Friday, September 25, 2020

 

2006ம் ஆண்டின் சிறந்த நாவல் - தமிழக அரசு பரிசுபெற்றது

 

நீர்வலை

எஸ். சங்கரநாராயணன்

2

கிருட்டினமணிக்கு ராப்பயணத்தில் பாட்டு கேட்டுக் கொண்டே போவது பிடிக்கும். பழம் பாடல்களின் ரசிகன் அவன். சில சமயம் கூடவே பாடவும் செய்வான். பழம் பாடல்களில் செக்ஸ் இலைமறை காய்மறை என இருந்தது. வெகுஜன ஈர்ப்புக்கு அவை தேவை என வைத்தார்கள் போலும். ஆனால் அதைமீறிய சுவை அதில் காணக் கிடைக்கும். வார்த்தை எளிமையும் அதை குரல்தெளிவுடன், கேட்கிற அளவில் பாடும் பாடகர்களும். எளிய வாத்திய இசை. இப்ப மாடிப்படியில் இருந்து உருண்டு விழுந்தாற்போல எல்லாம் சத்தங்கள் பாடல்களில் வருகின்றன. தமிழ் உச்சரிக்க வராத ஆட்கள் நிறைய பாட வந்துவிட்டார்கள். தமிழே தெரியாத பாடகர்கள் நடிகர்கள் எல்லாம் வந் து விட்டார்கள்.

பார்வையற்ற காமெராமேன் கூட வரக்கூடும்!

பையனுக்கு நம்ப முடியவில்லை. திடுதிப்பென்று அவன் கேட்டது.... எந்த ஊர் தெரியாது. கூட வரியா, என்று கேட்டான். இவன் யாரைக் கேட்க வேண்டும்... ம், என்று தலையாட்டினான். எதிர்பாராத கேள்வி... திக்குமுக்காடிப் போனது. டிரைவரை நம்பலாம் போலிருந்தது. அந்த சிநேகத்தில் சிரிப்பில் நம்பிக்கை வந்தது. பிரியமான கண்கள் அதை அறிவித்தன.

பசி. பசி என்று நிரந்தரமாய் அவனோடு கூட வந்தபடி, தன்னை நினைவு படுத்திக் கொண்டே வந்தது வயிறு. ஒரு வயிறு அல்ல - வயிறுகள். இரு வயிறுகள். அவனுடையதும் அப்பாவுடையதும். அப்பாவுக்கு அதிகபட்சம் இட்லி. காரம் அதிகம் இல்லாத சட்னி. நீர்ப்பாங்கான உணவு என்றாகி விட்டது. சுடுதண்ணீர் பரவாயில்லை. குளிர்ந்த நீர் அவருக்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. நோயாளி கூட அல்ல... நோயாளி உணர்வு. தன்னுடைய கையாலாகாத்தனம். அதுவே அவருக்கு சத்ரு. பிறந்த நாள் முதல் இந்தப்பிள்ளைக்கு காலம் சதி செய்கிறது. ஆசையாய் இவர் அவனுக்கென்று எதுவும் வாங்கித் தந்ததில்லை.

கடும் வேலைகள் செய்கிறான். ஒருமுறை டீக்டையில் விறகுபிளந்து கொடுத்திருக்கிறான். கையெல்லாம் கன்றிச் சிவந்து விட்டிருந்தது. கோடரிக்காம்பின் அழுத்திப் பிடித்த தடங்கள். காய்ப்பு படாத உள்ளங்கைகள். இரத்தங்கட்டிக் கிடந்தன...

'என்னடா?' என்றார் வருத்தமாய்.

'சீக்கிரம் சாப்பிடுங்கப்பா. இன்னும் வேலை கெடக்கு... நான் போகணும்.'

அன்பான அருமையான அப்பா. அவரையிட்டு அவனுக்கு வருத்தங்கள், புகார்கள் கிடையாது. எந்தச் சூழலையும், எனக்கு வாய்ப்பு இப்படி... என எடுத்துக் கொள்ள எப்படி பக்குவப்பட்டான் தெரியவில்லை. பள்ளிக்கூடப் படிப்பு என்று பெரிதாயும் இல்லை. நல்ல நிதானம், பேச்சு பாவனை எல்லாத்திலும் ஒரு பெரியதனம் வந்திருந்தது. இது இங்கே பிறந்திருக்க வேண்டிய பிள்ளையே இல்லை!...

ஊர்ப் பெருமாள்கோவில் மாவுத்தன் சிங்காரத்திடம் சிநேகிதம். அவனுக்கு நாலு தெரு யானையோடு சுற்றினால் அரிசிக்குப் பஞ்சம் இல்லை. கலவையாய் வெவ்வேறு ரக அரிசிகள். எல்லாம் கலந்து சமைக்க வேணும். இவனுக்கும் அரிசி தருவான். வீட்டில் அப்பா உலை வைப்பார். அவன்போய் தயிர் அல்லது கொஞ்சம் இலவச சாம்பார் வாங்கி வருவான். ஒன்றாய்ச் சாப்பிடுவார்கள். அரிசிச் சோறுதான் பசி தாங்கும்.

ஊர்த் திருவிழா நல்லநாள் என்றால் தண்ணீர்ப் பந்தலில் பானகம் மோர் தருவார்கள். கஞ்சி கூழ் ஊற்றுவார்கள். நிறைய வாங்கி, இருக்கிற பாத்திரத்தில் எல்லாம் பிடித்துவைத்துக்கொண்டு இரண்டுநாள் ஒப்பேற்றி விடலாம்.

எத்தனை மந்திரம்போட்டு விரட்டியும் ஓடாத பேயாக திரும்பத் திரும்ப தலையை ஆட் டி வந்தது பசி!

காலி வயிற்று இரைப்பை... கண்ணுக்குத் தெரியாத திருவோடு போல அதைச் சுமந்து திரிகிறவனாய் இருந்தான்.

வண்டி திரும்பி இடுகாட்டின் வழியே சென்றது. ராஜாவுக்கு உடல் லேசாய்ச் சிலிர்த்தது. அதை எத்தனை உடனே கண்டுகொண்டான் டிரைவர் அண்ணன்.

'என்னடா குளிருதா?'

'இல்லண்ணே...'

'ஏல பேய் கீய் நடமாடுதோன்னு பயந்திட்டியா?' என்று சிரிக்கிறான் கிருட்டினமணி.

ராஜா அழுவதைப் பார்த்து பதறிப்போனான். 'என்னடா என்னடா?' என்றான் அவன் தோளை உலுக்கி.

'இங்கதாண்ணே அப்பாவைப் பொதைச்சேன்...'

'அடடா...' என்றான் வருத்தமாய்.

'கூட ஆள் யாரும் கிடையாது. பகல்ல வந்தா புதைக்கக் காசு தரணும்... என்ட் ட ஏது பணம்?'

இதுவரை யாரிடம் அவன் இதெல்லாம் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறான். அழ ஒரு மடி தேடி இதுநாள்வரை காத்திருந்தாற் போலிருந்தது. உள் மனசின் ஏக்கங்களை யார் அறிவார்.

'தம்பி நீ தைரியமான ஆள்த்தான். தைரியமான ஆள் அழலாமா? இன்னும் எவ்ளவோ பாக்கப் போற... கொள்ளையா வயசு கிடக்கு...'

பையன் சிறிது நேரம் பேசாமல் வந்தான். லாரிபாட்டுக்கு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. திடுக் திடுக் என மேடுகள் பள்ளங்கள் என உள்ளதிர்வுகள். லாரிக்கு வழிகாட்டிச் செல்லும் முன்வெளிச்சம். யாரோ டார்ச் அடித்துப் போகிறாப் போல. லாரியின் இரட்டை வெளிச்சம் இல்லை... வலது கண் பொட்டை. இடது பக்கப் பார்வை மாத்திரம் இருந்தது லாரிக்கு.

'நமக்கு எந்தூருண்ணே?'

'வைகறைவாசல். கடல் சார்ந்த ஊரு. தெரியுமா?'

'ஐ' என்றான் ராஜா. 'தெரியாது...' என்றான். 'எனக்குக் கடலைப் பாக்கணும்... கடல் எனக்குப் பிடிக்கும்...'

'கடல் யாருக்குதான் பிடிக்காது?' என்றான் கிருட்டினமணி இவனை உற்சாகப்படுத்தினாப் போல. திரும்பி ஒரு வேடிக்கைபோல 'உனக்கு ஏன் கடல் பிடிக்கும்?' என்று கேட்டான்.

'கடல் நான் பாத்ததில்லை... அதுனால பிடிக்கும்' என்றான் ராஜா.

'உங்களுக்கு கடல் ஏன் பிடிக்குதுண்ணே?'

அண்ணன் சிரித்தான். பிறகு சொன்னான். 'கடல் நான் பாத்திருக்கேன். அதுனால பிடிக்கும்...'

தூக்கக் கலக்கத்தில் பஸ் பயணிகள் இடம் வலம் அசைந்து முட்டிக்கொண்டே சாய்ந்துகொண்டே வந்தாற்போல பின்தளத்தில் வாழைத்தார்கள் வரிசையாய்ப் பயணித்தன. கேள்விக்குறியாய் தாரின் தண்டுகள். பகலின் வெப்பத்துக்கு வண்டியில் போவது இம்சை. வியர்த்து வியர்த்து ஊற்றும். உடம்பில் இருந்து கெட்ட நாற்றம் வரும். சில சமயம் பகல் பூராவும் போகவேண்டி வரும். குளிக்க வசதி கிடைக்காது. எப்படா இறங்குவம்னு ஆயிரும்...

கிருட்டினமணி பேசப்பேச ஊங் கொட்டிக் கொண்டே வந்தான் ராஜா. 'என்னடா தூக்கம் வருதா?'

'இல்லண்ணே'

'பேச்சக் கேட்டுக்கிட்டே ஊங் கொட்டிக்கிட்டே வரணும். நீ தூங்கி வழிஞ்சா அதைப் பார்க்கப் பார்க்க எனக்கும் தூக்கம் வரும். வண்டில ஸ்டீயரிங் பிடிச்சிக்கிட்டே நான் தூங்கிட்டா என்னாகும்?'

'சிலப்ப நாம முழிச்சிட்டு வந்தாக்கூட எதிர்லாரிக்காரன் தூங்கிட்டு வந்தான்னா?...' என பயமுறுத்தினான் ராஜா.

'தூங்க மாட்டேண்ணே...' என்றான் பிறகு. அண்ணனை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. எத்தனை எளிமையாய்ப் பழகுகிறான்.

வேலை என அவனை அழைத்துப்போய் எத்தனை பேர் ஏமாற்றி யிருக்கிறார்கள். சில பேர் காசு தருவார்கள். காபி டீ என எதும் சில்லரையாய் வாங்கிக் கொடுத்து அனுப்பி விடுவார்கள் சிலபேர். நாளைக்கு வா காசு தரேன்... எனும் பார்ட்டிகளிடமும் வேலை செய்திருக்கிறான். ஐய சில பேர் ரொம்பக் கேவலமாய் வைவார்கள். அதென்னவோ கெட்ட வார்த்தைகள் அவனைக் கூச வைக்கின்றன. ஐய சிலர் ஆவேசமாய் அடிப்பார்கள்... இரு, அண்ணன் என்னவோ சொல்கிறான்...

‘வழியில் எங்காவது பாலத்தடியில் தண்ணீர் கிடந்தால் உற்சாகம்தான். வசம் பார்த்து தண்ணிப் பக்கம் இறக்கி லாரியையும் குளிப்பாட்டுவோம். நாமளும் நல்லா அழுக்குப் போக குளிப்போம்.‘

'நாங் குளிச்சி மூணு நாளாச்சிண்ணே'

'ஏலேய் தள்ளி உக்காரு...'

சிரிக்கிறான் கிருட்டினமணி.

'மூணு நாள் முன்னால எப்பிடிக் குளிச்சே?'

'மழை!'

'அதான பார்த்தேன்!...' என்றவன் அவன் பக்கம் திரும்பி 'பள்ளிக்கூடம் போவலன்றே... நல்லாதாம் பேசறே...' என்றான்.

'நீங்க எதுவரை படிச்சிருக்கீங்கண்ணே?'

'எட்டு!'

'மேல படிக்கலியா?'

'எட்டுக்கப்பறம் ஒம்பதுன்னு தெரியாமப் போச்சு!'

'அப்பன்னா எட்டுவரை கூட சரியாப் படிக்கல்ல...'

சட்டென கிருட்டினமணிக்கு முகம் மாறியது.

'சின்ன வயசில் இருந்தே படிப்புன்னு உக்காந்து படிக்க மனசு ஒப்பலடா. கும்பகோணம்... தீ பத்தி எத்தனை குழந்தைங்க செத்துப் போச்சு...' என்று அவன் பக்கம் திரும்பினான்.

ராஜா அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

'தெரியுமா?'

'தெரியாதுண்ணே...'

'நீ எங்க பேப்பரைக் கண்டியா படிக்கத்தான் தெரியுமா ஒனக்கு...'

'கூரைக் கொட்டாயி.... பசங்க பாடம் படிக்குதுங்க. ஒரு நூறு குழந்தைங்க போல... நல்லாப் படிச்ச, பிள்ளைங்களுக்குச் சொல்லிக் குடுக்கற டீச்சர்மார். என்ன பிரயோஜனம். தீ எரியுது தெரியல்ல. பிள்ளைங்களைக் காபந்து பண்ண முடியல...'

'அத்தனை குழந்தைங்களும் செத்துப் போச்சா?'

'டி.வி.ல காட்டினான்... அன்னிக்குப் பூராவும் அதைப்பார்த்த யாருக்கும் சோறு உள்ள இறங்கியிருக்காது...'

அவன் நெஞ்சு ஏறியேறி இறங்கியது.

ராஜாவுக்கு என்னமோ திடீரென ஒரு வக்கிர எண்ணம் வந்தது. அண்ணன் ஒருவேளை குழந்தை எதையும் பறி கொடுத்திருப்பானோ... இத்தனை கவலைப் படுகிறானே... ச்சீ, நான் ஏன் இப்படியெல்லாம் நினைக்கிறேன்.

ரொம்ப இயல்பாய்த் தன்னை மதித்து அண்ணன் பேசுவது ரொம்பப் பிடித்திருந்தது.

லாரி ஓடிக் கொண்டிருந்தது அது பாட்டுக்கு. இருட்டும் வெளி ச்சமுமாய் அண்ணன் முகத்தில் விழுகின்றன. அவனுக்கும் ராஜாவைப் பார்க்க இந்த வரிக்குதிரைத் தனம் காட்சிப் பட்டிருக்கலாம்.

கொஞ்சநேரம் அவர்கள் பேசிக்கொள்ளவில்லை. மௌனம் மிகப்பெரிய ஆறுதலாய் இருந்தது. சிறுகாற்று கன்னத்தை வருடிச் சென்றது. தெருவின் நிசப்தம். விட்டுவிட்டு தூரங்களில் தெருவிளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. சில இடங்களில் பெருமரங்கள் அந்த வெளிச்சத்தை மறைத்து நின்றன. தலைவிரிகோலமாய் தெருவில் நிழலைக்கிடத்தும் மரங்கள். யாரோ பைத்தியக்காரன் நடுத்தெருவில் படுத்துக்கிடந்தாப் போல.

'பள்ளிக்கூடந்தான்னில்லை... நம்ம வாழறமே இந்த வாழ்க்கை அது கத்துத் தரும்டா எல்லாத்தையும்... புரியுதா?'

'இல்ல... அப்ப நான் பள்ளிக்கூடம் போகாதது நல்லதுதான்' என பையன் தலையாட் டினான்.

'எனக்கு என்னமோ புத்தகம் தூக்கிட்டு பள்ளிக் கூடத்துல படிக்கிறதுதான் பாடம்ன் றதுல நம்பிக்கை இல்லை. நான் அருமையாப் பாடுவேன். அந்தக்கால டியெம்மெஸ் குரலை அதே ஜோரில் எடுப்பேன்... ஓடும் மேங்களே....' என திடீரெனப் பாட ஆரம்பித்தான் உற்சாகப் பட்டு. பாடல் வெளியில் உயர்ந்தெழுந்து மேகங்களை நோக்கிப் பயணித்தாற் போலிருந்தது. இருட்டுக்கேத்த பாடல்தான்.

'மேகம் ஏண்ணே ஓடுது?'

'டேய் பாட்டைக் கேளுடா...' என்றபடி பாடிக் கொண்டே வந்தவன் தன்னைப் போல நிறுத்தினான். 'பாட்டுப் பாட என்ன வேணும்?'

'தெர்லியே!...'

'ரசிக்கத் தெரியணும். அக்கறை வேணும். உனக்கே அதுல பிடிப்பு வராம வாத்தியார் எதையும் கத்துக் குடுக்க முடியாது...'

'சரிண்ணே...' அவன் பேசுவது புரிந்தும் புரியாமலும் இருந்தது. கிடைத்த இடத்தில் கிடைத்ததைச் சாப்பிட்டு கிடைத்த வேலை செய்து கிடைத்த நேரம் ஒதுங்கிய இடத்தில் தூங்குகிறான் அவன். தெருநாய் போன்ற வாழ்க்கை. வாலை ஆட்டி ஆட்டி ஒவ்வொரு முகமாய் டீக்கடையில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் தெருநாய் அவன்... இரு அண்ணன் என்ன சொல்கிறான்.

'எனக்குப் பட்டறை வேலையில் ஆர்வம் இருந்தது. அப்பா என்னியப் பள்ளிக்கூடம் போ போ ன்னு துரத்தினாரு...'

'ம்'

'போற வழில ஒரு லாரி ஷெட். அங்க மணி மணின்னு ஒரு மெக்கானிக். அவன்ட்டப் போயி நிப்பேன். அவனும் பள்ளிக்கூடம் போடா போடான்னு விரட்டிப் பார்த்தான். நான் திரும்பத் திரும்ப அங்கியே வந்து நின்னேன். என்னடா?-ன்னான். உங்க வேலைய எனக்குச் சொல்லிக் குடுங்கன்னேன்... ஏல நீ நல்ல சட்டை நல்ல உடுப்பு உடுத்தி வெள்ளையுஞ் சொள்ளையா வேலைக்குப் போடா. அதான்டா உனக்கு மதிப்புன்னான்...'

'ம்'

'ஏல கேக்கிறியா?'

அண்ணன் நிறுத்தியவுடன் சுதாரித்தான். தூக்கம் லேசாய் உள்ளிழுத்தாற் போலிருந்தது.

'இப்ப... ஒரு டாக்டரு என்ன செய்வாரு?'

'அவரா? இந்நேரம் தூங்கிட்டிருப்பாரு...!'

'ஏல கேளுடா... வியாதி வெக்கைன்னு வர்ற ஆளுக்கு மருந்து குடுக்கிறாரு. இல்லியா?'

'ம்' என்றான் கொட்டாவி விட்டபடியே.

'அதைப் போலத்தான் இதுவும். எதுவும்?... பட்டறை வேலை. டாக்டர் கிட்ட உடம்பு சரியில்லாத மனுசங்க வராங்க. அதுபோல பட்டறைல கோளாறா ஆன வண்டிங்க வருது. வெள்ளைச்சட்டை போட்ட டாக்டர் ஒசந்தவர்னா, பட்டறைல அழுக்குச்சட்டை போட்டு அதேமாதிரியான வேலை செய்யிற மெக்கானிக் தாழ்ந்தவனா?'

'ம்'

'என்னல சொல்றே? தாழ்ந்தவனான்னா ம்ன்றே?'

'இல்ல...' என்றான் கொட்டாவியை அடக்கிக் கொண்டே.

'என்ன இல்லே?'

'தாழ்ந்தவன் இல்ல... டாக்டரோட வண்டி ரிப்பேர்னாக் கூட அந்தாளு நம்ம கிட்டதான் வரணும்...'

'வேலை எல்லாமே ஒரே நல்ல விஷயந்தான்... ஏற்றத் தாழ்வு அவரவர் மனசைப் பொ றுத்து...'

'பெட்ரோல் பங்க்ல லாரிக்கு ஊசி போடுறாகன்னு நான் நினைச்சுக்குவேண்ணே...'

'ஆச்சி நம்ப ஊர் வந்தாப்லதான். நாம லோடு இறக்க தாண்டிப் போகணும். ஏலாம் பாக்கம் லோடு இது. சந்தை லோடு. சும்மா செம்மறியாட்டு மந்தைபோல குமிச்சிருப்பாங்க பாரு...'

'ம். ஊர் வரட்டும். அப்பதானே பார்க்க முடியும்'

அண்ணன் அவனை உற்சாகப்படுத்த விரும்பியிருக்கலாம்.

'ஏல சினிமா கினிமா பார்க்கிறதுண்டா...'

'காசில்லாம ஆரு உள்ள விடறாக...' என்று சிரித்தான் ராஜா. என்ன மயக்ககரமான சிரிப்பு சிரிக்கிறான் இவன், என ஆச்சரியமாய் இருந்தது கிருட்டினமணிக்கு.

'பார்த்திருக்கேன்... பீடிக் கம்பேனிக்காரங்க சிலப்ப திடல்ல சினிமா போடும். அது பார்ப்பேன். இந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம் ரெண்டு பக்கமும் படம் பார்க்கலாம்... அப்ப அந்தப் படமும் பார்த்தேன்...'

'என்ன படம்?'

'நீங்க பாடினீகளே...'

'என்ன பாட்டு?'

'அதான் மேகம்னு வருமே...'

'அதா... எம்ஜியார் பாட்டு.'

'எம்ஜியார் நல்லாப் பாடுவாரா?'

'அவரைவிட நான் நல்லாப் பாடுவேன். அவர் வெறும் வாயசைப்பாரு படத்துல. சும்மா வெத்திலை பாக்கு போடறாப்ல ஒரு நடிப்பு. பாடறது வேற.'

'அப்ப பாடற ஆளு எங்கருப்பாரு...'

'ஏல ஒனக்கு என்னால பதில் சொல்ல முடியாது. எம் பொண்ணு இப்டிதான் கேள்வி கேட் டு தொணதொணங்கும்... இப்ப நீ...' என்றான். அடேடே என்றிருந்தது. குழந்தையைப் பற்றி மேலும் தகவல்கள் உற்சாகமாய் அண்ணன் பேச ஆரம்பிப்பான் என எதிர்பார்த்தான். ஆனால் கிருட்டினமணி ஊர் வந்த கவனத்தில் இருந்தாப் போலிருந்தது.

'நேராப் போயி லோடு இறக்கிருவம். வேலை ஆயிரும்ல...'

'சரி' என்றான். ஓசி லாரிப் பயணமே அவனுக்கு அலாதி உற்சாகமாய் இருந்தது. அதும் அண்ணன் ஊர் நெருங்க சிரிப்புச் சிரிப்பாய் வந்தது. வெகு இயல்பாய்ப் பேசிக் கொண்டே வருகிற அண்ணனை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. சின்னப் பையன்தானே அவன். ஏன் வம்படியாய் தம்பிடித்து இப்படி பெரியமனுஷ, வளர்ந்தபாவனை கொண்டாட வேண்டும்...

மேகங்கள் ஏன் ஓட்டமெடுத்தன?

அவை அண்ணன் பாட்டைக் கேட்டு ஓடின போலும்!

நல்ல வெயில் வந்திருக்கிறது இப்போது. உடம்பெங்கிலும் அழுக்கின் சிறு அரிப்பு. எங்காவது சுரசுரப்பான இஞ்சிமுரப்பா-சுவர் கண்டால் தேய்த்துக் கொள்ள வேண்டுமாய் இருந்தது. எருமை மாடு போல. அவன் உடம்பெங்கும் தோல் செதில் விட்டிருந்தது. கரம்பைக் கட்டிகளாய் சச்சதுர அடையாளங்கள். பசி பசி என்று மிரட்டும் வயிறை இக்காலங்களில் அலட்சியம் செய்யக் கற்றுக்கொண்டிருந்தான். கிடைத்தபோது கிடைத்ததைச் சாப்பிட வேண்டும். கிடைக்கவில்லையா... பட்டினிதான். சிறு வேலைகள் கிடைத்தால் செய்வான். ஊர்க் கிணற்றில் யாரும் தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டிருந்தால் கைகுழித்து நீர் ஊற்றச் சொல்லி கேட்டுவாங்கிக் குடிப்பான்.

கல்யாணங்களில் பெருமுகூர்த்த வீடுகளில் ஓரமாய்ப் போய் நின்றால் இரக்கப்பட்டு ஒரு இலையில் சுருட்டி எடுத்துவந்து யாராவது சாப்பிடத் தருவார்கள். சில சமயம் அதில் தித்திப்புகள்கூட கிடைக்கலாம். வயிற்றுவலி தரும் ஐட்டங்களும் தெரியாமல் தின்ன நேரிடும்...

சிங்காரத்துடன் யானையைக் கூட்டிக் கொண்டு ஊரூராய்த் திரிய ஆசைகொண்டான். அவனிடம் இல்லாத கெட்டபழக்கம் இல்லை. வசவுன்னா இன்ன வசவு என்றில்லை. ஒருமுறை கெட்ட காரியம் ஒன்றுக்கு...

'என்னடா?'

'ஒண்ணில்லண்ணே...'

'அதான்... அப்பிடியே லாரில ஒட்டிக்கிட்டேன். இப்ப லாரி டிரைவர்!'

'நானும்!' என்றான் ராஜா.

சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தான் கிருட்டினமணி. 'அடேடே' என்றான்.

   

-- சனிக்கிழமை தோறும் தொடர்கிறது

அலைபேசி 91 97899 87842 / மின்னஞ்சல் storysankar@gmail.com

Friday, September 18, 2020

 

2006 தமிழக அரசு பரிசு பெற்ற ஆண்டின் சிறந்த நாவல்



 நீ ர் வ லை

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 

 

சமர்ப்பணம்

ஓல்ட் மேன் அன் தி சீ - எழுதிய

எர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வேக்கு

 

 

1

 

வாலாந்துறைப் பக்கம் சரக்கு எடுக்க வந்திருந்தான் கிருட்டினமணி. வாழை வெட்டும் சீஸன். ராத்திரியே போய் லாரியை நிப்பாட்டிறணும். தார் தாராய் லோடு ஏத்தி நிறைக்க எப்பிடியும் பின்னேரம் கண்டுவிடும். தும்பிக்கை தூக்கிய யானையாட்டம வாழைக்குலைகள். பள்ளியில், வாத்தியார் கேள்விக்கு, பதில்தெரிந்து கை தூக்கினாப் போல. ஸ்ட்ரைக் ஊர்வலத்தில், ஊழியர்களைப் போலிஸ்காவலுக்கு என லாரியில் ஏற்றிக் கொள்கிறாப் போல... இன்குலாப் ஜிந்தாபாத் முழக்கத்துடன் லாரியேறும் வாழைத்தார்கள்!

தாருக்குப் புகைமூட்டம் போட்டு லேசாய்ப் பழுத்திருக்கும். திங்க முடியாது. பட்டணம், தூரதேசம் எனப் போகிற லோடு. நேரமாக ஆக புது வெயில் வந்தாப் போல ஒரு மினுங்கல் காணும். குளிக்கும் பொம்பளையாள் போல மஞ்சள் பரவும் பழங்கள். ரெண்டு நாளில் முழு வெயில் வந்த மாதிரி நிறமாற்றம். தேஜஸ். என்ன ஜோராய் இனித்துக் கிடக்கும். நாட்டுவாழை. கெட்டித்தோல் பழங்கள். கெட்டிக்காரக் கடைக்காரன். தோலைத் திங்க என்றே கடை வாசலில் ஆடு நிறுத்தி யிருப்பான்!

வண்டியிலேயே குட்டித் தூக்கம் போட்டான் கிருட்டினமணி. எழுந்து கொள்ளலாம் என சிறுமுழிப்பு கண்டது. கைவாட்சில் மணி பார்த்தான். ரெண்டு அஞ்சு என இசகுபிசகான நேரம் காட்டியது. ராத்திரி பசியில்லை. சீட்டு விளையாட்டில் துட்டாட்டத்தில் உட்கார்ந்து கொஞ்சம் கைப்பணம் விட்டிருந்தான். மனம் சோர பசியைப் பொருட்படுத்தாமல் வந்து படுத்து விட்டான்.

இப்போது பசித்தது. இந்நேரம் சாப்பிட என்ன கிடைக்கும். சுற்றிலும் பழ மண்டிகள். சவுக்காரக் கல் போட்டு பழுக்க வைத்த, இன்னும் பழுக்காத பழங்கள்.

அவன் வண்டியில் அசைவதைப் பார்த்து 'அண்ணே டீ சாப்பிடறீகளா?' என்று குரல் கேட் டது.

அட, என விழித்துக் கொண்டான். சின்னப் பையனாய் இருந்தான் கேட்டவன். தாராளமாய்ச் சிரித்தான். முன்வரிசைப் பல்லில் நட்ட நடுவில் கேட்வாசலாய் ஒரு பல்லைப் பறி கொடுத்திருந்தான்.

'டீ வேணுமா அண்ணே?'

'இந்நேரத்துலயா... கிடைக்குமாடே...'

'வரீங்களா, கொண்ட்டு வரட்டுமா அண்ணே...'

சிறு குளிரின் இறக்கம். விடியலின் சோம்பலான துவக்கம் அழகான விஷயம். கிருட்டினமணிக்குப் பிடிக்கும். சரி நடப்பமே என்று இருந்தது. கீழே இறங்கி வந்தான்.

ஊரின் முகம் தெரிகிற பின்ராத்திரிகள். சப்தம் அடங்கி ஊருக்கேயான வாசனையும் சாயலும் தெருக்களில் அடையாளங் கிடைக்கும். சற்று தூரத்தில் ஓடும் நதியின் சப்தம் கேட்கலாம் சில சமயம். தெருக்களுக்கேயான அடையாளந் தட்டுகிற கணங்கள்... பழவாசனை. சாக்கடை நாற்றம். புதியாய்ப் பூத்துக் காத்திருக்கும் சம்பங்கி பன்னீர்ப்பூ என நாசி அறிவிக்கும். இருட்டில்கூட தேவையில்லாமல் தூக்கங் கொள்ளாமல் அலைந்து கொண்டிருக்கும் நாய்கள் போல, சும்மா காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் தென்னை ஓலைகள். கோவில் யானை! திண்ணை வைத்துக் கட்டிய வீடுகளில் யாராவது திண்ணையில் படுத்திருந்தால் தூக்கத்தில் தன்னைத் தானே - கொசுவை விரட்ட என்று அறைந்து கொள்வார்கள்.

இருட்டு உள் நுழைகையில் குழந்தையை விட்டுவிட்டுப் போன அம்மாவாய் முரட்டு இறுக்கம் இறுக்கி உலகை முத்தமிட்டு மூடிக்கொள்கிறது. கால நெகிழ்ச்சிக்குப் பின் சாப்பிடத் தின்பண்டம் எடுத்துத் தருகிறாப் போல எத்தனை அழகுகளைப் புடவைப் பொதிவில் இருந்து தருகிறது.

இருட்டிக் கிடந்தது பஜார். சில கடைகளில் பெயர்ப்பலகையில் காய்ந்த மாலைச்சருகு காற்றில் எகிறி யிறங்கிக் கொண்டிருந்தது. தெருநடுவே குப்பை குவித்திருந்தார்கள். குப்பை எரிந்த புகைவாசனை. கரிமிச்சம். இன்னும் புகைந்தபடி சில குவியல்கள். கடைகள் நெடும் பலகையேறி மூடிக் கிடந்தன. வாசலில் கூலி ஜனங்கள் படுத்திருந்தார்கள். தூக்கக் கிறக்கத்தில் ஒருவன் வேட்டி தரையில் கிடந்தது. ஒருவன் இன்னொருவனின் வேட்டியை உருவி போர்த்திப் படுத்திருந்தான். கரிக்குவியல் அருகே கதகதப்பு பார்த்து சுருண்டு கிடக்கும் நாய்கள். சோம்பலுடன் தலைதூக்கிப் பார்த்து தூங்கி விட்டன. குரைக்கிற தீர்மானம் எதுவுங் கிடையாது. நமக்கு ஆபத்து இல்லை, என திரும்பச் சுருண்டு கொள்கின்றன.

சுவரொட்டியில் புடவைதிறந்தாற்போல நடிகை ஒருத்தி. மாடு ஒன்று சர்ர்ரென்று அந்தச் சுவரொட்டியையே சுவரில் இருந்து புடவை உருவலாய்க் கிழித்துச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தது. சுவர் ரொட்டி என உணர்ந்ததா அதை!

தெரு திருப்பத்தில் டீக்கடை விழித்திருந்தது. குறட்டைச் சத்தமாய் நல்ல வெளிச்சத்துடன் பெட்ரோமாக்ஸ். பால் மிஞ்சியிருந்ததா என்ன தெரியவில்லை. கொதிக்கிற பால் போல பெட்ரோமாக்ஸ்!... மிஞ்சிய பாலைத் தீர்க்கவென்றே ஆள் பிடிக்க என டீக்கடைக்காரன் யோசனை பண்ணி, பையனை அனுப்பி பார்ட்டியை மடக்கி விட்டான்.

அகல வட்ட பாட்டிலில் இருந்து ஒரு பன் எடுத்துக் கொண்டான். சின்னப் பையனுக்கும் ஒன்று தந்தபோது மறுக்காமல் அவன் வாங்கிக் கொண்டான்.

இந்நேரம் விழித்திருக்கிறானே என்றிருந்தது. சும்மா இந்தப் பக்கம் சுற்றித்திரிகிற பையனா தெரியவில்லை. மேல்சட்டை அணியாத பயல். உடம்பெங்கும் அழுக்கு. எண்ணெய் காணாத சிக்கு பிடித்த தலை. பல்லுகூட விளக்குகிறானோ என்னவோ. ஆனால் அந்தப் பல்லிலும் அந்தக் கண்ணிலும் ஒரு வசிகரம் இருந்தது எப்படியோ.

'ஒன் பேர் என்னடா?'

'ராஜா.'

சிரிப்பு வந்து விட்டது. 'ஆளையும் லெட்சணத்தையும் பாத்தா...' என்று சிரித்தாலும் அதில் குத்திக் காட்டும் த்வனி இல்லை.

'நானே வெச்சிக்கிட்டேன்...'

'அப்பா வெச்ச பெயர் என்ன?'

'பிச்சை!' என்றான் ராஜா.

'என்ன படிக்கறே?'

ராஜா அவனைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்தான்.

'என்ன சிரிக்கறே?' என்றபடியே இவனும் புன்னகைக்கிறான்.

'என்ன அவசரம் மொத்தமாப் படிச்சிக்கலாம்னு...'

'வேற யாராவது படிச்சிட்டா உனக்கு இல்லாமப் போயிருமடா...'

'அப்ப அவன்ட்ட கடன் கேட்டு கைமாத்தா வாங்கிக்கிர்றதுதான்...'

'அப்பா என்ன செய்யிறாரு?'

'அப்பா இல்ல'

திடுக்கென்றது. 'அம்மா, உழைச்சுக் காப்பாத்தறாகளாக்கும்...'

'அம்மா இல்ல'

ஒரு கணம் திகைப்பாய் இருந்தது. பேச்சே உமிழ்நீரே வற்றி விட்டாப் போல.

அப்பா பேர் வெச்சார் பிச்சைன்னு, ஆனா அவர் பார்வையில் இவன் ராஜாதான். இப்போது அப்பா இல்லை. பேரில் ராஜா... பேரில் மட்டும்!

கண் விரிய அவனை கவனமாய்ப் பார்த்தான். பத்து பனிரெண்டு வயது காணும். கடைசியாய் எப்போது சாப்பிட்டான்? நிறைய இழப்புகளைப் பழகியவன்... வறுமை இளமையின் எதிரி. பையன் சமாளித்து புன்னகைத்து நிற்கிறான். பசி அவனைக் கலவரப்படுத்தி விடவில்லை. திமிர்த்து நிற்கிறான்.

'ரெண்டு டீ' - கடைக்காரனிடம் சொன்னான் கிருட்டினமணி. தூக்கம் விலகி யிருந்தது.

கடைக்காரனிடம் பையனைப் பற்றி விசாரித்தான். சும்மா இந்தப்பக்கம் சுத்தித் திரிகிற பிள்ளை. முகமற்ற முகமாய் அந்த வளாகத்தில் இயங்கிக் கொண்டு சிறு வேலைகள் உதவிகள் என வயிற்றைக் கழுவி அன்றாடப் பாட்டைத் தள்ளுகிறான் என்றிருந்தது.

'உங்க வீடு எங்கருக்கு? வீடு இல்லன்றாதே!' என்றான் ஜாக்கிரதையாய். பையன் புன்னகைத்தான் எதுவும் பேசாமல். பிறகு சொன்னான்.

'வீடு இல்ல.'

'அப்ப யார் உன்னைப் பார்த்துக்கறா?'

'அப்பா இருந்தவரை நான்தான் அவரையே பார்த்துக் கிட்டேன்...' என்கிறான் அலட்சியத்துடன்.

அப்பா. அவர் பேசுவதை விட இருமும் நேரமே அதிகம். பேசும்போது இருமுவார். பின் இருமிக் கொண்டே பேசுவார். ஓட்டை ரேடியோ. எப்பவும் கரகரப்பாய் எதாவது அறிவிக்கும். எதுவுமே புரியாது கேட்கிற ஆட்களுக்கு. ராணுவத்தில் வலது கால் இழந்தவர். மீதியாக இன்னும் எப்படியோ ஒரு பழைய ராணுவச் சட்டை அவரிடம் இருந்தது. அப்பாவுக்கு மூச்சுத் திணறல் அதிகம் ஆகி தவித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவன் பசி என்று பஜார்ப்பக்கம் போயிருந்தான்.

பிளாஸ்டிக் குடம் வாங்கிப் போய்த் தண்ணீர் நிறைத்துக் கொண்டு வந்து ஊற்றினால் சிறு காசோ சாப்பிட ஏதுமோ தருகிறார்கள்.

உருவத்துக்குச் சம்பந்தம் இல்லாத சட்டை, டிராயர் கிடைக்கும்.

ஊர்ச் சின்னப் பயல்கள் மத்தியில் அவனுக்குத் தபால்பெட்டி என்று பட்டப்பெயர். வறுமை கூடப் பெரிசில்லை. வறுமையால் அவனை மற்ற பையன்கள் அலட்சியம் செய்தார்கள். அதுதான் தாள வொண்ணாதிருந்தது. அவனை விளையாடச் சேர்த்துக்கொள்ள மறுத்தார்கள். வன்முறை தவிர்த்து அவன் நட்பு கொண்டாடினால் கேலியும் கிண்டலுமாய் அவனை ஒதுக்கினார்கள். அவமானப் படுத்தினார்கள்.

திரும்பி அப்பாவுக்குச் சாப்பிட என வாங்கிவந்தபோது அப்பா இறந்திருந்தார்.

அழுகை வரவில்லை. அவர் காரியம் முடிந்தது என்றிருந்தது. இனி அவரைப் பற்றி அவன் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை, என்கிறதாய்... பாரம் இறக்கி வைத்த ஆசுவாசம்.

மிலிட்டரிச் சட்டை. அப்பா ஞாபகமாய் அதை எடுத்துக் கொண்டான். எலும்புக் கூடாய் இருந்தார் அப்பா. கண்கள் வழியே உயிர் வெளியேறி யிருந்தது. என்ன பார்வை இது? போகிற உயிரை வேடிக்கை பார்த்தாப் போல... பார்க்கவே அச்சுறுத்தியது அந்தக் கோலம். அழுகை கூட இல்லை. அதைத் தாண்டிய திகில். உறவு என சிறு சருகாய் ஒட்டியிருந்தார் அப்பா. அவனும் அப்பாவும், பாதி காய்ந்தும் பாதி பசுமையுமான இலைபோல சேர்ந்திருந்தார்கள். அந்த நாதியும் இனி இல்லை.

வெளியே வந்து வாசலில் கால்மடக்கி கைகளால் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு சிறிது உட்கார்ந்திருந்தான். திரும்ப உள்ளே பார்த்தான். இருட்டில் நிழல் எனக் கிடக்கிறார்... இது நிழல் சரி. நிஜம் எங்கே? அப்பாவும் பார்வையால் தேடுகிறாரா? நிழலை மாத்திரம் பாம்பு சட்டையுரித்தாற் போல இப்படி உதறிவிட்டுப் போகமுடியுமா?

அப்பாவுடன் சாப்பிடலாம் என வாங்கி வந்திருந்த தோசைகள்... பார்சல் பிரிபடாமல் அருகே கிடந்தன. எழுந்து உள்ளே போக ஹோட்டல் சாம்பார் மணக்கிறது.

ம்... எனப் பெருமூச்சு விட்டான். அழுகையெல்லாம் கிடையாது. ஆக வேண்டியதைப் பார்க்கிற ஆசுவாசம் வந்திருந்தது தானாக. அப்பாவை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டான்... பழைய செய்தித்தாள்களை எடைக்குப் போட எடுத்துப் போகிறாப் போல இருந்தது. தூக்க சிரமமாய் இல்லை.

இருட்டு. தனிமை. ஊரே உறங்கிக் கிடக்கிறது. தனியே தன்னந்தனியே அவன் நடக்கிறான்... அப்பாவைத் தூக்கிக் கொண்டு!... சுடுகாட்டை நோக்கி!... இப்போது நினைக்கையிலும் அந்த தைரியம் அந்தத் தீர்மானம் நடையின் அந்தக் கால் அழுத்தம்... ஆச்சர்யப் படுத்துகிறது...

புதைகாட்டில் இருட்டுச் செறிவில் தனியே அவன் குழி தோண்டி அப்பாவைப் புதைத்ததை மறக்க முடியுமா? புதைகுழியில் வாங்கிப் போட பூ இல்லை. பன்னீர்ப்பூ மரத்தடியில் புதைத்தான். தினசரி பூவை அது வீசிப் போடட்டும்.

முடிந்தவரை மண்ணைத் தள்ளி மூடினான். கர்ப்பம் எடுத்த வயிறாய் சிறு மேடு.

குழந்தையை அல்ல - கிழவனை கர்ப்பம் எடுத்திருந்தது மண்...

கர்ப்பத்தில் பிள்ளை வெளிவரும்... அப்பா உள்ளே போய்விட்டார்.

ஒரு கையளவு செங்கொன்றைப்பூக்களை பன்னீர்ப்பூக்களை அந்த மேட்டில் இறைத்தான்.

அம்மா... என்று - பரவாயில்லை, சத்தமாய்க் கத்தினான்... அம்மா! அப்பாவை உன்னிடம் ஒப்படைக்கிறேன்...

அவனுக்குப் பைத்தியமா?... பரவாயில்லை. சில கணங்களை விளக்கிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

மெதுவாக நடந்தபடியே திரும்பிப் பார்த்தான். இருமுகிற சப்தம் இருட்டில் கேட்கிறாப்போல இருந்தது.

அழுகை வந்தது. மனம் விட்டு துக்கம் கரைய அழுதான். வெட்கம் விட்டு அழுதான். சத்தமாய் அழுதான். அப்படியே அந்த மண்ணில் உட்கார்ந்து மண்ணை அறைந்து அறைந்து அழுதான்... சட்டென்று தானாக அழுகை நின்றது.

இப்படி தனியே சுடுகாட்டில் அழுது கொண்டிருப்பதா?... வெட்கமாய் இருந்தது. சுற்றிலும் பார்த்தான். தள்ளித் தள்ளி மரங்கள். நின்றபடி மௌனமாய் அவனை வேடிக்கை பார்க்கின்றனவா அவை.

'என்னாச்சி?' என்றன மரங்கள்.

'ஒண்ணில்ல...' எனத் தலையை உதறிக் கொண்டான்.

விரித்துப் போட்ட தலையை உதறிச் சேர்த்துக் கட்டிக் கொள்கிறது இயற்கை. வெளிச்சத்தின் சிறுதிசை தெரிந்து நடக்க ஆரம்பித்தபோது விடிய ஆரம்பித்திருந்தது.

'எங்கூட வரியா?' என்று கேட்டான் கிருட்டினமணி.

---

- சனிக்கிழமைதோறும் தொடரும்

 

storysankar@gmail.com

Mob 919789987842 - whatsapp 91 9445016842

 

Thursday, September 10, 2020

 


தோட்டா இல்லாத துப்பாக்கி

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 க்காலங்களில் கிருஷ்ணசாமி திண்ணைக்கு மாற்றப் பட்டிருந்தார். நடமாட்டம் எல்லாம் ஓய்ந்து எல்லாமே படுக்கையில் என்றாகி விட்ட நிலைமை. வீட்டிற்குள் இப்படி நாற்றம் பிடித்த உடலை வைத்துக்கொள்ள எல்லாரும் முகஞ் சுளித்தார்கள். அது தாத்தாவின் வீடு. அவரே திண்ணை வைத்துக் கட்டியிருந்தார். அவரையே திண்ணையில் கொண்டுவந்து கிடத்தினார்கள். தினசரி காலையிலும் மாலையிலும் உதவியாள் ஒருத்தி வந்து அவரை சுத்தம் செய்துவிட்டுப்  போக ஏற்பாடு.

குடிக்க தண்ணீர் என்று அவருக்கு தாகம் எடுத்தால் ஒரு கத்து, ஊளை போலிருக்கும். உள்ளே யிருந்து யாராவது மனசிருந்தால் வருவார்கள். வேண்டா வெறுப்பாக வாயில் ஊற்றுவார்கள். “ஹா” என மூச்சு விடுவார். பெரும் நாற்ற வியூகம் அது. “ஆரு? தேவகியா?” தேவகிதான் வரணுமா, என்று நொடிப்பு கேட்டால், யார் என்ற ஆராய்ச்சியை விட்டு விடுவார். “இப்ப மணியென்ன?” உமக்கு மணி தெரிஞ்சி என்னாவப் போவது? போயி எந்தக் கோட்டையப் பிடிக்கப் போறீரு?... என்று அந்த உருவம் எழுந்து போகும். அது மருமகள் குமுதா. தேவகி அவர் பெண். அவளுக்குக் கல்யாணம் கட்டிக் கொடுத்தாச்சி. அவ இங்க எப்பிடி இப்ப வருவா?

நினைவும் கனவுமாக குழப்பமாகவே பொழுதுகள் ஓடின. நேரம் நாள், தேதி கிழமை, காலை மாலை, பகல் இரவு, எதுவும் அற்ற ஓருலகம். பெரிதும் அசைவு அற்ற உலகம். உடலையே அசைக்க முடியாத உலகம் அது. திண்ணையில் மோட்டுவளை ஓடு. வெயில் காலத்தில் இன்னும் கொதிக்கும் அங்கே. படுக்க முடியாது. இரவானால் உள் வெக்கைக்கு வெளியே வந்து திண்ணையில் படுப்பார்கள். ஓடு அடுக்கிய மரப்பட்டைகளில் எதாவது குளவி ஒய்ங் என்று பறந்து வாயில் ஈரமண் அதக்கி முட்டையிட ஒரு கூடு கட்டலாம் என்று இடம் பார்க்கும். காலையில் படுதாவைத் தூக்கி விடுவார்கள். வெயிலேற அந்தப் படுதாவை இறக்கி விட்டால் மறைப்பாய் இருக்கும். ஒரு அட்டை டப்பாவின் மூடி திறந்த மும்மறைப்பு அது. அவரால் படுத்தபடி தெருவைப் பார்க்க முடியாது.

தெருவிளக்கின் வெளிச்சம் இரவில் அவருக்கு ஆறுதல் அளித்தது. சாக்குப்படுதா வழியாக ஈரக்கோமணம் போல வெளிச்சம் கசிந்து உள்ளே வந்தது. காற்றடித்தால் அந்தப் படுதா சாப்பிட்ட வயிறு மாதிரி உப்பி பிறகு மெல்ல பின்வாங்கி அந்தக் காற்றைச் செரித்து அடங்கியது. பேச்சுத் துணைக்கு ஆள் இல்லாத தனிமை. இருந்தாலும் பேச என்ன இருக்கிறது. வளர்ந்த கதையா, நடந்த கதையா எதையும் சொல்லலாம். அதற்கெல்லாம் இப்போது அர்த்தம் இல்லை. அதைக் கேட்கவும் ஆள் இல்லை. அவரால் எத்தனை பேசிவிட முடியும்? எல்லாமே அலுத்த கணங்கள். அவர் மேலேயே அவருக்கு வெறுப்பு இருந்தது. இனி உயிரோடு இருப்பதே உடலின் அவஸ்தைகளை அனுபவிக்கத் தான். நல்ல அனுபவம் சுக அனுபவம், ஸ்திரீ சம்போகம் என்கிற மாதிரி, இனி கிடையாது. அதில் இப்போது ஆர்வமும் கிடையாது. குஞ்சாமணி வெறும் மூத்திரம் போக என்ற அளவில் ஒடுங்கிச் சுருங்கியாயிற்று. உடலை அசைக்கவே வகையில்லை.

உயிரோடு இருப்பதுதான் இப்போது பிரச்னை. ஆனால் செத்துப்போக இன்னும் வேளை வரவில்லை. அவரால் முடிந்தால் உடனே தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம். எங்க, எழுந்துகொள்ளவே வகையில்லை. தன் சாவு தன் கையில் இல்லை. மனசின் புலம்பல்களுடன் அப்படியே படுத்துக் கிடக்க வேண்டியதுதான். பசி என்று முன்பு இருந்தது. இப்போது அதுவும் மரத்து விட்டது. காலை வெயில் ஏற கரைத்த சோறு அல்லது கஞ்சி கொடுக்கிறார்கள். அவரை உட்கார்த்தி வைத்து அல்லது சுவரோடு சாய்த்து வைத்துக் கொண்டு அவருக்கு ஒரு லோட்டாவில் தருகிறார்கள். நாலு வாய் அருந்து முன்னே மூச்சிரைக்கிறது. இருமல் வருகிறது. இருமவும் தெம்பு கிடையாது. வாயோரம் வழிந்த கஞ்சியைத் துடைத்து விட மாட்டார்கள். கஞ்சி குடித்து முடித்தபின் சில சமயம் ஈரத் துண்டால் வேலைக்காரி துடைத்துவிட்டுப் போனாலும் ஈ வந்து வந்து உட்காரும். மூக்கில் கன்னத்தில் காதில் என்று பறந்து பறந்து அமரும். அது அமரும் இடத்தை மாத்திரம் மாடு மாதிரி சுருக்கி உதறினால் நல்லது. அவரால் முடியாது... என்றாலும் அவருக்கு இன்னும் நரம்புகள் வேலை செய்கின்றன, உணர்ச்சி இருக்கிறது... என்பது ஒரு ஆறுதல்.

தூக்கம் என்று இல்லை. முழிப்பு என்று இல்லை. இரண்டும் கலந்தே இருந்தது. முழித்துக் கொண்டிருப்பதாகவே நினைவுகள் வண்ணங்களைக் கொட்டினாப் போல குழம்பும். திடீரென்று சுதாரிப்பார். உடம்பு ஒரு உதறு உதறும். அது முழிப்பு. எந்த அதிர்ச்சிக்கும் அதிராத உடல் என்று ஆகிவிட்டது. வெளியே மழை கொட்டினாலும், வெயில் உரித்துப் போட்டாலும் அவர் அப்படியே மரக்கட்டையாய்க் கிடப்பார். யாராவது உடலைத் தொட்டு காதில் வந்து சொல்வார்கள். “உங்க தோஸ்து... ராமஜெயம். செத்திட்டாராம்...” ம் என்பார். என்ன சொல்ல தெரியாது. அதற்கு வருத்தப்படத் தெரியாது. அதைப்பற்றி உணர்ச்சிபூர்வமாக அவரிடம் எதுவும் மாற்றம் இராது. பிறகு ஒரு புழுதிப் புயல். ராமஜெயம் வந்து திண்ணையில் உட்கார்வான். அவரோடு சீட்டு விளையாடுவான். ரெண்டு பேருமாக சாராயம் குடிப்பார்கள். மீன் பிடிக்கப் போவார்கள். திடீரென்று ராமஜெயம் செத்துப்போக அவருக்கு நினைவு திரும்பும். அடிக்கடி காது வலி வரும் அவனுக்கு. காதில் பஞ்சு வைத்துத் திரிவான் ராமஜெயம். அவனுக்கு மூக்கில் பஞ்சு வைத்தார்கள்.

உடம்பு நாட்பட நாட்பட நைந்து வாழத் தகுதியற்றதாகி வருகிறது. எண்ணெய் வற்றிய தீபம். அவர் துப்பாக்கியாக இருந்தார் ஒரு காலம். எல்லாரும் பயப்படுகிற அளவில் இருந்தார். இப்போது அதில் தோட்டா இல்லை. காலி பெருங்காய டப்பா அவர். அதில் கெட்ட வாசனைகள் குடிபுக ஆரம்பித்து விட்டன. வேலைக்காரி வந்து துடைத்துவிட்டால் உடல்நாற்றம் போய் வேறு மருந்து வாசனை சேர்ந்து கொள்கிறது. அவருக்கே பிடிக்காத நெடி அது. ஆஸ்பத்திரி நெடி. மற்றவர்களுக்கு எப்படிப் பிடிக்கும்?

ஒலிகள் பொந்துக்குள் முடங்கினாப் போல இரவு எல்லாவற்றையும் அடக்கி விடுகிறது. இரவெனும் குகை. அதன் சிறு பொந்தென காது. காலியாய்க் கிடந்தது காது. ராஜமரியாதையாக பூரண கும்பம் ஏந்தியவர் முதுகு காட்டாமல் பின்னால் போகிறது போல மாலையில் வெளிச்சம் பின்வாங்க பிறகு மெல்ல இருளின் ராஜ்ஜியம் ஆரம்பிக்கிறது. ஆறுமணியானால் தெருவிளக்கு வந்துவிடும். அதன் கம்பத்தில் மாடு கட்டியிருப்பார்கள். எப்பவாவது அபூர்வ தருணங்களில் அதன் சாணி வாசனை , மூத்திர நெடி அவர் மூக்கை எட்டும். திடீரென்று உடம்பு சரியாகி விட்டாற் போல நல் ஆரோக்கியத்துடன் சுதாரிக்கிற காலங்கள் அவை. பசி வரும். கஞ்சில உப்பு கம்மியா இருக்கு, என்று தோன்றும். மருமகளிடம், ஓஹ், தேவகியப் பாக்கணும்னிட்டிருக்கு... என்பார். அவளா, செத்தா சொல்லி விடுங்கன்னுட்டுப் போனா... என்பாள் குமுதா.

தூங்கவும் விழித்திருக்கவும் அவருக்கு நேரங் காலம் கிடையாது. ஊரே தூங்கிக் கிடந்த இரவுகளில் அவருக்கு விழிப்பு வந்தது. சத்தமே இல்லாத வேளை. அதனால் உள்ளே மின்விசிறி சுழலும் ஓசை கேட்டது. கொஞ்சம் திரும்பிப் படுத்தால் நல்லது. கூப்பிட்டு விட்டாலும் யாரும் வரப் போவது இல்லை. தெருவிளக்கு வெளிச்சத்தில் எதோ மரத்தின் கிளைக் குச்சிகள் பெண்ணின் கூந்தல் பிரிகளாய்த் தெரிந்தன. காற்று அசைத்திருக்கா விட்டால் அதை கவனித்திருக்க மாட்டார். சரி தூங்கலாம் என்று முயன்றால் கண் மூடி யிருந்தாலும் நிகழ்வுகள் அலைக்கழித்தன. எதிலும் காலூன்றாத நினைவுகள். தேவகி என்னிய வந்து கூட்டிட்டுப் போறியா, என்று கேட்டார். நதித்துரையில் நீரோட்டம் காதில் சலசலவென்று கேட்டது. அங்கே தண்ணி கெடக்கான்னே தெரியவில்லை. நினைவுக் காற்றில் குப்பைகளாய் எழும்பித் திரியும் யோசனைகள். எப்போது தூங்கினார் தெரியாது.

சிறிது அசைந்தாலே சில நாட்களில் தலை கிர்ர்ரென்று உருமும். உள்ளே எதோ மிருகம் புகுந்து கொண்டதா என்றிருக்கும். உயிர் எனும் மிருகம் எழுப்பும் வலி உருமல் அது. உணர்ச்சிகள் ஒரு வெடிப்பை நிகழ்த்திய மாதிரி. கண்ணெல்லாம் ஜிவு ஜிவு என்றிருந்தது. காய்ச்சல் இருக்கும் போல. கண்ணோரங்களில் நீர் கசிகிறது. சரி. வேளை நெருங்கி வருவதன் அடையாளங்கள் இவை என்று நினைத்தார். மூச்சுவிட முடியாமல் வாயைத் திறந்து திறந்து காற்றை உள்ளிழுத்தார். மாலை வரை உடம்புக்கு ஒன்றுமில்லை. உள்ளே டி.வி ஓடியது கேட்டது. எல்லாருமாகச் சிரிப்பது கேட்டது. உலகம் அதுபாட்டுக்கு இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. இரவு ஏற உடல் குளிரெடுத்தாப் போலிருந்தது. காற்று உடம்பைத் தொட்ட கணம் உடல் சிலிர்த்து நடுக்கம் கொடுத்தது. காய்ச்சலின் அறிகுறி தான் இது. கேட்டால் எதும் மாத்திரை தருவார்கள். கொஞ்சம் ஆறதலாய் இருக்கும். ஆனால் கதவு சாத்தி யிருந்தது. எல்லாரும் தூங்கி விட்டிருப்பார்கள். மெல்ல காய்ச்சல் உக்கிரப் படுவதாய் உணர்ந்தார். உம்ம் என்று ஒரு சிறு முனகல் தன்னைப்போல எழுந்து உடல் ஆட ஆரம்பித்தது.

இன்றைக்கு ராத்திரி நம்மளை ஒருவழி பண்ணிரும் போலடா... என நினைத்துக் கொண்டார். வயிறு வலித்து அப்படியே தன்னைக் கட்டுப் படுத்த முடியாமல் வெளிக்குப் போனார். பீய்ச்சி யடித்தது மலம். உடம்பைப் பிழிந்து யாரோ சாறு எடுக்கிறாப் போலிருந்தது. சூடான திரவமாய் அதன்மேலேயே கிடந்தார். காலை வெயிலேற வேலைக்காரி வரும் வரை அவர் அப்படியே கிடக்க வேண்டும். வேறு வழியில்லை. ஆனால் இருந்த ஜுரத்துக்கு மூளை கொதித்துக் கிடந்தது. என்றாலும் பிடிவாதமாக அவர் நினைவுகளைக் குவிக்க முயன்றார். தூங்க முடியப் போவது இல்லை. சாவு வேளை வந்துவிட்டதா? அதன் வலிகள். இம்சைகள்... அதை அனுபவிக்க அதற்குக் கட்டுப்பட அவர் காத்திருந்தார். தரையில் இருந்து சிறு உயரம், கிருஷ்ணனின் ரதம் அப்படித்தான் ஓடியதாகச் சொல்வார்கள்... அவர் உடம்பு தரையில் இல்லாமல் சிறு உயரத்தில் அந்தரத்தில் இருக்கிறதாகப் பட்டது. அவர்தான் அப்படி சற்று நிமிர்த்தி விரைப்புடன் வைத்திருந்தாரோ என்னவோ. வெளிக்கிப் போயிருந்ததில் படாமல் படுக்க உடம்பு தன்னைப்போல முயற்சி செய்திருக்கலாம்.

தெரு விளக்கின் வெளிச்சம் ஒரு மாதிரி மஞ்சள் பூசியிருந்தது அங்கே. மஞ்சள் சுண்ணாம்பு அடித்த சுவரின் பிரதிபலிப்பாக அது இருக்கலாம். அவர் கழித்திருந்த நீர்த்த மலம் போன்ற வெளிச்சம். அதைத் தவிர்க்க முடியாது போல. சில நாட்கள் உடம்பு முறுக்கி யெடுத்து விடும். எதோ வலி உள்ளே உருளும். சற்று அசைந்து படுத்துக் கொள்ள விரும்பி அது முடியாமல் போவதே மனசுக்கு என்னமோ செய்யும். என்னால் எதுவும் முடியாது. இது வலியின் ஆளுமைக் காலம். எதுவும் வாயுப் பிடிப்பாகக் கூட இருக்கலாம். அவயவங்கள் என்றால் அது தரும் சுக அனுபவங்களைப் போலவே, அது தரும் வலிகளும் உண்டு.

கண்களில் பீளை கட்டி பசையாய் ஒட்டிக் கிடந்தன கண்கள். அதற்குள் ஒரு குச்சிபோல குத்தியது வெளிச்சம். கண்குழி ஐஸ்கிரீம் கிண்ணம் என்றால் ஒரு ஸ்பூன் போல வெளிச்சம். அந்த வெளிச்சம் அவரைத் தூங்க விடவில்லை. மெல்ல பிடிவாதமாய்க் கண்ணைப் பிரிக்க முயன்றார். கையை முகம் வரை கொண்டு போய் கண்களைத் துடைத்து விட முயன்றார். கைகள் முரண்டு பிடித்தன. அங்கம் அல்ல அது, அங்கவஸ்திரம் போலக் கிடந்தது கை. இடது கை தரையில் கிடத்தப் பட்டிருந்தது. சரி வலது கை, அவர் வயிற்றில் கிடந்தது. நல்ல விஷயம் அது. சிலநாட்கள் கைகள் உடம்புக்கு ஒருக்களித்து தரைக்குப் போய்விட்டால் அவரால் அதை எழுப்பித் தூக்கக் கூட முடியாமல் ஆகிவிடும்.  

நேரம் என்ன தெரியவில்லை. எதாவது வேலை இருக்கிறவனுக்கு மணிக் கணக்கு அவசியம். வெறிதே படுத்துக் கிடக்கிறவனுக்கு நேரம் என்ன ஆனால் என்ன? மெல்ல மிக மெல்ல வலது கை அசைகிறது. அது ஒரு சாதனை செய்யப் போகிறது இன்றைக்கு. அவரது மூளையின் உத்தரவுகளை ஒழுங்காகக் கேட்டு மெல்ல உயர்ந்து கண் வரை நகர்ந்து கண்ணைத் துடைத்து, அவர் கண்ணைத் திறக்க வேண்டும். எனக்கு இன்னும் எவ்வளவு சக்தி இருக்கிறது, என்னால் எவ்வளவு முடிகிறது, என அது இன்றைக்கு எனக்குக் காட்டித் தரும்.

அந்தக் கையே ஒரு கல் போல மார்மேல் கிடந்தது. கை அல்ல இது, உலக்கை. அதன் நரம்புகளில் உணர்ச்சிகள் பயணப் பட்டு வெகு காலம் ஆகி யிருந்தது. மரத்தடி வேர்கள் போல அதன் மேல் திண்டு திண்டாய் நாளங்கள் முடிச்சிட்டு ஓடி யிருந்தன. மெல்ல அதை நகர்த்த முடிகிறது. கையை உயர்த்த... முடியுமா? முடிய வேண்டும். கண்ணைத் தானாகவே பட்டென்று மொட்டு உடைகிறாப் போல திறக்க முடிந்தால் நல்லது. இமைகளுக்கான ஆணைகள் இட்டார். கைகளைப் பிடிவாதமாக வேண்டினார். தொண்டை வறண்டது. ச்சீ... இப்ப கண்ணைத் திறந்து என்ன ஆவப் போவுது... என்று ஒரு மனம் அவரை அவநம்பிக்கை காட்டித் தளரச் செய்தது. இறுதியில் கை, வலதுகை சிறிது சிறிதாக நகர்ந்து முகத்தில் ஊர்ந்து மேலேறி கண்ணைத் தொட்ட கணம் மகத்தானது. ஆஹு, என்னால் முடிகிறது என மனம் கொக்கரித்த கணம் அது. கண்ணைத் துடைத்தார். இப்போதைக்கு இந்த உடம்பு சாகாது... என்று தோன்றியது. உடனே அது சந்தோஷப் பட வேண்டிய சமாச்சாரம் இல்லை, என நினைத்தார். பீளைப் பொறுக்குகளை உதிர்த்தார். கலங்கிய கண்ணில் மெல்ல பார்வை வந்தது. என்ன தெரிகிறது கண்ணில் என்று பார்த்தார். ஜுரப் பட்ட கண்கள் ஒரு மஞ்சள் பாரித்த பார்வை பார்த்தார். ஒரேடியாய்ப் படுத்தே கிடந்து உடம்பு சூடு, அதுவே அதிகமாய் இருந்தது. காற்றுப் புகா முதுகு. வியர்த்துக் கிடந்தது. அதில் இப்போது மலம் சேர்ந்திருக்கும்.

படுதா கட்டிய மேல் உத்திரம். நீண்ட மூங்கிலில் கயிறு போட்டுக் கட்டிய படுதா. சாக்குகளைப் பிரித்துத் துணி போல் தைத்த படுதா. திண்ணை உயரத்தில் பார்த்தார். அது என்ன? சட்டென எதோ பார்வைக்குப் பட்டு திரும்ப கிழே இறங்கினாற் போலிருந்தது. பிரமையா? இல்லை. அது ஒரு தவளை. தவளைதான் அது... என உள்ளுணர்வால் உணர்ந்தார். ஆகா மூளையும் பழுதில்லை என்று பட்ட கணம். என் மூளை சுதாரிப்பாய் இருக்கிறது. திரும்ப அந்த க்யுக் துள்ளல். அது தவளைதான். ஒரு அடி, அதற்கு மேலான திண்ணை தான். அவ்வளவு உயரம் தவளை எப்படி துள்ளி உள்ளே வந்தது? திண்ணை நடுவே வீட்டுக்குள் புக வழி உண்டு. படிகள் உண்டு. தவளை படியில் ஒரு தாவு தாவி பிறகு திண்ணைக்கு வந்திருக்கலாம். இப்போது அவர் எழுந்துபோய்த் தவளையை விரட்ட முடியாது. அருவருப்பான அளவில் அது இப்போது விசுக்கென்று அவர் மேல் வந்து உட்கார்ந்தால் என்ன செய்வது? நீளமான திண்ணை. இந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் அவருக்கு அது நிழல் போலத் தெரிகிறது. தெரியவில்லை அது. அது துள்ளினால் அவருக்கு அது காட்சி தருகிறது. காட்சி தந்துவிட்டு திரும்ப திண்ணையில் எங்காவது இறங்கிக் கொள்கிறது. எப்படி வந்தது தவளை? இன்றைக்குத் தூக்கம் அவ்வளவுதான் என நினைத்தார். இப்பவே மணி என்ன...

விசுக். தவளை அவர் நெஞ்சின்மேல் கைமேலேயே தொம்மென்று வந்து குதித்தது. பெரிய, உள்ளங்கையளவு தவளை தான். சில தவளைகள் விஷம் போல திரவம் வெளியேற்றும். உடம்பே அரிக்கிற மாதிரி.  அதை எப்படி விரட்டுவது. பொதுவாக தவளைகள் தெருவோடு போய்விடும். ஏன் இது மேலேறி வந்தது? அப்படியே கண்ணை மூடிக் கொள்ளலாமா? கண்ணைத் திறக்காமலே இருந்திருக்கலாம். கை உதறித் தட்டி விடலாம் என்றால் கை அசைய மறுத்தது. லேசாய் நடுங்கியது கை. அதன் அடுத்த துள்ளலுக்கு அவர் காத்திருந்தார். இப்போது என்னைத் தாண்டி இந்த மூலைக்கு அது நகர்ந்து விடும். போகட்டும். அதுபாட்டுக்கு ஒரு மூலைக்குப் போய் விட்டால் அதனால் ஒன்றும் பிரச்னை இல்லை. நேரே தவ்வி முகத்தில் வந்து உட்காராத வரை கொடுப்பினை தான்.

அவரது வேட்டி ஒரு மாதிரி சுருண்டு தொடையோடு கிடந்தது. தடித்த கயிறு போல. அதில் சிறு அசைவுகள் தெரிந்தன. சில சமயம் காற்றடிக்கும் போது அப்படி உடம்போடு சிறு படபடப்பு தெரியும் அவருக்கு. இப்போது காற்று ஒன்றும் இல்லையே. என்ன அது? அப்படியே கிடந்தார். மூளையின் கவனத்தைத் தொடைப் பக்கம், அந்த ஸ்பரிசத்தை, திரும்ப என்ன என்று கவனித்தார். ஒன்றும் இல்லாமல் இருக்கலாம். பிரமையாக இருக்கலாம். சில சமயம் ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக இருப்பது கூட அசட்டுத் தனம்தான். இந்நேரம் தவளையை மறந்திருந்தார். இப்போது தவளையைப் பற்றி யோசித்தார். அவர்மேல் மார்பின் மேல், கையின்மேல் உட்கார்ந்திருந்தது தவளை. அது அங்கேதான் இருக்கிறதா? தவளையின் கனத்தைக் கை உணர்கிறதா? இல்லை. தவளை கை மேல் இல்லை. அது எங்கே போனது. ஒருவேளை எல்லாமே பிரமைகளோ?

இப்போது தொடையை உரசினாற் போல சிறு நெளிவு. அசைவு. என்ன அது? ஆகா பாம்... பாம்பா?... என நினைக்கவே திடுக்கிட்டுப் போனது. பாம்பா? தவளையைப் பிடிக்க பாம்பு வந்திருக்கிறது. பாம்புக்குத் தப்பி தவளை திண்ணையில் ஏறி யிருக்கிறது. அதைத் தேடி பாம்பு பின்னாலேயே... இரு. பாம்பு தானா? பிரமையா? அந்த சுருண்ட வேட்டிப் படபடப்பு. அதைத்தான் பாம்பின் நகர்வாக நினைக்கிறேனா? என்ன பாம்பு? இப்ப நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ன செய்ய முடியும் என்னால்? எழுந்து ஓடுவதா? ஏம்ளா... என்று சத்தங் கொடுப்பதா? உள்ளே யிருந்து ஆளைக் கூப்பிடுவதா? வருவார்களா?

பாம்பு. நன்றாக இப்போது உடம்போடு ஈஷி உரசி நகர்ந்தது. அது பாம்புதான்... என நினைத்தார். இப்போது தவளை எங்கே என்று தெரியவில்லை. அது பாம்புதான், என்று தோன்றியது. என்ன பாம்பு. சட்டென போர்வையை உதறி அதை வீசியெறிந்து விட முடிந்தால்... அவரால் முடியாது. அதைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டியது இல்லை. பாம்புகள் பொதுவாக மனிதர்களைத் தாக்குவது இல்லை. அது கலவரப் படாதவரை மனிதரை அது எதுவும் செய்வது இல்லை. இப்ப நாம என்ன செய்யணும்... அசைய முடிந்தாலும் அசையவே கூடாது. கொஞ்ச நேரம் முன்னால் இந்தக் கையை முகத்துக்குக் கொண்டுபோக அசைவை விரும்பினார். இப்போது மரக்கட்டையாய் அப்படியே கிடப்பது நல்லது. பாம்பை அவர் கலவரப் படுத்தக் கூடாது. என்ன பாம்பு? விஷம் உள்ளதோ? இரு. பதட்டப் படாதே... அசைவே இல்லை இப்போது. இந்த இரவில் இந்தப் பதட்டத்தில் அவரது மூளை எத்தனை துல்லியப் படுகிறது. ஆபத்து என மூளை உணர்ந்தால் உயிர் பிழைக்க அத்தனை ஆவேசமும் உள்த் தீவிரமும் தேடலும் மனிதனிடம் வந்து விடுகிறது.

சீறி ஒரே கொத்து. அவர் ஆள் அவ்ட். அதாவது அது விஷப் பாம்பாய் இருந்தால். பொதுவாக சாரைப் பாம்புகளே இப்படி வெளியே திரிகின்றன. வயல் வரப்புகளில் சாதாரணமாகப் பார்க்கலாம். எலிகளை, தவளைகளைத் தேடி அவை திரியும். தவளை துள்ளி அவர்மீது ஏறியமர்ந்த அந்த ஸ்பரிசம். தவளையின் கால் சவ்வுகளில் ஒரு சொரசொரப்பை உணர்ந்தார். அதுவும் இப்போது இல்லை. அது அவர் பாம்பை நினைக்கையில் துள்ளி வேறெங்கோ போய்விட்டது போல. வழவழவென்று இருக்கும் பாம்பு. மேலே பாம்பு ஊரும்போது எப்படி இருக்கும்? இரு. கலவரப் படாதே. தவளையைக் கண்டாய். அதனால் பாம்பு ஒன்று அதைப் பின்தொடர்ந்து வந்ததாக நீயே கற்பனை பண்ணிக் கொண்டாயா? தூக்கம் துப்புரவாக அவரை விட்டு ஓடியிருந்தது. லேசான மஞ்சள் வெளிச்சம். இதில் பாம்பை தவளையை அவரால் எப்படி இந்தக் கண்ணைக் கொண்டு தேட முடியும்? அவரிடம் சக்தியும் இல்லை. போர்வையை உதறி விடலாம். நான் அல்ல. யாராவது உதவிக்கு வந்து, பாம்பை கவனித்து அவர்கள் செய்ய வேண்டும் அதை. போர்வையை அவரிடம் இருந்து உரித்து வீச வேண்டும். யார் வருவார்கள் இந்நேரம்?... பாம்புதான் வரும்.

அப்படியே போர்வைக்குள் புகுந்து கொண்டு தொடைப்பக்கம் அந்த வழவழப்பு. நரகலில் கிடந்து  மெல்ல அசைகிறது பாம்பு. பாம்புதானப்போவ். அட பாம்பைப் பார்த்தாயா நீ? இல்லை. பின்ன என்ன? பயம். பயம்தான் பாம்பு. இல்லை. அந்த வழவழப்பு. கேரள நம்பூதிரி துண்டைச் சுருட்டி தடிமனான பூணல் போல போட்டுக் கொள்வானே... அந்தத் தடிமனில், கயிற்றின் தடிமனில்... பாம்புதான் அது. அது தவளையைத் தேடுகிறதா? தவளை அவர்பக்கம் துள்ளியதும் பாம்பு, தவளை அவர்பக்கமாக எங்கோ இருக்கிறது என்று தேடுகிறது போல. தவளை. அது எப்பவோ அவரைவிட்டு துள்ளி வெளியே போய்விட்டது. அதைப் பாம்பு அறியவில்லை போல.

இந்த இரவின் சிறு குளிரில் போர்வை அடிக் கதகதப்பு அதற்கு, பாம்புக்குப் பிடித்திருக்கிறதா? வந்த வேலையை மறந்து இங்கேயே இப்படி ஓய்வெடுக்க அது முடிவுசெய்து விட்டதா? நினைக்கையிலேயே, ஆகா அது மெல்ல தொடைக்கு மேலே வந்தது. பாம்பு தான் அது. அவரது உடல் நீளத்துக்கு இருக்கும் போலிருக்கிறது. அவர்மேல் வழவழப்பாக ஏறியது. அவரது வயிற்றுக்குள் என்னவோ இம்சை எழுந்தது. பயம். அபார பயமாக இருந்தது. அவரை அவரே ஒரு திகிலுடன் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஆமாம். பாம்புதான். அவர்மேல் நின்றபடி சற்று அரையடி ஒரு அடி மேலெழும்பி, எதையோ தேடியதா? பாம்புகள் சூழலை நோட்டம் விட நாக்கை நீட்டி நீட்டி மோப்பம் பிடிக்கின்றன. உணர்விழைகள் அமைந்த பிளவு பட்ட கத்திரி நாக்கு. இதுவும் நாக்கை நீட்டியதா, இருட்டில் தெரியவில்லை. அவர்மேல் பிரியமான பேரக் குழந்தை யாட்டம் ஜம்மென்று அமர்ந்திருந்தது பாம்பு.

அதன் தேவை என்ன தெரியவில்லை. அதற்கு மனிதர்களையிட்டு இப்போது இந்த இரவின் சந்தடியற்ற தன்மையில் பயம் இல்லை. அதன் இயல்பில் இருந்தது பாம்பு. இது அதன் உலகம். அதன் சுதந்திரம் அதற்கு. அதில் மனிதர் குறுக்கீடு எதுவும் கிடையாது. அந்தத் தவளை... அதை அதனால் கண்டுபிடிக்க முடிந்துவிட்டால் நல்லது. உடனே இரையை எட்டித் தேடி அடைய, சாப்பிட அந்தப் பாம்பு அவசரம் காட்டவும் இல்லை. அவரது கையளவு பருமன் இருந்தது பாம்பு. அவர் கழுத்துப் பக்கம்... அவருக்கு செருமல் எடுத்தது. கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டார். நல்ல நீளமான பாம்பு. அவர் நீளம் இருக்கும் போல. அது இறங்கிப் போனாலும் வழவழவென்று அந்தக் கழுத்தில் வால் பக்கம் வரை பாம்பு நகர்வதை உணர்ந்தார். கடைசி வால். அப்படியே நின்று சிறிது தூக்கி அவர் கன்னத்தைத் தடவி... பாம்பு இறங்கிப் போய்விட்டது.  அவரைவிட்டு இறங்கி விட்டது. திண்ணையை விட்டுப் போய்விட்டதா தெரியவில்லை.

ஹா என்று சிரிப்பு வந்தது. சத்தமில்லாமல் வாயைப் பிரித்து மூச்சு விட்டார். ஒருவேளை கொத்தி யிருந்தால் நான் செத்திருப்பேன்... என நினைத்தார். ம், என அலுப்பாய் உணர்ந்தார். எனக்கு இன்னும் வேளை வரவில்லை போல. பாம்பு தவளையைக் கண்டு பிடித்து விட்டதா தெரியவில்லை. வேறு தவளையைத் தேடிக் கூட அது போகலாம். அது திண்ணையிலேயே மூலையில் எங்காவது பதுங்கிக் கொள்ளவும் கூடும். என்ன அனுபவம் இது, என்றிருந்தது. கண்ணை அகல விழித்துப் பார்த்தார். மஞ்சள் ஒளி சந்தனப் பாலாய்ப் பரவி யிருந்தது. இப்போது மணி என்ன என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அந்தப் பாம்பின் வருகை, அத்தனை புலன்களும் எப்படி ஒருசேரக் கூர்த்து வேலை செய்தன... என நினைத்தார். சாவு என்கிற நெருக்கடி காட்டினால் மூளை அபாரமாய் கவனம் குவித்து விடுகிறது. விடியலுக்கு நேரம் ஆகி யிருக்கும் என நினைத்தார். வேறு எதோ கூட நினைத்தார். எப்போது தூங்கினார் தெரியாது. திரும்ப அவருக்கு முழிப்பு வந்தபோது வெயில் உக்கிரமாய் வந்திருந்தது.   

*

storysankar@gmail.com

91 97899 87842 / 91 94450 16842