்டிருப்பார். விசிறிச் சாமியார் கேள்விப் பட்டிருக்கிறான். இவர் விசிறி முதலாளி. இவரைப் பார்க்க யார் போவார்கள். யாருக்கும் கடன் தேவைப் பட்டால் போவார்களாய் இருக்கும். ரேகை வாங்கிக் கொண்டு பணம் தருகிறார். அள்ள அள்ள குறையாத பணம். பணம் ஒரு போதைதான். பணம் அதிகாரத்தை தோரணையை நிமிர்வைத் தருகிறது. அப்பாவைப் பார். இவன் அப்பாவை... சற்று மெலிந்த ஒடிசலான உயரமான அப்பா. அவரிடம் நிமிர்வு அல்ல சிறு கூன் விழுந்திருந்தது.

கணேசுமூர்த்திக்கு ஒரே பெண். அபிராமி. முதலாளியின் பெண் என்பதாலேயே அவளைப் பற்றி சிறு எரிச்சல் இருந்தது சேதுவுக்கு. நல்ல சிவப்பு. கூந்தலை ஈரம் காய என்று மேல் முடிச்சோடு தளர விட்டிருப்பாள். தடுப்பணையில் இருந்து நீர் வழிந்து வருகிறாற் போலக் காணும். அவள் அருகில் போனால் அந்தக் கூந்தலில் இருந்து ஒரு சீயக்காய் வாசனை வரலாம். அல்லது ஷாம்பூ. ஏன் அருகில் போக வேண்டும், என நினைத்துக் கொண்டான் சேது. அதே பள்ளியில் அவனது வகுப்பில் தான் படிக்கிறாள் அபிராமி. பளிச்சென்ற உடைகள். கண்ணின் ஓரங்களை இன்னும் சற்று நீட்டி மை தீட்டி யிருப்பாள். கண் எனும் ஈட்டி எனக் காணும். முதலாளியின் பெண் என்ற அளவில் அவளை அவன் சற்று ஒதுங்கியே பழகி வந்தான். ஒருமுறை இடைவேளையில் அவன் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வகுப்பு உள்ளே வர அவள் வெளியே வர...

அது சீயக்காய்தான்.

பண ரீதியான கர்வம் அவளிடம் இருந்ததா தெரியவில்லை. அழகாய் இருப்பதாய் அவளைப் பற்றி அவளுக்கே ஒரு கிறுறுப்பு இருந்தது. தலையை ஒடித்து சிறு பாவனைகள் செய்தாள். இது குறித்து மற்ற பையன்களிடம் ஒரு ஹா இருந்தது. போங்கடா, உங்ளுக்கு வேற வேலை இல்லை, என அவன் சலித்துக் கொண்டான். ஒருவேளை அப்பாவின் முதலாளியின் பெண் என்ற அளவில் அப்பாவுக்கு எந்தச் சங்கடத்தையும் தர அவன் விரும்பவில்லையோ என்னவோ.

தினசரி காலைகளில் ஜமா சேர்த்துக் கொண்டு வயல் கிணறுகளில் போய்க் குளித்துவிட்டு வருவார்கள் ஊர்ப் பிள்ளைகள். நாலு பையன்களும் சேர்ந்து குபீர் குபீர் என்று குதிக்க கிணறும் வாய்த்துவிட்டால் கொட்டமடிக்கக் கேட்க வேண்டாம். போகும் வழியில்தான் கணேசமூர்த்தியின் தோட்டம். மாவும் புளியும் அடர்ந்து கிடக்கும். தோட்டத்துக்கு வேலியும் உண்டு. தோட்டக்காரனும் உண்டு. எல்லாம் சேதுவுக்கும் தெரியும்தான். விளையாட்டுப் புத்தி. தோட்டக்காரனை ஏமாற்றுவதில் ஒரு திருப்தி. வயசு அப்படி. வேலியில் ஒருபுறமாக ஒருவர் படுத்தபடி ஊர்ந்து உள்ளே போக வழி ஏற்படுத்திக் கொண்டு... எல்லாருக்கும் ஒரே சிரிப்பு. முதலில் தோட்டத்தினுள் நுழைவது யார்? நானே, என்று சேது நுழைந்தான். காடாகச் செழித்துக் கிடந்தது உள்ளே. தண்ணென்ற வெளிச்சம். அந்தக் குளுமையும் இதமான இருளும் வேறு உலகமாய் இருந்தது. பறவைகளும் குரங்குகளுமான பிரதேசம். வாலால் கிளையைப் பிடித்துக்கொண்டு தலைகீழாய் ஆடும் குரங்குகள் போல மாங்காய்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. வயரில் தொங்கும் முட்டைபல்புகள். அல்லது காளைமாட்டின் அடிப்பகுதிகள்... மற்ற பயல்கள் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். சேதுவுக்கு உற்சாகம். துள்ளித் துள்ளி எட்டிய காய்களைப் பறித்துப் பறித்து வெளியே எறிந்தான். பையன்கள் இடமும் வலதுமாகப் பாய்ந்து காட்ச் பிடிக்கிறார்கள்.

இருந்த உற்சாகத்தில் தோட்டக்காரன் வந்தது கவனிக்கவில்லை. மாட்டிக் கொண்டான் சேது. அவனைப் பிடித்து மரத்தில் கட்டினான் தோட்டக்காரன். குளிக்க என்று கூடவந்த பயல்களைக் காணவில்லை. அவர்களில் ஒருவன் போய் அப்பாவிடம் தகவல் சொல்லி யிருக்கலாம். தோட்டக்காரன் முதலாளிக்குத் தகவல் சொல்லி விட்டான். அப்பா என்ன வேலையில் இருந்தாரோ பதறிப்போய் ஓடோடி வந்தார். அவனிடம் அப்பா பேசவே இல்லை. சற்று ஆத்திரத்துடன் நெஞ்சு விரைத்து நின்றிருந்தான் சேது.

அது தேவையற்ற வீம்பு, என்று இப்போது தெரிகிறது. அந்த வயசில், தப்பே செய்தாலும் மாட்டிக் கொள்ளும்போது ஆத்திரமாகி விடுகிறது.

“எவ்வளவு நாளா நடக்குது இந்த திருட்டுத்தனம்?” என்று அவனைக் கேட்டார் முதலாளி. அந்தக் குரலின் அதிகாரத் திமிர் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.  “எத்தனையோ குரங்கும் பறவையும் சாப்பிடறதுதானே?” என்று சற்று தைரியத்தைத் திரட்டிக் கொண்டு பேசினான். “ஏல நீ குரங்குன்னு ஒத்துக்கறியா?” என்று கேட்டார் முதலாளி. அப்போதுதான் அப்பா ஓடிவந்தார். சாதாரணமாகவே முதலாளி என்றால் அவருக்கு நடுக்கம்தான். பையன் வேறு குற்றவாளியாய் நிற்கிறான். அப்பாவைப் பார்க்கவே அவனுக்குப் பாவமாய் இருந்தது.

“பாத்தியா ஒன் பிள்ளை லெட்சணத்தை?” என்றபடி திரும்பி வெற்றிலைச் சாற்றைத் துப்பினார் முதலாளி. “என் கௌரவத்தைக் கெடுக்கவே வந்து பிறந்தியாடா நீ?” என்று அவனைப் பளாரென்று அறைந்தார் அப்பா. அப்பா அவனை அதுவரை அடித்ததே இல்லை. பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண். நல்லா படிக்கிற பிள்ளை, என அவனையிட்டு அவருக்கு அதுவரை பெருமைதான் இருந்தது. வீட்டுவேலை எதுவும் அவராக வாங்க மாட்டார். அம்மா தண்ணீர் கொண்டு வர என்று அவனைப் படிப்பில் எழுப்பினால் கோபித்துக் கொள்வார் அம்மாவை.

முதலாளி அவனை அடிக்குமுன் அவரே அடிப்பது நல்லது என்று அவர் கணக்குப் போட்டாரோ தெரியாது. ஆனால் அவன் அப்பாவிடம் தான் அடி வாங்குவதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அதைவிட அவனால் தாள முடியாத இன்னொரு காரியம் செய்தார். “எனக்காகப் பையனை மன்னிக்கணும் முதலாளி...” என அவர்முன் கைகூப்பினார்.

அதை அவன் செய்திருக்க வேண்டும், சேது மன்னிப்பு கேட்டிருக்க வேண்டும், என்று அவர், அப்பா எதிர்பார்த்திருக்கலாம். முதலாளியும் அப்படித்தான் எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். செய்யிறதையும் செஞ்சிட்டு எப்பிடி விரைத்து நிற்கிறான். வீட்டுக்கு அடங்காத பிள்ளை போல... என அவர் ஒரு வெறுப்புடன் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அதே வெறுப்புடன் திரும்பி அப்பாவைப் பார்த்தார் முதலாளி. ”நல்லா வளத்துருக்கய்யா பிள்ளையை” என்றவர், தோட்டக்காரனிடம் “அவனை கட்டவுத்து விடு துரை” என்றார்.

தன்னால், தன் முன்னால் அப்பா கூனிக் குறுகி நின்றது அவனால் தாள முடியாதிருந்தது. அப்பா அடித்தபோது வராத அழுகை அப்போது வந்தது. குளிக்கப் போனவன் அப்பாவோடு வீடு திரும்பினான். இருவரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. அன்றைக்கு முழுவதும் அப்பா முகம் களையிழந்து கிடந்தது. அவனை அடித்ததை யிட்டு அவர் வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந் திருக்கலாம். “இத்தனை வருஷமா முதலாளி கிட்ட நான் காப்பாத்திட்டுவந்த நல்ல பேரை ஒரு க்ஷணத்தில காத்துல பறக்க விட்டுட்டியேடா...” என்று அவர் தனக்குள் மறுகிக் கொண்டிருந்தார். நம்மப்போல ஏழைங்களுக்கு மானந்தாண்டா முக்கியம், என அவரில் எண்ணங்கள் குமுறிக் கொண்டிருந்தன. அவரது, மேன் மக்கள் மேன் மக்களே, நாமெல்லாரும் அன்னாரின் அடிவருடிகளே, அடிமைகளே... என்கிற சித்தாந்தம் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. முதலாளியையே அவன் எதிர்த்துப் பேசி விட்டான், என்ற விஷயம் அவரைத் திகைக்க வைத்திருக்க வேண்டும். இனி அவர் முதலாளியைச் சமாளிக்க வேண்டும். சும்மாவே அவர் பார்வையை அப்பாவால் தாள முடியாது. இப்போது மகன் வேறு அவரிடம், முதலாளியிடம் வெறுப்பைச் சம்பாதித்து விட்டான்... என்கிற நினைவு அவரைக் கலங்கடித்தது. இனி முதலாளி அப்பாவை முன்னைவிட கவனமாய்க் குற்றம் கண்டுபிடிப்பார் என்று தோன்றியது.

அப்பாவின் அந்த கைகூப்பிய நிலை திரும்பத் திரும்ப அவன் மனசில் வந்தது. சிறு வயசின் குறும்புத் தனமான எனது விளையாட்டில் அவர் காயம் பட்டு விட்டார். இதற்கு என்ன செய்ய என்று தெரியவில்லை. இவனது படிப்பு என்று கூட சிறு கடன் அவர் முதலாளியிடம் வாங்கி யிருந்தார்.ரேகை அல்ல. அப்பா கையெழுத்து போடுவார். முதலாளியின் பெண் அபிராமிக்கும் அது தெரியாமல் இராது. பள்ளி வகுப்பில் அவனைப் பார்க்கையில், தானும் அவளை அண்டிப் பிழைக்கிறவன், என்கிற அதிகாரப் பித்துடன் அவள் அவனை கவனிக்கிறாளா, அவனுக்குத் தெரியாது.

ஆனால் படிப்பில் சேது கெட்டிக்காரன். பாடங்களை சட்டென்று அவன் சுவிகரித்துக் கொண்டான். பதினைந்து வரிகள் கொண்ட ஓர் ஆங்கிலக் கவிதையை, மனப்பாடப் பகுதி அது, ஆசிரியர் பாடம் நடத்த நடத்த ஒரே ஒருதரம் கேட்டவுடனேயே எழுந்து அப்படியே முழுசும் சொன்னான் சேது. மற்ற மாணவர்கள் அனைவரும் கை தட்டினார்கள். அபிராமி என்ன நினைத்தாள் தெரியவில்லை. அவள் படிப்பில் அத்தனை சூட்டிகை என்று சொல்ல முடியாது.

ஒவ்வொரு தேர்விலும் சேது தான் முதலாவதாக வந்தான். இரண்டாவது மதிப்பெண் கிரிஜா என்ற பெண். அவள் தந்தை டெய்லர். ஒவ்வொரு முறை வகுப்புக் கட்டணம் செலுத்தவும் அவளுக்குத் தாமதமானது. பாதி விலைக்கு வாங்கிய போன வருடத்திய புத்தகங்களையே அவள்  தந்தை அவளுக்கு வாங்கித் தர முடிந்தது. தீபாவளி போன்ற திருவிழாக் காலங்கள் இல்லாத சமயம் அவரே பழைய துணிகளைத் தைத்துத் தந்து கொண்டிருந்தார். அபிராமிக்கு பணம் சார்ந்த சுக அம்சங்கள் சேர்ந்து கொண்டதில் படிப்பில் அத்தனை அக்கறை இல்லாது இருந்ததா தெரியாது.

வகுப்பில் ஓரளவு பணக்காரப் பிள்ளைகளுடனேயே அவள் சிரித்துப் பேசிப் பழகினாள். மதியம் ரிக்ஷா வந்துவிடும் அவளுக்கு. வீட்டுக்குப் போய்ச் சாப்பிட்டுவிட்டு வருவாள். சேது கையில் ஒரு டப்பாவில் தயிர் சாதம் கொண்டு போனான். காலையில் அடைத்த சாதம். நெகிழ்வின்றிக் கல்லாய் இறுகிக் கிடக்கும். தண்ணீர் சேர்த்து நெகிழ்த்திக்கொண்டு சாப்பிடுவான்.

வெறும் பணம், அதன் நிமிர்வுகள், வசதி வழிப்பட்ட சுகங்கள், அதிகாரம்... இவை போதுமா, போதும் என இவள், அபிராமி நினைக்கிறாளா தெரியவில்லை. மேலே வானம் கீழே பூமி, என அனைத்தையும் அனுபவிக்கக் கிடைத்த இந்த வாழ்க்கையில் எத்தனை யெத்தனை விஷயங்களை இவள் தன் திமிரால், மமதையால் இழக்கிறாள், இவள் அறிவாளா? சகல உயிர்களும் இந்த உலகத்தில் மிகப் பெரும் சுதந்திரத்துடன் அல்லவா பிறக்கின்றன. அதை சிறு சிறு சுகங்களுடன் முடக்கிக் கொள்வது சரியா? அவை இருக்கிற கனவு மயக்கம் அவளுக்கு. என்றால் அவற்றில் சில தனக்கோ, தன் குடும்பத்துக்கோ மறுக்கப் பட்டதாக அப்பாவுக்கு ஆதங்கம். கவலை. இல்லாததை நினைத்து மறு கரையில் அல்லவா வாழ்கிறார்கள் இவர்கள்.

தனக்கு என்ன கவலை என்றாலும், பண ரீதியான பிரச்னை என்றாலும் அப்பா அவனை நன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டார். அவனுக்கு ஒரு குறையும் அவர் வைக்கவில்லை. நல்ல நாள் விசேஷங்களில் அவர் கோவிலுக்குப் போய்வந்தார். ஊர் நடுவே பெருமாள் கோவில். யானை கட்டிய கோவில். மார்கழிக் காலைகளில் அங்கே ரெகார்டு போடுவார்கள். திருப்பாவைக் காலங்கள். அப்பாவுக்கு அதில் அநேகப் பாடல்கள் தெரியும். அம்மா மார்கழிக் காலைகளில் குளித்து விளக்கேற்றி திருப்பாவை வாசிப்பாள். எல்லே இளங்கிளியே, இன்னும் உறங்குதியோ... என அவள் உரக்க வாசிக்கையில் அவனுக்கு சில சமயம் விழிப்பு வரும்.

கணேசமூர்த்தி அபிராமிக்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கித் தந்திருந்தார். நல்ல கனம். அத்தனை கனத்தைத் தூக்கி நிறுத்தி அதில் ஏறி ஓட்டுவதே பெரிய விஷயம் தான். குறுக்கு பார் கம்பி இல்லாத பெண்கள் மாடல். நன்றாகவும் ஓட்டினாள் அபிராமி. அவன் எப்பவாவது தெருவில் போகையில் அவள் சைக்கிளில் எதிரே வந்தாள். அந்த சின்ன யந்திரத்தை அடக்கி ஆள்கிற போதை அவளுக்கு இருந்தது. அந்த வயதின் போதை அது.

தன் பையனை விட அபிராமியை அவள் அப்பா அருமையாக வளர்த்து வந்தார். அங்கே பெண்ணாய்ப் பிறந்தது அவள் அதிர்ஷ்டம். அதெல்லாம் ஒரு கொடுப்பினை என அப்பா நினைக்கலாம். அதெல்லாம் இல்லப்பா, உன் பையன் நான், நாளை உன் பிள்ளையைப் பற்றி ஊரே பேசும். நீ பார்க்கத்தான் போகிறாய், என நினைத்துக் கொண்டான் சேது.

அப்பாவுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி யளிக்கிற மாதிரி ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. அன்றைக்கு கணக்கு வாத்தியார் போட்ட கணக்குகள் மிகக் கடினமானவை. யாருக்குமே அது சரியாக விளங்கவில்லை. தவிரவும் வீட்டுப்பாடம் வேறு அவர் சில கணக்குகள் தந்திருந்தார். அவன் புன்னகைத்துக் கொண்டான். ஒரு சவால் போல அவன் அவற்றைத் தானே முயன்று போட்டுவிட முடிவு செய்தான். ராத்திரி அப்பாவும் அவனுமாய் வீட்டில் இருந்தபோது திடீரென்று வாசல் பக்கம் சைக்கிள் சத்தம் கேட்டது. அப்பா வாசல் பக்கம் பார்த்தால், சைக்கிளில் இருந்து இறங்கியவள்... அபிராமி.

அப்பா பயந்து போனார். சட்டென பாதி சாப்பாட்டில் எழுந்து வாசல் பக்கம் போக முயன்றார். இவ பாட்டுக்கு நம்ம வீட்டுக்குக் கிளம்பி வந்துட்டாளே, என அவரிடம் ஒரு திகைப்பு இருந்தது. அவள் வந்தது முதலாளிக்குத் தெரியுமா, என்றி பயம் அவரைச் சுருட்டியது. “நீ உக்காருப்பா...” என்று அப்பாவைத் தோளை அழுத்தினான் சேது.

“என்ன அபிராமி? இவ்ள தூரம்...” என்று கேட்டான் சேது. பாதி சாப்பாட்டில் எழுந்துகொள்ள அவன் முயற்சிக்கவில்லை. “இன்னிக்கு சார் போட்ட கணக்கு... எனக்குப் புரியலைடா. அதான்... நம்ம கிளாஸ்லயே நீதானே கணக்குல எக்ஸ்பர்ட். உன்கிட்ட கேட்டுப் போட்டுக்கிட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்” என்றாள் அபிராமி புன்னகையுடன். பாவாடை சட்டையில் அந்த இரவிலும் பளிச்சென்று இருந்தாள். வீட்டுக்குள்ளேயே ஒரு ஒளி வந்தாற் போலிருந்தது.

“நீ வந்தது உங்க அப்பாவுக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்டார் அப்பா. “ம்ஹும்” என்று புன்னகைத்தாள் அபிராமி. “கேட்டா அவர் விடமாட்டார் மாமா. அதான்... சைக்கிள்ல நாம் பாட்டுக்கு வந்திட்டேன்...” என்றாள் அபிராமி. சேதுவுக்கு அந்த பதில் பிடித்திருந்தது. “அபி... நீயும் சாப்பிடறியா? வா வந்து உட்காரு” என்றான் சேது. அவர்கள் பேசிக்கொண்ட அந்த சுவாதீனம் அப்பாவுக்குப் பிரமிப்பாய் இருந்தது. அப்பவே அவருக்கு வயிறு நிறைந்தாற் போலிருந்தது.

கை கழுவிவிட்டு வர அபிராமி பின்கட்டுக்குப் போனாள்.

•••    

Wednesday, June 2, 2021

 ஆவநாழி ஜுன் ஜுலை 2021 இதழில் வெளியான கதை

ஓவியங்கள் ஜீவா

உயிரளபெடை

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 

ம்மா இறந்து போனாள். அப்பா இல்லாமல் என்னை இருபது இருபத்தி ஐந்து வருடம் வளர்த்து ஆளாக்கிய அம்மா. வாழ்வின் துக்கங்களைப் பற்றி அவள் அலட்டிக் கொள்ளாதவள். அல்லது வெளியே காட்டிக் கொள்ளாதவள். பெண்கள் சுலபமாக அம்மாஸ்தானம் அடைந்துவிட முடிகிறது. ஆண்கள், ஏணிகளில் காலப்போக்கில் கீழிறங்கி விடுகிறதாகவும் பெண்கள் தங்கள் கொடியை உயர்த்திக் கொள்வதாகவும் தோன்றுகிறது. என் உடலும் உயிரும் சதையும்... அம்மாவாக உணர முடிகிறது என்னால். நான் அம்மாவின் உயிரளபெடை. அப்பாவை என்னால் அப்படி உணர முடியவில்லை. அறிய முடியவில்லை. இது எப்படி? விளக்கத் தெரியவில்லை எனக்கு. அப்பாவின் கூறுகள் என்னிடம் இல்லை... என்றே நினைக்கிறேன்.

எனது ஐந்து வயதில் அப்பா காணாமல் போனார். ஒரு ராத்திரி அப்பா வீட்டைவிட்டு வெளியேறி யிருந்தார். ஹா, ஐந்து வயதில் குழந்தைகள் காணாமல் போய்க் கேள்விப் படலாம். இது அப்பா. இப்படி நடக்குமா? நான் தூங்கிய பிறகு அப்பா அம்மாவுக்கு இடையே ஏதும் வாக்குவாதம் நிகழ்ந்திருக்குமா? என்ன காரணம் தெரியவில்லை. அதிலும் கூட, கோபம் கொண்ட ஆண்கள் வெளியேறிவிட முடிகிறது. பெண்களால் அப்படி தனியே இரவில் வெளியேறி விட முடியுமா? தவிரவும் இது ஒரு ஒப்பந்தம். வானம் சாட்சியாக. இந்திரன் சாட்சியாக... ஆயுசு பரியந்தம் நாம் பிரியாதிருப்பதாக. அப்பா கட்டிய திருமாங்கல்யத்தை கடைசிவரை சுமந்தாள் அம்மா. அதை, அந்த ஒப்பந்தத்தை அப்பா மீறிவிட்டதாகவே நினைக்கிறேன். இந்தக் குடும்ப வாழ்வில் அப்பாவை விரக்தி தட்டச் செய்தது எது? வெலவெலக்கச் செய்தது எது? விலகி எட்டிப் போகச் செய்தது தான் எது?

என்ன ஆயிற்று? எங்கே போய்விட்டார் அப்பா? அம்மாவுக்கு இது அவமானமாய் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். இது அவளுக்கு ‘திருமாங்கல்யச் சிறை’ அல்லவா? அம்மாவிடம் இதைப்பற்றிக் கேட்க முடியாது. அவளாகத் தன்னைத் திறந்து கொள்கிற கணங்கள் உண்டு. பெண்கள் பொதுவாக இறுக்கமானவர்கள் தாம். இரகசியங்களின் கிடங்கு அவர்கள். அவர்களிடம் இருந்து பெரும்பாலும் ஒரு புன்னகையே நமக்கு வாய்க்கிறது. அதில் அம்மாவின் சோகத்தின் கரிந்த வாடை அடிக்கும். அதற்குமேல் அவளும் விளக்க, விவரிக்க மாட்டாள். நாமாகவும் அதில் யூகிக்க எதுவும் சிக்குவது இல்லை.

பாவம் அம்மா. பெண்களே பாவம்தான். ருக்மணியை அப்படி வாடவிடக் கூடாது, என்று திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொள்வேன். நான் அப்பாஇல்லாமல் வளர்ந்த பிள்ளை. அம்மாவிடம் வளர்ந்த பிள்ளை. ருக்மணி, பெண்ணை, பெண்மையை அறிந்தவன் நான், என உனக்குக் காட்டுவேன். மாமியாரிடம் பிரியம் மிகுந்தவள் ருக்மணி. கடைசி காலத்தில் என் அம்மாவுக்கு அவள் செய்த பணிவிடைகள், அம்மாவிடம் அவள் காட்டிய பொறுமை... அம்மா அந்தளவில் கொடுத்து வைத்தவள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அப்பாவின் இழப்பு, அதுகூட இக்காலங்களில் அலையடங்கி யிருக்கும், அவள் வாழ்க்கை தன் சுக்கானைத் திருப்பி பயணப்பட ஆரம்பித்திருக்கும். இந்தக் குடும்பம் சார்ந்த உலகம், இதில் அப்பாவுக்கு மிச்சம் எதுவும் இல்லை என்று நினைத்தாரோ? அம்மா... அவளுக்கு, கூட நான் இருந்தேன். அவளுக்கு வாழ்க்கை இன்னும் மிச்சம் இருப்பதாக, என்னால் அவள் நினைத்தாளா?

அப்பா இல்லாமல் அவள் உலகம் என்னைச் சேர்த்துக் கொண்டபடி திரும்பவும் சுழல ஆரம்பித்திருக்கும். அப்பா எங்க போனார் தெரியாது. திரும்பி ஒருவேளை வருவார், என அவள், அம்மா அவர் காணாமல்போன புதிதில் காத்திருந்திருக்கலாம். அவள் காத்திருக்கவில்லை, என்று ஒருநாள் சொன்னாள். “இல்லை. அவர் என்னைத் தனியே விட்டுவிட்டுப் போய்விடுவார், என நான் எதிர்பார்த்தேன்,” என்று அம்மா ஒருநாள் சொன்னாள். இதைச் சொல்லுகையில் அவள் உடம்பு சிறிது நடுங்கியது. சில விஷயங்கள் சிலருக்கு பகிரப்படாமலேயே புரிந்து விடுகின்றன. மனம் மனசுக்குள் திடீரென்று ஏதோ புத்தகத்தை விரித்து எதோ பக்கத்தை வாசிக்க வைத்து விடுகிறது போலும். மரணம் வேறு விஷயம். பிரிவை உணர்வது?... பயங்கரம்.

ஓர் ஆத்மா, இதோ விடைபெறத் துடிக்கிறது. அணைகிற விளக்கைப் போல அந்த இமைகள் படபடக்கின்றன. அதன் தீராத ஆசைகளை, ஏக்கங்களை மனசின் மேல் தளத்துக்கு அந்த ஆத்மா கொண்டு வருமா? அம்மாவின் மனதில் என்ன ஓடிக் கொண்டிருக்கும்? அது தெரிந்து நான் செய்யப் போவது என்ன? என்னால் அவளது ஏக்கங்களைத் துடைத்தெறிய முடியுமா? அவளது நிறைவேறாத கனவுகள், எதிர்பார்ப்புகள், ஏக்கங்கள், ஆசைகள்... அவற்றை அறிந்து அவளைக் கடைத்தேற்ற என்னால் ஆகுமா? “அம்மாவை எடுத்து மடில வெச்சிக்கோங்க...” என்றாள் இவள், ருக்மணி. வாழ்வின் சூட்சும நிமிடங்களில் பெண்கள் அபார முன்தயாரிப்பு காட்டுகிறார்கள். ஆண்களோ வெனில் அக்கணங்களில் சற்று துணுக்குற்று வெலவெலத்துப் போகிறார்கள். பொதுவாக இந்த ஆண்கள் தைரிய வீரியம் பேசுகிற நபர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். எல்லா ஆணுக்குமே ஜாதகத்தில் மூணாமிடம் பலவீனம்தான். “அம்மா? அம்மா?”... என்று குனிந்து அவள் காதருகே கூப்பிட்டேன். அம்மா கண்ணைத் திறக்கவில்லை.

என்றாலும் அவள் என்னைக் கேட்கிறாள் என்பது இருவருக்குமே புரிகிறது. நிறைய நிறைய நினைவுகள் அவளில் முட்டிமோதித் தத்தளிக்கிறாள் உள்ளேயே என்று தெரிகிறது. அந்தக் கொதிநிலை தாளாமல் கெட்டிலில் இருந்து போல கண்கள் சுடுநீரைக் கசிய விடுகின்றன. காலமே ஆவியாகிக் கொண்டிருக்கிறாற் போலிருக்கிறது. அம்மா இதோ சாகப் போகிறாள். அது எனக்குப் புரிகிறது. அம்மாவுக்கு அதைவிடத் தெளிவாகப் புரிகிறது. இதை எங்களுக்கு முன்னரே புரிந்து கொண்டவளாக ருக்மணி இருக்கிறாள் என்று தோன்றுகிறது.

“சரி அம்மா. நீ கவலைப்படாதே.. எவ்வளவோ தாண்டி வந்திருக்கே நீ. ரைட்டா ரைட்டான்னு பாண்டியாட்டம் ஆடி ‘உப்பு’க்கு வந்து சேர்ந்திட்டே. மனசுல எதையும் போட்டுக் குழப்பிக்காதே...” நான் என்னென்னவோ சொல்கிறேன். அபத்தம். அபத்தமாக நான் ஏதேதோ பேசுகிறேன். அந்தக் கணமே அபத்தமானது. அர்த்தங்கள் நிறைந்தது வாழ்க்கை. சூட்சுமங்கள் மிக்கது வாழ்க்கை. ஆனால் மரணம்? மரணம் வாழ்வின் அபத்தம். அத்தனை அர்த்தங்களையும் ஒருசேர வாங்கி குப்பையில் வீசிவிட்டுப் போய்விடுகிறது மரணம். அபத்தமே அதன் அர்த்தம். அபத்தபூரணம். இரு, அம்மா... என்ன சொல்கிறாள்.

கண்ணைத் திறக்க முயல்கிறாள். முடியவில்லை போல. தலையை சிறிது அசைக்கிறாள். நான் அவள்பக்கமாகக் குனிகிறேன். ஒரு முத்தம். சின்ன முத்தம் தருகிறாள் அம்மா. அம்மாவின் கடைசி முத்தம். தன் மொத்த வாழ்க்கையையும் அர்த்தப்படுத்தி விட்டாள் அம்மா. அவள் யார்? அவள் பேர் என்ன? அதெல்லாம் வேண்டாம். அவள்... அம்மா அவள். நான் அவள்பிள்ளை. என் அம்மா அவள். அம்மா செத்துப் போனாள் அத்தோடு. ஒரு ஈர முத்தத்தோடு விடைபெற்றுக் கொண்டாள். மிக அர்த்தபூர்வமாக அவள் மரணத்தைத் தழுவியதாக அவளுக்கு நினைப்பு அப்போது, சாகும்போது இருந்திருந்தால் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. அர்த்தம் என்பது தான் என்ன? அது ஒரு புரிந்துகொண்ட பாவனை. அவ்வளவுதானே?

“ஐயோ, ருக்மணி... அம்மா... எங்க அம்மா...” என என்னென்னவோ திரும்பவும் பிதற்ற ஆரம்பிக்கிறேன். சரியாக மூட முடியாத குழாய் போல துக்கம் பீரிடும் கணம் அது. ருக்மணி என்னை மார்போடு சாய்த்துக் கொண்டாள். அவளும் பெண்தான். அவளும் அம்மாதான். உலகத்தை, ஆண்களை ரட்சிக்க வந்தவர்கள் பெண்கள். பெண்கள் இல்லாமல் ஆணால் இந்த உலகத்தில் என்னதான் முடியும்? அவள் முந்தானையில் கவிந்து குழந்தை போல் அழுகிறேன். ருக்மணி என்னை அழ விட்டுவிட்டாள். மன இரைச்சல் ஓயும்வரை அழட்டும், அழுது கரையட்டும், கரைந்து தெளியட்டும், என விட்டுவிட்டாள்.

அவள் எந்த ஒரு கணத்திலும் திகைப்பு காட்டவே யில்லை. ஒருவேளை அவள் உள்ளூற திகைப்பு அடைந்திருக்கலாம். ஆனால் கணவன்... அவனது அம்மாவின் மரணத்தின் பவித்ரத்தில் இருக்கிறான். அங்கே அவள் தன்னை பின்னிறுத்திக் கொள்ள நினைத்திருக்க வேண்டும். பெண்கள் எப்படியெல்லாம் ஒதுங்கிக் கொண்டு, அபாரமான பங்களிப்பு செய்கிறார்கள். அச்சம் மடம் நாணம் பயிர்ப்பு - அதில் ‘மடம்’, இதுதான் அது. அவர்களின் சூட்சுமங்களின் தடம் அயர வைக்கிறது. நாம் அவர்களைக் கொண்டாடும் போது, நமது நம்பிக்கைக்கான பங்களிப்பு அது. ருக்மணி... என அவளை உதவிக்கு நான் அழைப்பேன். அவள் அந்த அழைப்புக்குத் தயாராகக் காத்திருந்தாள், என்பது ஆச்சர்யம். வள்ளுவர் அல்ல நான். அவள் வாசுகி. அன்பு மகா சமுத்திரம் பெண்கள். பெண்கள் வாசுகிகள்.. என்று தோன்றுகிறது. அவளது சேலை மடிப்பின் ஜரிகையாக நான் கிடக்கிறேன்.

இந்த சூட்சும உணர்வின் வளாகத்தில் அவர்கள் சகஜப்பட்டு விட்டார்கள். அடுப்படியில் வேலைசெய்து கொண்டிருப்பார்கள். உள்ளே தூளிக் குழந்தையின் சிறு அசைவு. அதில் ஒலிகள் இல்லை. ஆனால் அவர்களுக்கு அது எட்டி விடுகிறது. ஆகா குழந்தைக்குப் பசி வரும் போல... என நினைக்கையிலேயே அவளுக்கு, பெண்ணுக்கு மார்பு நனைந்து விடுகிறது. வள்ளல் பெரும் பசுக்கள். ஆண்டாளால் மாத்திரமே அப்படி எழுத முடியும். சூட்சுமங்களின் முடிச்சைப் போட்டபடி, முடிச்சை அவிழ்த்தபடி பெண்கள் வாழ்க்கையை ஸ்வெட்டர் போலும் பின்னுகிறார்கள்.

ஹ. சரி. அம்மா. இந்த அம்மாவிடம் என்ன குறை கண்டார் அப்பா. திகைப்பாய் இருக்கிறது அப்படி நினைக்கவே. ஓரிரவு அப்பா காணாமல் போய்விட்டார். சட்டென எழுந்து விலகி பிரிந்து காணாமல் போய்விட்டார். ஏன்? யாருக்குமே தெரியாத திகைப்பு அது. அம்மாவுக்கே விளங்கி யிருக்காது. அம்மாவைப் புறக்கணிக்கக் கூட முடியுமா ஒருவரால்... என்பதே அதிர்ச்சிகரமாக இருந்தது.

அம்மாவை எரியூட்ட எடுத்துப் போகுமுன் அவளுக்கு சுமங்கலி அந்தஸ்திலேயே ‘காரியங்கள்’ நடந்தன. சிவப்பு வஸ்திரம் சாத்தப்பட்டாள் அம்மா. அவளது நகைகள், மூக்குத்தி, எண்ணெய் இறங்கிய தோடு, ஆ திருமாங்கல்யம்... அதை, மஞ்சள் கோர்த்த சரடைக் கட்டிவிட்டு,  பழைய தாலி கோர்த்த சரடை கத்திரிக்கோல் வைத்து நறுக்கியபோது ருக்மணிக்குக் கை நடுங்கியது. அப்பா இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாரா இல்லையா என்றே தெரியாது. அம்மா ஓர் ‘உத்தேச’ சுமங்கலி.

அப்பா அம்மாவுக்கு இடையே என்ன ஆயிற்று?... ம். இப்படி இருக்கலாம். ஒருவேளை... அந்தப் பவித்திரத்தின் உச்ச தரிசனம், தனது பலவீனங்களைச் சுட்டி அப்பாவை வெருட்டி யிருக்கலாம். நான் அம்மாபிள்ளை. அப்படித்தான் எனக்கு உணர முடிகிறது. ம். இப்படியும் இருக்கலாம். அம்மாவாக எனக்கு அவள் காட்டிய முகம், பெண்ணாக அப்பாவிடம் காட்டிய முகம்... இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் இருந்தும் இருக்கலாம். நான் அப்பாவை வெறுக்கிறேன். நான் அம்மாவை நேசிக்கிறேன், அதனால் அப்பாவை வெறுக்கிறேன். பிரச்சினைகள் இருக்கலாம். யாருக்குதான், எங்குதான் பிரச்சினை இல்லை? பிரச்சினை என்பது ஒரு புரிதலின் உப்பக்கம். மறுபக்கம் இல்லாமல் உலகமே இல்லை. பகலும் இரவும் போல, வெளிச்சமும் நிழலும் போல. நாணயத்தின் இருபக்கம் போல. உலகமே இரட்டைத்தன்மை கொண்டதாக அல்லவா இருக்கிறது? பிரச்சினைகளுக்கு நடுவே ஒத்திசைவு காண்பதே வாழ்வு, அல்லவா? இது தெரியாதா அப்பா?  என்ன ஆயிற்று அப்பா உனக்கு?

அப்போது எனக்கு ஐந்து வயது. அந்த நிகழ்ச்சிகள் எனக்கு அத்தனை சரியாக நினைவு இல்லை. காரணம் எனது வாழ்க்கையின் அந்த அலையை நான் உணருமுன்பே அம்மா என்னை சுவிகரித்துக் கொண்டாள், என்று இப்போது தோன்றுகிறது. ஆளுயரப் பேரலை பொங்கி வந்து என் காலடிமண் பறித்து கடலோடு என்னை இழுத்துக் கொள்ளுமுன் அம்மா என் கையைப் பிடித்து தன்னோடு இழுத்துக்கொண்டாள். அப்பாவின் இழப்பை நான் உணரவில்லை. அதுபற்றி தீவிரம் காட்டவில்லை. எனக்கு அம்மா இருந்தாள். அவள் கூட இருக்கிறாள், என்கிற குடையடி நிழலே எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது போலும். அப்பா காணாமல் போய்விட்டார். நான் அப்பாவைத் தேடினேனா? அப்பா இல்லை எனக்கு, என ஏங்கினேனா?

பிற நண்பர்கள், பள்ளித் தோழர்களுக்கு அப்பா இருந்தார். இருசக்கர வாகனத்தில் அவர்களை அவர் பள்ளிக்குக் கொண்டுவந்து விட்டார். அவர்கள் பாடத்தில் பரிசு வாங்கும்போது கீழே அமர்ந்து கண்மலர கைதட்டினார். உங்களுக்கு, நண்பர்களே, எனக்குப் போல அம்மா வாய்க்கவில்லை அல்லவா, என நான் நினைத்துக் கொள்வேன் ஒரு புன்னகையுடன். எனக்கு அப்பா இல்லை. ஆனால் அம்மா இருந்தாள், எல்லாமாக.

உள்ளூர்ப் பள்ளிக்கூடத்திலேயே எனக்கு வேலையும் அமைந்தது. குமாஸ்தா வேலைதான். இருக்கட்டுமே. உள்ளூர் என்பதால் இரட்டைச் செலவு ஆகாது. வேலைக்கு என்று நடந்தே போய்வரலாம். அம்மாவைவிட்டு வேலை என்று வேறு ஊர் போகவேண்டிய தேவை இல்லை என்பதே ஆசுவாசமாய் இருந்தது. காலை விடிய வயல்பக்கமாக நடந்துபோய் கிணற்றில் குளித்து விட்டு வருவேன். திரும்பி வருகையில் கோவில் மணியோசை கேட்கும். சிவ சிவ... என்று தன்னைப்போல வாய் முணுமுணுக்க மனம் கூப்பும் கைகள். ஒர்ரெண்டு ரெண்டு, ஈர்ரெண்டு நாலு... என எளிய வாய்ப்பாடு போல இருந்தது என் வாழ்க்கை. சம்பவ அடுக்குகளால் ஆனது அது. நியதிகளால் வடிவமைக்கப் பட்டது அது. இதில் அநேகமாக மாற்றங்கள் எதுவும் இராது.

பக்கத்துத் தெரு ருக்மணி. கணக்கு வாத்தியாரின் பெண் அவள். அவர்கள் வீட்டு வாசல் திண்ணையில் சாயந்தரமானால் ஏராளமான பசங்கள் கணிதமும் இந்தியும், டியூஷன் படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ருக்மணி பள்ளிப் படிப்பு முடித்தபின் கொஞ்சநாள் பாட்டு கற்றுக் கொண்டாள். நவராத்திரிகளில் கொலு முன்னால் பாடுகிற அளவில் நாலு பாட்டு தெரியும் அவளுக்கு. மீதி நேரங்களை என்ன செய்ய என்று தெரியாமல் அவள் பாட்டு வகுப்புகளுக்குப் போயிருக்கலாம். இனி, என்று கேள்வியில்லாமல் அவள் காத்திருந்தாள். அப்பா அவராகவே ஜாதகக்கட்டை எடுப்பார். எப்போது அவளுக்குக் கல்யாணம் பண்ண வேண்டும், யாருக்கு அவளைக் கொடுக்க வேண்டும், அப்பா எல்லாம் பார்த்துக் கொள்வார், என அவள் நம்பினாள். ராட்டினத்தில் அமர்ந்தாற் போல, அது சுழல அவள் காத்திருந்தாள்.

நான் கணக்கில் சுமார்தான். என்றாலும் பள்ளியிலேயே வேலையமர்ந்தாகி விட்டது. வீட்டுக்கு அடங்கிய பிள்ளை. அம்மா வளர்ப்பு எப்போதுமே சோடை போகாது. அப்பா வளர்ப்பை அப்படிச் சொல்லிவிட முடியாது... என்றெல்லாம் அவரிடம் யோசனை இருந்திருக்கலாம். அவருக்கே என்னை மாணவனாகத் தெரியும். அவரிடம் நான் கணிதம் மற்றும் இந்தி டியூஷன் படித்திருக்கிறேன். கூட வாசிக்கிற எந்தப் பெண்ணையும் பார்த்துப் படபடக்காத ஆண். உள்ளூற தோல்விபயம் அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். அல்லது அம்மாவிடம் காட்டிய மரியாதையின் அம்சம் அது. கணக்கு வாத்தியாருக்கு எனது ஒழுக்கம் பிடித்திருந்தது, என்று நானே பெருமையாக நினைத்துக் கொள்கிறேன். ஆண்களுக்கு ஒழுக்கம் முக்கியம் அல்லவா? நான் அம்மாபிள்ளை. கையிருப்பில் இருப்பதில் பெருமைகொள்ள வேண்டி யிருக்கிறது.

பெரிய உறவினர் பட்டாளம் எல்லாம் கிடையாது. ஆனால் இருப்பதைவிட்டு பறப்பதைப் பிடிக்க யத்தனிக்கிற ஆவேசமும் இல்லை எங்கள் இருவருக்கும். எனக்கும் ருக்மணிக்கும், என்கிறேன். கோவிலிலேயே கல்யாணம். வாத்தியார் வீட்டு பின்கட்டிலேயே விறகுச் சமையல். பத்து ஐம்பது சாப்பாடு. இரண்டு பந்தியில் வைபவம் முடிந்தது. வாழ்க்கை அலட்டிக்கொள்ளப் படுவது அல்ல. அது ஓர் அனுபவம். தாலி கட்டும்போது அப்பா இல்லையே, என்று யாரோ நினைவுபடுத்தி அழுதார்கள். என் அப்பா பற்றி அவர்களுக்குக் கவலை வந்தது. எனக்கு வரவில்லை. அப்பா என் அருகில் இல்லை. இது நானாகத் தேடிக் கொண்டது அல்ல, இந்த நிலை. இதற்கு நான் என்ன பண்ண முடியும்?

அர்ச்சகர் வீட்டில் சூறைத் தேங்காய் சில்லு போட்டு விற்பார்கள். விடல் போட்டவர்களே அங்கேவந்து சில்லு வாங்கிப் போவார்கள். மூணாம் வீட்டு சிவசைலம் வாசல் முருங்கைமரத்தில் இருந்து தெருவுக்கே முருங்கைக்காய் தருவார். அதன் கீரையும் வாரம் ஒருநாள் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். மாதச் சம்பளம் வாங்குவதால் பால் கணக்கு உண்டு. வீட்டுப் பின்கட்டில் மருதாணி, அரளிச் செடிகள். பூஜைக்கு பின்கட்டுப் பூக்கள் தான். சிரித்துக் கிடந்தது பின்கட்டு.  ஒரு சாயலில் என் அம்மாவுக்கும் ருக்மணிக்கும் பொறுப்பு சுமப்பதில் வித்தியாசம் எதுவும் இல்லை, நுகத்தடி மாடுகள்... என்றே தோன்றியது. என் தாய் முன்னால் கூடியவரை ருக்மணி உட்காருவது இல்லை. காலை சமையல் ஆனதும் பூஜை அறையில் அந்த சாதத்தை வைத்து நெய் ‘சுத்தி’ பண்ணி மணியடித்து ஒரு ஸ்லோகம் சொல்லி, பிறகு நாங்கள் சாப்பிடுவோம். சமையல் தாமதம் ஆனால், ஐயோ, சாமிக்குப் பசிக்கும்டி, என்றுகூட நான் சொல்லியிருக்கிறேன்.

குளத்தில் மிதக்கும் ஊறிய கட்டைகள். மூன்று கட்டைகள். நான். அம்மா. ருக்மணி. இன்னும் எங்கள் ஊர் சனம் எல்லாரும், என்றுகூடச் சொல்லலாம். வழவழவென்று ரெட் ஆக்சைட் சிமென்ட் தரையில் படுத்துக் கொள்ளலாம். வாசல் பக்கமிருந்து ஜிலுஜிலுவென்று காற்று வரும். பெரிதும் எதிர்பார்ப்பு இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை சுகமானது தான். விதவிதமாகப் புடவை கட்ட வேண்டும். டிசைன் டிசைனாய் நகை வாங்கிச் சேர்க்க வேண்டும். ஒரு நல்ல நாள், கோவில் விசேஷம் என்றால் விசேஷ அலங்காரங்களுடன் உதட்டுச் சாயத்துடன் தலைகொள்ளாப் பூவுடன் காலில் சதங்கை ஒலிக்க வரும் பெண்கள் என்னை அச்சப் படுத்தினார்கள். இதெல்லாம், தான் அனுபவிக்க வில்லை என ருக்மணிக்கு ஏக்கம் இருக்குமா தெரியவில்லை. அம்மாவுக்கு அப்படி யோசனையே வந்திருக்காது பாவம். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் அம்மா தன்னை உட்சுருக்கிக் கொள்கிற அளவிலேயே ஆகிப்போனது.

லேசாய் எப்பவுமே ஒரு பூசிய இருள் இருந்தது வீட்டில், அடர்ந்த கூந்தல் முகத்தில் பரவினாற் போல. பகலில் வாசல்கதவைத் திறந்தே வைத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. அம்மா வாசல் நிலைப்படியில் தலைவைத்துப் படுத்துக் கொள்வாள். வாசலில் யாராவது வந்தால் இங்கே சுவரில் மறைப்பு கவியும். தலைதூக்கிப் பார்ப்பாள் அம்மா. ஒருவேளை அப்பாதான் வருகிறாரா, என்று பார்க்கிறாளா, என நினைத்துக் கொள்வேன். அம்மாவுக்கு அப்பா ஞாபகமா, இல்லை எனக்கா, என்று தெரியவில்லை.

குண்டு பல்பு மஞ்சளாய் அறைகளில் தேய்ந்த வெளிச்சத்தைத் தந்தது. எப்பவுமே அறைக்குள் நாங்களும் நிழல்களுமாய் நடமாடினோம். அதனாலேயோ என்னமோ ஊரில் பேய், கெட்ட ஆவி என்றெல்லாம் நிறையக் கதைகள் இருந்தன. விளக்கு வெச்சப்பறம் பெண்கள் வெளியே வர மாட்டார்கள். ஆண்கள் வெளியே போனால் அரிக்கேன் விளக்கு கையில் எடுத்துக்கொண்டு போனார்கள். இரவின் சிறு மழைக்கும் வீட்டுக்குள் தேள், பாம்புகள் வந்தன. ஓட்டு வீடுகளுக்கே தேள் வந்து விடுகிறது. பொத்துப் பொத்தென்று அவை தரையில் விழுந்தன. விளக்குமாற்றால் அடித்து வெளியே போட்டோம்.

எப்பவாவது அப்பாநினைவு வராமல் இல்லை. அம்மா இறந்தபின் அம்மா கனவில் சில நாட்கள் வருவாள். வாசல் திண்ணையில் உட்கார்ந்து நரையும் கருமையுமான கூந்தலை வாரிக்கொண்டிருக்கும் அவளது உருவம் மனதில் வரும். சீப்பில் முடி சேரச் சேர அதைச் சுருட்டி கால் கட்டைவிரலுக்கும் அடுத்த விரலுக்கும் நடுவே கவ்விக் கொள்வாள். ஆகா பெரும் சவாலாக, என் பிள்ளையை வளர்த்து ஆளாக்கி விட்டுவிட்டேன், என ஆசுவாசமாய் அவள் அமர்ந்திருப்பதாகப் படும். சரி. இனி? இனி என்ற கேள்வி எப்போதுமே ஊரில் எல்லாரையுமே திகைக்க வைத்தது. எதிர்காலம் பற்றி யார் யோசித்தார்கள் அங்கே. பரபரப்பே அற்ற ஊர் அது.

அம்மா இறந்து விட்டாள். அப்பா? அப்பா எங்கே இருக்கிறார்? இருக்கிறாரா என்பதே தெரியாது. அம்மா இறந்து விட்டாள், என்பதும் அப்பா அறிய மாட்டார். அம்மா காரியங்களை கடைத்தேற்றும் கர்மாக்களை நான் செய்துவிட்டேன். அப்பாவுக்கு அப்படி எதுவும் நடக்க வாய்ப்பு இல்லை. அவர் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும். அப்பாவை அம்மாகாலத்துக்குப் பின் நினைக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். அப்படி திரும்ப வரவே வராத அளவில் என்ன ஆயிற்று? அம்மா என்ன பிழை செய்து விட்டாள்? வீட்டுக்கு வெளியே, எனக்குதான் என்ன இருக்கிறது? நான் இல்லாவிட்டால்... இவள், ருக்மணி பாடு என்னாகிறது. இதுவரை எங்களுக்குக் குழந்தையும் இல்லை. அப்பா மனைவி, குழந்தை, என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் எப்படி அவரால் இப்படி ஒரு முடிவு எடுக்க முடிந்தது. அதாவது இதெல்லாம் விட, தன்காரியம் பெரிதாய் அவர் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். சரியா அப்பா இது? இது நியாயமா?

அப்பாவைப் பற்றி நான் கேள்விப்படுகிற சூழலும் வந்தது. ஒருநாள் அவரை நேரில் சந்திப்பேன் என எனக்கே ஒரு யோசனை ஓடியபடியேதான் இருந்தது. இதற்கிடையில் ருக்மணியின் அப்பா அம்மா ஷேத்திராடனம் கிளம்பினார்கள். காசிக்கும் பிறகு ராமேஸ்வரத்துக்கும். காசிக்குப் போன மாமனார் காசிக்கு சற்று தள்ளி ஒரு ஆசிரமத்தில் அப்பாவைச் சந்தித்ததாகச் சொன்னார். எனக்கு அங்கே யிருந்தே அவர் பேசினார். அவர் குரலில் பரபரப்பு இருந்தது. திடீரென்று எனக்கு அவரிடமிருந்து அழைப்பு. நாலுவீடு தள்ளி ராஜம் மாமி வீட்டில் போன் இருக்கிறது. ருக்மணி திடீரென்று அப்பாவிடம் இருந்து போன் என்றதும் அழவே ஆரம்பித்து விட்டாள். எனக்கும் பயம் தான். விஷயம் நல்ல விஷயமா இருக்கணுமே ஈஸ்வரா... என்றபடி படபடப்புடன் நான் போனை எடுத்தேன்.

அவர் சந்தித்த மனிதர் என் அப்பா, என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. இது ஏன் இப்போது இப்படி நடக்கிறது, தெரியவில்லை. அப்பாவை நான் அறிந்துகொள்ளாமலே இருந்திருக்கலாம். மாமனார் பெரிதும் உணர்ச்சிவசப் பட்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்ததுமே அப்பாவுக்கு அடையாளம் தெரிந்திருக்கிறது. தலையை மாத்திரம் அசைத்திருக்கிறார். இவருக்கு என் அப்பாவை முதலில் அடையாளம் தெரியவில்லை. அப்பா அதை ரசித்தாற் போலிருந்தது. அன்றைக்கு முழுவதும் மாமனாருக்கு, யார் இவர், என்று யோசனை. ஏன் என்னைப் பார்த்து அவர் புன்னகை செய்ய வேண்டும். ஊரைவிட்டுக் கிளம்புமுன் மாமனார் திரும்பப் போய் அப்பாவைப் பார்த்தாராம். “நீங்க...” என்றாராம். “ஆமாம்...” என்றாராம் அப்பா. ஆகா, ஞாபகம் வந்துவிட்டது. “நீங்க ராம்பிரசாத் தானே?” என்றாராம் மாமனார். நரைத்த தாடியை நீவி விட்டுக் கொண்டு அப்பா பேசினாராம். “பூர்வாசிரமத்தில் அப்படித்தான் என்னை எல்லாரும்  அழைத்தார்கள்...” என்றாராம். “ஜெய் சக்தி!” என்று அப்பா விடை கொடுத்திருக்கிறார்.

எனக்கு அப்பாவைப் போய்ப் பார்ப்பதா வேண்டாமா என்று குழப்பமாய் இருந்தது. அம்மா இறந்தே பத்து வருடம் ஆகிறது. அதுபற்றிய விவரங்கள் அப்பா அறிய மாட்டார். என்னைப் பற்றி அப்பா விசாரித்தாரா, தெரியாது. மாமனார் என் அப்பாவின் முகவரியுடன் தந்தி ஒன்றை அடித்திருந்தார். இன்னும் பல ஸ்தலங்கள் போய்விட்டு அப்படியே ராமேஸ்வரம் போய்விட்டு அவர் திரும்பி வருவார். இடையே மிக முக்கியமான ஒரு கடமை போல அவர் இதையெல்லாம் ஏன் செய்கிறார் தெரியவில்லை. நான்... இந்தத் தகவலுடன்... இப்போது என்ன செய்வது?

“போய்ப் பார்த்திட்டு வாங்களேன்...” என்றாள் ருக்மணி. “பார்த்து?” என்றுகேட்டேன். ருக்மணி பதில் சொல்லவில்லை. நான் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வர விரும்புகிறேன், என்பதை அவள் யூகிக்கிறாள். மேலோட்டமாக நான் அப்பாமேல் கோபம் போல் காட்டிக் கொள்கிறேனா? அப்பாவிடமும் அம்மாவிடமும் ஒருவனால் கோபம் காக்க முடியுமா? அதைத்தான் ருக்மணி யூகிக்கிறாளாய் இருக்கும். போய்? அப்பாவை என்னோடு வந்துவிட அழைப்பதா? அவருக்கே அதெல்லாம் தோன்ற வேண்டும். வருந்தி அழைப்பது சரி அல்ல. அப்பா ஏன் காவி கட்டி சாமியாராக வேண்டும்? எத்தனை வருடங்களாக இப்படி இருக்கிறார். “வைத்தி எப்பிடி இருக்கிறான்?” என்று மாமனாரிடம் ஒரு வார்த்தை அவர் கேட்டாரா? அந்த விவரத்தைக் கேட்குமுன் மாமனார் தொலைபேசியை வைத்து விட்டார். அவர் இருந்த பரபரப்பில் அப்பா என்னை விசாரித்தாரா, என்று கேட்பதும் லஜ்ஜைகெட்ட தனம் அல்லவா. அவர் எந்த எண்ணில் இருந்து என்னிடம் பேசினாரோ அதுவே தெரியாது. ‘ட்ரங்க் கால்’ என்று தபால் அலுவலகத்தில் இருந்து பேசி யிருக்கலாம் மாமனார். ஒருநாளில் அப்பாவின் முகவரியைத் தெரிவித்து மாமனாரிடம் இருந்து தந்தி வந்தது எனக்கு. அதே தபால் அலுவலகத்தில் இருந்து தந்தி அடித்திருந்தார். போனை வைத்தபின் இந்த யோசனை வந்ததா தெரியாது.

சற்று குழப்பமான மனநிலையிலேயே நான் ரயிலில் அமர்ந்திருந்தேன். எனக்கு இந்தி தெரியாது. மாமனாரிடம் சின்ன வயதில் டியூஷன் படித்திருக்கிறேன். ஆனால் யாராவது இந்தி பேசினால் புரியும். இந்திப் பாடல்கள் ரசிப்பேன். இந்திப் படங்கள் சில பார்த்திருக்கிறேன். கையில் புளிசாதம், எலுமிச்சை சாதம், தயிர்சாதம், சப்பாத்தி... என வகை வகையாய்ச் சோத்து மூட்டை. வெளியே சாப்பிட்டால் சரியா வருமா என்பது இவள் கவலை. ருக்மணி எனக்கு எத்தனை பெரிய துணை. இவர், என் அப்பாவானால், இதெல்லாம் வேணாம் என்று ஒரே உதறு, விரித்திரிந்த துண்டை எடுத்து உதறித் தோளில் போட்டுக்கொண்டு இருட்டில் புகுந்து காணாமல் போய்விட்டார். “ருக்மணி, நீயும் கூட வரியா?” என்றுகூட கேட்டேன். வேணாம். திடீர்ச் செலவு இது. கையிருப்பில் அதிகம் பணம் இல்லை. ஒண்டியாளா நீங்க மாத்திரம் போகத்தான் காணும். உங்க அப்பாதானே? “நீங்கதான் போகணும், அதான் முக்கியம்” என்றாள் ருக்மணி.



சிறு ரயில் நிலையம் ஒன்றில் இறங்கி ரிக்ஷா பிடித்து... என ஒரு பயணம். ஆனால் எல்லா இடங்களிலும் ஆளைப் பார்த்தே தமிழா, என்று கேட்டார்கள். தமிழ் பேசினார்கள். எல்லா ரிக்ஷாக்காரர்களுக்கும் எல்லா இடமும் தெரிந்திருந்தது. அப்பாவின் ஆசிரமம் அந்தப் பகுதியில் பிரசித்தி பெற்றதாக இருந்தது. பெரும் இரு தூண் எடுத்த வாயில். சிவப்பான தூண்கள். குங்குமத் திகட்டல். தென்னம்பாளையின் பூக்கள் கட்டி யிருந்தது. பல பத்து வருடங்களாக இயங்கும் ஆசிரமம் போலத் தெரிந்தது. பின் வளாகத்தில் முந்தைய பீடாதிபதியின் ‘பிருந்தாவனம்’ இருந்தது. அதையும் தாண்டி கோசாலை. சனம் மொத்தமும் வரிசையில் கோசாலை தாண்டி பிருந்தாவனம் தாண்டியே உள்ளே போக ஒழுங்குசெய்யப் பட்டிருந்தது. நுழைவாயிலில் பிள்ளையார். நிறையப் பேர் உள்ளே போவதும் வெளியேறுவதுமாய் இருந்தார்கள். அத்தனை பேர் அந்த அதிகாலையிலேயே ஒன்று திரண்ட இடம் அது. ஆனாலும் ஒரு பவித்ரமான அமைதி அங்கே நிலவியது. எதிரில் வருகிற எல்லாரையும் எல்லாரும் வணங்கினார்கள். புண்ணிய பூமி. முழு வளாகமும் தரை முழுசும் பளபளவென்று பளிங்கு இழைத்திருந்தது.

மிகப் பெரும் காளி சிலை ஒன்று அங்கே பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு பூஜை செய்யப்பட்டு வந்தது. எங்கும் சிவப்பு மயம். அத்தனை சிவப்பு, கொஞ்சம் பயமாய்க் கூட இருந்தது. பெரிய தட்டு அளவு, வட்டத் தொப்பி அளவு ஜால்ராக்களை அவர்கள் திடீர் திடீரென்று அடித்து பெரும் ஒலி எழுப்பினார்கள். பூஜையின் முகூர்த்தத்தில் அந்த இடமே கொந்தளித்தது. ருக்மணி கூட இருந்திருக்கலாம். இதெல்லாம் அவள் எங்கே பார்க்கப் போகிறாள், என்றிருந்தது. காலையில் பூஜை நேரம் அது. நான் போய் இறங்கிய நேரம் பூஜைகள் மும்முரப் பட்டிருந்தன. கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் நானும் கலந்துகொள்ள வரிசையில் உந்தப்பட்டேன். அந்த சூழலே ஒரு மாதிரி நெற்றிப்பொட்டைத் தெறிக்க விடுகிறதாக இருந்தது. சிறு குழந்தைகளுக்கு அனுமதி இல்லையாம், சொன்னார்கள்.

காளி சிலையருகே சிறு பீடத்தில் அமர்ந்தபடி, அவர்... அவர்தான் என் அப்பாவா? இப்போது அவர் பெயர் என்ன? சக்திஜோதி சுவாமிகள் என்றார்கள். செக்கச் சிவந்த கனி போல இருந்தார். உடம்பு பூராவும் காவியால் மூடிக் கொண்டிருந்தார். நரையும் கருமையாய்த் தாடிக்குள் அந்த முகம். அடடா என்ன பிரகாசமான தேஜஸ் அது. காண்பவரை மயக்குகிற ஏதோ ஒரு சக்தி அவரிடம் இருந்தாற் போலிருந்தது. நானறியாமல் கைகூப்பித் தொழுதேன் நான். அவரைப் பார்த்த கணம் என் நெஞ்சு ஏறியேறி விம்மித் தணிந்தது. அழுகை வரும் போலிருந்தது. ருக்மணி... என்று வாய் முணுமுணுத்தது. இப்படி சந்தர்ப்பங்களுக்கு நான் லாயக்கானவனே அல்ல. உன்னதங்களின் உக்கிரக் கணம் அது. மஞ்ச மஞ்சேர் என நாக்கை நீட்டிய காளி. அதன் அருகில் அமர்ந்து பூஜை செய்யவே அபார தைரியம் வேண்டும். அதை வழிபாடு செய்வது என்பது உச்சகட்ட பலத்தை வழங்க வல்லது. அங்கு வந்து அந்த ஸ்வரூபத்தை வணங்கினாலே தீமை கிட்ட நெருங்கவே அஞ்சும் என்று பட்டது. நமக்கெல்லாம் ஆஞ்சநேயர், நரசிம்மர் உக்கிரமே தாளாது, என்று தோன்றியது. இரவில் தனியே அந்த வளாகத்தில் நிற்கவாவது முடியுமா?

சுவாமிஜியின் அருகே ஒரு இளம் பாலகன் அமர்ந்திருந்தான். அவருக்குப் பின் பட்டம் இந்த பாலகனுக்கு வருகிறது போல. முன் தலையை மழித்து பின் குடுமி வைத்திருந்தான். எல்லாருமே நெற்றியில் கோபி போல குங்குமம் வைத்திருந்தார்கள். ஒவ்வொரு ஆன்மிகப் பள்ளிக்கும் ஒரு அடையாளம் தன்னைப்போல அமைந்து விடுகிறது போலும். நானும் குங்குமம் வாங்கி அவர்களைப் போல நெற்றியில் உயரவாக்கில் தீற்றிக் கொண்டேன். இதை எழுத வெட்கப் படுகிறேன். ஆண்களைப் பற்றி என்ன, பெண்கள் இப்படித் தீற்றிக் கொண்டால் ஒரு கிளர்ச்சி ஆணுக்கு ஏற்பட்டுப் போகிறது.

காலை உணவு எல்லாருக்குமே இலவசமாக வழங்கினார்கள். கேசரி. இட்லி. பொங்கல். பிறகு செவ்வாழைப்பழம். பழத்திலும் சிவப்பை விடவில்லை போல. எல்லா இடங்களுமே மிக மிக சுத்தமாகப் பராமரிக்கப் பட்டிருந்தன. எல்லாமே ஓர் ஒழுங்கில் இயங்குவதாக இருந்தன. அத்தனை பேர் முகத்திலும் ஒரு அமைதி, திருப்தி இருந்தது. எல்லாரிடமுமே ஒரு நெகிழ்ந்த மிருது இருந்தது. ஆன்மிக பூமி அது. அப்பாவின் பூமி. அப்பா தன்னை சுவாமிஜியாக கிடுகிடுவென்று பெருக்கிக் கொண்டிருக்கிறார், என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அவர்முன் நாம் எல்லாரும் சிறு புல் என உணர வைத்த பெருக்கம் அது. நல்லவை அல்லவை எல்லாருக்கும் தெரிகிறது. தெரியாமல் என்ன? ஆனால் மக்கள் அதை எடுத்துச் சொல்ல யாரையாவது எதிர்பார்க்கிறார்கள். அவர்கள் யாரையாவது பின்தொடர விரும்புகிறார்கள். அப்பா அவர்களது மனசாட்சியின் குரல், என்று தோன்றுகிறது. சுவாமிஜி, அவர் கண்கள் அன்பைப் பொழிந்தன. அவரது அசைவுகளில் கருணை வழிந்தது. வற்றி ஒடிசலான மெலிந்த தேகம் அது. நிறைய ருத்ராட்ச மாலைகள் அணிந்திருந்தார். கையில் ஒரு ‘தண்டம்’ இருந்தது. அது ஆலங் குச்சியா தெரியவில்லை. அவரிடமிருந்து சந்தனமும் குங்குமமும் கலந்த ஒரு வாசனை கமழ்ந்தது. அடிக்கடி அந்தக் கூட்டத்துக்குள் ஆங்காங்கே சாம்பிராணி காட்டிக்கொண்டே யிருந்தார்கள். பானகமும் விநியோகித்தார்கள். சுள்ளென்ற சுக்கு ருசியுடன் பானகம். தரையெங்கும் சிவப்பு விரிப்புகள். எத்தனை நேரம் உட்கார்ந்தாலும் கால் மரத்துப் போகாது.

பத்து மணிக்கு மேல் அவரது ஆன்மிகச் சொற்பொழிவு தினசரி இருக்கும் போலிருக்கிறது. அதில் பக்தர்கள் நிறைய சந்தேகங்களும் கேட்கிறார்கள். காலையுணவு முடித்த ஜோரில் பக்தர்கள் மண்டபம் வந்து குழுமி விட்டார்கள். கூட்டத்தில் உட்கார இடம் இல்லாமல் நிற்கவும் செய்கிறார்கள். சக்திஜோதி சுவாமிஜி மாறாத, தெளிந்த புன்னகையுடன் பதில் சொல்வது அழகு. மனிதனுக்கு வாழ்க்கையில் பிரச்சினையே கிடையாது, என்பது போல அவரது ஆளுமையில் ஒடுங்கிக் கிடந்தன அத்தனை ஆத்மாக்களும். தெளிவாக இந்தி பேசினார் சுவாமிஜி. கூட்ட முன் வரிசையில் பல வெளிநாட்டினர்களும் அமர்ந்திருந்தார்கள். பக்தர்கள் ஒவ்வொருவராக வர வர அவர்களுக்கு பதில் வணக்கம் சொல்லி ஒரு பழமோ பூவோ பிரசாதம் வழங்கினார். அவரது புன்னகையைப் பார்த்துக் கொண்டே யிருக்கலாமாய் இருந்தது. ஐந்து வயது வரை அப்பா எனக்கு நினைவில் இருந்தாரே, அந்த அப்பா இல்லை இது. அப்பாமடியில் படுத்துத் தூங்கிய ஞாபகம் இருந்தது எனக்கு. மற்றபடி பெரிய நினைவுகள் எதுவும் என்னிடம் இல்லை.

வாழ்க்கை ஆனந்த மயமானது. அது இன்பமும் துக்கமுமாக ஆக்கப் படுகிறது. மனித வாழ்வின் துக்கங்களுக்குக் காரணம் நாம்தான். மனிதர்களேதான். நமது சுயநல இச்சைகள் தான். ஆசைகள் தான். போட்டி பொறாமை கசப்பு, என்று மனதில் கசடுகளை ஏற்றிக் கொண்டு மனிதன் அவதிப் படுகிறான். மனிதன் பிறரைப் பற்றி நீதிபதியாகவும், தன்னைப்பற்றி வழக்குரைஞராகவும் செயல்படுகிறான்.

உண்மையில் நாம் எல்லாருமே ‘அவளுடைய’ குழந்தைகள் அல்லவா. எந்த தீயசக்தியில் இருந்தும் ‘அவள்’ நம்மைக் காத்து விடுவாள். நாம்தான் பிரச்சினையைப் பற்றி ரொம்ப மனதில் குழப்பிக் கொள்கிறோம். ஏனெனில் பிரச்சினைகளை நாமே வரவழைத்துக் கொண்டுள்ளோம், என்று நம் ஆழ் மனதுக்குத் தெரிகிறது. நமது மகிழ்ச்சியில் அது இருட்டைப் புகுத்தி விடுகிறது. உலகம் பெரியது. அன்புமயமானது. வாழ்க்கை இன்ப மயமானது. மனிதர் மேல் நம்பிக்கை முக்கியம். பரஸ்பர நம்பிக்கை வாழ்க்கைக்கு இனிமை சேர்ப்பது. அவர் பேசிய இந்தியில் எனக்குத் தெரிந்ததும் புரிந்ததுமாகச் சொல்கிறேன்.

நிறுத்தி நிதானமாய் மேடையில் அவர் கம்பீரமாய் பேசினார். அவர் பேசினால் கேட்டுக்கொண்டே யிருக்கலாம் போலிருந்தது. ஒவ்வொரு கருத்தையும் நிறுத்தி நிதானமாக இடையே மௌனத்தால் நிரப்பி நிரப்பி அவர் போதித்தார். நமது மனம் என்னும் பாத்திரத்தைக் காலியாக்கி காலியாக்கி மீண்டும் அவர் நிரப்பினாற் போலிருந்தது. ஒரு இசைக் கச்சேரி கேட்பது போல இருந்தது. பின்னால் சுருதிப் பெட்டி வேறு ருய்ங்கென்று இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வாழ்க்கையின் தத்துவங்கள் மிக எளியவை. அதை மனம் என்னும் எண்ணக் குவியலால் குழப்பிக் கொள்ள நேரிடுகிறது. அன்பு, உலகின் பிரதான அம்சம். என்றால் அன்பே ஒருபக்கம் பிரச்னைகளை விளைவிக்க வல்லதாகி விடுகிறது. நமது உற்றார் உறவினர் சுற்றம், சூழ்ந்த இந்த வாழ்க்கையின் அன்பு, வேறொருவரிடத்தில் மூன்றாவது நபரிடத்தில் நமக்கு இல்லை. அங்கேதான் பிரச்சினை வேர் விடுகிறது. நமது சிறிய உலகத்தை வைத்துக் கொண்டு அதில் எல்லா நல்ல விஷயங்களையும் நாம் எதிர்பார்க்கிறோம். ஏமாற்றமும் சில சமயம் அடைகிறோம். நாம் அறியாமல் பிறரோடு நம்மை ஒப்புநோக்கிக் கொள்கிறோம். விளைவு என்ன? அமைதியின்மை. உலகம் மனிதன் அனுபவிக்கக் கிடைத்த ஒன்று. நமது வாழ்நாள் சிறியது. கவலைப்பட்டே அதன் பெரும் பகுதியை நாம் வீணடித்து விடுகிறோம். மகிழ்ச்சி என்பது... வேறெங்கோ இருந்து வருவது அல்ல. அது உன்னிடமே உள்ளது. அதை எண்ண மேகங்கள் மறைத்துவிடுகின்றன. அதை அனுமதிக்கக் கூடாது.

ஐயோ. அவர் பேச்சை சரியாக மொழிபெயர்த்துச் சொல்கிறேனா தெரியவில்லை. உரையை முடிக்கையில் “ஜெய் சக்தி!” என அவர் பெருங்குரல் எடுத்தபோது கேட்டுக் கொண்டிருந்த பெருங்கூட்டமே சிலிர்த்து “ஜெய் சக்தி!” என்று திரும்பச் சொன்னது. “எல்லாம் எல்லாருக்கும் தெரிந்ததுதான். மனிதனுக்குத் தெரியாத விஷயம் என்ன இருக்கிறது? ஆனால் தூய அன்பும் இயற்கை உபாசனையும் தவற விட்ட மனிதனுக்கு கண்கள் கட்டப் படுகின்றன. ஆத்திரம் கண்ணை மறைக்கிறது, என்று சொல்வார்கள் அல்லவா? அதைப்போல... நல்ல விஷயங்களை நாம் விடாமல் கைக்கொள்ள வேண்டி யிருக்கிறது. அதற்குக் கடினமான நியதிகள், பயிற்சிகள் முக்கியம். மனதைக் காலியாக வைத்துக் கொள்வது முக்கியம். அலை பாய்வது மனதின் இயல்பு. அதை முளையடித்து ஓரிடத்தில் கட்டுவது முக்கியம். சக்தியைச் சரணடையுங்கள். அவள் உங்கள் மனதைத் தெளிய வைப்பாள். உங்கள் பிரச்சினைகள், கவலைகளை அவளிடத்தில் விட்டு விட்டால் உங்கள் மனம் அமைதியடையும். பிரச்சினைகள் இருந்த இடம் குப்பை விலக்கினாற் போல துலக்கம் பெறும். ஜெய் சக்தி!”

நானே சிலிர்த்து “ஜெய் சக்தி!” என்றேன். ஒரு ஊதுபத்திப் புகை போல அவர் பேசும்போது பின்னணியில் சுருதிப் பெட்டி இயங்கியது. அவர் பேசி முடித்ததும் ஒவ்வொருவராகப் போய்ப் பிரசாதம் வாங்கிக் கொண்டோம். மைக்கை வாங்கிக் கொண்டு யாரோ பெண்மணி சுவாமிஜியை வணங்கிவிட்டு இறைப் பாடல் ஒன்றைப் பாட ஆரம்பித்தாள். அவளே கூட ஆர்மோனியமும் வாசித்தாள். புடவை மடிப்புகள் அசைவது போல ஒலி இழைகிறது. ஒவ்வொருவராக வரிசையாக அவரைநோக்கி நகர்கிறோம். அவரை இதோ கிட்டத்தில்... நான் போய் சுவாமிஜியை நமஸ்கரித்தேன். என் உடல் பரவசத்தில் நடுங்கியது.

அவர் என்னைப் புரிந்து கொண்டாரா? எனக்கு அழுகை அழுகையாய் வந்தது. புன்னகையுடன் என்னைப் பார்த்தார் அவர். என் கண்களை ஊடுருவி உள்ளே அவர் பார்ப்பதாய் உணர்ந்தேன். சுவாமிஜியின் அருட்பார்வை ஒன்று போதும். நமது துயரங்கள் பனிபோல் கரைந்து ஓடிவிடும், என்று தோன்றியது. அவரை அப்பா, என்று அழைக்க எனக்கு தைரியம் வரவில்லை. ஒருகணம் நான் அவரிடம் என்னை அறிமுகம் செய்து கொள்ளலாமா, என்று தோன்றியது. தனியே அவரைச் சந்திக்க நேரம் கேட்டு, அங்கிருந்த அவரது பரிவாரத்திடம் சொல்லி யிருக்கவும் செய்யலாம். ஏனோ அதை நான் செய்யவில்லை. அவர் என்னை அறிந்து கொண்டாலும், நான் அவரிடம் என்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாலும் அவரிடம் எந்த மாற்றமும் இராது, அவர் அதைப் பெரிதும் பரபரப்புடன் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார், என்று உணரமுடிந்தது என்னால்.

தன் உலகத்தை விட பெரிதாய் ஒன்றை அவர் சிருஷ்டி செய்துகொண்டு விட்டதாக உணர்ந்தேன். அன்றைக்கு என்னை, தன் குழந்தையை விட்டுவிட்டு அவர் பிரிந்து போனது எதற்காக? இப்போது அவர் ‘உலகத்தின் ஞானத்தந்தை’ அல்லவா? இதோ இந்த சிஷ்ய கோடிகள், இத்தனை பேருக்கும் அவர் தந்தை அல்லவா? இங்கேயும் அவருக்கு தந்தை அல்லது குருநாதர், அவரைப் பின்தொடர வாரிசு எல்லாமும் அமைந்திருக்கிறது. இது பெரிய வட்டம். அவரது சொல் ஒவ்வொன்றும் முத்து போல மதிப்பு மிக்கவையாக ஆகிவிட்டன. அவரை ஊரில் கொண்டாடுகிறார்கள். நான் சிறு மலையடிவாரக் கல். அவர் மலையின் மீதிப் பகுதி... என உரு பெருக்கிக்கொள்ள அவரால் முடிந்தது. அவரால் முடியும் என்று அன்றே அவருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

எனக்கு அவர் இரத்த சம்பந்த அளவில் தந்தை. நான் அவரது உயிரளபெடை. அவரோ அன்றைய இரவில், எனது ஐந்து வயதில், தனது ஞானத் தந்தையைத் தேடிப் புறப்பட்டிருக்க வேண்டும், அந்த அந்தகார இருளில் தன் வெளிச்சத்தை நோக்கி அவர் புறப்பட்டிருக்கிறார், என்று தோன்றியது. ரயில்வே பிரளாட்பாரத்தை அடைந்தபோது ரயில் வந்திருக்கவில்லை. இன்னும் நேரம் இருந்தது. ஆசிரமத்துக்கு வந்திருந்த நிறையப் பேரை அங்கே ரயில் நிலையத்தில் பார்த்தேன். அவர்கள் எல்லார் முகத்திலும் அப்படியொரு அமைதியும் நிறைவும் இருந்தன. அவர்கள் எல்லார் நெற்றியிலும் அந்த குங்கும கோவி இருந்தது. என் மனம் தானறியாமல் “ஜெய் சக்தி!” என குரல் எடுத்தது.

---

storysankar@gmail.com

mob 91 97899 87842 /whatsApp 91 94450 16842

Thursday, March 4, 2021

 கு று ந் தொ ட ர்

 

பறவைப்பாதம்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

இறுதிப் பகுதி

சிற்றமைதி நிலவும் மருத்துவ வளாகம். எல்லாரும் பைநிறைய சில்லறை போல கனமான சொற்களுடன் ஆனால் மௌனமாக நடமாடுகிறார்கள். ஐசியூ என வழி கேட்கவே மனம் படபடத்தது. வியர்வை முத்துக்கள் குளித்தன. ரத்தத்தில் குளிர். படபடப்பாய் உணர்ந்தார். அட ஆம்பளையே. நீ அவளுக்கு தைரியம் சொல்ல வேண்டாமா?

முடியுமா?

பெண்களை ஆண்கள் அடக்கி யாள்கிறதான பாவனை எல்லாம் சும்மா. துயர கணங்களில் பெண்களே ஆண்ளை வழி நடத்துகிறார்கள். அவர் பின்சீட்டில், வாகனத்தில் அமர்கிற மனைவி. ஆனால் அலுவலகத்து நெருக்கடி, அல்லது எதிர்பாராமல் திகைத்துப் போகிற தருணங்களில், அவர் அவள் மடிக்குழந்தை. துக்கம் பெண்களுக்குப் புதிது அல்ல என்பது போல, அக்கணங்ளில் அவர்கள் பலங்கொண்டு விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார்கள். புடம் போட்டாற் போல பொலிகிறார்கள்.

கவனித்துப் பார்த்தால், கணவன் இல்லாமல் இவர்கள் சமாளித்துக் கொள்கிறதாகத் தான் தெரிகிறது. தங்களையும் கவனித்துக் கொண்டு பிள்ளைகளையும் வளர்த்து ஆளாக்கிக் காட்டுகிறார்கள் பெண்கள்... என ஆயிரம் பேரை உதாரணம் காட்ட முடிகிறது.

ஆனால் மனைவியை நேசிக்கிற கணவர்கள் அவளது இழப்பினால் வீழ்ந்து படுகிறார்கள். பெண்டாட்டி போய்ச் சேர்ந்து விட்டால் பிள்ளைகளை வளர்க்க என்று சாக்கு சொல்லி அவசர அவசரமாக, வேறொரு பெண் வேண்டியிருக்கிறது ஆண்களுக்கு. அவர்களின் தைரிய லெட்சணம் இதுதான். பிறகு அந்த இரண்டாம் தாரம் முதல் தாரத்துப் பிள்ளைகளைப் படுத்துகிற பாடு தனிக்கதை. இவனுக்கு அதுபற்றி தட்டிக்கேட்கக் கூட முடியாது.

மனசில் குழப்பமான நினைவுகளின் மங்கல் வெளிச்சம். லிஃப்ட் தவிர்த்து மாடியேறிப் போகிறேன். லேசான மூச்சிறைப்பு. இப்படி லிஃப்ட்டில் தான் சேஷாத்ரி பிருந்தாவைச் சந்தித்திருக்கிறான்.

முதலில் அவன் காதல் கடிதம் கொடுத்த வேகம் என்ன. பின் மின்சாரத்தைத் தொட்டாற் போல விலகி கையை உதறிய அவசரம் என்ன? அவள் இதில் கலங்கி, பின் தெளிந்தாள். ஆம். தெளிந்தே விட்டாள். எதுபற்றியும் சுருக்காக அவளுக்கு முடிவுகள் எடுக்க அப்பவே முடிந்திருக்கிறது. அதை இப்போதுதான் நான் உணர்கிறேன்.

இப்போதும் அந்த முடிவெடுக்கிற வேகம்... விவேகம் என்னிடம் இல்லை.

பிருந்தா பெண்மையின் எழுச்சி நாயகி, என்று நினைத்தபடியே சிறிது நின்று மூச்சிரைத்து சமாளித்து மாடியேறினார். லிஃப்டில் ஏறி யிருக்கலாம். எப்போதும் போலான தேவையற்ற வீம்பு. அதுதான் என் பிரச்னை.

ஐசியூ - என கதவில் பார்க்கவே திக்கென்றது. அவரும் ஒருமுறை ஐசியூ வரை போய் வந்தவர்தான். முகத்தைக் கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொள்கிறார். வெளியே காத்திருக்கும் கலவர முகங்கள். அவர்களின் உலகம் நின்றுபோய் விட்டிருக்கிறது. உள் நோயாளி வெளியே வரும்போதுதான் இவர்கள் மீண்டும் வேறு இயக்கம் கொள்ள முடியும்.

ஆஸ்பத்திரியில் டெட்டால், சானிடைசர் மற்றும் துயரங்களின் நெடி.

என்னைப் பார்த்தவுடன் அழுதுவிடாதே பிருந்தா. இப்பவே எனக்கு கால்களில் சிறு சோர்வு. நடுக்கம். எங்காவது உட்கார முடிந்தால் நல்லது. வயது அல்ல காரணம். பயம். என்ன பயம்? எதற்கு பயம்? சாவு என்ற சொல்லே அதன் எதிர்பார்ப்பே பயமுறுத்துகிறது. நம் காதில் விழ வேண்டாத சொல்லாக இருக்கிறது அது. இரு. அவசரப்படாதே. சாவு. என்ற சொல் இங்கே ஏன் தேவை?

உள்ளே இருப்பவர்களின் மரணச் செய்திக்காக இவர்கள் எல்லாரும் காத்திருக்கிறார்களா என்ன?

பயம். அதன் கிளையாட்டல்கள். கிளைவிரி கோலம்.

நான் நந்தகுமாரின் அப்பா. பிரயோசனம் என்ன? பிருந்தா நான் உன்... ஈஸ்வரியின் சந்நிதிக் கதவம். அவ்வளவே.

கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார். வரிசையாய்ப் படுக்கைகள். ஹாவென வாய்பிளக்க உடல்பொங்க மூச்சிறைத்தபடி இளைக்கும் எலும்பு உடல்கள். தனித் தனி கேபின் போன்ற மறைப்புகள். இதில் பிருந்தாவின் கணவர்... ராமமூர்த்தி யார்?

மனசை ஈரத்துணி உதறினாற் போல தேற்றிக்கொள்ள முயன்றார். எப்படி அழைப்பது. அந்தக் கண்ணாடியில் லேசாகச் சுண்டுவோமா? யாராவது உள்ளே யிருந்து அவரைப் பார்த்தால் நல்லது. நர்ஸ் மாதிரி யாராவது வெளியே வந்தால் நல்லது. அந்த பிருந்தாவே... பார்க்க மாட்டாளா உள்ளே யிருந்து?

“ஆர் யூ மிஸ்டர் ராஜகோபால்?” என முதுகில் குரல். அது ராஜி, பிருந்தாவின் பெண் என உடனே... திரும்புமுன்னரே அடையாளம் தெரிந்து விட்டது. ஆகா என்று அவளைப் பார்க்கத் திரும்பினார். என்ன பளீரென்ற முகம். நல்லமைதி. பொறுமை. எளிய புன்னகை. “வாங்க அன்க்கிள்.” சட்டென அந்தக் குளுமையான கைகளைப் பற்றிக் கொள்கிறார். ஒரு ஸ்பரிசப் பரிமாற்றம். இதுவும் மனசில் பத்திரமாய் இருக்கும்.

“நான் அம்மாவை அனுப்பறேன்...” உடனே அதை ஏற்றுக் கொள்கிறார். கையைக் கட்டிக்கொண்டு வாயிற் சேவகன் போல காத்திருக்கிறார். அம்மாபோலவே அச்சசலாய்க் குரல். உடல் அசைவுகள். இப்படிக்கூட வாய்க்குமா? சம்பந்தம் இல்லாமல் அவருக்கு வசந்த் செந்திலின் ஒரு ஹைகூ நினைவு வந்தது.

இழவு வீட்டின்

ஒப்பாரி எடுப்பில்

இறந்தவளின் குரல்

ச். சாவு நினைவு இப்போது வந்திருக்க வேண்டாமாய் இருந்தது.

அடாடா. இப்படி நினைவுகள் கன்றுக்குட்டியாய் வந்து வந்து முட்டுகிறதே.

“ராஜு?” என்று ஒரு குரல் சாட்டை மறுபடியும் அவரைத் துள்ளச் செய்தது. ஆ கண்டேன் பிருந்தாவை. ஐயமும் பண்டுள துயரும் இனி துரத்தி... என்று அனுமன் காதில் சொல்கிறாப்போல மயக்கம். இது என்ன தருணம், சந்தோஷமும் துக்கமுமான தருணமாக... இதை நான் எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும், என்றே திகைக்கிறது.

“அடேடே... ராஜு, நீ மாறவே இல்லை ராஜு...” என்று ஒரு கைக்குட்டையில் கையைத் துடைத்தபடியே வெளியே வந்தாள் பிருந்தா. சிகெரெட் கையைச் சுட்ட மாதிரி விர்ர்ரென்றது அந்தக் கணம். சற்று தடுமாறித்தான் போனார். எவ்வளவு எதிர்பார்த்திருந்தார் இந்தக் கணத்தை. ஆனால் முற்றிலும் வேறு இடத்தில்... இது நிகழ்கிறது.

அணைத்துக்கொள்ள கைநீட்டிய நபரிடம் போய்ச் சரண் அடையாமல் சற்றே வெட்கத்துடன் நிற்கிற குழந்தையாகிப் போனார்.

“எப்படி இருக்கே பிருந்தா?”

“அதான் பாக்கறியே. நீ சொல்லு. நான் எப்பிடி இருக்கேன்?” என்றவள் “வா. வெளியே போகலாம்...” என முன்னே நடந்தாள். மிகப் பெரும் துயரப் பெருங்கடலான அந்த இடத்தில் நமது நல விசாரிப்புகள் அபத்தமாக அவளுக்குப் பட்டிருக்கலாம். அவருக்கும் அந்தச் சூழலை விலகி வெளியே நடப்பது ஆசுவாசமாய் இருந்தது.

வெளியே வர என்று சிறிது முகங் கழுவி யிருந்தாற் போல இருந்தது. மிகைப்படாத பௌடர் பூச்சு. பெண்கள் எப்பவுமே மேக்அப் செய்யத் தயாராய் இருக்கிறார்கள். அது ஒரு பழக்கம். காதோர நாணல்களின் சிறு நரை. இயற்கை செய்த வெள்ளி ஒப்பனை. சேஷாத்ரி சொன்னாப் போல சிறிது சதை போட்டிருந்தாள். பூசினாப் போல என்று சொல்வார்கள்.

இருந்தாலும் அந்தக் குரல், அந்த உற்சாகம், அந்த ஆளுமை... அவள்முன் நான் விசுவாசமான நாயாய் வாலாட்டி நிற்கிறேன். ஆண் என்பவன் தேர். பெண்ணால் அவன் இழுத்துச் செல்லப் படுகிறான்... என வேடிக்கையாய் நினைத்துக் கொள்கிறார். திடீரென ஒரு வேகம். இன்றைக்கு நான் எஜமானன் ஆவேன். ஒரு வேடிக்கையான சவால் போல அவர் நினைத்துக் கொண்டார்.

நோயாளியின் சொந்தக்காரர்கள் காத்திருக்க என்று ஒரு கூடம். அங்கே டிவி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. யாரோ கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரன் நூறை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தான் போல. கூடமே பரபரத்து கிடந்தது. இந்நேரம் பேஷன்ட் யாரும் செத்து உள்ளே யிருந்து செய்தி வரக்கூடாது, என்று நினைத்துக் கொண்டே தாண்டிப் போனார்.

“அப்றம் என்ன? பேசச் சொன்னா பேசறதில்லையா?” என்று பின்னே பார்க்காமல் பேசியபடியே படியிறங்கிக் கொண்டிருந்தாள் பிருந்தா. புடவை சற்று நெகிழ்ந்தவாக்கில் இடுப்பு காட்டியது. டன்லப் இடுப்பு. ஒரு கிள்ளு கிள்ளலாமா?

“நேரா சர்ப்ரைசாப் போயி நிக்கணும்னு ஒரு இது...” என்றார் உற்சாகமாய். மனசு சட்டென்று ஒரு விஷயத்தைக் குறித்துக் கொண்டது. இவள் தன் கணவன் பற்றிய விஷயங்களைப் பேச விரும்பவில்லை. அவருக்கும் இது வேண்டி யிருந்தது. அவள் யார்? அவருடைய... அவனுடைய பிருந்தா. இப்போது அவள் பிருந்தா ஸ்கொயரா ஆயிட்டா. அதைப் பத்தி என்ன? அவர் அவளை அவளுடைய பிருந்தாவாகத்தானே பார்க்க நினைத்தார். அப்படி வாய்ப்புகள் இந்த சந்திப்பில் கிடைக்காது என நினைத்திருந்தார். ஆனால்... எதிர்பாராமல்... அவளே அந்த வாய்ப்பை வழங்குகிறாள்!

நாட்களாக, வாரங்ளாக உயிருக்குப் போராடும் கணவர். நாளுக்கு நாள் அவர் உடல் மேலும் நலிவடைந்து வருவதை கண்ணில் பார்க்கிறாள் பிருந்தா. வேளை தவறாமல் மருந்தும் சோதனைகளும் மருத்துவர் மேற்பார்வையில் உணவும் உடைமாற்றலும்... உணவுக்காக அல்லாமல், காற்றைக் குடிக்கிற ஆவேசத்தில் வாயைத் திறந்து ஹா ஹா என மூச்சு வாங்குகிறார் அவர். மயக்கமான உறக்கத்த்தில் இருக்கிறவர், எப்பவாவது அசைவு தந்தால், அவர் கண் விழித்தால், சட்டென எழுந்து அவர் அருகில் போய் என்ன, என விசாரிக்க, மருத்துவர் எதுவும் சொல்ல விரும்பினால் கேட்டுக் கொள்ள என தயாராய், எப்போதும் தயாராய் சுய அலுப்பு மறந்து அவள் காத்திருக்கிறாள். எதிர்பார்ப்பது அல்ல, எதிர்பாராததை எதிர்பார்த்து அவள் காத்திருக்கிறாள். எதுவும் நிகழலாம். எந்த நொடியிலும் நிகழலாம். நிகழட்டும். காலத்தின் முன் குனிந்து அதன் அரிவாள் வெட்டுக்குத் தலைநீட்டி அவள் காத்திருக்கிறாள். அல்லது பூமாலை விழ, அவர், அவள் கணவர் நோயில் இருந்து மீண்டும் வரலாம்... ஆனால் அது இல்லை. இத்தனைநாள் போராட்டத்தில் மருத்துவர்களே அத்தனை நம்பிக்கைப் படவில்லை.

அது ஐசியூ வார்டு. வெளி டீவி எனில் சட்டென சேனல் மாற்றி வேறு சூழலுக்கு முயற்சி செய்யலாம். இது ஒரே சீரியல். முழுக்கவே கிளைமேக்ஸ் காட்சிகள் தான்.

“என்ன திடீர்னு மதுரை...”

“உன்னைப் பார்க்கத்தான்...”

“கதை. கவிதை எழுதறவன் எழுதிய கதை. காரியம் இல்லைன்னா நீ எதுக்கு மதுரை வரே? என்னைப் பத்தி ஞாபகமாவது இருக்கா உனக்கு?”

“அலுவலக விஷயமா ஒரு விசிட்... எதிர்பாராம அமைஞ்சது.”

“எதிர்பார்த்து நீயா அமைச்சிட்டிருக்கலாம்... பரவால்ல...” என்கிறாள் பிருந்தா.

நாடகத்தில் அவள் பாட அவர் பின்பாட்டு பாடுகிறாப் போலவே இருந்தது எல்லாம். சரி. நாமே புதுசா ஆரம்பிப்போம்.

“சப்பாத்தி மாவு பிசைஞ்சி நீட்டுக்கு உருட்டி சப்னு அகலமா அமுக்கினாப்ல ஆயிட்டியே பிருந்தா?”

“எம் பொண்ணுக்கு சப்பாத்தின்னா இஷ்டம். அவளுக்கு இட்டுப்போட்டு இட்டுப்போட்டு இப்பிடி ஆயிட்டேனோ என்னவோ. சாப்பிட்டியா நீ? எனக்குப் பசிக்குது.”

“பக்கத்துல நல்ல ஹோட்டல் எதும் இருக்கா சொல்லு.”

“பக்கத்துல வேணாம். நல்ல ஹோட்டல் போவோம்.”

திரும்ப அவளே வழி நடத்துகிறாற் போல ஆயிற்று. அந்த மெலடி மேலடி. அதுதான் பிருந்தா. தன் கை ஓங்கி ஆனால் அது தெரியாத பிரியம். பெண்கள் எக்காலமும் ஆண்களுக்கு ஆச்சர்யம்தான்.

வெளிக் காற்றின் சிலு சிலு இருவருக்குமே வேண்டி யிருந்தது. சிறு குளிரான காலைதான். அவளும் அதி கவன அறையில் குளிர்சாதனத்தில் தான் இருந்திருப்பாள். ஆனாலும் இந்தத் தளர்வு, விடுபட்ட நிலை வேண்டி வெளியே வந்திருக்கிறாள்.

அவளது இயக்கமே அவரை அயர்த்தியது. ஒரு ஆட்டோவை நிறுத்தி “அன்னலட்சுமி” என்றாள் அவள். அவர் நுழைந்து பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டபோது அவரது கையை எடுத்து தன் கையில் வைத்துக் கொண்டாள். அவள் கையில் அலைபேசி எதுவும் இல்லை. வேண்டாம் என்று தவிர்த்துவிட்டு வந்திருக்கலாம். இந்த நிமிடங்ளை எனக்காக அல்லாமல் வேறு யாருக்கும் தர அவள் சம்மதப் படவில்லை, என்பதாக நெகிழ்வுடன் உணர்ந்தார்.

அவர் கை அலைபேசி. அதில் என் குழந்தைள், மனைவி படம் இருந்தால் காட்டச் சொல்வாள் என எதிர்பார்த்தார். அட அவளது தேவை நான். என் அருகாமை. இந்த சொற்பமான காலத்தின் இடைவேளை. அதை அவர் உணர்ந்தார். அவளை இன்னும் சந்தோஷமாய் உணர வைக்க என்னால் முடியுமா, என்று யோசித்தார்.

“ஓயாம பேசுவே. மாறிட்டே ராஜு” என்றாள்.

“அப்படியா” என்றார் அவளை நெற்றியில் முத்தம் இட்டபடியே.

“நீ மாறிட்டே ராஜு...” என்றவள் அவர் பார்ப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, “எனக்கு முத்தங் குடுக்கற அளவு தைரியம் வந்திட்டது உனக்கு” என்றாள்.

“இது மதுரை. இங்க அதிகாரம் மீனாட்சின்றது சரியா இருக்கு...” என்று சிரித்தார் ராஜகோபால்.

••

ஹோட்டல் தனி அறை. ஏ.சி. உள்ளே நுழைந்த ஜோரில் அடித்தாளே ஒரு முத்தம். திகைத்துப் போனார். “நீ மாறவே இல்ல பிருந்தா...” என்றார். டி போட்டு அவளைக் கூப்பிட தயக்கமாய்த்தான் இருந்தது.

“என்ன சாப்பிடறே?”

“ஸ்வீட்...” என்றாள். “உனக்கு பிடிச்ச ஸ்வீட்.”

“எனக்கு பிடிச்ச ஸ்வீட் நீதான்டி.” என்று இப்போது டி சேர்த்துக் கொண்டார்.

“பில்லுக்கு அழாதேடா. நான் வேணாலும் குடுக்கறேன்.”

“சர்வருக்கு டிப்ஸ் குடுத்து சாப்பிட எதுவும் வேணாம். நீ கொஞ்சநேரம் இந்தப் பக்கம் வராதேன்னு சொல்லிறட்டா?” என்கிறார் தாபத்துடன். அவள் சிரிக்கிறாள்.

“எப்பிடிடி உன் பொண்ணு உன்னை மாதிரியே இருக்கா? அதும் அதே குரல். அசந்துட்டேன் முதல்ல கேட்டதும்...”

“ஏ பாவி. நல்லவேளை. அவகிட்ட ஒண்ணும் கன்னா பின்னானு உளரலியே?”

“இல்லை. இப்பதான்... உன்னைப் பார்த்ததும்தான் உளர ஆரம்பிச்சிருக்கேன்.”

அவள் சிரித்தாள். மேசையில் இருந்த தண்ணீரை எடுத்து சிறிது அருந்தினாள்.

“என்ன படிக்கறா?”

“பி ஈ. எலக்ட்ரானிக்ஸ் அன்ட் கம்யூனிகேஷன். இன்னிக்குப் போணியாறது அதுதானே.”

“ஆமாம். இதெல்லா ஒரு சீசன். ஒரு காலத்துல பி காம், பி பி ஏ,..ன்னு பரபரப்பா இருந்தது. என்னைத் தேடினியா பிருந்தா.”

“இல்லை” என்றாள். “அது ஒரு காலம். அது காலமாயிட்டது. இழப்புகளின் காலம். சரி. இழப்புகள் என்றாலும் அருமையான கொந்தளிப்பான காலங்கள். அதை அப்படியே மனசில் வெச்சிக்கிட்டேன். ஒட்டகம் பலநாள் தேவைக்கான தண்ணியை தன் பைக்குள்ள சேமிச்சி வைக்குமாமே. அதுமாதிரி.”

“நீ ரொம்ப அறிவாளி பிருந்தா. பிரச்னைன்னு வரும்போது நல்ல நிதானத்தோட கையாளத் தெரியுது உனக்கு. நான் வெலவெலத்துப் போகிறேன். நான் உன்னைவிட படிச்சவன். வெளிநாடெல்லாம் ஆபிஸ் செலவுல சுத்தறேன். ஆனாலும் சொல்றேன். உன்னோட உள் அழுத்தம், உள் கனல் என்னாண்ட இல்ல. ஐம் ய வீக் பெர்சன்.”

“ஒருத்தன் சொன்னானாம். மை ஒய்ஃப் இஸ் மை ஸ்ட்ரென்த்...” என்று நிறுத்திவிட்டுப் பிறகு சேர்த்தாள். “அன்ட் ஆல் அதர் விமன் ஆர் மை வீக்னெஸ்...” சிரித்தார்கள். பிறகு தொடர்ந்து பேசினாள் அவள்.

“சரி. என்ன சொல்ல வர்றே?”

“உள்ள வந்த ஜோரில் நீ அடிச்சியே அந்த முத் த் தம். அந்த அழுத்தம். அந்த சூடு...” என ராஜகோபால் அவளைத் தன் பக்கம் இழுக்கு முன் சர்வர் வந்தான்.

ரசமலாய் முதலில் கொண்டு வரச் சொன்னார்.

“மிஸ்டர் கொஞ்சம் தள்ளி உக்காருங்க. இவ்ளோ இடம் காலியாக் கெடக்கு.”

“நம்ம ரெண்டு பேருக்கு ஒரு சேர் போதுமே...” என்று மறுபடியும் அசட்டுத்தனமாய் உளறினார்.

“பத்தாது. நான் குண்டு,” என்றவள் “சர்வர் பாத்து சிரிக்கப் போறான்...” என்றாள்.

“சர்வர் கெட்டவன். இந்த ஊரே கெட்டது. உலகமே கெட்டது.”

“நம்ம ரெண்டு பேரைத் தவிர...ன்றீங்களா? வாட் நான்சென்ஸ்” என்றாள். “இன்னும் அந்த வசனத்தை ஞாபகம் வெச்சிருக்கியா ராஜு?”

“ஸ்ரீதருக்கு இன்றைக்குத் தலைப்புச் செய்தி இது.”

“மனுசாளுக்கு ஏன் வயசாறது?” என்று கேட்டாள் அவள். “ஐயோ. நானும் உளர்றேன். இருந்தாலும் திசிஸ் ட்டூ கொயர் மச்.”

கிண்ணத்தில் இருந்த ரசமலாயை ஒரு ஸ்பூனால் உடைத்து ஒரு வாய் சாப்பிட்டாள். “சரி. நீ உளரு ராஜு.”

“பெண்கள் ஆச்சர்யமானவர்கள். கரப்பான் பூச்சிக்கு பயந்து கணவரை அழைத்து அலறுவார்கள். சைக்கிள் விட வெலவெலப்பார்கள். ஆனால் உறவுகளைக் கையாள்கையில் அவர்கள் பலசாலிள். திறமைசாலிகள்.”

நேரக் கணக்கு பிசகி யிருக்கலாம். என்னென்னவோ பேசிக் கொண்டார்ள். அனர்த்த ஆனந்த நர்த்தனம் அது. அந்தப்பிள்ளை சென்சுரி போட்டானா? யாருக்குத் தெரியும்? யார் கவலைப் பட்டார்கள்? என்ன சாப்பிட்டார்கள், என்பதே தெரியவில்லை. வெளியே வெயில் உக்கிரப் பட்டிருந்தது. உள்ளே ஏ சி. மனம் ஏடாய் திவலையாய் மிதந்தது.

எனினும் பிரிவு என்பது மானுட வாழ்வின் நிர்ப்பந்தம். வெளியே வந்து பீடா எடுத்துக் கொண்டார்கள். டாக்சி பிடிக்கையிலேயே லேசான இருள் சூழ்ந்தது அவருக்கு. மனம் படபடவென்று ஆகிவிட்டது. அவளுக்கும் அப்படித்தான் இருக்கும். இருவரும் சட்டென்று அமைதியானாற் போல ஆகியிருந்தது நிலைமை.

இவ்வளவே எனக்கு வாய்க்க முடியும், என்கிறாற் போல அவள் தெளிவாய் இருந்தாள். சிறு விடுதலை. நான் நாற்றெனப் பிடுங்கி நடப்பட்டவள். எனக்கு பருவ வயதில் ஒரு பெண். அவளது எதிர்காலத்தை நான் உளி கொண்டு செதுக்க வேண்டும்.

ஆஸ்பத்திரி திடுமென வந்து நின்றது. அவள் இறங்கிக் கொண்டாள். கை குலுக்கினாள். பிறகு சொன்னாளே... திருவாசகம்.

“என்னை மறந்துரு ராஜு.”

“ஏய்” என்றார் பதறி.

“ஆமாம்” என்றாள். “ஒரு கனவு கண்டேன் நான். இப்போது கண் விழித்து விட்டேன்...” என்றாள். “குட் மார்னிங் எவ்ரிபடி.”

திகைத்து நின்றார் ராஜகோபால். அவள் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஆஸ்பத்திரிக்குள் நுழைவதை வாயடைத்துப் போய்ப் பார்த்தார். கடைசியில்... இந்த நிமிடங்களிலும் அவள் ஜொலித்தாள். ஜெயித்துக் காட்டினாள்.

ஒரு குப்பியின் தொடமுடியாத உள் பக்கம் அவள்... என நினைத்துக் கொண்டார்.

அலையென வந்தாள். பொங்கினாள். தழுவிவிட்டு நழுவிப் போனாள். பெருங் கடலில் கரைந்தாற் போல.

பறக்கிற பறவை சற்றே கிளை ஒன்றில் இளைப்பாற வந்தாற் போல. வந்தாள் பாதம் பதித்து சிறிது நேரம் அமர்ந்துவிட்டு மீண்டும் பரந்த வானின் கிளம்பிப் பறந்து ஒரு புள்ளி போல ஆகிவிட்டாள்.

இது கனவுதான்.

பின் எது நினைவு? ஈஸ்வரி நிஜம். ராஜி நிஜம். நந்தகுமார் நிஜம்.

சென்சுரி அடித்தானா தெரியவில்லை, என நினைத்தேன் அந்தக் கணம். அவளது கணவன் பற்றி யோசிக்கவில்லை நான்.. என அவருக்கு திடீரென யோசனை வந்தது.

ஆம். இதுதான் நிஜம்.

டாக்சியில் வர்ணனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பையன் சென்சுரி அடித்து விட்டான். பிருந்தாவின் கணவன் பற்றி யாரும் செய்தியில் சொன்னால் நல்லது.

அவள் தகவல் சொல்ல மாட்டாள்... என்று தோன்றியது.

ராம் பாலஸ். டாக்சி ஹோட்டல் வாசலில் நின்றது.

••

நன்றி லேடிஸ் ஸ்பெஷல் மாத இதழ்

அலைபேசி 91 97899 87842 / 91 94450 16842

storysankar@gmail.com