Thursday, January 28, 2021

 குறுந்தொடர் / கடைசிப் பகுதி


 ஆகாயத்தில் முட்டிக்கொண்டேன்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

                                     4

திரேஸ் கிழவி அவனிடம் காட்டிக் கொண்டதே இல்லை தன் உள் காயங்களை.

அவனும்...

தேவையும் இல்லை. காயப் படாதவனுக்கு சாராயக் கடையின் முதலுதவி எதற்காக?

இவர்கள் முதலுதவி என நம்பி, மனக் காயங்களை உடலுக்கு ஏற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

உள் காயம் படாத உயிர் உண்டா?

சந்தோஷ கணங்களை விட, தோற்றுப் போன, வெருண்ட இருண்ட கணங்களையே வாழ்க்கை பதிவு கொள்கிறது. எதிர்காலத்தில் அவை பாடங்களாக வழிகாட்டலாம், என்கிற சிற்றாசை. எதிர்பார்ப்பு.

ஆனால் பெரும்பாலும் அவை பயன்பட வேண்டிய நேரம் பயன்படுத்த லாயக்கு இல்லாத, திருமண கூரைப் புடவையாக, கல்யாணக் கோட்டுகளாக... நைந்தோ அளவு சிறுத்தோ போய்விடுகின்றன.

திடீரென்று கண்ணை இருட்டிக்கொண்டு வரும் திரேஸ் கிழவிக்கு. மூச்சிரைக்கும். பசியோ என நினைப்பாள். தானாய் சரியாய்ப் போகும் என நினைப்பாள். உள்ளே உருளும் வலி. வலிகள். கண்கள் தாமாக அழும்.

உடல் உறுப்புகள் ஒன்றையொன்று எவ்வளவு நேசிக்கின்றன!

சாவு நினைவு அடிக்கடி வரும் கிழவிக்கு. செத்துப் போய்விட்டால் நல்லதுதானே? இருந்து சாதிப்பதென்ன? என்ன அனுபவம் தட்டுக் கெட்டுப் போகிறது?

ஹா, சாராயக் கடைக்கு சாவைத் தேடித்தான் போனாள். வேடிக்கை. அங்கே வாழ்க்கை பட்டுப்பாய் விரித்து வரவேற்றது அவளை. இதுவரை, அவளது அறுபத்துச் சொச்ச வயதுவரை, அவளுக்கு வாய்க்காத வாழ்க்கை. தன் சொந்தப் பிள்ளைக்கும் மேலான சிங்கராஜ்!

வாழ்க்கை. அதன் சீரற்ற, அபத்தமான உணர்வுக் கலவைகள்...

மகன் மீது அலாதி ஆசையும் பிடிப்பும் நம்பிக்கையும் வைத்திருந்தாள். அவனுக்கு ஒரு கல்யாணங் கட்டி பேரக் குழந்தைகளைக் கண்ணாறப் பார்த்து, பேசி கொஞ்சி விளையாடி, உச்சி முகர்ந்து சீராட்டி வளர்த்து...

மகன் இறந்து போனான்.

மனசின் கிளை விரித்தலில் முறிவு. நச்சென்று கோடரி வெட்டு.

இன்னொரு கையை நீட்டினால், கிட்டியதோ தங்க வளையல்!

மீண்டும் வாழ ஆசை ஆசையாய் இருந்தது. மனம் புத்துயிர்ப்பு கண்டு துளிர் அசைக்கிறது உற்சாகமாய். சிங்கராஜ் எத்தனை அருமையான பிள்ளை. தினசரி நேரத்துக்கு வீட்டுக்கு வருகிறான். கடை கண்ணி பார்த்து சாமான் செட்டு வாங்கிப் போடுகிறான். அவளைக் கிண்டலடித்து என்னமாச்சும் வாயாடிக்கொண்டே யிருக்கிறான்.

சோகக் கடலில் இருந்து மீண்டு புதிய தீவில் கரையொதுங்கினாற் போல அவளுக்கும் இருக்கிறது.

தனியே வாழ்க்கையில் சிரிப்பு என்றும் அழுகை என்றும் கிடையாதோ!

சிரிப்பின் விளிம்பில் கண்ணீர் வந்து விடுகிறது.

பாறை. பாறையடியில் நீரூற்று. என்ன குளுமையாய் இருக்கும் அது!

தலை சுற்றச் சுற்ற நடமாடியபடி வீட்டு வேலைகள் செய்கிறாள். வயதை, ஆமாம், நான் மறந்துவிட வேண்டும். ஆ, இவனுக்காகவாவது அவள் வாழ வேண்டும்.

யார் இவன். என்ன ஜாதி. இவனுக்கும் எனக்கும் என்ன விதத்தில் சம்மந்தம். ஒட்டும் இல்லை. உறவும் இல்லை. ஒரே மதக்காரனும் கிடையாது,

ஒரே இரவில் பெரும் மாற்றங்கள். மாயாஜாலம்.

கல்லறை மேட்டில் வாசனை மலர்கள் பூத்துச் சிரிக்கின்றன.

அவன் வரும்போது எப்போதும் போலக் கதவைத் திறக்கிற கிழவி சற்று கலவரத்துடனே அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு “எய்யா, நீ இனிமே குடிக்கக் கூடாது” என்றாள்.

“இப்ப நான் நேரா சாராயக் கடைலேர்ந்து தான் வரேன் ஆயா” என்கிறான் அவன்.

“எந்தக் கடைலய்யா காய்கறி விக்குறாக...” என்று சந்தேகங் கேட்டாள் அவள்.

குடல் அரித்து, வெந்து போய், குடல் செத்துப்போனதை அறிவிக்கும், தண்டோரா போடும் வலி நடமாட்டம்.

அவன் சாப்பிட உட்கார்ந்தான். உள்ளேயிருந்து சிப்பலில் சோற்றை எடுத்து வருகையிலேயே எப்படியோ நிகழ்ந்து விட்டது. கண் இருட்டி, தலை சுற்றி, சுடப்பட்ட பறவை போல...

ஆகாயத்தில் முட்டிக் கொண்டதா பறவை.

அவன் முன்னே பொத்தென வீழ்ந்தாள். பதறிப் போனான் அவன்.

சுவரைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்திருக்கலாம், என நினைத்துக் கொண்டாள். மயக்கம் தெளிந்து அவன் மடியில் படுத்திருந்த கணம் அது. அப்படியே செத்துப் போயிருக்கலாம், என்றிருந்த கணம்.

“என்னாச்சி உனக்கு?”

“வயசாச்சி.”

“சரி வா. வைத்தியராண்ட காட்டிட்டு வரலாம்.”

“எதுக்கு, எனக்கு இளமை திரும்பவா?”

“சிரிக்காதே நாயே!” என்று கத்தினான் அவன்.

“நான் சிரிச்சா அழகா இருக்குன்னு நீதானே சொல்வே?”

“நீ சிரிச்சா இப்ப அழுகை வருது...” என்றவனை விசித்திரமாய்ப் பார்த்தாள். வரியோடிய நடுங்கும் விரல்களால் அவன் முகத்தைத் தடவிக் கொடுத்தாள்.

“சரி. நீ சிரி. நானும் சிரிக்கறேன்...” என்றாள் கிழவி. “நீ அழக்கூடாது. உனக்கு அழத் தெரியாது. நீ எம்ஜியார்.”

“எம்ஜியார் படத்துல முடிவும் சுபமாத்தான் இருக்கும்.”

“நாயே நாயே...” என்றாள் கிழவி. “என்னடா இருக்கு இந்தக் கிழவிகிட்ட. என்மேல இவ்ளவு பாசம் வெச்சிருக்கே.”

“ஒருவேளை உங்கிட்ட எதுவும் இருந்திருந்தா இந்தப் பாசமே போலியாக் கூட ஆயிருக்கும்...” என்றான் சிங்கராஜ் தோரணையாய். மாப்ள, நீ அறிவாளிதான்டா, என்று தன்னைத் தானே பாராட்டிக் கொண்டான்.

“வா. டாக்டராண்ட போயி என்ன ஏதுன்னு பாத்திட்டு வருவம்.”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள். விடமாட்டான் போலிருந்தது. “சரி சாப்பிடு மொதல்ல” என்றாள்.

ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் மனம், யேசுவே, என அரற்றியது. கர்ப்பப் பை கூசினாற் போல உள் கிளுகிளுப்பு. குரூஸ் கோவில் மணியடித்தது. கடல் அலையில் நிற்கிறாற் போல ஒரு தள்ளாட்டம்.

“ஏண்டா நான் செத்துருவேன்னு பயமா இருக்கா?”

“என்னா சொல்ற நீயி? அறை வாங்காதே” என்று கத்தினான் அவன். அவன் உடம்பு நடுங்கியது.

உண்மையில் அவளுக்கு அப்போது செத்துப் போக ரொம்ப ஆசையாய் இருந்தது. “மவனே“ என்று புன்னகை செய்தாள். “ரொம்ப நாளாவே எனக்கு ஒரு ஆசைடா. உன்கூட சைக்கிள்ல வரணும்னு...”

அவர்கள் சைக்கிளில் போவதை ஊரே சிரிப்பாய்ப் பார்த்தது.

மருத்துவர் கிழவியின் வயிற்றை அமுக்க ஆ ஆவென அலறித் துடிக்கிறாள். டாக்டர் உதட்டைப் பிதுக்கினார். “உள்ள குடலே இல்லியேய்யா. எல்லாம் அரிச்சிப் போச்சி. எக்ஸ் ரே, ஸ்கேன், டெஸ்ட்லாம் எழுதித் தரேன். பாத்திரணும்...” என்றவர் அவளைப் பார்த்து “கிழவி குடிக்குமா?” என்கிறார்.

ஒருவரை யொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். முதலில் அவள் சிரித்தாள். தயங்கி பிறகு அவனும் புன்முறுவல் பூத்தான். பிறகு அழுதான்.

“யார் இந்தக் கிழவி?” என்கிறார் டாக்டர் சிங்கராஜைப் பார்த்து.

“தெர்ல” என்றாள் கிழவி, முந்திக்கொண்டு சிரித்தாள். அவனுக்குச் சிரிப்பு வரவில்லை.

வரும் வழியில் மருந்துக் கடையில் டாக்டர் சீட்டு காட்டி மருந்துகள் வாங்கினான்.

“மருந்து வேணா. சாராயம் வாங்கிக் குடு...” என்று அவனைப் பார்த்தாள் திரேஸ்.

“ஏன் என்னியப் போட்டு இப்பிடி வதைக்கறே?” என்றான் அவன்.

“உன்னியப் பாத்தா காத்து போன சைக்கிள் டயர் மாதிரி இருக்குடே” என்று சிரித்தாள் அவள்.

“சிரிக்காதே.”

”முந்தில்லாம் என்னைச் சிரி சிரின்னுவே. இப்ப சிரிக்காதே சிரிக்காதேன்றியே...”

ஒருமுறை அப்படிச் சிரித்த போதுதான் சட்டென்று ரத்த வாந்தி எடுத்தாள் அவள்.

உண்மையில் அவள் மனம் யேசுவே, யேசுவே, இதுவே நல்ல தருணம். என்னியக் கூட்டிட்டுப் போ, எனப் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தது.

அன்றிரவு மருந்து குடித்ததும் அவள் சொன்னாள். “ஏல உனக்கொரு பொண்ணு பாத்திருக்கேன்.”

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். “நிசந்தான். பூக்காரி கிட்ட சொல்லி வெச்சிருந்தேன். ஒரு துப்பு கொண்ட்ட்டு வந்தா.”

பரிசோதனை முடிவுகள் வருமுன் அது நிகழ்ந்து விட்டது. கிழவி செத்துப்போனாள்.

அவனுக்கு குளிக்க என்று சுடுதண்ணி வைக்கப் போனவள் தள்ளாடினாள். குடத்து நீர் சிதறச் சிதற நடக்கும் போதே ஊவென்று வாயில் ரத்தம். அப்படியே முன்னால் விழுந்தாள். சுருக்கமாய்ச் செத்துப்போனாள்.

அவன் தலையில் தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதான். நிஜமான, சிவாஜி அழுகை.

நம்ப இயலாத கனவுதானா வாழ்க்கை. கனவு கண்டால் குதிரைத் தள்ளல் தள்ளி, பின்காலால் எத்தி, விடுகிறது உதை. அழும்போது மிட்டாய் தருகிறது. கிலுகிலுப்பை காட்டுகிறது.

••

இருட்டில் தனியே வீட்டுக்குள் படுத்திருந்தான். புரள்கிறான். கிழவியின் சிரித்த முகம். தானறியாமல் சிரிக்காதே, என்று கத்தி எழுந்து கொள்கிறான். உடம்பு நடுங்கி வியர்த்து வழிகிறது.

அழுகிறான். “அழாதே” என்கிறாள் கிழவி. சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான். யாருமில்லை.

எழுந்துகொண்டான் சிங்கராஜ். “எங்க போற?”

“வழியை விடு கிழவி.”

“நீ எங்க போறேன்னு எனக்குத் தெரியும்...”

“தெரியுதில்ல. வழியை விடு.”

ஆச்சர்யம். “சரி போ” என வழியை விட்டாள் கிழவி.

வெளியே வந்தான். தெருவே இருட்டாய்க் கிடந்தது. டிரைனேஜுக்குள் அடைபட்ட உலகம். கிழவி சிரிக்கிறாப் போல இருந்தது. திரும்பிப் பார்த்தான். யாரும் இல்லை. “போ” என்று காதில் குரல். வேண்டாம், என்று மறிக்கும் மனது. போவேன்... எனப் பிடிவாதம் பிடித்தான். அழுகை குமுறியது. எனக்கு யாரும் இல்லை. யாருமே இல்லை.

நான் அழ விதிக்கப் பட்டவன். வேணாம், போகாதே, என மறித்தது மனது. தன்னையே பிடித்துத் தள்ளிக்கொண்டு நடந்தான். கால் தயங்கியது. காலையும் இழுத்து நகர்த்திக் கொண்டு போனான். எனக்கு யாருமே யாருமே இல்லவே இல்லை.

சாராயக் கடையில் கூட்டம் இல்லை. “வாங்க தம்பி” என்று கல்லாவில் இருந்து சிநேகிதக் குரல். “பாத்து நாளாச்சுதே...” என்கிற கரிசனமான விசாரிப்பு வேறு.

வண்ணை பேசவில்லை. நேரே பொய் பாட்டிலை வாங்கிக் கொண்டான். வேணாம், என மறித்தது மனது. பாட்டிலையே பார்த்தான். குடி, என ஒரு குரல் சிரிப்புடன். ஏ கிழவி, இந்தக் கிண்டல்லாம் வேணா. நீ சொன்னாலும் சொல்லாட்டியும் நான் குடிக்கத்தான் போறேன்.

கடகடவென்று பாட்டிலை கவிழ்த்துக் கொண்டவன் திகைத்துப் போனான்.

போதை ஏறவேயில்லை.

என்ன செய்வது? இன்னோர் ரவுண்டு அடிப்பமா... “எட்றா” என்றான் ஆவேசமாய்.

ராத்திரி தூங்க வேண்டும்.

பாட்டிலைத் தூக்கிப் பார்த்தான். குடி, என்று கிழவி பாட்டிலுக்குள் இருந்து சிரிக்கிறாள்.

கிழவி, நீ ஜெயிச்சிட்டே. என்னால குடிக்க முடியல்ல... என்றான் சத்தமாய்.

அவன் வைத்துவிட்டுப் போன பாட்டிலை யாரோ வந்து அவசரமாய் எடுத்துக் கொண்டார்கள்.

வீடு திரும்பிய போது போதையே இல்லை. மழை விட்டாப் போலிருந்தது. “சந்தோஷம்” என்று ஒரு குரல். சுற்று முற்றும் பார்த்தான். பிறகு சிரித்தான். சந்தோஷமாய் இருந்தது.

சிங்கராஜ் மறுநாள் காலை கண் விழித்துப் பார்த்தபோது உலகம் வேறு மாதிரி இருந்தது.

•••

(முடிகிறது)

நன்றி கல்கி வார இதழ்

storysankar@gmail.com

91 97899 87842 / 91 94450 16842  

Thursday, January 21, 2021

 குறுந்தொடர் / நன்றி கல்கி வார இதழ்

 
ஆகாயத்தில் முட்டிக்கொண்டேன்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

3

சிங்கராஜ் காலை கண் விழித்தபோது உலகம் வேறு மாதிரி இருந்தது.

வாழ்க்கையே ஒரு விசித்திர நிஜம். இரவில் தெரிகிற வாழ்க்கை முகம் வேறாகவும், பகலில் முற்றிலும் புது விதமாகவும் அல்லவா அமைந்து விடுகிறது. வெளிச்சம் மனிதனை மிருகமாக, சற்று மதங் கொண்ட யானைத்தனமான ஆக்கி விடுகிறது. இரவு நல்லமைதியின் வாசனை நிரம்பியது. சற்றே இணக்கமான நெகிழ்ந்த மனது, ஈர மனது அப்போது நமக்கு வாய்க்கிறது. கனவுகளைப் பூக்கூடையில் எடுத்து வந்து கொட்டினாற் போலக் கொட்டுகிறதே இரவு. பகலில் அப்பூக்கள் சூடு தாளாமலோ என்னவோ, வாடி விடுகின்றன.

அருகில் கிழவி ஒருத்தி படுத்திருக்கிறாள். யாரிவள்!

அவள் திரேஸ். மகன் இறந்து அத்தோடு அவளது வாழ்க்கை பஞ்சு சிதறடிக்கப்பட்ட தலையணையாகி விட்டது. எல்லாம் கடந்ததோர் விரக்தி. அவள் ஊரைவிட்டு, திருச்செந்தூர்ப் பக்கம் எதோ ஊர் சொன்னாளே... எங்கெல்லாமோ சுற்றி அலைந்து திரிந்து...

உறவுப் பிடிகள் கழன்று, இற்று வீழ்ந்த நிலைதான். எனினும் காலப்போக்கில் அதுவும் பழகிவிட்டது. தினசரி மணித்துளிகளைக் கடப்பதுகூட சாதனை என்ற அளவில் நெருக்கடிகள். பசி அவளை வாட்டி யெடுத்தது. புரட்டி யெடுத்தது. உடம்பே சருகென வற்றி உலர்ந்து விட்டது. பிறந்த நாளுக்கு சுருள் சுருளாய்ச் சுருட்டிக் கட்டிய காகித தோரணம் போல, எண்ணெயில் சரியாகப் பொறிபடாத அப்பளம் போல, உட் சுருண்ட சருகு மேனி. அதன் உட்பக்க சிறு ஈரமாய் உயிரின் மிச்சம்.

மகனின் சாவு எனக்கு வந்திருக்கலாம் என்று கிழவி நேற்று அலட்சியமாய்ப் பேசினாள். அவளது ஒவ்வொரு பேச்சும் அவனை அயர்த்தியது. மிக அபூர்வமானது அவளது சிரிப்பு. எளிய நேர்மையான சிரிப்பு அது.

பார்த்த கணத்தில் அவனைக் கவர்ந்து விட்டாள். தனக்கான சிறு தேவைகளை, ஆ... அதில் சாராயமும் அடக்கம். யாரிடமும் கெஞ்சாமல் கூசாமல் கேட்டு அவளால் பெற முடிந்தது.

எப்போது குளித்தாளோ. முகங் கழுவிக் கொள்வாளோ இல்லையோ. பல் விளக்குவாளோ என்பதெல்லாம் சந்தேகம்தான். என்றாலும் அந்தக் கண்களின் அசாதாரணத்தன்மை, சுதந்திரம் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஒரு புலப்படாத ஒளி தன்னை வந்தடைந்ததைப் போல, விளக்கவொண்ணா பிடிப்பு அவனுள். மனைவி இறந்தபின் இத்தனை நெருக்க உணர்வு, பிணைப்பு, அன்பின் கிரணம் அவனைத் தீண்டியதே இல்லை. மனசு பாரமற்று இருந்தது.

••

அவளை எழுப்பாமல் வெளியே வந்தான். இரவின் காட்சிகள் மெல்ல, தூரத்தில் போல, ரயிலின் மிச்ச சொச்ச படபடப்பாய் அலை தளும்புகின்றன.

இருவரும் குடித்திருந்தார்கள். தள்ளாடி ஒருவரை யொருவர் சாரைப் பாம்புகள் என உறவைப் பின்னிக் கொண்டபடி வீடு நோக்கி வந்தார்கள். நினைக்கவே வேடிக்கை.

“இதா ஓ வீடா?”

“நம்ம வீடு...” என்றுவிட்டு அவளைப் பார்த்து பிரியமாய் சிங்கராஜ் சிரித்தான். சிரித்து எத்தனை காலம் ஆயிற்று!

“இனிம நீ யார்ட்டயும் கைநீட்டி காசு கேக்கக் கூடாது.”

“எம்ஜியார்!”

பித்தம் தலைக்கேறிப் போனது அதைக் கேட்க. புதிய வானம். புதிய பூமி. புதிய வீடு. புதிய மனிதன். ராத்திரி கிழவி ஒருத்தியுடன் நடனமாடியபடி வீடு நோக்கி. அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை.

“உனக்குள் நான் இருக்கேன். தாய் இல்லாமல் நான் இல்லை... தானே எவரும் பிறப்பதில்லை. வெற்றி மீது வெற்றி வந்து என்னைச் சேரும்.”

“என்னா சிங்கம் பாட்ல எறங்கிட்ட?” என்கிறாள் அவளும் ஆனந்தக் கிறுகிறுப்புடன். அவளது சிரிப்புக்காகவே அவன் மேலும் மேலும் உளர ஆசைப்பட்டான்.

உலகத்தில் விருப்பம் போல உளர ஆசைப்படாதவர் யார்?

குழந்தை எத்தனை ஆசை ஆசையாய் உளரி தன்னை, தன் சந்தோஷத்தை எத்தனை அழகாய்க் கொண்டாடுகிறது.

சாராய போதையை விட இந்த உறவு தரும் போதை,.. அதுவும் இழந்தபின் மீண்டும் கிடைக்கும் மடி. தலையணை. ஆறுதல்.

அவள் முகக் குறிப்பு பார்த்தே அவள் கேட்டதை வாங்கிக் கொடுத்து விட்டால், சாமந்தி அன்றுபூரா உற்சாகமாய் இருப்பாள். அதைப் பார்க்கவே மனசில் எம்ஜியார் பாட்டு வரும்.

கிழிஞ்ச வேட்டி, பழைய சோறு... என்ற பாடல் மாறி, புதிய வானம், புதிய பூமி...

டேய் சாமந்தியும் இந்தக் கிழவியும் ஒண்ணா... என்றது மனம். இல்லைதான். இல்ல்ல்வே இல்ல்லைதான். எந்த உறவும் எதற்கும் நேரானது அல்ல. ஒவ்வொன்றுக்கும் அதன் அதன் பிரத்யேக அம்சங்கள் அழகுதான்.

பால் மேலாடைவிலகினாற் போல அவனில் என்னென்னவோ யோசனை. மாப்ள நீ கூட அறிவாளிதானோ என்னமோ.

அர்த்தமற்றுத் தெரிகிற திரிகிற வாழ்க்கை. சிறு அலைச்சல். பிறகு திசைகள் மாறுகின்றன. கலங்கித் தெளிந்து நியதிகளின் நீரோட்டம் மட்டுமல்ல, ஆடி ஓய்ந்த மனம் பிறகு புதுப்பித்த மனநிலையில்... நெல் போகம் முடிந்து தானியப் பயிர்கள் விளைவிப்பதைப் போல.

இயக்கங்கள். மாற்றங்கள். காட்சிகளின் தாயக்கட்டைகள் உருண்டபடி.

வெளியே டீ குடித்துவிட்டு சிங்கராஜ் திரேஸ் கிழவிக்கு என பார்சல் டீ வாங்கி வந்தான். “என்னா சிங்கை, வீட்ல விருந்தாளியா?” என்கிறான் கடைக்காரன்.

கிழவி எனக்கு உறவா விருந்தாளியா?

“தெர்ல” என்கிறான் சிங்கராஜ். சிரிப்பு வந்து விட்டது. அவனுக்குச் சிரித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் போலிருந்தது. மனம் மிதந்து கொண்டிருந்தது. போதை தாண்டிய மயக்க நிலை இது.

தூரத்திலேயே தெரிந்துவிட்டது. கிழவி வாசல் தெளித்து கோலம் போடுகிறாள்.

“எங்க போயிட்டே?” என்கிறாள் அவனைப் பார்த்து.

“ஏன்?” என்கிறான் ஆனந்தமாய். எலேய் ஒன்னியத் தேடக்கூட லோகத்ல ஆள் இருக்குடா... தெரு நாய்களுக்கும் வேண்டும் வேண்டும் துணை.

“இல்ல, சாராயக்கடைக்குதான் சவாரி வுட்ட்டியோன்னு பாத்தேன்.”

அவனும் உற்சாகமாய் “உனக்கும் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்...” என்கிறான் பார்சலை நீட்டி.

“வீட்லயே போடலாம்டா. பக்கத்துல... மீனு கீனு கிடைக்குமாடே?”

அவள் சுவாதீனமாய் நடமாடியது பிடித்திருந்தது. ஈரக்குளுமை வீட்டிலும் மனசின் உள்ளிலும் வந்திருந்தது. புல்லின் தலை என அவனில் எதோ எட்டிப் பார்க்கிறதா? தாய் கங்காருவின் மடிப்பையில் இருந்து எட்டிப் பார்க்கும் குட்டியின் ஆச்சர்யப் பார்வை. வண்ணை புதுப்பாட்டு பாடுறா...

அப்பிடிப் போடு போடு போடு, அப்பிடிப் போடு தன்னானே!

மாப்ளை இருப்பதில் நல்ல சட்டை போட்டுக்கொண்டு அலுவலகம் கிளம்பினான்.

“ஏன் ராசா, சைக்கிள் வெச்சிருக்கியே. அதுல போறதுதானே?” என்றாள் திரேஸ்.

சாமந்தி இறந்தபின் அதைத் தொடுவதே யில்லை. சினிமா என்றும் வெளியிடங்களுக்கு என்றும் அவளைப் பின்னால் அமர்த்திக்கொண்டு போய்வந்த பொற்காலங்களை எப்படி மறக்க முடியும். சைக்கிள் மிதியே தெரியாது. தெரு திரும்ப பூக்காரி. வண்டி தன்னைப்போல நிற்கும் அங்கே. இவர்கள் வருகையைப் பார்த்ததுமே அவள் கைகள் தன்னைப்போல பூவை எடுத்து முழம் போடும்.

சாமந்தியின் உடலை அறுத்துக் கொடுத்தார்கள்.

ச். உன் சிசுவாவது பிழைத்திருக்கலாம். ஆ, அது பிழைக்காததும் நல்லதுதான். அவள் இல்லாமல் அதை வைத்துக்கொண்டு அவன் என்ன பண்ணுவான்.

தெருவே வீட்டில் கூடிவிட்டது. எந்தப் பாதகத்தி கண்ணு போட்டாளோ... என்று எல்லாப் பொம்பளைகளுமே அழுதார்கள். உங்கள்ல ஒருத்தி தாண்டி... என ஆத்திரம் குமுறிய கணங்கள்!

கண்ணீர்க் கதை, என தினத்தந்தியில் போட்டதற்கு அத்தனை கூட்டம்.

அவனுக்கே அழுகை வரவில்லை. சிவாஜி அழுகை அழ நினைத்து எம்ஜியார் அழுகை அழுதான்.

கிழவி என்னவோ அதைப் பார்த்தாப் போல அவனை எம்ஜியார் என்று கிண்டல் அடிக்கிறாள்!

தெருமுனைப் பூக்காரி பூ கொண்டு போட்டுவிட்டு அவளும் அழுதபடி காசுக்கு நின்றாள்.

நாலு வீடு தள்ளிய ராமாஞ்சம், அவனும் வந்து அழுதான். அவன் பெண்டாட்டியும் விபத்தில் செத்ததுதான். தினத்தந்தி கண்டுக்கவே யில்லை. எதுக்கும் கொடுப்பினை வேணுண்டா, என்று சொல்லிச் சொல்லி அழுதான் ராமாஞ்சம்.

நீ சாவு மாப்ள. உனக்கு கொடுப்பினை இருக்கா பாப்பம்.

••

திரேஸ் மறநாள் தூங்கி யெழுந்து பார்த்தபோது சிங்கராஜ் வண்டியை எண்ணெய் கிண்ணெய் போட்டு துப்புரவாகத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். “எலேய் என்னிய வண்டில உக்கார வெச்சிட்டுப் போவியா?” என்று சிரித்தாள் திரேஸ்.

“பூவும் வாங்கித் தரேன்” என்’று கிண்டலடிக்கிறான் வண்ணை.

வீட்டில் ஜன்னல்கள் திறந்துவிடப் பட்டுள்ளன. தரை பெருக்கி சுத்தமாய். புதுக் காற்றின் குளுமை. அடுப்பங்கரையில் ஒலிகளின் சங்கீதம்.

சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பினான். ஒருவரை யொருவர் சீண்டிக் கொள்வதில் குறைச்சல் இல்லை.

திடீரென்று கிழவி பேசினாளே இப்படி. “யப்பா, இந்தக் குடிய விட்ருப்பா...” என அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

“அப்பிடிப்போடு. இத்தினி நாள்ல ஒரேயோரு தரம் இந்த வார்த்தைய ஒனக்குச் சொல்லிக்கிடக் கூடாதா நீ?”

“எனக்கு எம் மவன் கிடைச்சிட்டான் இப்ப.”

“ஒம் மவன் குடிப்பானா?”

“சே” என்றாள் பெருமையாக. “தொட மாட்டான். எந்தக் கெட்ட பழக்கமுங் கெடையாது அவனுக்கு.”

“பின்ன ஏன் அவனைத் தேடி சாராயக் கடைக்குப் போனே?”

“அட சும்மா இருவே. கடைசில அங்கதானே எனக்கு எம் மவன் கெடைச்சான்?” என்றாள் அவள் விடாமல்.

சைக்கிள் அலுவலகம் நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருக்கையிலேயே மனசெல்லாம் பூ பூத்தபடி இருந்தது. தெக்கத்தி ஆளுகளுக்கே லொள்ளு கொஞ்சம் அதிகம் தானப்போவ். படிச்சாளு படிக்காதாளு என்றெல்லாம் இல்லை. காசுப் பிரச்னை கடந்து சந்தோசமாய் வாழ்கிற சனங்கள்.

“ஒனக்குத் தெரியாம நான் சாராயக் கடைக்குப் போய்ட்டு வந்தா என்னா பண்ணுவே கிழவி?”

“நீ போகமாட்டே. எனக்குத் தெரியும்” என்றாள் அவள். “எம் மவன் போக மாட்டான்” என்றாள். “உன்னை நான் நம்பறேன்” என்றாள்.

“நீ வேற, என்னை நானே நம்ப மாட்டேன்” என்றான் அவன்.

என்றாலும் கிழவிக்கு எதோ சக்தி இருக்கத்தான் செய்கிறது.

அவள் எனக்கு ஆதரவா, அவளுக்கு நானா?...

கோழியா முட்டையா, எது முதல்... அதே போல.

எல்லாம் நன்றாய்த்தான் இருந்தது.

கிழவி ரத்த ரத்தமாய் வாந்தி எடுத்த அந்த நாள் வரை.

••

வெள்ளிதோறும் தொடர்கிறேன்

storysankar@gmail.com

Mob 91 97899 87842 / 91 94450 16842

Thursday, January 14, 2021

 குறுந்தொடர் / நன்றி ‘கல்கி’ வார இதழ்

ஆ கா ய த் தி ல்

முட்டிக் கொண்டேன்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

2

சாராயக்கடை. காயம் பட்டவர்கள் முதலுதவி தேடும் இடம். உடல் காயம் அல்ல. மனக் காயம்.

மக்கள் திட்டுத் திட்டாய் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். எழுந்தால் கூட அந்த சுமைகள் அவர்களை நடக்க விடவில்லை. வளாகமே மிரண்டு கிடந்தது. சுற்றிலுமானதோர் கருங்கோட்டை. வார்த்தைகள் விக்கிய, சப்தங்கள் சுடப்பட்ட மௌனம்.

லேசான இருட்டு. சற்று அழுத முகமான மழையிருட்டு. புயலுக்கு முன்பும் அமைதி. பின்பும் அமைதி. அங்கே வந்திருந்தவர்கள் வாழ்வில் புயல் அடித்து ஓய்ந்திருக்க வேண்டும். அல்லது புயல் வரும் அறிகுறிகளில் அவர்கள் திகைத்திருக்க வேண்டும்.

நாடியில் அடி பட்டிருந்தது ஒருவனுக்கு. என்ன நடந்ததோ. நாடிச் சில்லில் இருந்து ஒழுகிக் காய்ந்த சிவப்பு அடையாளம். எங்கியாச்சும் குத்திக்கிட்டானோ. கீழே விழுந்துட்டாப்லியா? இல்லை, வம்பை விலைக்கு வாங்கிக்கொண்டு யாருடனாவது மோதி தோற்று வந்தனா? வலியின் தெறிப்பு தெரியாமல் போதையில் சரிந்து கிடந்தான். அருகே பாட்டில், அவனது உற்ற துணைபோல. குழந்தை போல. கல்லாவில் இருந்தவன் “அந்த நாயைத் தூக்கி ஓரமாப்போடு” என்கிறான்.

ரெண்டுபேர் அவனைத் தரதரவென்று இழுத்து ஓரமாய்த் தள்ளுகிறார்கள். நல்ல வெள்ளை வேட்டி. வெள்ளைச் சட்டை. கைமடிப்பு துறுத்தலாய். உள்ளே பணம் இருக்கலாம். ஹ்ரும்... என விநோத சப்தம் அவனிலிருந்து அவ்வப்போது எழுந்தது. வலியின் முனகலா, கனவுகளின் ஏமாற்றமா, அதிர்ச்சி தாள முடியாத, நம்பிக்கை துரோகம் தாளாத துவண்ட மருட்சியா. ஹா ஹா என மூச்சுப் படபடப்பு. நெஞ்சு ஏறியேறி இறங்குகிறது.

பெஞ்ச்சில் உட்கார்ந்திருக்கிற மற்றொருவன் பாட்டிலையே உறுத்துப் பார்த்தபடி இருக்கிறான். அடிக்கடி உதட்டை உதட்டைப் பிதுக்குகிறான். கண்கள் தன்னைப்போல் அழுகின்றன. பேச்சு இல்லை. அவன் மகன் செத்துப் போயிருக்கலாம். கோர்ட்டில் அவன் வழக்கு தோற்றுப்போய் நஷ்டப்பட்டு வந்திருக்கலாம். அவன் வியாபாரம் படுத்திருக்கலாம். போச்சே, எல்லாம் போச்சே, என்கிறாப் போல கையைக் கையை விரிக்கிறான்.

பக்கத்தில் இருக்கிறவனோ, பெஞ்ச்சில் குனிந்த தலை நிமிரவேயில்லை. புதுச்சட்டை கிழிந்திருக்கிறது. சுத்தபத்தமாய்க் கிளம்பியிருப்பான் வீட்டை விட்டு. இடையே அபத்தமாய் என்னவோ அசம்பாவிதம். சட்டைக் கிழிசல். யாரோ காலரைப் பற்றி இழுத்திருக்கிறாப் போல கசங்கல். காலர்ப்பட்டை பாதி தூக்கி யிருந்தது, குட்டிக்கரணம் அடித்த மீனின் வால் வெளித் தெரிவது போல. வாரியதலை கலைந்து கிடக்கிறது. எங்கோ ரகளையில் மாட்டிக்கொண்டு கைகலப்பாகி இருக்கலாம்.

ஏற்கனவே குடித்திருந்த ஒருவன் உள்ளே நுழைந்தான். இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமுமாக ஒரு நடை. வேட்டி தடுக்கத் தடுக்க ஒரு நடை. அவன் முட்டாழம் வரை வந்திருந்தது துயரம் வாய்க்கால் தண்ணி போல. சற்று நின்று சுற்று முற்றும் பார்த்தான். யாரைப் பார்க்கிறான். யாரைத் தேடுகிறான். யாரையும் பார்க்காத வெற்றுப் பார்வை. சிவந்த வெறியேறிய கண்கள். பெரிய தோள்த்துண்டு. மனசில் அரசியல்வாதியான தோரணையில் அவன் ஆவேசப் பட்டிருக்கலாம். மாறுவேசப் போட்டி என நினைத்து உள்ள புகுந்திட்டானா!... அல்லது அவனே அடிமட்ட அரசியல்வாதி தானோ என்னவோ. ஒருவழியாய் சாராயம் ஊற்றுகிற மேடையைக் கண்டுகொண்டாற் போலத் தெரிகிறது. மீண்டும் வாய்க்கால் கடந்து வந்து ஓரத்தில் அடுக்கி யிருந்த கண்ணாடித் தம்ளர்களில் ஒன்றை ஆவேசமாய் டக்கென்று நிமிர்த்தி வைத்து “ஊத்து” என்கிறான்.

“துட்டு வெச்சிருக்கியா?” என்று கேட்கிறான் கடைப்பையன்.

“துட்டா?”

“ம்.”

“எதுக்கு துட்டு?”

“பின்ன, சரக்குக்குத் துட்டு? எவன் தருவான், ஙொப்பனா தருவான்?” என்கிறான் கடைக்காரன். இப்போது பல்லக்கு அங்கேயிருந்தே ஆடியபடி கல்லாப் பக்கம் திரும்புகிறது. “ஏய் காசுதான வேணும்... நாளைக்கு வாங்கிக்க.” மீண்டும் பல்லக்குச் சாமியின் தலை இந்தப் பக்கம் திரும்புகிறது. “நீ ஊத்துறா...” பையனிடம் இருந்து பதில் இல்லை.

வந்தவனுக்கோ நிற்க முடியவில்லை. தள்ளாட்டம். மூச்சுத் திணறல். எருமைமூச்சு. திடீரென்று அழுதாற்போல பையனைப் பார்க்கிறான். “தம்பி உன்னியக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கறேன். நான் ஏற்கனவே நொந்து நொம்பலமாய் வந்திருக்கேன்...” என்றவன் தள்ளாடி அப்படியே நெஞ்சு துடிக்க “பூட்டா அவ. ஆரு... என் சம்சாரம். அந்தத் தெருநாய்... கோவிந்து. நண்பனா அவன். தூ... போ. போயிரு... நல்லாயிரு. வராதே...” என்று கையால் விரட்டி ஆசிர்வதித்தான். “தம்பி. புண்பட்ட மனசுக்குப் புனுகு தடவி ஆத்தணும்டா. என்னக் கை விட்றாதே. நீ ஊதது.”

“துட்ட எடு.”

“ஆர்ட்ட இருக்கு தம்பி துட்டு...” என்றவன் கல்லாப் பக்கம் திரும்பி, “என்ட்ட துட்டு இருந்தா அவ ஏன் ஐயா ஓடிப்போறா...” என்கிறான். “ஹா. துட்டு இருந்தா, ஒரு பெண்டாட்டி என்ன, ஆயிரங் கட்டலாம். நீ ஏண்டா பையா வேடிக்கை பாக்கற. நீ ஊத்து.”

கொஞ்சநேரம் வெட்டியாக நின்றபடி அவன் சாமியாடுகிறான். பெரிசு பெரிசான சீறல் மூச்சுகள். திரும்பி வாய்க்கால் நடை நடந்து ஏமாற்றமாய்ப் போனவன் பெஞ்ச்சில் கவிழ்ந்திருந்தவனைப் பார்க்கிறான். அவனை என்றால் அவனை அல்ல. அவன் தம்ளர். திரும்ப முட்டாழத் தண்ணீரில் நடை. யாருமே எதிர்பாராமல் அந்தத் தம்ளரின் மிச்ச சாராயத்தை அப்படியே எடுத்து உயரத் தூக்கிக் கவிழ்த்துக் கொள்கிறான். கடைக்காரச் சிப்பந்திகள் பாய்ந்து வந்து தம்ளரைப் பிடுங்கி வைக்கிறார்கள். அதில் ஒருவன் நாக்கைத் துருத்தி ஆத்திரத்துடன் அவனை ஓர் எத்து விடுகிறான். வாய்க்கால் தண்ணீரில் பொத்தென விழுந்தான் வந்தவன்.

••

வண்ணை சிங்கராஜ் உள்ளே நுழைகையில் நிலைமை சிலாக்கியமாய் இல்லை. அது எப்பவுமே அங்கே சிலாக்கியமாய் இருந்தது இல்லைதான். சிங்கராஜ் நாயைக் கூட மறந்து குடிக்கிற பரபரப்பில் உள்ளே வந்திருந்தான், அவன் போகுமுன் சரக்கு அத்தனையும் விற்றுத் தீர்ந்துவிட்டால்... என பயந்த மாதிரி.

நாய் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தது. கூரைக்கு முட்டுக் கொடுத்து மூங்கில் கழியில் சாய்ந்தபடி மேலே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஒருத்தன். அருகே தட்டில் என்னவோ அசைவப் பதார்த்தம் சிவப்பாய் நெளி நெளியாய்.

வெளியே தயங்கி நின்ற நாய் ஒரு விநாடி சுற்று முற்றும் கவனித்துக் கொண்டது. சட்டென உள்ளே பாய்ந்துவந்து அந்தக் குடல் கறியை ஒரே கவ்வலில் கவ்வி, சீன மந்திரவாதியின் நீளமான மீசை தாடியைப் போலத் தொங்கும் குடல்... வெளியே பாய்ந்தோடு முன் எதிர்பாராமல் நாய் கடையாளுகளால் சுற்றி வளைக்கப் பட்டது. எங்கேயிருந்து, அதுவும் கம்புடன் முளைத்தார்கள்... திணறிவிட்டது நாய். சரியான அடி. நச்செடுத்து விட்டார்கள். வாள் வாள் என்று கதறித் துடித்தது நாய்.

“ஐய்ய, வாயில்லா ஜீவனுங்க...”

“திருடித் திங்கத் தெரியுதில்ல...?”

எப்பிடியோ யார் தொடையடியிலேயோ பாய்ந்து புகுந்து வெளியே அது ஓடினாலும், வெளியே சக நாய்களுடன் இன்னொரு மோதல். கல்லெறி பட்டு ஓட்டமெடுத்தன நாய்கள்.

அசைவக் குடல் கடைவாசலில் கிடப்பதைக் காகம் ஒன்று சாவகாசமாய் இறங்கி வந்து எடுத்துப் போனது. அதிர்ஷ்டக்காரக் காகம். அதனால் உள்ளே புகுந்து குடலை எடுத்துப் போக முடியுமா?

ஏற்கனவே போதை இல்லாமலே போதை மயக்கத்தில் இருந்தான் வண்ணை. இப்போது அழுகை முட்டியது. ஒரு அப்பாவி நாயை இப்படி அவன் கண்முன்னே ஆளாளுக்கு போட்டு அடி நச்சிப்பிட்டார்கள். கோபமாய் எகிற முடியவில்லை. ஒவ்வொருத்தனும் கிங்கரனாட்டம் இருக்கிறான். பல ரௌடிகளைச் சமாளிக்கிற ரௌடிகள் இவர்கள். ராஜாவுக்கு, சக்கரவர்த்தி... என்பார்கள். அதைப்போல. மீசையும் கம்புமாக நிற்கிறான்கள். வாயைத் திறந்தால் உன்னையும் உதைப்பான்கள்.

“டாய் ஊத்துறா” என்றான் மேடைக்குப் போய். “நல்ல சரக்கா உடை. போன வாட்டி நீ குடுத்தது கிக்கே பத்தல...”

“அண்ணே வர்றப்பவே மப்பு போல...”

“என்னா விசயம்?” என்று ஒரு கிங்கரன் கம்புடன் கிட்டே வந்தான்.

“ஒண்ணில்லண்ணே...” என வாயை மூடிக் கொண்டான்.

தலையைக் குனிந்தபடி அப்படி பெஞ்ச்சில் கிடந்தவனின் அருகில் போய் உட்கார்ந்த கணம் அவனிடம் திடீர் அசைவு. பூகம்பக் குலுக்கல். உவ்வேயென்று எதிர்த்து வந்தது அவனுக்கு.

“வாந்தியெடுத்துத் தொலைக்கப் போறான். அவனை எழுப்பு எழுப்பு...”

கடைப்பையன் ஓடிவந்து அவனைத் தூக்குமுன் ஓங்கரித்து அவன் வாந்தி யெடுத்துவிட்டான். சட்டையெங்கிலும் சிதறியது வாந்தி. கிழிந்த பகுதி வழியே உள்ளே உடம்பெங்கும் வழிந்து... பெஞ்ச்சில் வழிந்து...

எதைத் தின்னு தொலைஞ்சானோ!... கெட்ட நாற்றம். இனி இதை வேற சுத்தம் செய்யணும்... என பையனுக்கு எரிச்சல்.

தம்ளருடன் சடரென்று எழுந்து கொண்டான் வண்ணை. சுற்று முற்றும் தேடினான். வேறிடம், பாதுகாப்பான இடம் எதுவும் இருக்கிறதா?... யாரையும் நம்புவதற்கில்லை. எப்போதும் எந்த அபாயமும் நிகழலாம், என்றான பூமி இது. எதற்கும் உத்தரவாதம் கிடையாது இங்கே.

போனமுறை சரக்கு வாங்கிக்கொண்டு வந்து உட்கார்ந்தான். திடீரென்று நான்கு பேர் உள்ளே பாய்ந்து வந்தார்கள். இவனை நோக்கி கையில் கம்பும் கத்தியும். கண்ணில் வெறியும் ஆத்திரமும். நேரே இவனை நோக்கி ஓடிவரவும் பகீரென்றது.

இவன் அருகே உட்கார்ந்திருந்தவனைப் பாய்ந்து சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து அடி. அடியான அடி. கொட்டையைப் பிதுக்கிட்டாங்க. கடையாட்கள் சுதாரித்து அவர்களைப் பிரித்திழுத்து விலக்குவதற்குள் பெரும் ரகளையாகி விட்டது.

சமாதானத்துக்குத் தான் என்று பார்த்தால் அடி பெற்றவனையும், அடி நன்கொடை வழங்கியவனையும் “வெளியே போங்க. வெளியே போங்க...” என்று தள்ளிக்கொண்டு போனார்கள். அவர்கள் அக்கறை அவ்வளவே. ரெண்டு பார்ட்டியுமே நாளை திரும்ப உள்ளே அவர்களின் வாடிக்கையாக வருவார்கள், என்ற எதிர்பார்ப்பு. யாரையும் பகைத்துக்கொள்ளக் கூடாது, என்கிற சாக்கிரதை.

அட அது என்ன எழவா வேணா இருக்கட்டும். இந்த விவகாரத்தில் வண்ணை வாங்கிய சரக்கு முழுதும் தரையில் வீணாகி விட்டது. தம்ளர் உடைந்து அதற்கும் தண்டம் அழ நேர்ந்தது. பெரிய மீசையைப் பார்த்தபடி எடுத்துக் கொடுத்தான்.

••

கூடம் முழுசும் விரக்தியில் கிடந்தது. பெண்டாட்டி செத்து பிணம் வந்து சேராத அந்த இரவின் வெறுமையை நினைவூட்டியது சூழல். என்ன மோசமான இரவு. பயம். திகைப்பு. அழுகை வராத உள்மூட்டம். பூகம்பம் வந்து எல்லாமே சிதறிக் கிடந்தது. எதுவுமே மிச்சமில்லை போல. சிற்றெறும்பைக் கிண்ணத்துக்குள் கவிழ்த்து அடைத்தாற் போலிருந்தது.

தாளவியலாத் தனிமை. எனக்கு யாருமே யாருமே இல்லவே இல்லை. கூட கட்டிக்கொண்டு அழ யாராவது தேவை தேவை என்கிறது மூளை அரித்தாற் போல. இந்த நாய்ங்களில் யாரை நம்ப?

“ஏம்பா அழுகற?” என்று வந்தவன் “ஒம் பொண்டாட்டி அழகா?...” என்று கேட்கிறான். “எம் பொண்டாட்டிய விடவா?” என்று அடுத்த கேள்வி. இவன் பெண்டாட்டிய நான் எங்க பார்த்தேன். பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. பின் ஏன் குடிக்க வந்தான், என்றிருந்தது. அடேய் அது அவம் பிரச்சினை. நம்ம கதி இன்னா. அத்த யோசி.

பாட்டிலைப் பார்த்தான். தம்ளரைப் பார்த்தான். பசுவும் கன்றும். அந்தக்கால காங்கிரஸ் சின்னம். இப்ப இதையே சின்னமா வைக்கலாம். பாட்டிலும் தம்ளரும். சட்டென்று பாட்டிலை உடைத்து ஊற்றிக் கொண்டான். அப்படியே முழு ஆவேசமாய்க் கொட்டிக் கொண்டான். டங்கென்று தம்ளரை வைத்தான். எரிந்தது. தொண்டை யெல்லாம் எரிந்தது. கடும் புளிப்பு. ஏவ்... என எக்களித்து வந்தது. நெஞ்சைத் தடவிக் கொண்டான்.

கூடம் ஈ மொய்த்துக் கிடந்தது. தரையில் ஒரு மிக்சர் பொட்டலம். ஒரு பாட்டில் உருண்டு கிடந்தது. சற்று தள்ளி சற்று நீள சைஸ் பாட்டிலைப் போலவே ஒரு இந்நாட்டு மன்னன். குழல் விளக்கு ஒன்று எரிந்தும் எரியாமலும் மக்கர் செய்கிறது, குடிகார மூளை போல.

••

அப்போதுதான் அந்தக் கிழவியைப் பார்த்தான்.

சிக்கு பிடித்த உடை. எண்ணெய் காணாத தலை. வெறுமையான கண்கள். தலையை வறட் வறட்டென்று சொறிகிறதைப் பார்த்தால் நம்ம தலையே புண்ணாயிரும் போல. அத்தனை வெறுப்பு இருந்தது அந்தச் சொறியலில். தலை மயிரின் வெண்மை கற்றாழை நார் போல.

சிங்கராஜ் அவளை நோக்கித் தள்ளாடிப் போனான். அவள் எதிரே நின்றான். அவளைப் பார்த்தான்.

“துன்றதுக்கு எதுனா வேணுமா?” என்றான் சிங்கராஜ்.

“வேணா.”

“வேணாமா!” என்றான் சிங்கராஜ் ஆச்சர்யத்துடன். “பின்ன ஏன் இங்க நிக்கற... வீட்டுக்குப் போ.”

“வீடு இல்ல” என்றாள் அவள். தூக்கிவாரிப் போட்டது.

போதையே அடங்கிவிட்டாற் போல உணர்ந்தான்.

அவளையே பார்த்தான். வற்றி உலர்ந்த, ஈ மொய்க்கிற கண்கள். உடம்பெங்கும் காலம் உழுத வரிகள். பாயைச் சுருட்டினாற் போல உடம்பு.

“உனக்கு இன்னா வேணும்?”

“சாராயம் வாங்கிக் குடு.”

“என்னா சொல்றே?” என்றான் அவன் அயர்ந்துபோய். அவள் ஈயென்று இளித்தாள்.

“மாட்டேன்” என தலையாட்டி மறுத்தான்.

“போ பின்ன பேசாம. பெர்சாப் பேச வன்ட்டான்...”

“வா. இட்லி வாங்கித் தர்றேன்.”

“வேணா. நீ போ.”

“ஏ கிழவி நான் சொல்றதைக் கேளு...”

“போடா.”

“சரி உனக்கு சரக்கு வாங்கித் தாரேன்...” என்றான் சிங்கராஜ்.

அவள் திரும்பவும் சிரித்தாள். சந்தோஷமாக இருந்தது அவள் சிரிப்பதைப் பார்க்க.

ரொம்ப பழகியவள் போல அவள் தம்ளரைக் கூட எடுத்துக் கொள்ளாமல் பாட்டிலோடு அப்படியே கடகடவெனக் கவிழ்த்துக் கொண்டாள். ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

என்ன உக்கிரம்! சரக்கும்தான். அவளும்தான்.

“நீ மவராசனா இருக்கணும்...” என்றாள் வாயைத் துடைத்தபடி. “நீ பாக்க எம் மவன் மாறிக் கீறே.”

“உம் மவன் என்ன செய்யிறான்?”

“செத்துட்டான்” என்றாள் அவள். அவள் குரலில் கசப்பு வழிந்தது.

அதிர்ச்சியாய் இருந்தது அதைக் கேட்க. “அப்ப சோத்துக்கு என்ன பண்ணுவ?”

“அதை ஏன் நீ கேக்குற? நீ நாஷ்தா வாங்கித்தரப் போறியாங் காட்டியும்?”

சட்டென்று திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். “தரேன்” என்றான்.

“நீயென்ன எம்ஜியாரா?” அவள் திரும்பவும் சிரித்தாள். சிரிக்கையில் அவள் எவ்வளவு அழகாய் இருந்தாள்!

“என் கூட வரியா?” என்றான் திடீரென்று.

“எங்க?”

“என் வீட்டுக்கு.”

“வேணாம்.”

“ஏன்?”

“ஒம் பொஞ்சாதி திட்டும்.”

“எனக்கு யாருமே இல்ல” என்றான் அவன். அதற்குள் அழுகை வந்துவிட்டது. அவள் அழவில்லை. அவனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள்.

“நான் ஒன் மவன்தானே?” என்றான் அவன். அவள் பதில் சொல்லவில்லை. “அப்ப என்கூட வா...” என்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தான்.

**

storysankar@gmail.com

91 9789987842 / 91 94450 16842

வெள்ளிதோறும் தொடர்கிறது