Posts

Image
  நன்றி பேசும் புதிய சக்தி • ஆகஸ்டு 2022 நிசப்த ரீங்காரம் / சிந்தனைத் தொடர் – பகுதி 10   அதிரடி சரவெடி ஞானவள்ளல்   இ ரட்டைப் புலவர் பாடல் ஒன்றை சில பகுதிகளுக்கு முன் எடுத்துக் காட்டினேன். என்னதான் காலடி பூமி சரிந்தாலும் சமாளிப்பதும் துவளாமல் கடந்து போகிறதும் நம்மாட்களின் இயல்புதான். இரட்டைப் புலவரில் ஒருவர் கண் பார்வை அற்றவர். அவரது ஆடை நீரில் அமிழ்ந்து காணாமல் போகிறது. அதை அடுத்த புலவர் சொல்கிறார். வேஷ்டி காணாமல் போகிற பெரிய இழப்பைச் சமாளித்துக் கொண்டு. என்னடா பொல்லாத வாழ்க்கை, என்கிற அலட்சிய பாவனை கொண்டாடியபடி, அந்த மனுசர் பாட்டில் பதில் சொல்கிறார். “இக்கலிங்கம் போனால் என், ஏகலிங்க மாமதுரைச் சொக்கலிங்கம் உண்டே துணை.” (கலிங்கம் – ஆடை.) உதை வாங்கிய வடிவேலு “வலிக்கலயே?” என நடிப்பது போல இருக்கிறது கதை. வெட்டி சவடால் விடுவதில் இப்படி நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள். இந்த பாணியில் கிராமத்துத் திண்ணை உரையாடல்கள் ரொம்பப் பிரசித்தம். “ஏண்டா அமெரிக்கா போனியே. அதிபரைப் பார்த்துப் பேசினியா?” “இல்லை.” “ஏன்?” “அவரு போனவாட்டி இந்தியா வந்தப்ப, என்னை வந்து பாத்தாரா என்ன? அதன
Image
  விகல்பம் எஸ்.சங்கரநாராயணன் * ஒரு குடும்பத்தில் பெண் என்பவளுக்கு சர்வ சகஜமாக அஜென்டாவில் இல்லாத புது பொறுப்புகள் அமைந்து விடுகின்றன. மாமியாருடன் அவளுக்கு இருந்த உறவைப் பற்றியும், நாத்தனார் மச்சினர்களிடம் அவளுக்கான புரிதல் பற்றியும் அவள் ஜாக்கிரதையாகப் பேச வேண்டும். யாரையும் யாரிடமும் விட்டுக் கொடுத்துவிட முடியாது. காட்டிக் கொடுத்துவிட முடியாது. தற்காத்து தற்கொண்டாற் பேணி… வள்ளுவர் அசத்துகிறார். * ஆ ண்களை விட பெண்கள் சூட்சுமமானவர்கள். உள் விழிப்பு அதிகம் கொண்டவர்கள். வயதுக்கு வந்த ஆணின் விளையாட்டுகள், குறும்புகளை விட, பூப்படைந்த பெண்ணின் சூட்சும விழிப்பு அபாரமானது. வயது ஏற ஏற பெண்களின் இந்த உள் கவனம் அதிகமாகத்தான் ஆகிறது. பெண்மையின் இயல்பே அதுதான். வித்யாவதிக்கு மகனின் நடவடிக்கைகளில் திடீரென்று ஒரு வித்தியாசம் தெரிந்தது. அந்தக் கணம் உள்ளே தூக்கிவாரிப் போட்டது. இதை எத்தனை நாளாய் நான் கவனிக்காமல் விட்டேன், என்று சிறு படபடப்பு வந்தது. அவனைச் சின்னப் பையனாகத்தான் நினைத்திருந்தாள். என் வயிற்றில் பிறந்து என் மடியில் வளர்ந்த பிள்ளை. இப்போது எட்டாம் வகுப்பு முடித்து ஒன்பது போகிறான்
Image
  நன்றி தமிழ்ப் பல்லவி ஜுலை 2022 தம்புரா எஸ்.சங்கரநாராயணன்   ஒ ரு ராட்சச கரண்டி டிசைனில் இருந்தது அது. தம்புரா. எனக்கு சங்கீதம் அவ்வளவு தெரியாது. அவ்வளவு என்ன, தெரியாது என்றே சொல்லலாம். இது குறித்து என் அம்மாவுக்கு வருத்தம் இருந்தது. “நல்லா ஆச்சி, ஒரு பொண்குழந்தையாப் பிறந்துவிட்டு…” என அவள் அலுத்துக் கொள்ளலாம். சங்கீதம் தெரியாதது மாத்திரம் அல்ல. அம்மாவுக்கு என்னையிட்டு மேலும் நிறைய வருத்தங்கள் இருந்தன. அதில் பிரதான வருத்தம் நான் அவளை சட்டை செய்யவில்லை என்பதாக இருக்கலாம். இதுகுறித்து ஒன்றும் செய்வதற்கு இல்லை. நான் சட்டை செய்வது அவளுடைய ஆர்வக் கனலைக் கிளர்த்தி எரியவிட்டு அம்மா எனக்கு சங்கீத ஞானத்தைப் புகட்ட உக்கிரமான பரபரப்பு காட்ட நேரிடலாம். பொதுவாக ஒரு திறமை தனக்கு இருக்கிறது என உணர்ந்தவர்கள் அதைப் பிறருக்குப் பகிரவும் போதிக்கவும் தினவு அடைகிறார்கள். அது தங்கள் கடமை என அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக வையகம், என்பது கோட்பாடு. வையகம் அதை வேண்டாம் என மறுக்கக் கூடாது. ஆயினும் அது நீ பெற்ற இன்பம், யாம் பெற்ற துன்பம் என ஆகிவிடுவதும் உண்டு. அது அம்மாவின் தம்புரா.
Image
  நன்றி ‘பேசும் புதிய சக்தி’ ஜுலை இதழ் ஒ லி யி ன்   நி ழ ல் எஸ்.சங்கரநாராயணன்   பா தி ராத்திரியில் தற்செயலாக அப்பா விழித்துக் கொண்டார். நடை ஒட்டிய ரேழியில் அவனும் அப்பாவும் படுத்துக் கொள்வார்கள். பெளர்ணமி தினமா, அல்லது இரண்டொரு நாளில் பௌர்மணி வருகிறதா தெரியவில்லை. வெளியே பளீரென்று விபூதி கொட்டிக் கிடந்தது வெளிச்சம். பால் பாக்கெட் ஒழுகினாற் போல. அப்பா கண்திறந்து பார்த்தபோது அவன், திருவாசகம் எழுந்து உட்கார்ந்திருந்தான். “என்னடா?” “என்னால தூங்க முடியல” என்றான் திருவாசகம். “என்ன பண்ணுது ?” என அவரும் எழுந்து உட்கார்ந்தார். “நேத்து சாப்பிட்டது எதாவது ஒத்துக்கலையா?” “அப்பிடியும் தெரிலயலப்பா… உள்ள எதோ மனசு குழப்பம் காட்டுது.” “அப்பிடீன்னா?” “எனக்கே அதைச் சொல்லத் தெரியல…” “என்ன வெளிச்சம் பார்… சில சமயம் இந்த வெளிச்சமே ஒரு மாதிரி உள்ளே கொந்தளிக்கும்…” என்றார். “எங்கியோ பொங்கின பால் நம்ம வீட்டுக்குள்ள வழிஞ்சி பிசுபிசுன்னு உள்ள வந்தாமாதிரி…” ஆனால் அது இத்தனை திகைக்கடிக்க வேண்டியது இல்லை. பௌர்ணமி இரவுகள் அழகானவை. ஒளிக்குளியல் நிகழ்த்தலாம். சில சமயம் இப்படிப் பொழுதுகளில் மொட்