Thursday, December 23, 2021

 ஜன, - மார்ச் 2022 சங்கு இதழில் என் சிறுகதை

டிங்கு

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 

குழந்தையின் பெயர் சரவணமூர்த்தி. தாத்தாவின் பெயர் அது. பெயர்சூட்டும் வைபவத்தில் அதன் காதில் ஓதிய பெயர் அதுதான். என்றாலும் குழந்தைகளுக்குச் செல்ல அடிப்படையில் ஒரு பெயர் அமைந்துதான் விடுகிறது. குழந்தையின் பெயர் டிங்கு. எப்படி யார் வைத்தார்கள் அந்தப் பெயர் அதுவே யாருக்கும் நினைவில்லை. என்றாலும் அந்தப் பெயர் நிலைத்துவிட்டது. வயிற்றை எக்கி எக்கித் தவழ ஆரம்பித்ததில் இருந்தே அவனிடம் ஓர் அசாத்திய வேகம் இருந்தாற் போலிருந்தது. உலகைக் கட்டியாள்கிற வேகம். பெற்றவளுக்கு மூச்சு திணறியது அவனைச் சமாளிக்க. தவழ்ந்து போய்ச் சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு எழுந்து நின்ற குழந்தை தானே நடக்க முயன்று பொத்துப் பொத்தென்று விழுந்தது. என்றாலும் திரும்ப எழுந்துநின்று ஒரு குடிகாரத் தள்ளாட்டத்துடன் சிரித்தது அம்மாவைப் பார்த்து. ஒரு ராணுவ உடற்பயிற்சி பொல காலைத் தூக்கித் தூக்கி வைத்து சற்று தடுமாறி, ஆனால் அம்மாவை எட்டிவிட்டது குழந்தை. அதற்கு ஒரே சிரிப்பு.

நடக்கத் தெரிந்தபின் அதை வீட்டில் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அதைக் கட்டிப்போட வேண்டி யிருந்தது. இடுப்பைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டது அது அடிக்கடி. அதை ஏமாற்ற அம்மா சில சமயம் ஒரு கயிற்றால் அதன் இடுப்பைத் தொட்டுவிட்டு கட்டிப்போடாமல் விட்டுவிட்டாள். அது தெரியாமல் குழந்தை உம்மென்று உட்கார்ந்திருந்தது. பாவமாய் இருந்தது அதைப் பார்க்க. அம்மாவை அது வா வா என்று கூப்பிட்டு அவிழ்த்துவிடச் சொல்லி அழுதது. அழுகை ஜாஸ்தியாகும் வரை அவள் பொறுத்துப் பார்த்தாள். பிறகு வேறு வழியில்லாமல் அவிழ்த்து விட்டாள். சட்டென முகம் பூரித்தது குழந்தை. ஏற்கனவே அதற்கு கன்னமும் தொப்பையும் சற்று பூரி உப்பல்தான். அதன் மடைகள் திறந்து கொண்டன.

துணி துவைக்கிற பிளாஸ்டிக் அண்டாவில் தண்ணி நிரப்பி உள்ளே உட்கார்த்தி வைத்தால் டப் டப் என்று தண்ணியை அடித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கும். தவழ ஆரம்பித்த போதே சிறு அறை தாண்டி வீடு முழுதும் வளைய வந்த குழந்தை. நடக்க ஆரம்பித்த பின் தன் உலகத்தை, அதன் விஸ்திரணத்தை இன்னும் பெரிசாக்கிக் கொள்ள ஆவேசப் பட்டது.  அந்த மொத்த வீடும் அதற்குப் போதவில்லை. வெளியே போக அது ஆசைப்பட்டது. வாசல் வரை போய், கதவின் கம்பிகள் வழியே வெளியே பார்த்துக்கொண்டு நின்றது. யப்பா, வெளி உலகம் எத்தனை பெரியது. எத்தனை விதவிதமான ஓசைகள் அங்கே. பரபரப்பு மிக்க வெளி உலகம். ஹ்ம். நான் இங்கே உள்ளே மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்,  என குழந்தை துக்கப் பட்டது.

அது அம்மாவை வரச்சொல்லி தூக்கிக் கொள்ளச் சொல்லி அடம் பிடித்தது. வேறு வழியில்லாமல் வந்து தூக்கிக் கொண்டால், என்ன கனம்… வெளியே கையைக் காட்டியது. உள்ளே ஆயிரம் வேலை கிடக்கிறது. இதை இப்ப வெளியே தூக்கி வெச்சிக்கிட்டு நிக்க முடியுமா? மாட்டேன்னா விடாது… என நினைத்துக் கொண்டாள். முளைச்சி மூணு இலை விடல்ல. அதற்குள் இந்த வேலை வாங்குகிறது. அதிகாரம். அடாவடி. பிடிவாதம். என்றாலும் அம்மாவை ஐஸ் வைக்க அவ்வப்போது கிட்ட வரச்சொல்லி ஒரு முத்தம், கன்னத்தில் ப்ச்க்… கொடுத்து விடுகிறது. அத்தோடு சிலிர்த்துப் போகிறது அவளுக்கு. குழந்தையை எப்படிச் சமாளிக்க வேண்டும் என அம்மா கற்றுக் கொள்ளுமுன் இந்த லங்கிணி அம்மாவைச் சமாளிக்கக் கற்றுக் கொண்டு விட்டது!

அதை நீளக் கயிற்றில் கட்டிப் போட்டுவிட்டு அம்மா உள் வேலைகள் செய்தாள். கயிறு அனுமதிக்கும் தூரம் வரை போய் வாசல் கதவைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றது டிங்கு. தாழ்ப்பாள் அதற்கு எட்டாத உயரத்தில் இருந்தது. கையை நீட்டி உயரம் எட்டுமா என்று பார்த்தது அது. துள்ளிக் கூடப் பார்த்தது. நிற்பது பலப்பட்டதும் துள்ளுவது அதனால் முடிந்தது இப்போது. ஒரு துள்ளல் துள்ளி சப்பென கீழே உட்காரும். தாழ்ப்பாளைத் திறந்தால் வெளியே ஓடிவிடலாம். முடியவில்லை. உள்ளே வேலை பார்த்தபடியே அம்மா டிங்குவிடம் ஒரு பார்வை வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். எப்போ என்ன திரிசமன் செய்யுமோ என திக் திக் என்றிருந்தது அவளுக்கு.

ஜன்னலின் இரும்புக் கம்பிகளை நக்கிச் சுவைக்கிறது குழந்தை. கம்பியைப் பிடித்து ஆட்டுகிறது. பெரிய பீமன் என்று நினைப்பு அதற்கு. தொடைகள் தூண்கள். என்றாலும் சாப்பிட அடம். சாப்பிட்டால்தானே உடம்பில் தெம்பு இருக்கும்? கைச்சூட்டில் சாதம் எடுத்துக் கொண்டு அதில் வேகவைத்த பருப்பு சேர்த்து நெய் ஊற்றி மையாய்க் குழைத்துப் பிசைந்து சிறிது காரம் சேர்க்கலாம் என்று ரசத்தையும் அதன் மேல் விட்டுப் பிசைந்து எடுத்துக் கொண்டு வருவாள். நமக்கே சாப்பிட ஆசையாய் இருக்கும். குழந்தை முதல் வாயையே த்தூ என்று துப்பிவிடும். பிறகு அதைச் சாப்பிட வைக்க அம்மா உபாயங்கள் செய்வாள்.

முதல் கட்டமாக வாசல் கதவைத் திறந்து, (ஆகா… என உடலை அலையாய்ப் பொங்க வைக்கும் டிங்கு.) வாசல் வாத மரத்தடியில் அதை இடுப்பில் ஏந்திக்கொண்டு காக்காய் குவ்வி காட்ட வேண்டும். அப்படியே எதாச்சும் அதனுடன் கதை போலப் பேச வேண்டும். “ஒரு ஊர்ல ஒரு குவ்வி இருந்திச்சாம்… என்ன இருந்தது?” வ்வி. வேடிக்கை பார்த்தபடியே அது கதை சுவாரஸ்யத்தில் வாயைத் தன்னைப்போலத் திறக்கும். சாதம் உள்ளே போவதே தெரியாது.

“காக்கா எப்டிக் கத்தும்?”

“க்கா… க்கா…” என்று சொல்லிக் காட்டும் குழந்தை. இப்போது அதற்கு ஒலிகள் வாயில் இருந்து எழும்ப ஆரம்பித்திருந்தன. க்கா, என அது வாயைத் திறக்க அம்மா ஒருவாய் ஊட்டுவாள். “ஆட்டோ எப்பிடிப் போகும்?” அதற்குத் தெரியும். குழந்தைக்குத் தடுப்பூசி போட அவள் அதை ஆட்டோவில் கூட்டிப் போயிருக்கிறாள். வழியில் நெரிசலை விலக்க டிரைவர் ஹாரனை (ப்பாய்ங்! பாய்ங்க்!) அடித்தபோது சட்டென அந்தப் புது ஒலியில் குழந்தை பரவசப் பட்டது. அம்மாவைப் பார்த்து அது சிரித்தது. அம்மா “ஆமாண்டா கண்ணு..” என அதைத் தொப்பையை அமுக்கி (ப்பாய்ங்! பாய்ங்க்!) குனிந்து முத்தமிட்டாள். எப்படியும் சிறிது நேரத்தில் ஊசி போடும்போது அது அழப் போகிறது, என நினைக்க அவளுக்குப் பாவமாய் இருந்தது.

குழந்தை அம்மாவைவிட்டு எகிறி அந்த ஹாரனை அடிக்க முயன்றது.

வாசலில் போகும் எல்லாரையும் அது விளையட வா என்று அழைத்தது. தெருவில் யாராவது அதைப் பார்த்து விட்டு நின்றால் வரச்சொல்லி பூட்டிய கதவைத் திறக்கச் சொல்லி கை காட்டியது. ப்பா, ம்மா, வா, த்தூ… (துப்புவது அல்ல. தூக்கு, என்பது பொருள்.) சிறு சிறு உடைபட்ட வார்த்தைகள். சில ஒலிகள். டுர்ர். க்கா. அதன் உலகின் மொழி மெல்ல விரிவு பட்டு வந்தது. தா, என்றால் கொடு. த்தா, என்றால் தாத்தா. சென்னைப் பக்கம் அதுவொரு கெட்ட வார்த்தை.

வெகு சுருக்கில் அது பேச ஆரம்பித்து விட்டது. அதையிட்டு அம்மாவுக்கு ஒரு அலுப்பான பெருமிதம். “நல்லா ஷ்பஷ்டமாப் பேசறதே…” என்று எல்லாரும் பாராட்டினார்கள். மதியம் அவள் சிறிது தூங்கினாள். அது அவளுக்கு முன் எழுந்து கொண்டால், “அம்மா அம்புட்டு மணியும் ஆயாச்சு. எந்திரி” என அவளை உலுக்கியது. முதல் பிறந்தநாள் வந்தபோது ஊரார் கண்ணே பட்டுவிடுமோ என்று பயந்தாள். முழுக்க முழுக்க அவளே குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டி யிருந்தது. அவள் கணவனுக்கு பணி மாற்றலாகிப் போனதில் இருந்து தனியொரு மனுஷியாய் அவள் டிங்குவுடன் அல்லாடினாள்.

அவள் தாய் கொஞ்சநாள் வரை ஒத்தாசை என்று கூட இருந்தாள். பிறகு மூத்த பிள்ளையிடம் போய்விட்டாள். இல்லாவிட்டாலும் டிங்கு பாட்டிக்கு அடங்கவில்லை. அவள் மடியில் இருந்து இறங்கி ஓட்டமாய் ஓடி தெருவுக்குத் தாவியது. தெருவில் எதாவது காரோ ஆட்டோவோ வந்தால்?... என கதி கலங்கியது பாட்டிக்கு. டிங்குவுக்கு இருக்கிற அறிவுக்கு இப்போது அது தெருவில் வருகிற மாடு, ஆடு, ஐஸ்வண்டி எல்லாவற்றையும் அம்மாவுக்கு அறிமுகம் செய்ய ஆரம்பித்தது. அம்மா எல்லாம் பார்த்துவிட்டு ஆமாண்டா, என்று அதைப் பாராட்டியாக வேண்டும்.

அதைச் சமாளிக்க முடியாமல் அம்மா டிங்குவைத் தூக்கிக் கொண்டு கோவிலுக்குப் போனாள். அநேகமாக தினசரி அவள் கோவிலுக்குப் போவது என்று வழக்கமாகி விட்டது அவள் இருந்ததே ரங்கநாத சுவாமி கோவில் தெருதான். முன் பக்கம் மேட்டுத் தெரு. கோவில் பக்கம் பள்ளத் தெரு. அவள் பள்ளத் தெருவில் இருந்தாள். கோவிலின் பூஜை மணிகள் இயங்கும் தோறும் குழந்தை சிலிர்த்து விரைத்தது. பரபரப்பானது. பூஜை என்பது ஒலிப் பிரளயமாய் இருந்தது அதற்கு. என்னவோ நடக்கிறது அங்கே. உடனே போய்ப் பார்க்கத் துடிப்பாய் இருந்தது டிங்குவுக்கு.

பழைய காலப் பெரிய கோவில். முன்னே பெரிய வளாகம் இருந்தது. நல்ல பத்து நாற்பது தூண் எடுத்த மண்டபம் இருபுறமும். கச்சேரிகள், கலை நிகழ்ச்சிகள் என்று விழாக் காலங்கள் அமர்க்களப் படும். திவ்யப் பிரபந்த வகுப்புகள் வாரம் ஒரு நாள் இருக்கும். நடுவே பாதை. யாரோ மன்னன் கட்டிய அந்தக் காலக் கோவில். கோவிலைப் பார்க்கப் போகும்போதே குழந்தை உற்சாகம் அடைந்தது. உடனே அம்மாவிடம் இருந்து கீழே வழுகி இறங்க முட்டியது. அதன் ஓட்டமும் சாட்டமும் அவளால் சமாளிக்க முடியவில்லை. ஒண்ணை நினைத்தால் உடனே அதைச் சாதிக்க அதற்குத் தெரியும். இந்த வயதிலேயே இப்படி நமக்குத் தண்ணி காட்டுதே என்று அவள் மலைப்பாள்.

காலையில் மாலையில் என்று அந்தக் கோவில் திண்ணைகளில் சிறுவர்கள் சிறுமிகள் அலை பாய்வார்கள். விட்டுவிட்டு சதுர எல்லை அளவில் தூண்கள் இருந்ததால் ஒன்றில் இருந்து மற்றதற்கு அவர்கள் தாவித் தாவி விளையாடுவார்கள். அத்தனை பேரோடும் போட்டி போட டிங்கு ஆர்வப்பட்டது. யாராவது பந்து வைத்துக் கொண்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தால் டிங்கு அங்கே போய் நின்று “நானும்…” என்றது.

தெருப் பிள்ளைகளுக்கு டிங்குவைப் பிடிக்கும். அதை நடுவில் நிறுத்தி அதனிடம் பந்தைக் கொடுத்து எல்லாரும் வட்டமாய் நிற்பார்கள். டிங்கு ஒவ்வொருவருக்காய்ப் பந்தைப் போடும். டிங்கு எல்லாரையும் தன் வீட்டுக்கு விளையாட அழைத்தது. “எங்க வீட்லயும் பெரிய பந்து இருக்கு” என்றது. எல்லாரும் சிரித்தார்கள். ”நீ சாக்லேட் பிஸ்கெட்னு சாப்பிட்டால் எங்களுக்குத் தர மாட்டேங்கறியே?” என்று ஒரு பெண் கேட்டாள். குழந்தை சிறிது யோசித்தது. “அம்மா தருவா” என்றது. எல்லாரும் திரும்ப ஹோ என்று ஒரு சத்தம் கொடுத்தார்கள். வீட்டிலானால் அம்மா டிங்கு கூட விளையாடுவாள். ஊரிலிருந்து அப்பா வந்திருந்தால் அவர் விளையாடுவார். “ஸ்சோ. ஒருநாள் ரெண்டுநாள் என்னால சமாளிக்க முடியல்ல இவனை. நீ எப்பிடித்தான் சமாளிக்கறியோ…” என்பார் அப்பா.

பக்கத்து எதிர் வீட்டுக் குழந்தைகளுடன் விளையாட விடலாம். தன் மேற்பார்வை இல்லாமல் டிங்குவை அனுப்ப அம்மா சம்மதப் படவில்லை. சட்டென எங்காவது விழுந்து வைத்தால் அவளால் தாங்க முடியாது. அவள் தன் அம்மாவையே இந்தளவில் நம்புவது இல்லை. இது பற்றி அவள்அம்மா “ஏண்டி நாங்கள்லாம் உங்களை வளர்த்து ஆளாக்கல்லியாக்கும்…” என்று நொடித்துக் கொள்வாள்.

அதனால் தான் கோவிலுக்குக் குழந்தையை எடுத்து வந்தாள் அம்மா. அம்மாவுக்கு ஆசுவாசமான கணங்கள் அவை. அப்படிப் போய் விளையாடினால்தான், ஆட்டம் போட்டால்தான் ராத்திரி தூங்கும். இல்லாவிட்டால் அவ்வளவுதான். விடிய விடிய அது அம்மாவிடம் என்னவாவது பேசிக் கொண்டே யிருக்கும். அதைத் தூங்க வைப்பது பெரும்பாடாகி விடும். ஓடியாடி விளையாடி விட்டால் வீட்டுக்கு வந்து நாலு வாய் அவள் ஊட்டுமுன்னரே தலை துவண்டு தூக்கம் அதற்கு ஆளைத் தள்ளும், தோசைக்கு மாவாட்டும் குழவிக் கல் போல!

அதனால்தான் அதற்குக் குழவிக் கல் என்று பெயர் வந்ததோ என்னவோ!

கோவில் பக்கம் நிறையக் கடைகள் இருந்தன. அரைஞாண் கயிறு, மஞ்சள் கருப்புக் கயிறுகள், சோழிகள், பல்லாங்குழிகள், குழந்தைகளுக்கான பொம்மைகள், மேலே மெத்தென்று விழுகிற பந்துகள், கீச் கீச் ஷுக்கள், ஊதல்கள், பீப்பீ, வாசனை சீயக்காய்த் தூள், ஃப்ரேம் போட்ட சுவாமி படங்கள், மண் மற்றும் பீங்கான் தீப விளக்குகள், சிம்னி, விளக்குத்திரி, தீப எண்ணெய், விபூதி, குங்குமம், நாமக்கட்டி, வயர்க் கூடைகள், கிளிப்புகள், அலுமினியப் பாத்திரங்கள், சுலோகப் புத்தகங்கள் என்று விற்பனை செய்யும் கடைகள். விளக்கு போட்டு வெளிச்சமாய்க் கிடந்தது வளாகம்.

கோவிலில் யானை ஒன்றும் இருந்தது. தாழ்வாரத்தில் தென்னையோலை பிய்த்துப் போட்டிருப்பார்கள். அதன் காலடியில் பாகன் இருப்பான். ஆடியாடி அது ஓலையைக் கடித்துக் கொண்டிருக்கும். சில சமயம் அது கவளம் கவளமாய் பாகன் ஊட்ட ஊட்ட சாப்பிடுவதைக் கூட்டிப்போய் டிங்குவுக்குக் காட்டி யிருக்கிறாள் அம்மா. அந்தப் பாகனுக்கு டிங்குவைப் பிடிக்கும். டிங்குவிடம் கொடுத்து ஒரு வாழைப் பழத்தை யானைக்குக் கொடுத்தாள் அம்மா. “எனக்கு வேணும்” என்று வைத்துக் கொண்டது டிங்கு. பாகனுக்குச் சிரிப்பு.

அம்மா பாகனிடம் ஐந்து ரூபாய் கொடுத்தாள். பாகன் சந்தோஷப்பட்டு குழந்தையை வாங்கி அது அழ அழ யானையின் மேல் தூக்கி வைத்துக் கொண்டான். பிள்ளைகள் எல்லாரும் சுற்றி நின்று கை தட்டினார்கள். அதைப் பார்த்ததும் டிங்குவும் அழுத கண்ணுடன் கை தட்டியது. எல்லாரும் சிரித்தார்கள். அப்பவே அது யானையிடம் பயம் கொள்வதை விட்டுவிட்டது.

சிறிது விளையாடியதும் அம்மா சுவாமியைப் பார்க்க என்று குழந்தையைக் கூப்பிட்டாள். “நான் வர்ல” என்றது குழந்தை. அம்மாவுக்குச் சிரிப்பு. “அப்ப அம்மா உன்னை விட்டுட்டு நான் மட்டும் போட்டுமா?” என்று கேட்டாள். “நீங்க பத்திரமா டிங்குவைப் பாத்துக்குவீங்களா?” என்று மற்ற சிறுவர் சிறுமிகளிடம் கேட்டாள். “நீங்க போயிட்டு வாங்க மாமி” என்றார்கள் பிள்ளைகள். “போகாதே. நீ இரும்மா” என்றது டிங்கு. அதன் விளையாட்டை அம்மா பார்த்து ரசித்துச் சிரிக்க வேண்டும், என்று இருந்தது. “அப்ப நீ வா என் கூட..” என்றபடி அம்மா குழந்தையை வாரிக்கொண்டு உள்ளே போனாள். விரைப்பாய்க் கொஞ்சம் முரண்டிப் பார்த்தது டிங்கு. பிறகு ஒன்றும் வேலைக்காகவில்லை என்று அடங்கி விட்டது.

கோவிலுக்குள் என்றால் அம்மா இறக்கி விட மாட்டாள். அதற்குத் தெரியும். முன்பு போல இல்லை டிங்கு. ரெண்டு வயதாகப் போகிறது. உடம்பு கனத்தது.  அந்தப் பெரிய வளாகமும் அதன் ஓடியாட வசதியான திடலும் திண்ணைகளும் டிங்குவைப் பரவசப் படுத்தின. குறிப்பாக குழந்தைகளின் ஹோவென்ற இரைச்சல். அவர்கள் எதற்குச் சிரிக்கிறார்கள் என்றே புரியாத போதும் டிங்குவும் கூடச் சேர்ந்து கொண்டு கை தட்டி ஹோவென்று கொக்கரித்தது.

ரங்கநாத சுவாமி சந்நிதியில் கூட்டம் இருந்தது. காத்திருக்க வேண்டி யிருந்தது. டிங்குவுக்குப் பொறுமை இல்லை. அம்மாவின் இடுப்பில் இருந்தது அது. கீழே வழுகி யிறங்க முயன்றது. அம்மா விடவில்லை அதை அடக்க என்ன செய்வது… அம்மா அங்கே கட்டி யிருந்த மணியைப் பார்த்தாள். டிங்குவை அங்கே அழைத்துக்கொண்டு போய் டிங் என மணி அடித்துக் காட்டினாள். சட்டென அதன் உடம்பில் அந்த அதிர்வலைகள். குழந்தை தான் பயந்ததை நினைத்துச் சிரித்தது. “நீயும் அடிக்கறியா?” என்று அம்மா அதை மணிக்குக் கிட்டத்தில் கொண்டு வந்தாள். டிங் என மணி அடித்தது டிங்கு. அதற்கு ஒரே சிரிப்பு. மெல்ல வரிசை நகர ஆரம்பித்தது. திரும்ப மணி அடிக்க என்று மணியையே பார்த்தபடி வந்தது டிங்கு.

“அங்க பார் சாமி பார்…” என்று காட்டினாள் அம்மா. “பொம்மை” என்றது டிங்கு.

அம்மா சிரித்தாள். வீட்டில் நிறைய மரப்பாச்சி பொம்மைகள் இருந்தன. அதை சட்டென டிங்கு ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு சொன்னதாக அவளுக்குச் சிரிப்பு. அதன் உலகில் கடவுளா? குழந்தைகளே கடவுள்தான்… என நினைத்துக் கொண்டாள்.

“வாம்மா போலாம் வீட்டுக்கு…” என்றது டிங்கு. அர்ச்சகர் கற்பூரம் கொண்டு வந்தார். அம்மா அந்த தீபத்தைத் தொட்டு டிங்குவின் கண்ணில் ஒத்தினாள். டிங்குவிடம் ஐந்து ரூபாய் கொடுத்து கற்பூரத் தட்டில் போடச் சொன்னாள். “எனக்கு…” என்றது டிங்கு. அவள் சிரித்து “தட்டுல போடணும்..” என்றாள். “சாக்லேட்” என்றது டிங்கு.

அம்மா அந்தப் பணத்தை அதனிடமிருந்து பிடுங்கி கற்பூரத் தட்டில் போட்டாள். குருக்கள் சிரித்தபடி அதன் தலையில் சடாரி வைத்தார். “தொப்பி!” என்றது டிங்கு.

டிங்கு அவசரமாய்க் கீழே இறங்க மீண்டும் முயற்சி செய்தது. அம்மா அதற்கு சுவாமியைக் காட்டி, “பொம்மை இல்லடா உம்மாச்சி” என்று சொல்லி அதன் கைகளைப் பிடித்துக் குவிக்க வைத்தாள்.

“வேண்டிக்கோ” என்றாள் அம்மா. “சரி” என்று சமத்தாகக் கையைக் கூப்பியது டிங்கு.

“சுவாமி…” என்றாள் அம்மா. “சுவாமி” என்றது டிங்கு.

“எனக்கு நல்ல புத்தி குடு” என்றாள் அம்மா.

“அம்மாவுக்கு நல்ல புத்தி குடு” என்றது டிங்கு.

***

(சங்கு)

Saturday, December 4, 2021

 நிசப்த ரீங்காரம் பகுதி 2

வருத்தப்பட்டு உயிர் சுமக்கிறவர்கள்

 


ளமை இருக்கும் வரை இருந்த இறுக்கமான கட்டுக்கள். பிடிமானங்கள் முதுமையில் சற்று தளர்ந்து தான் போகின்றன. உடல் தளர்வுக்கும் மனத் தளர்வுக்கும் தொடர்பு இல்லாமல் இல்லை, என்றுதான் தோன்றுகிறது. வாழ்க்கை அத்தனை உற்சாகமானது இல்லை போலத்தான் தெரிகிறது, இப்போது.

இதை ஒரு காலத்தில் உற்சாகமாக நான் உணர்ந்து கடந்திருப்பதே இப்போது யோசிக்க வியப்பாக இருக்கிறது.

அதிகம் வெற்றிகளைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்ட மனது. எப்போது அது தோல்வி சார்ந்து கவனப்பட அல்லது கவலைப்பட ஆரம்பித்தது தெரியவில்லை. உடல் சுணக்கம் காட்டும்போது யோசனைகள் உட் சுருண்டு கொள்கிறது போலும். குளிர் தாளாமல் தன்னையே சுருட்டிக் கொண்டு ஒடுங்கிக் கொள்ளும் நாட்டு நாய் போல.

இடுக்கண் வருங்கால் நகுக, என்கிறார் வள்ளுவர். அது வயசான காலத்தில் அவர் தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டதாய் இருக்கலாம்.

இடுக்கண் மாத்திரமே வந்தால் என்ன செய்வது?

நான் மறு கன்னத்தைக் காட்டினேன். இரண்டிலும் அறை வாங்கியவன், இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

பஸ் நிறுத்தத்தை அடையுமுன் வந்து நின்ற பேருந்தை ஓடி எட்டி நான் ஏறிக் கொண்ட காலம் ஒன்று இருந்தது. அது என் இறந்த காலம். இப்போது அது என்னால் முடியாது. என் ஓட்டங்கள் அடங்கி விட்டன. இது நிகழ்காலம். எனது நிகழ்காலம் ஒருவிதத்தில் எனக்கு, நான் இறந்த காலம்.

சில நாட்களில் நான் பஸ்ஸைத் தவற விடும் கவலையுடன் நடந்தபடி பரபரப்பாவதை உணர்ந்த கண்டக்டர் எனக்காக பஸ்ஸை நிறுத்தி காத்திருந்து என்னை ஏற்றிக் கொண்டு விசில் தருகிறார். நன்றி நண்பா.

விசில் அடிக்கும் எல்லாப் பையன்களும் கெட்டவர்கள் அல்ல, என்று புரிகிறது.

இப்போது இவ்வாறாக இந்த கண்டக்டருக்கு நான் கடன்பட்டு விடுகிறேன். இவர் என்றில்லை. என்மேல் இரக்கம் சுரக்கும் எல்லாரிடத்தும் நான் கடன்பட்டு விடுகிறதாக அல்லவா ஆகி விடுகிறது.

எனக்கு கடன் வாங்குவது ஒப்புதல் இல்லை. ஒரு காலத்தில் நான் கடன் இல்லாமல் வாழ்ந்தவன்.

இலங்கை வேந்தனாகக் கலங்குகிறேன்.

இதை எப்படி எவ்வாறு நான், என் இந்த முதுமைக் காலத்தில் திருப்பி அளிக்க முடியும்?

கடன் அன்பை முறிக்கும் என்றால், நான் கடன் படாமல், அந்தக் கண்டக்டர் இரக்கம் காட்டாமல், நான் முனைந்து ஓடி அந்த பஸ்சில் ஏற முயன்று தடுமாறிக் கீழே விழுந்திருந்தால், அதுவும் எலும்பை முறிப்பதாக ஆகி விடாதா?

நாம் எப்படி வாழ வேண்டும் என நாமே முடிவு செய்கிறாற் போல, நமது இறுதி நாட்களையும் நாமே முடிவு செய்தால், செய்துகொள்ள முடிந்தால், உலகம் இப்போது ஒருவேளை பாதி காலியாகி யிருக்கும்.

வாழ்கிற ஆசைக் காலம், அது போய் இப்போது சாகிற ஆசைக் காலமாக அல்லவா ஆகிவிட்டது.

நான் காத்திருக்கிறேன் ரயில் நிலையத்தில். என் ரயில் இன்னும் வரவில்லை. எப்போது வரும்? யாரிடம் கேட்க முடியும்?

பிறை நிலவு சூடிய சிவனாம். வழுக்கைத் தலையை அப்படிப் பார்த்திருப்பர்.

வயதானதில், புலன்கள் ஒடுங்க ஆரம்பித்து விட்டன. புலன் ஒடுக்கம் அவசியம் என்ற முன்னோர் வாக்கு, அது இப்போது தன்னைப்போல பலிதம் ஆகி விட்டது. ஒரு நகைச்சுவை நினைவுக்கு வருகிறது.

‘பாட்டும் பரதமும்’ என்று ஒரு திரைப்படம். பி.மாதவன் படம் அது. அதில் ஒரு நாட்டியப் பெண்ணைப் பற்றி இப்படி வசனமும் அதற்கு பதிலும் வரும்.

“இவங்கதான் பரத நாட்டிய தாரகை •••••ஆறு வயசில் ஆட ஆரம்பிச்சாங்க. இப்ப வயசு அறுபது. இன்னமும் ஆடிட்டு இருக்காங்க.”

இதற்கு அடுத்த நபர், நாகேஷ் என நினைவு. பதில் சொல்லுவார். “அறுபது வயசானால் இவங்க ஏன் ஆடணும்? உடம்பு தன்னால ஆடுமே.”

இன்னொரு நகைச்சுவை கூட நினைவு வருகிறது.

“அந்த வீட்டு வாசல்ல ஆம்புலன்ஸ் நிக்குதே?”

“அந்த வீட்டுத் தாத்தாவுக்கு ஐம்புலன்சும் அடங்கிட்டதாம்.”

என் கண்கள் அத்தனைக்குத் தெளிவாகப் பார்க்கும் திறனை இழந்து விட்டன. நான் கண்ணாடி அணிகிறேன். காதுகள் ஒடுங்கி விட்டன என சிலர் ஒலிகளை விஸ்வரூபித்துக் கேட்கும் கருவிகள் அணிகிறார்கள்.

இதைப் பற்றியும் ஒரு பிரபல நகைச்சுவை உண்டு.

ஒரு பல்கலைக் கழகத்தின் துணைவேந்தர் அவர். எதோ கல்யாணத்துக்கு அழைப்பு வரப் பெற்றவர், அலுவல் முடிந்து அந்தக் கல்யாண வரவேற்புக்குப் போக நினைத்தார். மாலையில் அவர் அலுவலகத்தில் இருந்து கிளம்பி வெளியே கார் வரை வந்துவிட்டார். கல்யாண மண்டபம் பெயர் என்ன, என யோசித்துப் பார்த்தார்.

அவரிடம் கல்யாணப் பத்திரிகை இருந்தது. ஆனால் அதைப் பிரித்து வாசிக்க அவருக்குக் கண்ணாடி தேவைப் பட்டது. கோட் பாக்கெட்டுக்குள் கைவிட்டுப் பார்த்தால் கண்ணாடி இல்லை. அவர் கண்ணாடியை அலுவலகத்திலேயே விட்டுவிட்டு வந்திருந்தார்.

பரவாயில்லை, என்று தெருவில் எதிரே வந்த ஒருவனிடம் அவர் கல்யாணப் பத்திரிகையைக் காட்டிக் கேட்டார். “இதுல என்ன கல்யாண மண்டபம்னு போட்டிருக்கு?”

அதற்கு அவன் சொன்ன பதில், பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தரையே தூக்கிவாரிப் போட்டது.

அவன் சொன்னான். “சாமி எனக்கும் எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. நானும் உங்களை மாதிரிதான்…”

உடல் தளர்ந்து விட்டது. எனது நடைவேகம் மட்டுப்பட்டு அபார நிதானம் வந்துவிட்டது. நடக்கையில் பிடித்துக் கொள்ள கை எதையாவது தேடுகிறது.

இரண்டு கால்கள் அல்ல, இப்போது எனக்கு கால்கள் மூன்று. இனி? அடுத்து… நான்கு கால்களும் அற்ற கட்டில், என்னைத் தூக்கிச் செல்ல ஒருவேளை வரும். அதுவரை நான் மூன்று கால்களுடன் நடமாடிக் கொண்டு, காத்துக்கொண்டு தான் இருக்க வேண்டும்.

மரணத்தை விட, இந்தக் காத்திருத்தல் உக்கிரமான விஷயமாய் இருக்கிறது. மரணம், அது கிட்டே வராமல் தூரத்தில் இருந்தே போக்கு காட்டுகிறது. மரணம் என் முன்னே கேலியுடன் அடிக்கடி வந்து நின்று போக்கு காட்டிவிட்டு காணாமல் போகிறது. அது கடைசியாக எப்போது வந்தது? நான் காத்திருப்பதை அது எப்படி அறிந்து கொண்டது?

ஒரு காலத்தில் எனது உற்சாகத்தில் என் மனக் கேணி தொட்டனைத்து ஊறியது.

இப்போது என் மனக் கிணற்றில் சொற்கள் வற்றி விட்டன. ஒலிகளே எனக்கு அலுப்பாய் இருக்கிறது. என் நிசப்தமோ ரீங்கரிக்கிறது. காதுகளில் தேவையற்ற ஒலிகள். சட்டென எழுந்துகொள்ள முயன்றால் என் மூளையில் எதோ மிருகம், கிர்ர் என உறுமுகிறது.

இத்தனை நாள் எனக்குப் பணிந்து வேலைசெய்த அவயவங்களின் வலி முனகல் அது.

தெருவில் தூரத்தில் இருந்தே மணியடித்தபடி வரும் தபால்காரன். எனக்குச் சொல்ல அவனிடம் சேதி எதுவும் இல்லை. கடிதம் எதுவும் எனக்கு வருவது இல்லை.

ஒருவேளை என்னைப் பற்றிய கடைசிச் செய்தியை நாளை ஒருநாள் அவன் பிறருக்குச் சொல்வானாய் இருக்கும்.

ஹ்ம். பிரச்னை என்னவென்றால், வயதான காலத்தில் இளமையாய் உணர ஆசைப் படுவது அதைவிட அபத்தமானதாய், ஆபாசமாய் அல்லவா ஆகி விடுகிறது.

ஒரு பிரபலமான ஆங்கிலக் கதை சொல்வோம். எழுதியவர் குஷ்வந்த் சிங். கதையின் தலைப்பு ‘பாட்டம் பின்ச்சர்ஸ்.’ அதாவது, புட்டம் கிள்ளுகிறவர்கள் என்று சொல்கிறார். குஷ்வந்த் சிங் என்ன இளந்தாரியா? வாலிப மிடுக்கனா என்ன? அதொன்றும் இல்லை. அட, அது தனி பஞ்சாயத்து.

இப்போது கதை. என் நினைவில் இருக்கிற அளவில் சொல்கிறேன்.

ஓர் இளைஞன். சந்தைப் பகுதி வழியாக நடந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறான். அவன் எதிர்பாராத அளவில் ஒரு காட்சியை கவனிக்கிறான். கிழவர் ஒருவர். சந்தைப் பகுதியில் பெண்கள் பிளாட்பாரம் பார்க்க குனிந்தபடி சாமான்கள் எதோ வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கிழவர் அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு அவர் பாட்டுக்கு அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவே புகுந்து புறப்படுகிறார். யாரும் அவரை கவனிக்கவில்லை.

நல்ல நெரிசல். உள்ளங் கையை விரித்தபடி கிழவர் கூட்டத்தில் கலக்கிறார். குனிந்த வாக்கில் சாமான்கள் வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் பெண்களின் ஒவ்வொரு புட்டமாக அவர் கை தடவி வருடிக் கொண்டே செல்கிறது. யாரும் நிமிர்ந்து அவரைப் பார்க்கவில்லை. யாராவது பார்த்தாலும் அதற்குள் அவர் அவர்களைக் கடந்து போயிருப்பார்.

கிழவர் மாட்டிக் கொள்ளவில்லை.

பையனுக்குச் சிரிப்பு. நல்ல ரசனைக் காரராக இருப்பார் போல இருக்கிறதே. கிழவரானால் எனன, அவருக்கு இப்படி ஓர் ஆசை.

மறுதரம் அதே சந்தைப் பகுதி வழியாக பையன் போனபோது அவனுக்குக் கிழவன் நினைவு வருகிறது. அதிர்ஷ்டக்கார மனுசன், என னநினைத்துக் கொண்டவனுக்கு திடீரென ஓர் உந்ததுதல் வருகிறது. நாமும் அவரைப் போல அனுபவித்தால் என்ன?

தன்னை அவனால் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை.

அந்தக் கூட்ட நெரிசலில் அவன் பார்க்கிறான். வியாபார மும்முரம். பெண்கள் குனிந்த வாக்கில் பொருட்கள் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பையன் மெல்ல தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு அந்த நெரிசலுக்குள் நுழைகிறான். தன் உள்ளங் கைகளை விரித்துக் கொண்டு ஊடே கடந்து நடக்கிற சாக்கில், ஓர் இளம் பெண்ணின் பிருஷ்டப் பகுதியை அவன் வருடித் தந்தபோது, சட்டென நிமிர்ந்து அவள் அவன் கையைப் பிடித்து விடுகிறாள்.

“ராஸ்கல் என்ன காரியம் பண்ணினே?” என அவனைச் செருப்பைக் கழற்றி அடித்து கூச்சல் போடுகிறாள். அவனால் திமிர முடியாமல் அவனை அழுத்தித் தரதரவென இழுத்துக் கொண்டு போலிஸ் நிலையம் விரைகிறாள்.

அவன் எவ்வளவோ மன்னிப்பு கேட்டும் அவள் விடுவதாக இல்லை. போலிஸ்காரனுக்கும் இவனை எச்சரித்து விட்டுவிடலாம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஆனால் அவள் சமாதானம் அடையவில்லை.

போலிஸ் நிலையத்தில் இருந்து அவள் தன் அப்பாவுக்கு அலைபேசியில் அழைப்பு விடுக்கிறாள்.

அவள் அப்பா போலிஸ் நிலையத்துக்கு வருகிறார். பையன் அவரைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்து போகிறான்.

அவன் நேற்று சந்தையில் பார்த்தானே, பெண் புட்டங்களை வருடியபடி போன அதே ரசனைக்கார மனுசன். அவர்தான் அவளது அப்பா.

“என்ன விஷயம்?” என்று அப்பா மகளை விசாரிக்கிறார். “இவன்… என் பின் பக்கத்தைத் தடவினான் அப்பா” என அவள் முறையிடுகிறார்.

அப்பா திகைத்து அப்படியே நிற்கிறார்.

ஒருவிநாடியில் சமாளித்துக் கொண்டு சொல்கிறார்.

“பாவம் சின்னப் பையன் தெரியாமப் பண்ணிருப்பான். விட்ருங்க.” கதை இப்படி முடிகிறது.

இப்படியான கதைகளை யெல்லாம் எப்பவாவது தான் வாசிக்க வாய்க்கிறது. வெல்டன் குஷ்வந்த் சிங்.

முதுமையான கதாநாயகன் கொண்ட ஓர் ஆங்கிலப் படம் ஞாபகம் வருகிறது.

வயதான மனுசனுக்கு இந்த வயதில் காதல். அதுவும் ஓர் இளம் பெண்ணிடம் என்பது கதை. அவர் காதலியைச் சந்திக்கிற உற்சாகத்துடன் வீட்டில் இருந்து கிளம்பி காரில் ஏறி அமர்ந்தால் காரில் ‘செல்ஃப்’ எடுக்காது!

எப்படியெல்லாம் கற்பனை செய்கிறார்கள்…

ஒரு மலையாளக் குறும்படம். டி.வி தொடர் என்று ஞாபகம்.

ஒரு பெண்ணை லாம்ஜ் ஒன்றுக்குத் ‘தள்ளிக்’ கொண்டு வந்தவன், அவன் ஆள் குட்டை. லாட்ஜ் அறைக்கு அவளை அழைத்துப் போனால் அந்த அறைக்கு தாழ்ப்பாள் உயரத்தில் இருக்கும். குட்டையான அவனுக்கு எட்டாது. துள்ளித் துள்ளி தாள் போடத் தவிப்பதாக காட்சி!

எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வேயின் ‘ஓல்ட் மேன் அன் தி சீ’ நினைவில் உள்ளதா? நிற்க. இடைச் செருகலாய் ஒரு சேதி பரிமாறி விட்டு மேலே செல்ல விருப்பம். இந்தத் தலைப்பில் வரும் ஓல்ட் மேன், என்ற வார்த்தையைத் தமிழில் ‘கிழவன்’ என மொழிபெயர்க்கிறார்கள். அது தவறு. ஓல்ட் மேன், என்பது ஆங்கிலத்தில் ஒரு மரியாதையான விளிச்சொல். தமிழில் கூட கிழவன், கிழத்தி என்ற சொற்கள் மரியாதையாகவே சங்க காலத்தில் குறிப்பிடப் பட்டன.

ஓல்ட் மேன், என்றால் ஒரு கப்பற் படையின் தலைவன், கடலை நன்று அறிந்தவன் என்ற உள்ளடக்கத்தில் தான் ஹெமிங்வே அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தி யிருக்கிறார். கடல் சார்ந்த அநேக விஷயங்கள் அறிந்த அவனை இக்காலச் சூழலில் வெறுமனே கிழவன், என அழைப்பது அவனது இயலாமைத் தன்மையைத் தூக்கிப் பிடிப்பது போல ஆகவில்லையா?

இதே நாவலை நான் தமிழில் மொழிபெயர்த்தேன். ஓல்ட் மேன் அன் தி சீ, தலைப்புக்கு என் மொழிமாற்றம் ‘பெரியவர் மற்றும் கடல்’ என அமைகிறது. என் மொழிபெயர்ப்பில் இந்த நாவலை வாய்ப்பு கிடைத்தால் வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

பெரியவர் மற்றும் கடல், நாவலின் கதாநாயகன் சாண்டியாகோ. எண்பது நாட்களாய் கடலுக்கு மீன் பிடிக்கச் சென்று ஒரு மீன் கூட அவன் வலையில் சிக்காமல் வெறும் கையுடன் கரை திரும்புகிறான்.

அசோகமித்திரன் எழுதிய ஒரு சிறுகதையில் ஒரு வயதான மனிதர் வருகிறார். ஏறத்தாழ எழுபது வயது டாக்டர் ஒருவர். தினசரி அவர் தன் கிளினிக் வருவார். அவரது கிளினிக்கின் மூடு கதவுகள், தனித் தனி மரப் பலகைகளால் ஆனவை. ஒவ்வொன்றாக எடுத்து வைத்து கதவைத் திறக்க வேண்டும்.

அவரைப் பார்க்க பார்வையாளர் என்று யாருமே வர மாட்டார்கள். அவரும் நம்பிக்கை இழக்காமல் தினசரி வருவதும் கதவுகளை சிரமப் பட்டுத் திறந்து வைத்துக் கொண்டு தனது நோயாளிக்காகக் காத்திருப்பதுமாக இருப்பார்.

ஒருநாளும் அவர் சம்பாத்தியம் என்று பணம் வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்ததே இல்லை. அவர் மனைவிக்கு இது குறித்து எரிச்சலும், தன் கணவர் மீது ஆத்திரமும் உண்டு. சில நாட்களில் அவர் இரவு வீடு திரும்பும் போது, வாசலில் அவர் வந்துநின்று கதவைத் தட்டிக் கூப்பிட்டாலும் அவள் திறக்க மாட்டாள். அவருக்கு அது அவமானமாய் இருக்கும். இதற்கு என்ன செய்வது?

அன்றைக்கும் டாக்டர் கிளினிக்கை மூடிவிட்டு வீடு திரும்பினார். கதவுப் பலகைகளை எடுத்துச் சாத்த யாராவது உதவி செய்வார்களா என்று பார்த்தார். அவரைத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் தெருவில் போய்க் கொண்டிருந்தவர் “டாக்டர், கிளம்பிட்டீங்களா?” என்றபடி வந்து கதவுப் பலகைகளைச் செருகி மூட உதவி செய்தார்.

“வாங்களேன் வீடு வரை பேசிட்டே போகலாம்…” என்றார் டாக்டர். இருவரும் பேசிக் கொண்டே தெருவில் நடந்து போனார்கள்.

தன் வீட்டு வாசல் வந்ததும் டாக்டர் அந்த நண்பரிடம் “என் பேரைச் சொல்லி சத்தமாக் கூப்பிடுங்க…” என்றார். நண்பருக்குப் புரியவில்லை. என்றாலும் அவர் கதவைப் பார்த்து சத்தமாய் “டாக்டர்?” என்று கூப்பிட்டார்.

டாக்டரின் மனைவி கதவைத் திறந்தபடி “அவர் இல்லியே. கிளினிக் போயிருக்கார்” என்று பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே விருட்டென்று டாக்டர் தன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார். புன்னகையுடன் நண்பரிடம் “போய்ட்டு வாங்க” என்றார்.

இந்தக் கதைக்கு சிரிப்பதா அழுவதா?

இப்படி ஒரு இரண்டுங் கெட்டான் சம்பவத்தை தாஸ்தயேவ்ஸ்கி கூடச் சொல்கிறார். ஒரு மிருகக் காட்சி சாலையில் அவரும் நண்பரும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள். முதலை ஒன்று நீண்ட வாயைப் பிளந்தபடி இருந்ததை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நண்பன் சட்டென தடுமாறி அந்தக் குளத்துக்குள் நேரே முதலையின் வாய்க்கு உள்ளேயே விழுந்து விடுகிறான். ஒரு நிமிடம் சத்தம் போடக் கூடத் தோன்றாமல் விக்கித்து விட்டார் தாஸ்தயேவ்ஸ்கி.

வாய்க்குள் போன நண்பன் போராடியபோது முதலை திரும்ப வாயைத் திறந்தது. விர்ரென்று வெளியே வந்தான் நண்பன். அவனது துடிப்பில் அவனது கண்ணாடி தெறித்து வெளியே விழுந்தது. திரும்ப முதலை அவனை வாயை மூடி உள்ளே இழுத்துக் கொண்டது.

திடீரென்று அவன் இப்படி வெளியே வந்ததும் கண்ணாடி தெறிந்து விழுந்தபின் மறுபடியும் முதலை வாய்க்குள் போனதுமான அந்த நிகழ்வில் நான் கடகடவென்று சிரிக்க ஆரம்பித்தேன். என எழுதுகிறார் தாஸ்தயேவ்ஸ்கி.   

அடுத்த வரியை இரண்டு பத்தி முன்னால் சேர்த்து வாசிக்கலாம். வெல்டன் அசோகமித்திரன்.

•••

Wednesday, November 3, 2021

 அமுதசுரபி தீபாவளி மலர் 2021

அலையுறக்கம்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

 வர் பெயர் ரத்தின சபாபதி. அவர் பெயர் அவருக்குத் தெரியாது. அதாவது தன் பெயரையே அவர் மறந்து போயிருந்தார். பெயர் என்று இல்லை. அவருக்கு என்னதான் நினைவில் இருந்தது? யாருக்குமே அதைக் கண்டுபிடிக்கத் தெரியவில்லை. மனைவி சாமுண்டீஸ்வரி. அவள் முகம் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். பெரிதாய் அதைத் தாண்டி அவளுக்கு அவர் மனதில் அடையாளங்கள் இல்லை. அறிவு தாண்டி, பிடரிப் பக்கம் இருக்கும் சிறுமூளை, முகுளத்தின் இயக்கம் மாத்திரம் அவரிடம் செயல் பட்டதா ஒருவேளை?

மனதையே தொலைத்து விட்டாரோ அவர்?

பள்ளி வயதில் ஒரு சிறுகதை வாசித்திருக்கலாம். ஒரு ஈ, அதற்குத் தன் பெயரே மறந்து விடும். அது ஒரு கன்றுக் குட்டியிடம் போய், தன் பெயர் என்ன என்று கேட்கும்… கொழு கொழு கன்றே, கன்றின் தாயே, தாயை வளர்த்த ஆயா.. இப்படி ஒவ்வொருத்தரிடமாக அந்த ஈ, தன் பெயர் என்ன, என்று கேட்டுத் திரியும். கடைசியில் ஒரு கழுதைதான் அதைப் பார்த்து ஈஈஈ… என்று இளிக்கும். உடனே அதற்கு தன் பெயர் ஞாபகத்துக்கு வந்துவிடும், என்று கதை. அந்தக் கதையை ரத்தின சபாபதியும் பள்ளி வயதில் அறிந்திருப்பார். இப்போது அவருக்கே அவர் பெயர் உட்பட எதுவுமே நினைவில் இல்லாமல் ஆகிவிட்டது.

அவர் உயிர் மாத்திரம் மிச்சமாய் இருந்தார். சிரிப்பு இல்லை அவரிடம். அழுகையும் இல்லை. எப்படியோ இந்திரியங்கள் வேலை செய்கின்றன. வேளைக்குச் சாப்பிட வேண்டும் என்று கூடத் தெரியாது. பசிக்குமா? ஆனால் அதைச் சொல்லத் தெரியாது. வார்த்தைகள் இறந்து போயிருந்தன அவரிடம். வாய், பேச அல்ல. உணவு உண்ண மாத்திரமே.

மகா அமைதி ஓர் இருட்டைப் போல அவருள் கவிந்திருந்தது. மனம் குகையாகி, சூனியமாகி விட்டது. அதில் எண்ணவோட்டங்கள் இல்லை. அசைவுகளே, சலனங்களே இல்லை. உணர்வுகளே இல்லை. எப்படி இப்படி ஆயிற்று? வயதாகிப் போனால் மூளையும் தளர்ந்து விடுமா? பெரிதான எந்த உணர்ச்சிகளும் மழுங்கி, இல்லாமல் போய் விடுமா? மூளை கூட ஓய்வை விரும்பி இப்படிச் செய்து விடுகிறதா?

அவரது பேட்டரி ஃபியூஸ் போய்விட்டதா?

ஆனால் ஏனோ பிடிவாதமாய் விழித்திருந்தார். ஏன் தெரியவில்லை. “படுங்க” என்றால் படுத்துக் கொள்வார். “கண்ணை மூடிக்கங்க” என்றால் மூடிக் கொள்வார். ஆனால் தூங்க மாட்டார். தானறியாமல் அவர் தூங்கினால் உண்டு. எப்போது தூங்குவார். எப்போது விழித்துக் கொள்வார், யாருக்குமே தெரியாது. அவருக்கே தெரியாது. அவள் பக்கத்தில் படுத்திருப்பார். திடீரென்று பதட்டத்துடன் எழுந்து உட்கார்வார். மூச்சிரைக்கும். என்ன, என்று கேட்டால் சொல்லத் தெரியாது. மனவெளியில் தேங்காய் விழுந்திருக்குமோ? “பேசாம படுத்துக்கோங்க” என்று சொல்வாள் சாமுண்டீஸ்வரி. திரும்ப அவள் அருகில் அவளை ஒட்டிக்கொண்டு படுத்துக் கொள்வார்.

காலைக் கடன்கள் தன் பாட்டில் பார்த்துக் கொள்கிறார் என்பது சிறு ஆறுதல்.  அலுவலகம் போகுமுன் அவரைப் பையன்தான் குளிப்பாட்டி விட வேண்டும். காபியோ, டிபனோ கூப்பிட்டு கையில் தர வேண்டும். வந்து நின்று கேட்கத் தெரியாது. பசிக்கிறதா, என்று கேட்டால் சொல்லத் தெரியாது. “சாப்பிட்டுருங்க” என்று இட்லி சட்னியுடன் தட்டைக் கையில் தர வேண்டும். சாப்பிடுவார். பிறகு “தட்டை சிங்க்ல போட்ருங்க.” போய்ப் போடுவார். “கையலம்புங்க. வாயைக் கொப்பளிக்க வேணாமா?” என்று கட்டளைகள் தந்தால் அவர் கீழ்ப் படிந்தார்.

எந்தச் செயலையும் அவர் செய்ய யாராவது சொல்ல வேண்டி யிருந்தது. வராந்தாவில் படிந்த நிழல் போல அவர் உள்ளம் காலியாய் வெறுமையாய்க் கிடந்தது. ஆனால் புலன்கள் வேலை செய்யாமல் இல்லை, என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். உடம்பில் வலி தெரிகிறது. காது கேட்கிறது. கண் பார்க்கிறது. வாசலில் போஸ்ட்மேன் சைக்கிள் மணி அடித்தால் திரும்பிப் பார்க்கிறார். எழுந்து போய்த் தபாலை வாங்கி வருகிறார். ஆனால் தபால் வாங்கத்தான் போகிறரா என்று பார்த்துக் கொள்ள வேண்டி யிருந்தது.

வாசல் கதவைத் தாளிட்டால் போதாது. பூட்டு போட்டு எப்போதும் பூட்டி வைக்க வேண்டி யிருந்தது. அவர் யோசனையில் என்ன இருந்ததோ இல்லையோ. வாசல் கதவு திறந்திருக்கிறதா என்று உஷாராய்ப் பார்த்தபடி இருந்தார் அவர். அது ஏன், யாருக்கும் புரியவில்லை. வீடு அவருக்குச் சிறை போல இருந்ததா? இங்கே எல்லாரும் அவரைக் கட்டுப் படுத்தினார்களா? அப்படி அவர் உணர்ந்தாரா என்ன?

பிள்ளை ராமசுப்பிரமணியன் அவரை மரியாதைக் குறைவாய் நடத்தியதே இல்லை. அப்பாவுக்கு ஞாபகம் பிசக ஆரம்பித்த நாளில் இருந்து, அவன் அலுவலகம் போகு முன்னால் அம்மாவிடம், “அப்பாவைப் பார்த்துக்க அம்மா. அலட்சியமா இருந்திறாதே. வெளிய விட்றாதே” என்றெல்லாம் எச்சரிக்கை செய்து விட்டுத்தான் கிளம்பினான். கையில் சாப்பாடு கட்டி எடுத்துப் போகிற பிள்ளை. மதிய இடைவேளையில் வீட்டுக்கு அம்மாவின் அலைபேசியில் பேசுவான். தவறாமல் “அப்பா சாப்பிட்டாரா?” என்று அக்கறையாய் விசாரிப்பான்.

மருத்துவரிடம் காட்டியாயிற்று. அவரும் கொஞ்ச காலம் மருந்து என்று தந்தார். எதுவும் பலிக்கவில்லை. கடைசியில்  “இதை ஒண்ணும் செய்ய முடியாது. அவருக்கு வேற தொந்தரவு எதுவும் இல்லை இல்லையா? அதை நினைச்சி சந்தோஷப் பட்டுக்கங்க” என்று சொல்கிறார். ஒரு வகையில் அப்படித்தான் சமாதானப் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது.

வாசலில் காய்கறி வந்திருந்தது. உள்ளே பார்த்தபடியே சாமுண்டி கதவைத் திறந்தாள். படுத்திருந்தார் அவர். காய்கறிக்காரி கொஞ்சம் பேச்சு சுவாரஸ்யம் உள்ளவள். எதையும் விஸ்தாரமாய் நீட்டி முழக்கிப் பேச வேண்டும் அவளுக்கு. சில பேர் காபி குடித்தால் டபாராவையும் தம்ளரையும் விலக்கி உயரத்தில் இருந்து காபியை ஊற்றி ஆத்தி அப்புறம் குடிப்பார்கள். அதைப் போல. ‘‘நேத்து பூரா எங்க வூட்டுக்காருக்கு ஜுரம்” என்று எதாவது அவளுக்குப் பேச கிடைத்துக் கொண்டே யிருந்தது. சாமுண்டி தலையாட்டி கேட்டுக் கொண்டே யிருக்க வேண்டும். வாசலில் அவள் குரலைக் கேட்டுவிட்டு அப்படியே வந்து கதவைத் திறந்திருந்தாள் மாமி. தேவைப்பட்ட காய்கறியைப் பேரம் பேசி வாங்கி, பணம் எடுக்க உள்ளே போனாள்.

திரும்பி வந்து, பர்சை எடுத்துக் கொண்டு, சில்லரைகளைச் சரியார்த்து எண்ணி, அவளிடம் தந்துவிட்டு திரும்ப கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு உள்ளே வந்தவள் சுதாரித்து உள்ளறையைப் பார்த்தாள். மின்விசிறி மாத்திரம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவர் இல்லை. அட. ஒரு நிமிஷம். அதுக்குள்ள காக்கா ஓஷ்..ன்றாப் போல. அவர் மறைந்து விட்டார். இவருக்கு இதே வேலையாப் போச்சு, என்றபடி குளியல் அறைப் பக்கம் தேடினாள். கதவு வெளியே தான் தாள் போட்டிருந்தது. அதை அவர் திறந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை.

ஒரு செகண்டு போதும் அவருக்கு. தூங்கறாப் போல படுத்திட்டிருந்திருக்கார். நான் உள்ள வந்த நேரம் பார்த்து நழுவிட்டார். இனி அவரை எங்கயாவது போய்த் தேடி கண்டு பிடித்துக் கூட்டிவர வேண்டி யிருக்கும். சம்பவாமி யுகே யுகே... மாமி பெருமூச்சு விட்டாள்.

•••

வண்டியில் இருந்து கட்டவிழ்த்துக் கொண்ட காளை மாட்டைப் போல விறுவிறுவென்று உற்சாக நடையிட்டார் ரத்தின சபாபதி. வாசல் கதவு திறந்து கிடந்தாலே அவருக்கு உடனே வெளியே இறங்க என்று ஒரு அவசரம், ஒண்ணுக்கு போல முட்டி விடுகிறது. ஒண்ணுக்கு வந்தால் பாத்ரூம் போக வேண்டும். இவர் எங்கே போகிறார், தெரியாது. வெளியே அவருக்கு என்ன வேலை?  ஒரு வேலையும் கிடையாது.

ஆனால் இந்த வெளி, அதன் பிரம்மாண்டம், சுதந்திரக் காற்று அவரைப் பரவசப் படுத்தி யிருக்க வேண்டும். தெருவில் யாரையும் அவருக்கு அடையாளம் தெரியாது. அவர்களுக்குத் தெரிந்தாலும் அவருக்கு அவர்களைத் தெரியாது. அவரிடம் யாரைப் பற்றியும், எதைப் பற்றியும் அடையாளங்கள் இல்லை.

ரத்தின சபாபதி விறுவிறுவென்று நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார். யாரும் பின்னால் தேடி வந்து விடுவார்களோ, இதோ தன்னைக் கூப்பிட்டு விடுவார்களோ என்கிற பயம் மாத்திரம் இருந்தது அவரிடம். நேர் ரோட்டில் போனவர் அங்கே தெருவோரம் படுத்திருக்கிற நாயைப் பார்த்தார். அவருக்கு பயமாய் இருந்தது. நாய்கள் உக்கிரமானவை. உர்ர் என அவை மெல்ல கோபத்துக்கு சுருதி சேர்க்கின்றன. அவற்றின் கண்களுக்கு ‘சூம் இன்’ ஆகிறாற் போல நாம் அவற்றை கிட்டே நெருங்க நெருங்க அவை சுருதி பெருக்கி மைக் ஆன் செய்தாற் போல ஆவேசம் பெறுகின்றன. நாய் துரத்தினால் அவருக்கு ஓடக் கூட தெரியாது. கடகடவென்று எந்தக் காரியமும் ஆற்ற அவர் லாயக் இல்லை. சும்மா இருக்கையில் வேகாக நடப்பார். வேகமாக நடக்கச் சொன்னால் நின்று விடுவார் திகைத்து.

கண்மூடிக் கிடந்தது நாய். மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து பூமிக்கே தெரியாமல் தெருவின் மறு பக்கம் நடந்தார். நெஞ்சு படபடத்தது. நாய் சட்டென தலை தூக்கி யிருந்தால் பொத்தென அங்கேயே விழுந்திருப்பார். அந்த பயத்துக்கு கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்யக் கூட அவருக்குத் தெரியாது.

நாயைத் தாண்டிவிட்டதை அறிந்ததும் திரும்ப பாதுகாப்பாக உணர்ந்தார். அடுத்த சந்தில் டிரான்ஸ்பாரம் இருந்தது. அந்தப் பக்கமாகத் திரும்பி விட்டார். நாயைப் போல அந்த டிரான்ஸ்பாரமும் உர்ர் என்று உருமிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதற்கு அவர் பயப்படத் தேவை இல்லை. நல்ல வெயில். அவர் கிளம்பிய அவசரத்துக்குக் காலில் செருப்பு அணிந்துகொண்டு வரவில்லை. செருப்பு அவர் நினைவிலேயே இல்லை. பாதம் சுட்டது. ஸ் ஸ், என காலை எட்டு வைத்து நடந்தார். சிறு நிழல் கண்டால் ஆசுவாசம் வந்தது. ஆனால் நிற்காமல் தொடர்ந்து நடந்தார்.

மேல் சட்டையும் இல்லை. கையில் பணமுங் கிடையாது. பணம் இருந்தாலும் செலவு பண்ணத் தெரியாது. தனக்கு இது வேண்டும், என்று சொல்லத் தெரியாது. எந்த உத்தேசமும் அற்ற நடை. லேசான காற்று அவரது மார்பு முடிகளைச் சிலிர்க்க வைத்தது. எத்தனை தூரம் இப்படியே போகப் போகிறார் அவருக்கே தெரியாது. எந்தத் தெருவில் இறங்கி வந்தார், அவர் வசிக்கும் தெரு என்ன, எந்த நினைவும் அவரிடம் கிடையாது. அவருக்கு திரும்ப தன் வீட்டுக்குப் போக வழி தெரியாது. நம் வீட்டுக்கு இப்போது இடப்புறம் திரும்பிப் போக வேண்டுமா, வலப்புறமா எதுவுமே அவர் மனக் குறிப்பில் இல்லை.

திடீரென்று அப்படியே நின்றார். கால் சுட்டது. அவருக்குத் திகைப்பாகி விட்டது. நான் என்ன செய்கிறேன்? எங்கே போகிறேன்? ஏன் வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன்? இப்படி யெல்லாம் யோசித்தார் என்பது அல்ல. அவர் கேள்விகள் அற்ற திகைப்புடன் இருந்தார். ஆனால் தான் பாதுகாப்பு அற்று இருப்பது போலத் தோன்றியது. சிறு பயம் வந்தது.

எதோ தர்காவில் இருந்து அந்நேரம் துஆ ஓதுவது சத்தமாய்க் கேட்டது. திடீரென்று பெருஞ் சத்தமாய் அது கேட்டபோது துணுக்குற்றார். சத்தம் எங்கிருந்து வருகிறது என்று பார்த்தார். மசூதியை நோக்கி நடந்து போனார். சத்தம் வராமல் இருந்திருந்தால் அவர் அந்தப் பக்கம் போயிருக்க மாட்டார்.

“சாமி என்ன இங்க வந்திருக்கீங்க?” என்று ஒரு பாய் அவரைக் கேட்டார். தாடி வைத்த பாய். ஹஜ் போய் வந்திருப்பார் போல. ரத்தின சபாபதி பதில் பேசாமல் நின்றார். “எதுவும் திங்க வேணுமா?” என்று கேட்டார் அந்த பாய். அதற்கும் அவர் பேசாமல் நின்றபடி அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “சாமி வூட்டுக்குப் போங்க“ என்று அவர் கைகாட்டினார். அவர் கை வலது பக்கம் காட்டியது.

ரத்தின சபாபதி வலது தெருவில் நடக்கத் துவங்கினார். வலது தெருவில் போனால் தன் வீடு வந்துவிடும் என நம்பினாரா அவர்? சின்னச் சின்னத் தெருக்கள் தாண்டி இப்போது பெரிய சாலை வந்துவிட்டது. சின்னத் தெருவிலேயே அவரை யாரும் அடையாளம் கண்டு கொள்ளாத பட்சம் பிரதான சாலையில் அத்தனை கூட்டத்தின் நடுவே யார் அவரைக் கண்டுகொள்ளப் போகிறார்கள்.

இடதும் வலதுமாக சைக்கிள்கள், கார்கள் என்று சாலை பரபரப்பாய் இருந்தது. நடைபாதையிலேயே நிறையக் கடைகள் இருந்தன. அதனால் மக்கள் நடைபாதையை விட்டு நடுத் தெருவில் இடித்தபடி நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்ள். சாமான் வாங்கிய கனமான பைகளுடன் முகத்தில் அந்த பாரத்தின் இறுக்கத்துடன் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தப் பரபரப்பும் அத்தனை கூட்டமும் அவருக்கு வேண்டி யிருந்திருக்கலாம். தனியே நடந்து போவதற்கு இது எத்தனையோ பரவாயில்லை, என அவர் நினைத்திருக்கலாம். அல்லது தன் வீட்டை எப்படியும் அடைந்தே தீர வேண்டும். நாம இப்பிடி கிளம்பி வந்தது தவறு என்கிற பயம் அவரை முட்டித் தள்ளி யிருக்கலாம். அவர் நடையில் வேகம் இருந்தது.

அடிக்கொரு தரம் பயம் எதாவது ஒரு ரூபத்தில் அவரைத் திகைக்க வைத்தது.

மேல் சட்டை இல்லாத உடம்பு சுட்டது. வியர்க்க ஆரம்பித்து விட்டது. இருந்த நடை வேகத்துக்கு மூச்சு திணற ஆரம்பித்து விட்டது. ஏன் இத்தனை வேகம், அவருக்கே தெரியாது. இன்னும் எத்தனை தூரம் நடக்க வேண்டும் தெரியவில்லை. வீடு வந்து விட்டால் நல்லது. ஆனால் வீடு எங்கே யிருக்கிறது? எப்படியும் வீட்டைத் திரும்பப் போய் எட்டிவிட வேண்டும். என் வீடு எங்கே, என்று யாரைக் கேட்பது? எப்படிக் கேட்பது?

மருட்சி மாத்திரமே அவரிடம் இருந்தது.

கால் வலிக்கிறாற் போல இருந்தது. சுற்றிலும் ஜனங்கள் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். இதில் எங்கே உட்கார்வது? அந்தப் பிரதான சாலையில் மரங்களே இல்லை. எங்காவது பெரிய கட்டடம் அமைந்து அங்கே நிழல் இருந்தால் அந்த நிழலில் சிறு வியாபாரிள் கடை போட்டிருந்தார்கள். அல்லது அந்த நிழலில் வாசனங்ளை நிறுத்தி யிருந்தார்கள். இன்னும் சிறிது போனால் சம்பிரமமாய் மாடு ஒன்று உட்கார்ந்திருந்தது. அவர் அடைய நிழலே இல்லை.

கால் சுட்டது. இருந்த வெயிலுக்கு சட்டை இல்லாத உடம்பே சுட்டது. மண்டை கொதித்தது. திடீரென்று அவர் வாழ்க்கை துன்ப மயமாகி விட்டது. பெரும் பயமும் திகைப்பும் அவரை ஆட்கொண்டன. என்றாலும் அவர் நடையை நிறுத்தவில்லை. இப்படி எத்தனை நேரம், எவ்வளவு தூரம் நடந்து கொண்டே இருக்க முடியும் தெரியவில்லை. சிறு நிழல் இருந்தால் அவர் அப்படியே படுத்து விடவும் கூடும். தாகமாய் இருந்தது. அது அவரது சங்கடத்தை இன்னும் அதிகப் படுத்தியது. ஹா, என வாயைத் திறந்து மூச்சு விட்டார்.

•••

சாமுண்டிக்கு அவர் எங்கே போனார் என்று கண்டுபிடிக்க முடியவிலலை. அதே தெருவில் ருக்மணி மாமி வீட்டு வாசலில் தபால் பெட்டி உண்டு. சிவப்பு சட்டென மனசில் தட்டும் நிறம். அதனால் பெரும்பாலும் மாமி வீட்டைத் தாண்டும்போது தபால் பெட்டியை ரத்தின சபாபதி பார்த்துவிட்டு அந்த வீட்டை ஒட்டிய தெருவில் திரும்புவார்.

வீட்டில்தானே, என்று சாமுண்டி நைட்டி அணிந்திருந்தாள். இவரைக் காணவில்லை என்றதும் சட்டென வெளியே இறங்கி யிருந்தால் அவரை எட்டிப் பிடித்திருக்க முடியும். மாமி அவசர அவசரமாக நைட்டியில் இருந்து புடவையை மாற்றிக் கொண்டு, நெற்றிக்கு இட்டுக் கொண்டு, வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு வெளியே கிளம்புமுன் ரத்தின சபாபதி பக்கத்து வேறு சந்து வழியே திரும்பி யிருக்க வேண்டும். நெடிய சாலை காலியாய் கிடந்தது. ஈஸ்வரா, இப்போது என்ன செய்ய? இவரை எங்கே யென்று தேட புரியவில்லை.

அவருக்கே தன்னைப் போல வழி விசாரித்துக் கொண்டு வீடு வரத் தெரியாது. எங்காவது மலங்க மலங்க முழித்துக் கொண்டு நிற்பார். தெரிந்தவர் யாராவது கண்ணில் பட்டால் பிறகு அவரைக் கையைப் பிடித்து வீட்டில் கொண்டு வந்து விடுவார்கள். தெரியாதவர்களிடம் அவர் உதவி பெற முடியாது. ஓரு முறை அவர் காணாமல் போய் வீடு திரும்ப ஏழெட்டு மணி நேரம் ஆகி விட்டது. பசி வயிற்றைக் கிள்ளி யிருக்கும் பாவம். ராமசுப்பிரமணியன் அலுவலகம் விட்டு வந்து, பின் அவனும் அவனது சகாக்கள் இரண்டு மூன்று பேருமாய் ஆளுக்கு ஒரு திக்கில் பிரிந்து தேடி ஒரு பஸ் நிறுத்தத்தில் அவர் உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டுபிடித்து கூட்டி வந்தார்கள். அன்றைக்கு சாமுண்டி அவரைத் திட்ட ஆரம்பிக்கு முன், “அம்மா முதல்ல அவருக்கு சாதம் போடு. அவர் சாப்பிட்டு எத்தனை நாழி ஆயிட்டது” என்று மகன் நினைவு படுத்தினான். அவசர அவசரமாக அவர் சாப்பிடுவதைப் பார்த்து அழுதான் அவன்.

எத்தனை ஜாக்கிரதையாக இருந்தாலும் நாலு நாளைக்கு ஒரு தரம் அவருக்கு எப்படியோ கதவு திறந்திருப்பது தெரிந்து விடுகிறது. அது திறந்திருப்பதைப் பார்த்த ஜோரில் சவாரி விட அவருக்கு ஒரு பதட்டம் எப்படியோ வந்து விடுகிறது. அப்படி வெளியே என்னத்தைப் பார்த்து சுவாரஸ்யப் படுகிறாரோ தெரியவில்லை. அவர் சட்டைப் பையில் முகவரியோ, அலைபேசி எண்ணோ இருந்தாலாவது யார் பார்த்தாலும் தகவல் சொல்ல முடியும். எந்த சுய அடையாளங்ளும் இல்லாமல் தெருவோடு அதுவும் யாரிடமும் பேசாமல் போகிற நபரிடம் யார் என்ன கேட்பார்கள்?

•••

தெருவில் அவரை ஒருவன் வழி மறித்தான். “சாமி நீங்க இந்த ஏரியாதானா?” அவர் சட்டை யில்லாமல் இருந்ததால் அவனுக்கு அப்படியொரு நம்பிக்கை. அவர் பதில் சொல்லாமல் அவனையே பார்த்தார். “இந்த அட்ரஸ் எங்க இருக்கு சாமி?” என்று அவரிடம் ஒரு காகிதத்தை நீட்டினான் அவன். அவர் அவனுக்கு என்ன பதில் தர முடியும் தெரியவில்லை. “சாமிக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியாதா?” என்றபடி அவன் அவரைக் கடந்து போனான்.

இனியும் நடக்க முடியும் என்று தெம்பே இல்லை அவருக்கு. ரொம்ப தூரம் வந்திருப்பார் போல இருந்தது. அவர் வீடு எங்கே என்றே குழப்பமாய் இருந்தது. அவரிடம் அடையாளங்ளும் இல்லை. வார்த்தைளும் இல்லை. திடுதிப்பென்று அவர் நின்றார். அவர் தாண்டிச் செல்ல முடியாதபடி அந்தச் சந்தையில் சினை மாடு ஒன்று பெரு வயிறுடன் மறைத்து நின்றிருந்தது. சட்டென கொம்பு சிலுப்பி அவரை ஒரே முட்டு முட்டினால்… என அவருக்கு பயமாய் இருந்தது.

தெருவைப் பார்த்தால் தெருவை அடைத்துக் கொண்டு வாகனங்கள் சர்ர் சர்ரென்று விரைகின்றன. இப்போது என்ன செய்வது? மாட்டை எப்படித் தாண்டிப் போவது? அது சாத்தியமாகப் படவில்லை. சட்டென அந்த வாகன நெரிசலுக்கு ஊடே நீச்சல் அடிப்பது போல பாய்ந்தார் அவர். கிரீச் கிரீச்சென பிரேக்குகள் பிடித்த சத்தம். ஒரு இரு சக்கர வாகனம் அவரை மோதி முட்டித் தள்ளியது. பயத்துடன் அப்படியே நடுத் தெருவில் விழுந்தார். பயத்தில் அவரிடம் இருந்து எந்த சப்தமும் எழவில்லை. உடம்பு  கிடுகிடுவென்று நடுங்கியது. விழுந்த வேகத்தில் வேட்டி விலகி தொடைப் பக்கமெல்லாம் சூரியன் சுட்டது. அப்படியே எழுந்து நின்றார். அந்த வரிசையில் எல்லா வாகனங்ளும் நின்று விட்டன. அதைப் பார்த்தார். திடீரென்று அதைப் பயன்படுத்தி அவர் சாலையைக் கடந்து எதிர்ச் சாரிக்கு ஓடினார். தன்மீது மோதிய வாகனத்தைக் கூட அவர் பார்க்கவில்லை.

திரும்ப வாகனங்கள் நகர ஆரம்பித்தன. வாகனத்தின் எதோ பகுதி இடித்து அவரது முழங்கைப் பக்கம் சிராய்ப்பு கண்டு காயத்தில் இருந்து இரத்தம் வழிந்தது. அது அவருக்குத் தெரியாது. “சாமி என்ன காரியம் பண்ணிட்டீங்க?” என்று எதிர்ச் சாரியில் நுங்கு விற்றுக் கொண்டிருந்த பெண் ஒருத்தி எழுந்து வந்து அவர் கையைப் பிடித்து ஓரம் நகர்த்தினாள். “ஐயோ கைல ரத்தம்… படுபாவிப் பய இடிச்சிட்டானா?” என்றாள். தன் சேலையைக் கிழித்து அவருக்குக் காயம் துடைத்து கட்டு போட்டாள். அவர் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“எங்க சாமி வந்தீங்க?” என்று கேட்டாள் அவள். “யார் வூட்டு சாமியோ தெரியலயே?” என்றபடி அவள் அவரைப் பார்த்து “பதிநி குடிக்கறீங்களா?” என்று கேட்டாள். உண்மையில் அவரும் அந்த வெயிலுக்கு அந்த உபசரிப்பு தேவை என  உணர்ந்திருக்கலாம். ஒரு பனையோலையைக் குழிததுக் கட்டி அதில் பதனீர் ஊற்றி அவரிடம் நீட்டினாள். அவர் சட்டையே அணிந்திருக்கவில்லை. அவரிடம் பணம் இல்லை, என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

பக்கத்து வீட்டுப் பிள்ளை ராகவன், காலையில் பரிட்சை அவனுக்கு. பள்ளிக்கூடம் அவனுக்கு அன்றைக்குப் பாதிநாள் தான். பள்ளி விட்டு ஆட்டோவில் அவன் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தவன், எதிர்ச்சாரியில் ரத்தின சபாபதியைப் பார்த்தான். “அன்க்கிள் வண்டியை நிறுத்துங்க” என்று கத்தி நிறுத்தச் சொன்னான். ஆட்டோவை நிறுத்தி விட்டு, தெருவைக் கடந்து ஓடிவந்தான்.

“தாத்தா, என்ன இங்க நிக்கறீங்க?” அவர் பையனைப் பார்த்தபடி நின்றார். அவனை அவர் அடையாளம் கண்டு கொண்டாரா தெரியவில்லை. ஆனால் இந்நேரம் அவர் சோர்வா யிருந்தார். “எங்களுக்குத் தெரிஞ்ச தாத்தாதான்” என்று ராகவன் நுங்குக்காரியிடம் சொன்னான். “தம்பி உனக்கு இவங்க வீடு தெரியுமா?” என்று கேட்டாள் அவள். “தெரியும்” என்று தலையாட்டினான் ராகவன். “தாத்தா, வாங்க நம்ம வீட்டுக்குப் போகலாம்…” என்று அவர் கையைப் பிடித்து இழுத்தான். அதற்கே காத்திருந்தாப் போல சமத்தாக சொன்னபடி கேட்டார் அவர்.

ஆட்டோவில் அவரையும் ஏற்றிக் கொண்டார்கள்.

வீடு பூட்டி யிருந்தது. சாமுண்டி வர அவர்கள் காத்திருந்தார்கள். மாமி ஐந்தாறு நிமிடங்ளில் அங்கே வந்து சேர்ந்தாள். தூரத்திலேயே அவர்கள் காத்திருப்பது தெரிந்தது. மாமி விறுவிறுவென்று வந்து கதவைத் திறந்தாள். “இவரை எங்கடா கண்டு பிடிச்சே? ரொம்ப தேங்ஸ்டா. நீ நன்னா யிருக்கணும்…” என்றபடியே மாமி கதவைத் திறந்தாள். “நான் ஊர் முழுக்க தேடிட்டு வரேன்…” என்றாள்.

“வரேன் மாமி” என்று ராகவன் தன் வீட்டுக்குப் போய் இறங்கிக் கொண்டான்.

எதுவுமே நடக்காத மாதிரி ரத்தின சபாபதி உள்ளே வந்து தன் அறைக்குப் போய்ப் படுத்துக் கொண்டார். உள்ளே வந்தாள் மாமி. அவர் கைக் கட்டைப் பார்த்துவிட்டு “ஐயோ என்னாச்சி உங்களுக்கு?” என்று பதறினாள். அவர் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “நன்னா பட்ருக்கு. வெளிய போகாதீங்கன்னா கேட்டாதானே?... செப்டிக் ஆகாம இருக்கணுமே ஈஸ்வரா” என முனகினாள் மாமி. “இருங்க, வெந்நீர் வெச்சி துடைச்சி விடறேன்” என வெந்நீர் போட உள்ளே போனாள்.

மாமி கவனிக்கவில்லை. வாசல் கதவு திறந்திருந்தது.

மாமி ஒரு பாத்திரத்தில் வெந்நீர், ஈரத்துணி மற்றும் டெட்டாலுடன் வந்தபோது ரத்தின சபாபதி அறையில் இல்லை.

(அமுதசுரபி தீபாவளி மலர் 2021)

Monday, October 4, 2021

 

பொன்கூரை வேய்ந்த வானம்

எஸ்.சங்கரநாராயணன்

***

 ப்பா அலுவலகத்தில் இருந்து வந்து விட்டார். சந்திரசேகரன். மணி ஏழரை தாண்டி விட்டது. வெளியே போன பத்மராஜன் இன்னும் வீடு திரும்பவில்லை. அப்பா வந்தவுடன் அவனைத்தான் கேட்பார். பெற்றவளுக்குக் கவலையாய் இருந்தது. பிள்ளைக்கு ரெண்டுங் கெட்டான் வயது. பெற்றவர்கள் கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்துதான் போக வேண்டும். காலம் அப்படி. அத்தோடு, இந்தக்காலப் பிள்ளைகளுக்கு நம்மைவிட வெளி உலகம் தெரிகிறது… என நினைத்தாள் அவள். மைதிலி. அம்மா. பையனைப் பற்றி அத்தனை கோபிக்கிறார் இவர். “எல்லாம் நீ கொடுக்கிற இடம்…” என்பதாகக் கத்துகிறார். இவருக்கு ஏன் இத்தனை கோபம் வருகிறது தெரியவில்லை. அது தன் வார்த்தை மதிக்கப் படவில்லை என்கிற ஆத்திரம்.

எங்கே போகிறான், என்று அவனும் சொல்லிவிட்டுப் போகலாம். என்றாலும் தோளுக்கு வளர்ந்த பிள்ளை வெளியே இறங்கும்போது விசாரணை தொனியில், எங்க போறே? எப்ப வருவே… என்றெல்லாம் கேட்பது பாந்தமாய் இல்லை. இவனும் சற்று அப்பாசொல் கேட்கலாம். அல்லது கேட்பதாக சிறிது பாசாங்காவது செய்யலாம். அவனும் கண் சிவக்க பதில் பேசுகிறவனாய் இருந்தான். அவளுக்கு அவனை ஆதரித்துப் பேசுவதா, கணவருக்குப் பரிந்து பேசுவதா என்று எப்பவுமே குழப்பம்தான். என்னவோ சொல்வார்களே, உலக்கைக்கு ஒரு பக்கம் இடி, மத்தளத்துக்கு ரெண்டு பக்கமும் இடி. அந்த வீட்டைப் பொறுத்த மட்டில் அவள் அந்த வீட்டின் மத்தளம்.

முன்பெல்லாம் இத்தனை பிரச்னை இல்லை. இப்போது பத்மராஜன் ஒன்பதாம் வகுப்பு வந்து விட்டான். சிறிது தன் தேர்வாய் உலகத்தைப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிற பதின் வயசு அது. பத்மராஜன் மகா அழகாக ஆகி வந்ததாக அவளுக்குப் பட்டது. இளங் குருத்துப் பளபளப்பு அது. வாழைக் குருத்து இலையின் மினுமினுப்பு. கனவு சுமந்த சிவந்த முகத்தில் மெல்லிய பூனை மயிர் ரேகையாய்க் கிளைக்கிறது. அவன் குரல் மிருது மாறி சற்று கரகரக்கிறது. கிடுகிடுவென்று உயரங் கொடுக்க ஆரம்பித்திருந்தான். பொதுவாகப் பெண்பிள்ளைகள் தான் இப்படி ஒடிசலாய் நெடுநெடுவென்று வளரும். உயரம் தராத ஆண்கள் பருமனாக ஆவார்கள். உலகத்தை அவன் பார்க்கிற பார்வையில் ஒரு கூர்மையை எட்டியிருப்பதாக அவன் நம்புவதாகப் பட்டது. அதுசார்ந்த உள்யோசனையும் நிமிர்வும் அழகாகத்தான் இருக்கிறது. லொளகிகம் அல்லாமல், அறிவுப்புலம் சார்ந்த உள்கனல் வழிகாட்டும் வெளிச்சம். தானே யோசிக்க, தன் காரியங்களில் தானே முடிவெடுக்க… என தன்னியல்பாய் அவன் இயங்க விரும்பினான். அது ஆச்சர்யமானது அல்ல. எதற்கெடுத்தாலும் அப்பாஅம்மாவிடம் யோசனை கேட்கிற பிள்ளைகளை நாமே கூட அத்தனை விரும்புவோமா என்ன?

பையனை சற்று எட்டி நின்று ரசிக்கலாம் இவர், இவன்அப்பா, என்றிருந்தது. அவர் கருத்துக்கு மாற்றுக் கருத்து என்பதே இதுவரை இல்லாத இந்த வீட்டில் புதிதாய் அவன் குரல் கிளம்புவது முதலில் அவருக்கு. சந்திரசேகரனுக்கு எரிச்சலைத் தந்திருக்கலாம். பிறகு, தான் அலட்சியப் படுத்தப் படுவதாக அவர் கலவரமும் அடைந்திருக்கலாம். இது தேவையற்ற பயம் என்றுதான் அவளுக்குப் பட்டது. என்றாலும் அதிகார பிரமை சுமந்து திரிபவர்களுக்கு யார் இதையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்ல முடியும்? ஒரே உறையில் இரண்டு கத்திகள் எப்படி வைக்க முடியும், என்பதைப் போல… இந்த இரண்டு ஆண்களுமே, அப்பாவும் பிள்ளையும் சுய அதிகார பிரமை கொண்டாடும் போது… சிக்கலாகத்தான் இருக்கிறது.

இவனுக்கு அடுத்தவள் பானு. தங்கை. இவனைப் பார்த்து அவளும் தன்னை அலட்சியப் படுத்தி விடுவாளோ என்று அப்பா பயப்படுகிறாரா தெரியாது. எல்லாவற்றையும் எல்லாரும் வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்ள எப்படி முடியும்? மனம். அதன் விசித்திர முடிச்சுகள். இவன், இந்தப் பிள்ளை, பத்மராஜன்… நான்தான், என ஒரு புன்னகையுடன் அம்மா நினைத்துக் கொண்டாள். அதேசமயம் இவன் முழுசாய் நானும் அல்ல. இனிப்பு கூட்டி செய்யப்பட்ட வேறு வேறு பதார்த்தங்கள் போல, நானும் அவனும்! பார்க்கிறவர்கள் “ஜாடையில் அப்படியே இவன் அம்மாமாதிரி” என்று சொல்கையில் அவளுக்குப் பூரிப்பாக இருக்கும். நான் நானாகவும், நான் அவனாகவும்… அவன் நானாகவும், அவன் அவனாகவும்… என்று வாழ்க்கை வசிகர வண்ணக் கலவையாய் இருக்கிறது. கல்யாணப் பத்திரிகையில் சிவப்பும் மஞ்சளும் போல… ஒரே பத்திரிகையின் கலப்பு வண்ணங்கள். திருமணப் பத்திரிகை அச்சடிக்க எடுத்துக் கொண்ட மை மயில் கழுத்து நீல நிறமானது. காகிதத்தின் மஞ்சள் பரப்பில் அச்சிடும்போது அச்சாவதோ பச்சை நிறம்!

காற்றலைத்த நாணலின் சிறு துவாரங்கள் (புலன்கள்) வழியே காற்று சங்கீதத்தை வழிய விடுவது போல இளமை இயல்பாய்த் தன் பாதையைத் தேர்வு செய்துகொள்ள விரும்புகிறது. சொல்லிக் கொடுப்பதில் எடுத்துக் கொள்வது என்பது இளமையின் தேர்வுதானே? குதிரையை நீர்நிலைக்குக் கொண்டு தண்ணீர் காட்டலாம். தண்ணீரை அது தானே குடிக்க வேண்டும்… என நினைத்துக் கொண்டாள் மைதிலி.

பத்மராஜன் அத்தனைக்கு அசட்டுத்தனமான பிடிவாதமோ, திமிரோ உள்ள பிள்ளை இல்லை. நேரத்தை வீணடிக்கிற, பொழுதுபோக்கு அம்சங்களில் நேரம் போக்குகிறவனும் அல்ல. அப்பாவின் நிதி நிலைமையோ, கை வீச்சோ மீறிய ஆடம்பரத்துக்கு அவன் ஆசைப்பட்டதோ, அது இல்லை, இது கிடைக்கவில்லை, என ஏக்கப் பட்டதோ கிடையாது. இவள், பானுவாவது சில சமயம் சக்திக்கு மீறி எதையாவது செய்ய விரும்பி பயமுறுத்துவாள். ஒருதடவை சிநேகிதியின் நெக்லேசை இரவல் என்று கேட்டு வாங்கி போட்டுக்கொண்டு வந்து நின்றாள். அப்பா அதைப் பார்த்து வெலவெலத்து விட்டார். “ஏன்டி உங்க அப்பா கையாலாகாதவன்னு சொல்லிக் காட்டறியா?” என்று ஒரே கத்தல். அவர் உடம்பெல்லாம் நடுங்கித் துடித்தது… பல்லியின் அறுந்த வால் போல.

“இல்லப்பா. திருப்பிக் கொடுத்திர்றேன்ப்பா…” என்று கரகரவென்று கண்ணீர் விட்டாள் பானு. “நம்ம ஐவேஜுக்குத் தக்ன நீங்க ஆசைப்படுங்கோ போதும். இல்லாட்டி…” என நிறுத்தினார் அப்பா. “இல்லாட்டி… ஆசையே உன்னைத் தப்பான இடத்துல கொண்டுபோய் நிறுத்திரும். புரிஞ்சதா?” என்றார் அப்பா. பானுவுக்கு என்ன புரிந்ததோ, தலையாட்டினாள்.

அவனைவிடச் சின்னவள். ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே நகையில் ஆசை எப்படி வந்தது தெரியவில்லை. “நீ வேணா போட்டுப் பாக்கறியா?” என்று அந்த விஜயா, கேட்டிருக்கலாம். அதைப் போட்டுப் பார்த்தவள், தன் அம்மாவிடம் அதைக்காட்ட ஆசைப் பட்டிருக்கலாம். இளம் பிள்ளைகள் என்னென்ன பேசிக் கொள்வார்கள், அதுவே நமக்கு என்ன தெரியும்? ஆனால் அப்பா கவலைப் படுவது சரி, என்றுதான் மைதிலிக்குத் தோன்றியது. பிள்ளைகளையிட்டு பொறுப்புகள் சுமந்து திரிகிறார் அப்பா. அதைப் பிள்ளைகள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என அவர் எதிர்பார்க்கிறார்… அதுவும் நியாயம்தான். ஒரு நல்லநாள், விசேஷம் என்று நாமும் பெண் பிள்ளைகளை அழகு படுத்திக் கொண்டாடுகிறோம். அதனால்தான் அவர்களும் அந்த ஆசையை வளர்த்துக் கொள்கிறார்ள்.

அப்பா நினைப்பது அல்லது கவனித்தது சரி. பத்மராஜனிடம் மாறுதல்கள் தெரிந்தன. வளர்கிற வயதில் மாற்றங்கள் தானே முறை.  சற்று அவன் முகம் பிரகாசமாய்த் தெரிந்தது. அது கனவுகள் வளரும் பருவம். சிறகைக் கோதியபடி தானே மேலெழும் காலகட்டம் அது. வேரில் இருந்து நீரை உறிஞ்சி பூ பூக்கும் பருவம். இதுகுறித்து அப்பா சந்தோஷப் பட்டிருக்க வேண்டும். அவன் சொல்லாமல், அவனைக் கேட்காமல், அவனிடம் எப்படி இந்த மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என தானே யூகத்தில் அறிய மைதிலி விரும்பினாள். வாழ்க்கை இப்படியான சுவாரஸ்ங்களைப் பொதிந்து வைத்திருக்கிறது.

அத்தனைக்கு அந்த வாலிபத்தின் ஆரம்ப வயதில் வேறு பெண் பிள்ளையிடம் நாட்டம்… என்கிற உசுப்பல்களுக்கு அவன் இலக்காகி விட மாட்டான், என்றுதான் நினைத்தாள். அவளுக்கு அவனைத் தெரியும். வயதும், ஒன்பதாம் வகுப்பு, சின்ன வயதுதானே? தவிரவும் தங்கை பானுவின் சிநேகிதிகளைக் கண்டதும் அநாவசியக் கிளர்ச்சியோ மயக்கமோ அவன் அடையவில்லை. விட்டு விலகியும் போகவில்லை. சாதாரணமாகவே அவர்களுடன் அவன் உரையாடினான்.

பத்மராஜன் முட்டாள் அல்ல. சிரத்தை யெடுத்துப் படித்தால் அவனால் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுக்க முடியும் என அவள் அறிவாள். ஆனால் அந்த வயதிலேயே அவனுக்கு பாட நூல்கள் தவிர வேறு கதை, இலக்கியப் புத்தகங்கள் வாசிக்க இஷ்டம் இருந்தது. பொதுநூலகத்தில் இருந்து புத்தகங்கள் வாங்கிவந்து படித்தான். படித்தால் என்ன? நல்ல விஷயம்தான்… ஆனால் படிக்கிற நேரத்தை அது விழுங்கிவிடும் என்று அவன்அப்பா கவலைப் படுவதாகத் தெரிந்தது. எப்பவும், நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம், அவன் பாடப் புத்தகமும் கையுமாக இருந்தால் அவருக்கு சந்தோஷம் போல இருந்தது. நாளைக்குப் பரிட்சையில் ‘புயலிலே ஒரு தோணி’ எழுதியவர் யார், என்று கேட்க மாட்டார்கள்.

பத்மராஜனுக்குள் என்ன நிகழ்கிறது? அதிகம் பேசாவிட்டாலும் அவனிட,ம் எதோ உள்யோசனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அதிகாலை சீக்கிரமே எழுந்து கொள்கிற பிள்ளைதான். வானத்தின் பொன் கூரையைப் பார்த்தபடியே எழுந்துகொண்டு வயல்வெளித் தோட்டக் கிணறு என்று வெளியே போய்க் குளித்துவிட்டு வருவான். அதிகாலை இருட்டு பிரிகிற அந்த வேளை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. இயற்கையோடு அவன் தன்னை இழைத்துக் கொள்கிறதாக இருந்தது அந்த வேளை. அம்மா மெல்ல தன் குழந்தையைப் பிரித்துக் கொண்டு எழுந்து கொள்வது போல இருளில் இருந்து எழுந்து கொண்டது உலகம். உதயம் என்பது திசைகளுக்கு தீபாராதனை போல இருந்தது அவனுக்கு.

இதெல்லாம் ஏன், எப்படி அவனுக்குத் தோன்றுகிறது தெரியவில்லை. வாழ்க்கை வெற்றி அல்ல. தோல்விகளும் அல்ல. அது ஓர் அனுபவம். அறிவுக்கு அது உதய காலம். வாலிபப் பருவம். இயற்கை என்பது ஒரு பெரும் பரவச அனுபவம் என்று அவன் உணர்ந்து கொண்டான். சிறு குளிருடனான காற்றின் தழுவல் உடலின் சோம்பேறித் தனங்களை அப்பால் தள்ளியது. பறவைகள் விழித்துக் கொள்ளும் அதிகாலை. பகலை இந்தப் பறவைகள் தான் எத்தனை ஜோராய் ஆராதனை செய்கின்றன. நாத ஆராதனை. அவற்றின் ஒழுங்கற்ற ஒலிக் கோர்வையிலும் ஓர் உற்சாக இசை கேட்கிறாற் போல அவனால் உணர முடிந்தது. மகிழ்ச்சி என்பதே ஓர் இசை ஆர்ப்பரிப்புதான்! ஒழுங்கற்றதில் இருந்து ஓர் ஒழுங்கு நிர்மாணிக்கப் படுகிறது. ஒழுங்கு என்பது மனதின் அடங்கல். மனதின் அமைதி… ஒன்றுபோல் அற்ற மற்றொன்று சேர்ந்த இந்த வாழ்வின் பிசிர்த் தன்மையை, கூந்தல் பிரிகளை ஒன்றுகூட்டி முடிச்சிட்டுக் கொள்வதைப் போல, நாம் ஓர் கட்டுக்கோப்பை ஸ்தாபிக்கப் பிரியப்படுகிறோம், என நினைத்துக் கொண்டான் பத்மராஜன்.

ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது. உலகம் பாடப் புத்தகங்களில் இல்லை. அது இதோ வெளியே இருக்கிறது. அனுபவங்களை விட சிறந்த ஆசிரியர் எது, என்று சொன்னால் அப்பா திகைத்து விடுவார் என நினைக்கவே அவனுக்குப் புன்னகை வந்தது. குழந்தைப் பிராயத்தில் காலம் நமக்கு தினசரி வாழ்வைக் காட்டித் தந்தது. கற்றுத் தந்தது. இப்போது இந்த வாலிப வயதில் அது காட்டித் தரும் பாடங்கள் மேலதிக சூட்சுமம் சுமந்தவை. நரம்புகளே வேர்களாய், உறிஞ்சத் தயாராய் நாம். தேடலும், சில சமயம் தேடாமல் மனதை வெறுமையாக்கி வைத்திருத்தலும்… என காலம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளக் காத்திருப்பது, கண்டடைவது என்பது வாழ்வின் பேரனுபவம்.

இதையெல்லாம் அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் அவன் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாது. அப்பாவுக்கு அவன், பாடங்களில் நல்ல மதிப்பெண் வாங்க வேண்டும். அது போதும். அது முக்கியம். அது தவிர மற்றது எல்லாம்… எத்தனை உயர்ந்ததாக இருந்தாலும், நேர வீணடிப்பு தான். இப்போது அது அவனுக்குத் தேவை இல்லாதவை. அவரிடம் அவன் புரிய வைக்க முடியாது. ஹா ஹா, அவருக்கு அவன் புரிய வைப்பதே நேர வீணடிப்புதான்!

அவனுக்கு இசையில் ஆர்வம் இருந்தது. ஒலிகளின் ஒழுங்குபட்ட வடிவம் அல்லவா இசை. தெருவில் கடந்து போகையில் எல்லார் வீடுகளிலும் ரேடியோ சிலோன் கேட்கும் காலம். தெருவில் நடந்தபடியே ஒவ்வொரு வீடாகத் தாண்டி முழுப் பாடலையும் கேட்டபடி போகலாம். ஒவ்வொரு பாடலையும் மிகுந்த ரசனையுடன் ஒலிபரப்புவார்கள். பொங்கும் பூம்புனல், என்பது நிகழ்ச்சியின் பெயர்.

காலையில் பத்மராஜன் சீக்கிரம் எழுந்து கொள்கிறான் என்பது குறித்து அப்பாவுக்கு மகிழ்ச்சியே.  என்றாலும் காலை வெளியே வயல்கிணற்றில் போய்க் குளிக்கிறேன், என்று கிளம்பி விடுகிறான். காலையில் பாடம் படித்தால் நன்றாக மனதில் பதியும் அல்லவா? காலை நேரம் முழுவதையும் அவன் வீணடிப்பதாய் நினைத்தார். வீட்டில் அவன் படிக்க வேண்டும் என்பதற்காக ரேடியோ வைப்பது இல்லை. பக்கத்து வீட்டில் சத்தமாய் சிலோன் வைத்தாலே அவருக்குக் கோபம் வந்தது.

பானு கொஞ்சம் அப்பாசொல் கேட்பாள். இதுவரை பெரிதாய் அவளையிட்டு அவர் கவலை கொள்ளவில்லை. பெண் என்ற அளவில் கூட அவள் படித்து பெரிய மதிப்பெண் எடுத்து… என்றெல்லாம் அவர் ஆவேசப் படவில்லை. அவளுடைய இனியான பதின் வயதுகள் எப்படியோ தெரியாது. காலையில் எழுந்ததும் வாசல் பெருக்கி கோலம் போடுகிறாள். அறைகளை சுத்தம் செய்கிறாள். தன் துணிகளை தானே அயர்ன் செய்து கொள்வாள். வீட்டுப் பாடங்கள் முடிப்பாள். அவள் கையெழுத்து அத்தனை அழகாய் இருக்கும். காதில் பக்கத்து வீட்டு ‘பூம்புனல்’ கேட்டபடியே பாடமும் படிப்பாள். பெரிய மார்க் எல்லாம் வாங்கா விட்டாலும் அப்பா பார்க்க அவள் சமர்த்து தான். சொல்பேச்சு தட்டாதவள் பானு.

பத்மராஜன் வீட்டில் இருந்தால் அப்பா கூடஇருப்பதை வெறுத்தாற் போல இருந்தது. இருவரிடத்திலும் ஓர் ஒவ்வாமை, முள் துறுத்தல் எப்படியோ உருவாகி யிருந்தது. இது இப்பதான் ஓரிரு வருடங்களாக வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. ஒருவர் பக்கத்தில் மற்றவர் வந்தாலே ஒரு வெப்பம் அங்கே உருவானாற் போல இருந்தது. ஏன், எப்படி அப்படி ஆனது. இதற்கு என்ன செய்ய மைதிலிக்குத் தெரியவில்லை. அப்பா அவனைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை, என்பது அவனது ஆதங்கம். பணம் சார்ந்த அலைச்சல் கொண்ட அப்பா. அப்பா அவனைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யவில்லை. அவனது ஆசைகளை, விருப்பங்களை அவர் அலட்சித்தார். அவன் அவர் விரும்பிய அளவில் வளர அவர் விரும்பினார். இதில் அவனது அபிலாஷைகள் புறக்கணிக்கப் பட்டதாக அவனுக்கு ஏமாற்றமும், சிறிது கோபமும் இருந்தது. கட்டுப்படுதல் என்பது பிரியம் சார்ந்தது. ஆனால் கட்டுப்படுத்துதல்?… அங்கேதான் சிக்கல் உருவாகிறது.

பத்மராஜன் ஊர்க் கோவில் திருவிழா கலை நிகழ்ச்சிகளை ஆர்வத்துடன் பார்த்தான். இராத்திரி கொண்டாட்டங்கள் அவை. பட்டிமன்றங்கள், கவியரங்கங்கள், சிறப்புச் சொற்பொழிவுகள், கச்சேரிகள், நாட்டியம்… என தினசரி ஊரே களை கட்டியது. சினிமா சங்கீதத்திலேயே சாஸ்திரிய சங்கீதம் சார்ந்த பாடல்கள் அவனுக்கு ரொம்ப இதமளித்தன. இசை என்பது ஓர் நுட்பமான கலை. பாடப் புத்தகம் அதைச் சொல்லித் தரவே முடியாது. அதற்கு நல்ல குரு வேண்டும். நல்ல குருவுக்கு நல்ல மாணவன் வேண்டும். உண்மையில் ஒரு கலைஞனுக்கு அவனது ஞானாசிரியனே தான் தந்தை என்று சொல்ல வேண்டும்.

இசை… ஒலிகளை ஸ்வரங்களாக வரிசைப் படுத்தி, பிறகு அவற்றை விதவிதமாக அடுக்கி வேறு வேறு ராகங்களை ஒரு வித்தை போல உருவாக்கி அதில் உணர்ச்சிகளைப் பத்திரப்படுத்தி விட முடியும் என ஒருத்தன் யோசனை செய்திருக்றான். சின்னச் சின்ன தீபங்களை அடுக்கு தீபாராதனையாகக் காட்டுவது போல. கலை என்பது வாழ்வின் ஒத்திசைவற்ற, ஒழுங்கற்ற தன்மையில் இருந்து ஓர் ஒழுங்கை, வரிசைக் கிரமத்தை, ஆ… லயத்தை உருவாக்கி, அலைபாயும் மனதை அமைதிப்படுத்த முயற்சி செய்கிறது. இசை என்பது என்ன? அமைதியின் ஒலி வடிவம் அது.

மனது அமைதியடைய விரும்புகிறது. கால காலத்துக்கும் அதன் யோசனைகளில் அந்த ஒழுங்கு சிதைவு கொள்கிறது. அமைதியை மீட்டெடுக்க வேண்டி யிருக்கிறது. கலை அதற்கு ஒத்தாசை செய்கிறது. இசை என்று எடுத்துக் கொண்டால், நாதம் மற்றும் லயம். நாதம் அதன் ஸ்வர அடுக்கில் கொண்டிருக்கும் சுதந்திரத் திரிதலை, லயம்… என்கிற தாளம் கட்டுப் படுத்தி ஓர் ஒத்திசைவுக்குள் வைக்கிறது. நாதம் பட்டம் என்றால் லயம் அதன் நூல் அல்லவா?

•••

ந்த ஊரில் ஒரு வித்வான் இருந்தார். பரம்பரை பரம்பரையாக அவர்கள் சாஸ்திரிய சங்கீதம் அறிந்த குடும்பம். அதிகாலைகளில் அந்தத் தெரு வழியாகப் போனால் சாஸ்திரிகள் மடியில் குழந்தை போலும் தம்புராவைப் போட்டுக் கொண்டு அதைக் கொஞ்சுவதைப் போல எதும் பாடிக் கொண்டிருப்பார். ஒருதரம் தற்செயலாக அந்த வழி போனவன் அந்த நாத அபிஷேகத்தில் திகைத்துப் போனான். அந்த வீட்டு வாசல் திண்ணையில் அப்படியே உட்கார்ந்து விட்டான். நேரம் போனதே தெரியவில்லை. தெருவில் போவோர் வருவோர் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே போனார்கள். ஒரு சிறு ஆசுவாசத்துக்கு பெரியவர் வெளியே வந்தார். அவன் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவர் போய் வெற்றிலையைத் துப்பி விட்டு வந்து அவனைப் பார்த்து நின்றார். என்ன தோன்றியதோ, அவரை நமஸ்கரித்தான். “இருக்கட்டும். இருக்கட்டும்… என்ன இது?” என்றார். “உங்ககிட்ட சந்கீதம் கத்துக்கணும் ஐயா...” என்று கை கூப்பினான்.

அவர் புன்னகை செய்தார். “எப்பிடி உனக்கு இப்பிடி ஒரு ஆர்வம் வந்தது?” என்று அவன் தலையைத் தடவித் தந்தார். அவர் மறுக்கவில்லை என்பதே அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. “நான் இப்ப என்ன பாடினேன், தெரியுமா?” என்று கேட்டார். “தெரியலை. சமஸ்கிருதமா?” என்று கேட்டான். “இல்லை. தெலுங்கு” என்றார். “ம்” என்று தலையாட்டினான். “பாஷை தாண்டியது இல்லையா சங்கீதம்…?” என்று கேட்டான். ம், என்று தலையசைத்தார்.

அப்பாவிடம் எப்படி அனுமதி கேட்பது என்றுதான் முதல் கவலை வந்தது. உலகம் எளிமையானது. ஆனந்த மயமானது. இதில் கவலைப்பட ஏதும் இல்லை. எதிர்பாராமல் எனக்கு இசையில் ருசி கண்டது. எப்படி வந்தது தெரியவில்லை. இங்கேயே எனக்கு ஒரு குரு அமைவார்… என்பதையும் என் அதிர்ஷ்டம் இது, என்பதைத் தாண்டி எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இதை அப்பா புரிந்து கொள்வாரா, என்று யோசனையாய் இருந்தது.

பாடப் புத்தகங்களைத் தொடுகிறானில்லை. என்னவோ பிரமை பிடித்தவன் போல் இருந்தான் பத்மராஜன். அப்பாவிடம் பேச நா வரவில்லை. இரண்டு நாட்களாய் ஒரு தயக்கம். சந்திரசேகரன் கவனித்தார். மாதா மாதம் பள்ளியில் தேர்வுகள் உண்டு. தினசரி கொஞ்சம் படித்தால் அதில் மதிப்பெண் பெறுவது ஒன்றும் கடினம் அல்ல. இவன் கடைசி நேரம்வரை புத்தகத்தை விரித்து படிக்க உட்கார்வதில் அசிரத்தையாய் இருக்கிறான். தேர்வுக்கு முந்தைய நாள்தான் புத்தகத்தைக் கையில் எடுக்கிறான். அவர் அலுவலகத்தில் ஓவர்டைம் செய்துவிட்டு சைக்கிளை மிதித்தபடி வீடு திரும்பினார். வழக்கமான சம்பளம் பற்றவில்லை. அவருக்கு இரண்டு குழந்தைகள். பானு திரும்பிப் பார்க்குமுன் கிடுகிடுவென்று வளர்ந்து விடுவாள். அடுத்து இவனுக்குக் கல்லூரிச் செலவு, அது உள்ளூரிலா வெளியூர் ஹாஸ்டலிலா… போன்று மேலும் செலவுகள் சார்ந்து அவர் முன்தயாரிப்புகள் செய்துகொள்ள வேண்டி யிருந்தது. ஒவ்வொரு வீட்டில் கணவன் மனைவி இரண்டு பேருமே வேலைக்குப் போகிறார்கள். அவர் வீட்டில் ஒரே இன்ஜின்தான். செலவுகள் செய்ய அவர் தயங்கவில்லை. என்றாலும் பிள்ளைகள்… அவரது பொறுப்பை, அன்பை உதாசீனம் செய்தால் அவரால் எப்படித் தாங்கிக் கொள்ள முடியும்?

பத்மராஜன் அப்பாமுன் நின்று பேசியதே இல்லை. தயங்கி தன் முன் நிற்பவனை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தார். “என்னடா?” என்று கேட்டார். “நம்ம மாடத் தெருவில்… ஒரு சங்கீத வாத்தியார் அப்பா…” என்று தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு ஆரம்பித்தான். உள்ளே சமையல் கட்டில் இருந்து அம்மா ஆச்சர்யமாய்ப் பார்த்தாள் அவனை. “சங்கீதமா?” என்றார் அப்பா. “என்ன சங்கீதம்?”

“யாரு தட்சிணாமூர்த்தியா?” என்று கேட்டாள் அம்மா. அவன் தலையாட்டியபடியே அப்பாவைப் பார்த்தான். “கர்நாடக சங்கீதம்” என்றான். “அதிருக்கட்டும். நாளைக்கு என்ன பரிட்சை?” என்று கேட்டார் அப்பா. அவன் பேச்சை அவர் தவிர்ப்பதாக அவனுக்கு சுர்ர் ரென்று மூளைக்கு ரத்தம் ஏறியது. “எனக்கு சங்கீதம் கத்துக்க ஆசை அப்பா” என்றான் முக மாற்றத்துடன். “இப்ப பாட்டு கத்துக்கிட்டு நீ என்ன பண்ணப்போறே?” என்றார் அப்பா. “எழுதினவன் ஏட்டைக் கெடுத்தான். படிச்சவன் பாட்டைக் கெடுத்தான்...னு பழமொழி.”

“எனக்கு அதுதான் இஷ்டம் அப்பா…” என்றான் அவன் விரைப்புடன். “அம்மா அப்பாட்டச் சொல்லு. நான் பாட்டு கத்துக்கணும். இசைன்றது ஒரு நுட்பமான கலை வடிவம். அது அப்பாவுக்குத் தெரியாது...” என்றபோது அப்பாவின் உடம்பு நடுங்கியது. “என்னடா சொன்னே?” என்று எழுந்தார். அவர் எழுந்த வேகத்தில் வேட்டி நெகிழ்ந்தது. திரும்பவும் கட்டிக் கொண்டார். “எப்ப பாரு வாயும் வயிறும் பத்தியே நினைச்சிகிட்டு இருக்க முடியாதுப்பா. அம்மா, அப்பாட்டச் சொல்லு” என்றபடி பத்மராஜன் வெளியே போனான். அவனுக்கு ஆத்திரத்தில் கண்ணீர் வந்து விட்டது.

வீட்டில் வாக்குவாதம் உக்கிரமானதைப் பார்த்தபடி பிரமித்துப் போய் நின்றிருந்தாள் பானு. அண்ணாவுக்கு இத்தனை கோபம் வரும், அவனுக்கு இத்தனை பிடிவாதம் இருக்கும், என அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. என்னிடம் எத்தனை இதமாக தன்மையாகப் புன்னகை செய்கிறான் இவன், என்று இருந்தது அவளுக்கு. அண்ணாவை அவளுக்குப் பிடிக்கும். அசட்டுத்தனங்கள் இல்லாத அண்ணா.

“என்ன சொல்லிட்டுப் போறான் பாத்தியாடி இவன்? நான் முட்டாள்னு சொல்லாமல் சொல்லிட்டுப் போறான். அஞ்சும் பத்தும் இதுங்களுக்காகச் சேக்கறதுக்கு நான் ராவும் பகலுமா அல்லாடறேன். எதுக்கு… இவன்ட்ட முட்டாள் பட்டம் வாங்கவா?” என்று படபடப்பாய்க் கத்தினார். “திடீர்னு என்ன இவனுக்கு இப்பிடி சங்கீதக் கிறுக்கு பிடிச்சிட்டது?” என்றார். “எங்க வீட்ல யாருக்குமே இந்த சங்கீதப் பித்து கிடையாதே…” என்றார்.

“பணம் வசதி எல்லாம் எதுக்கு, நம்ம சந்தோஷத்துக்கு தானே?” என்றபடி மைதிலி புடவையில் கையைத் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். “இப்ப என்ன, நீ அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ண வந்தியா?” என்றார் அவர் அவளைப் பார்த்து. “நம்ம குடும்பத்தில் சங்கீதப் பித்து அவனுக்கு எப்பிடி வந்ததுன்னு கேட்டீங்களே…” என்று புன்னகைத்தாள் மைதிலி. “என்னை உங்கம்மா எங்க பாட விட்டா?” என்றாள் புன்னகை மாறாமல். சட்டென்று அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவள் இப்போது ஆளே புதிதாய்த் தெரிந்தாள். நீங்க மாத்திரம் இல்லை, உங்க குடும்பத்துக்கே கலை நுட்பம் என்றால் தெரியாது… என்று சொல்வது போல இருந்தது.  அவளுக்கு தன் மகன் சார்ந்த பெருமிதம் இருந்தது. “நீங்க அவன் பிற்காலத்துல வசதியா வாழணும்னு யோசிக்கறீங்க. அது தவறு இல்லை. ஆனா, வசதி வாய்ப்புகளை விட சந்தோஷம், அது முக்கியம்னு அவன் முடிவு செய்யறான். அவன் வாழ்க்கை அது.”

“இருக்கட்டும். அவன் சந்தோஷத்தை யார் கெடுக்கறா…” என்றார் அப்பா. “ஆனால் பாரு, பத்தாயிரம்… பத்தாயிரத்தில் ஒருத்தர்தான் கலைஞனா வெற்றி உலா வர முடியும். அதைத் தெரிஞ்சிக்கோ…” என்றார். “அதுக்குக் காரணம் ஒரு கலைஞனுக்கு இந்த லோகத்தில் பத்தாயிரம் பேர் தடை சொல்லறாங்க” என்றாள் அவள் அவர் முகத்தைப் பார்க்காமல். பிறகு இப்போது அவரைப் பார்த்துப் பேசினாள். “அவனுக்கு சுதந்திரமான சந்தோஷம் வேண்டி இருக்கறாப்ல இருக்கு. வெற்றி, தோற்றுப்போறது அப்டின்ற கணக்கே அவன் வாழ்க்கைல வெச்சிக்க விரும்பலைன்னா?” என்று கேட்டாள் மைதிலி.

அவளையே பார்த்தார் அப்பா. திடீரென்று இப்படி இவள் தன் முன்னே ஆகுருதி பெருகி நிற்கிறாள். “குழந்தைகளை சுதந்திரமா சந்தோஷமா வளர்க்கணும். நம்ம கடமை அது. கெட்ட பழக்கம் எதுவும் இல்லாமல், லாகிரி வஸ்து பழகிக்காமல், அசட்டுக் கேலியாவும் ஜாலியாவும் பொறுப்பு இல்லாமல் திரியாமல், அதுங்க நல்ல மனுசாளா வளர்ந்தா அதுதான் முக்கியம்…” என்றாள் மைதிலி. அப்பா அவளையே பார்த்தார். நான் அனுபவிக்காத சந்தோஷங்களை என் பிள்ளை அனுபவிக்க வேண்டும், என அவள் நினைத்திருக்கலாம். அவளது சந்தோஷமே மகனின் சந்தோஷத்தில் இருப்பதாக வந்து அவள் நிற்கிறாள். “எனக்கு அவன் சந்தோஷம் முக்கியம் இல்லையா மைதிலி?” என்றார் அப்பா நா தழுதழுக்க.. அவள் முகம் மலர்ந்தது. “நீங்க எல்லாம் பண்றீங்க. குழந்தைகளுக்காக நல்லதுதான் பண்றீங்க. அது நம்ம பிள்ளைங்களுக்குத் தெரியும்…” என்றாள் அம்மா. “நாளைக்குப் பிள்ளைங்க நான் ஆசைப்பட்டது எதுவுமே நடக்கல… எங்க அப்பாம்மா எதையுமே அனுபவிக்க விடலைன்னு நம்மளைக் குறை சொல்லக் கூடாதுங்க” என்றபடி அம்மா உள்ளே போனாள்.

 ••

(பேசும் புதிய சக்தி / அக். 2021 இதழ்)