Monday, February 28, 2022

 

நிசப்த ரீங்காரம் / பகுதி 5

வியத்தலும் இகழ்தலும்

 
ஞானவள்ளல்

மிழின் முதல் நாவல்களில் ஒன்றான ‘பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்’ அதன் இயல்பான நகைச்சுவைத் தன்மையால் தனி அடையாளம் பெற்றது. நாவல் ஆரம்பமே களை கட்டுகிறாப் போல ஒரு நுணுக்கமான கேள்வியும் அதற்கு விவேகமான பதிலுமாய் அமைந்திருக்கும்.

கேள்வி இதுதான்.

வாழ்க்கையில் புத்திசாலியும் நிறையத் தடவை தவறுகள் செய்கிறான். முட்டாளும் செய்கிறான். என்றாலும் அவனை ஏன் எல்லாரும் முட்டாள் என்கிறார்கள். இவனை ஏன் புத்திசாலி என்கிறார்கள்?

அதற்கு நாவல் ஆசிரியர் மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளை சொல்கிற விளக்கம் இது.

ஒரு முட்டாள் தவறு செய்தால் அதைத் தவறு என அவன் உணர மாட்டான். ஆனால் அது அவனைத் தவிர பிற எல்லாருக்கும் தெரிந்துவிடும். அதேசமயம் புத்திசாலி தவறுசெய்தால் உடனே அதை உணர்ந்து விடுவான். அது தவறு என்று அவனுக்குத் தெரியும். மற்றவருக்குத் தெரியாது.

நகைச்சுவை உணர்வில் தமிழன் சளைத்தவனே அல்ல. வள்ளுவர் உட்பட. கள்ளுண்ணாமை அதிகாரத்தில் வள்ளுவர் ஓர் உவமை சொல்கிறார். தண்ணீரில் தொலைந்து போனவனைத் தீப்பந்தம் கொண்டுபோய்த் தேடாதே! வள்ளுவரின் நகைச்சுவை பற்றியே தனியாய் எழுதலாம்.

புத்திசாலிக்கும் முட்டாளுக்கும் வித்தியாசம் இல்லாமல் போகிற கணங்கள் உண்டு. அதிக கவனம், மற்றும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு சில சமயம் எளிய விஷயங்களை நம் மனதில் மழுங்கடித்து விடும். ஒரு பெரிய விஞ்ஞானி. தனது ஆராய்ச்சிசாலையில் எலிகளைப் பராமரிக்க அதற்கு ஒரு கூண்டு தயார் செய்ய விரும்பினார். ஆசாரியை வரவழைத்து, “இரண்டு எலிகளுக்கு ஒரு கூண்டு, இரண்டு அறைகளாக அமைய வேண்டும். ஒரு அறையில் இருந்து மற்ற அறைக்கு அந்த எலிகள் போய் வர நடுவே துளை இருக்கட்டும். பெரிய எலி போய் வர பெரிய துளை, சின்ன எலி போய்வர சின்ன துளை…” என யோசனை சொன்னபோது, அந்த ஆசாரி இடைமறித்து, “ஒரே துளை போதும் ஐயா. பெரிய துளை ஒன்று வைத்தால் சின்ன எலியும் அதே துளை வழியே போய்க் கொள்ளுமே” என்றானாம்.

அவசரத்தில் அண்டாவுக்குள் கை போக மாட்டேங்குது, என்பார்கள் கிராமத்தில். அந்த அவசரம்.

முட்டாளா புத்திசாலியா என்பது அல்ல பிரச்னை. எப்படி ஒரு நெருக்கடியைச் சமாளிக்கிறான் ஒருத்தன், என்பது தான் முக்கியம். ‘தியரி ஆஃப் ரிலேடிவிடி’ ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் கண்டுபிடித்தவுடன் அவர் மிகவும் பிரபலம் ஆகிவிட்டார். பல்வேறு விவாதங்கள், கருத்தரங்குகள் என்று தினசரி இரண்டு மூன்று அவைகளில் அவரைப் பேச அழைத்தார்கள்.

அவரது காரோட்டி அவரை அழைத்துச் செல்லும்போது, “ஒரே பேச்சு. தினசரி அதையே பேசுகிறீர்கள். எனக்கே எல்லாம் மனப்பாடம் ஆகிவிட்டது” என்று கேலி பேசியிருக்கிறார். ஐன்ஸ்டீன் ஆச்சர்யப்பட்டார். “இப்போது நாம போகப் போற இடம் புது இடம். அங்கே யாரும் என்னை இதுவரை பார்த்தது இல்லை. இன்றைக்கு நீ மேடையேறி, நீயே ஐன்ஸ்டீன் போல என் உரையை வாசியேன், ஒரு மாறுதலுக்காக…” என்றாராம்.

காரோட்டி அந்த சவாலை ஏற்றுக் கொண்டார். அந்த அரங்கத்தில் காரோட்டியே ஐன்ஸ்டீன் போல மேடையேறி, தட்டச்சு செய்த காகிதத்தை வாசித்தார். முன் வரிசையில் ஐன்ஸ்டீன் அமர்ந்து அவரை ஆச்சர்யத்துடன் வேடிக்கை பார்க்கிறார்.

திடீரென்று எதிர்பாராமல் ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. காரோட்டி பேசி முடித்ததும், பார்வையாளர்களில் இருந்து ஒருவர் எழுந்து மேடையைப் பார்த்து அந்த உரையைப் பற்றி ஒரு சந்தேகம் கேட்டார்.

அந்தக் காரோட்டி சொன்னாராம். “இது மிகவும் எளிய சந்தேகம். இதற்கு பதில் சொல்ல என் காரோட்டி போதும்” என்று சொல்லி ஐன்ஸ்டீனைப் பேச மேடைக்கு அழைத்தாராம்.

இதுதான் சமயோசிதம் என்பது.

இதற்கு நேர் உல்ட்டாவான அபத்தமும் நடந்து விடுவது உண்டு.

ஒரு அலுவலகத்தின் மேனேஜரைக் கூட்டம் ஒன்றிற்குப் பேச அழைத்தார்கள். “ஐய எனக்கு மேடையில் பேச வராது” என அவர் சங்கோஜத்துடன் மறுத்திருக்கிறார். அங்கே அவர் அருகில் இருந்த அவரது உதவியாளப் பெண்மணி, “தைரியமா ஒத்துக்கோங்க சார். நான் சொல்லித் தர்றேன்… அதுமாதிரிப் போய்ப் பேசுங்க” என்றாள். அவள் தந்த தைரியத்தில் மேனேஜரும் கூட்டத்தில் பேச ஒத்துக் கொண்டார்.

செக்ரட்டரிப் பெண் “முதன் முதலா மேடையில் பேசறீங்க இல்லையா? அதிரடியா ஆரம்பிங்க…” என்று சொன்னாள். “எப்பிடி?” என்று கேட்டார் மேனேஜர். “மேடைல ஏறியதும் எல்லாருக்கும் அதிர்ச்சி தர்றா மாதிரி இப்பிடி ஆரம்பிங்க. என் மனைவி அல்லாமல், இன்னொருவரின் மனைவி மடியில் நான் படுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்…”

“ஐயோ” என்றார் மேனேஜர். லேடி செக்ரட்டரி சிரித்தபடி, “எல்லாரும் யாரது யாரது…ன்னு ஆர்வமாய்க் கேட்பார்கள். உடனே அதன் பதிலாக, என் அம்மா மடியில்…னு சொல்லுங்க” என்றாள்.

குறிப்பிட்ட நாளன்று கூட்டத்தில் போய்ப் பேச நின்றார் மேனேஜர். முன்வரிசையில் அந்த லேடி செக்ரெட்டரி.  மேனேஜர் சொன்னார். “என் மனைவி தவிர இன்னொருவர் மனைவி மடியில் நான் படுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்…” எதிர்பார்த்தபடியே கூட்டத்தில் பரபரப்பு. “யாரோட மடியில்? யாரோட மடியில்?” என்று கேட்டார்கள்.

“என் செக்ரட்டரியோட அம்மா மடியில்…” என்றாராம் மேனேஜர்.

முன்வரிசையில் அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த லேடி செக்ரட்டரியின் முகம் எப்படி இருந்திருக்கும்?

மாமியார் மருமகள் நகைச்சுவை ஒன்று. படிக்காத மாமியார். அவளுக்குப் படித்த மருமகள் வந்து வாய்த்தாள். மாமியாருக்கு, தான் படிக்காதவள் ஆதலால் தன் மருமகள் மரியாதை தர மாட்டாள் என்று பயம் வந்தது. மருமகளிடம் தன் புத்திசாலித்தனத்தைக் காட்ட நினைத்தாள்.

மணப்பெண்ணுக்கு வந்திருந்த கல்யாண சீர்வரிசையைப் பார்த்தாள் மாமியார். குடம் ஒன்று கவிழ்த்தி வைக்கப் பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்துவிட்டு மாமியார் மருமகளிடம் சொன்னாளாம். “என்னடி இது. மேல்பக்கம் அடைச்சி ஒரு குடம் குடுத்திருக்காங்க உங்க வீட்டுல. இதுல எப்படி தண்ணி பிடிக்க முடியும்?” என்றவள் தொடர்ந்து “அப்பிடியே  ஒரு சொட்டு உள்ள போயிட்டாலும் கீழ பாரு இத்தனை பெரிய ஓட்டையில் அந்தத் தண்ணி வெளிய போயிறாதா?” என்று சலித்துக் கொண்டாளாம்.

செத்தது நீயா உன் தம்பியா? – என்று இழவு வீட்டில் கேட்டானாம், என மலையாளத்தில் ஒரு பழமொழி உண்டு.

குழந்தைகளுக்குச் சொல்கிற முட்டாள், புத்திசாலி கதைகளில் மரியாதைராமனோ, தெனாலிராமனோ வருவார்கள்.

பரமார்த்த குரு கதை எத்தனை அற்புதமான கற்பனை… அத்தனை சிறிய வயது வாசகர்களுக்கு எழுதுவது எத்தனை கடினம்… அந்தக் காலத்திலேயே தமிழில் சாத்தியப் பட்டிருக்கிறது… என்பது சாதனை தான். அது நம் பெருமை.

நோபல் பரிசு பெற்ற பெண் எழுத்தாளர் பேர்ல் எஸ் பக். அவர் எழுதிய ‘அதர் காட்ஸ்’ (கடவுளராய்ப் பிறர்) என்ற நாவலில் அவர் ஒரு விஷயம் பேசுகிறார். உலக சாதனை செய்த ஒருவர். எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் ஏறியவர் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதுமுதல் அவர் உலகப் பிரபலம் பெற்று விடுகிறார். உலகமே அவரைக் கொண்டாடும்போது அவருக்கு, எல்லாம் அறிந்த வல்லாளன் என்ற தகுதியை இந்த உலகம் வழங்கி விடுகிறது. உண்மையில் அவருக்கு மலை ஏறுவதைத் தவிர துவரம் பருப்பு விலை கூடத் தெரியாது.

ஒரு பிரபல பத்திரிகை சார்பில் அவர் வாசகர் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வார் நாவலில். எனக்கும் என் மனைவிக்கும் ஒத்துப் போகவில்லை. அவளுடன் எப்படி சமாதானமாய்ப் போவது? வழி சொல்லுங்கள்… என ஒரு வாசகர் கேள்வி கேட்டிருப்பார் அவரிடம், என்று எழுதுகிறார் பேர்ல் எஸ் பக். முட்டாள்களின் பீடத்தினை இப்படிக் கிண்டல் பண்ணுகிறார் ஆசிரியர்.

இதுமாதிரி நம்ம ஊர்க் கதை ஒண்ணு சொல்லி விடலாம்.

ஒரு நாதஸ்வரக் கச்சேரி. அதற்குத் தலைமை தாங்க மாஜிஸ்ட்டிரேட்டை அழைத்தார்கள். ஊர்ப் பெரிய தலை அல்லவா? அதனால் அழைத்தார்கள். அவருக்கு இசை பற்றி ஒரு அட்சரம் தெரியாது. அவரும் போலிப் பெருமையுடன் ஒத்துக் கொண்டார். நாதசுரக் கச்சேரி நடந்தது. கச்சேரி முடிந்து அவரைப் பேசவும் சொன்னார்கள். அவர் பேசினார். “நாதஸ்வர வித்வான் எத்தனை கஷ்டப்பட்டு வாசித்தார் என்று புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அங்கங்கே மூச்சு விட என்று இடைவெளி விட்டு அவர் வாசித்தார். ஆனால் அவர் கூட அமர்ந்து மூச்செடுக்காமல் ஒருவர், ஒத்து வாசித்தாரே? அவரது திறமை வியக்க வைக்கிறது… ஒத்து ஊதியவருக்கு என் மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள்.”

கச்சேரிக்குத் தலைமை தாங்க அவரை அழைத்தவர்களின் நிலையையும், அட அந்த நாதஸ்வரக் கலைஞரின் முகத்தையும் பார்க்க நமக்குக் கொடுத்து வைக்கவில்லை.

இதேபோல ஒரு பஞ்ச தந்திர பாணி விலங்கு கதை உண்டு.

ஒரு காட்டில் சிங்கம் ஒன்று இருந்தது. காட்டிலேயே பலசாலி தான்தான் என அதற்கு நினைப்பு. அது போய் ஒரு மானின் முன் நின்று மிரட்டும் தொனியில், “ஏய் மான்… இந்தக் காட்டிலேயே பலசாலி யார்?” என்று கேட்டது. “நீங்கதான் மகராஜா” என்று பயந்துகொண்டே சொன்னது மான். அடுத்து அந்த வழியே போன ஒரு நரியை நிறுத்தியது சிங்கம். “ஏய் நரி, நில்லு. இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லிவிட்டுப் போ. இந்தக் காட்டிலேயே பலசாலி யார்?” நரி பயந்தபடி “நீங்கதான் மகராஜா” என்றதும் அதற்கு திருப்தி. “சரி போ” என்று அதை அலட்சித்துத் தாண்டிப்போனது.

அங்கே யானை ஒன்று குனிந்து புல்லை மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. நான் வருகிறேன்… என்னைக் கொஞ்சங்கூட சட்டை செய்யாமல் இந்த யானை… என்ன திமிர் இதற்கு… என்று சிங்கத்துக்குக் கோபம். இருந்தாலும் அடக்கிக் கொண்டு யானையின் முன்னால் போய் நின்று, “ஏய் யானை, என் கேள்விக்கு பதில் சொல்லு. இந்தக் காட்டிலேயே பலசாலி யார்?” என்று கேட்டது.

யானை தன் துதிக்கையால் அந்தச் சிங்கத்தைப் பிடித்து தலைக்கு மேலே ஒரு சுழற்றி சுழற்றி சிங்கத்தைத் தூர வீசி யெறிந்துவிட்டு திரும்ப புல்லைத் தின்ன ஆரம்பித்தது.

தூரப்போய் விழுந்த சிங்கம் திகைத்துப் போனது. சிறிது நேரத்துகுப் பின் சுதாரித்து உடம்பை உதறி எழுந்து கொண்டது. பின் “கேட்டால் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் தெரியல்ல. உனக்கெல்லாம் ஒரு கோபம்…” என்றபடி எழுந்துபோனது.

படித்தவர்கள் படிப்பறிவு இல்லாதவர்களை மட்டம் தட்டிப் பேசுவதும், பிற்பாடு மூக்குடை படுவதுமான வட்டார வழக்குக் கதைகள் உண்டு.

ஒரு பண்டிதர் படகில் போய்க் கொண்டிருக்கிறார். படகோட்டியைப் பார்த்து, “உனக்குத் திருக்குறள் தெரியுமா?” என்று கேட்டார். “தெரியாது” என்றான் படகோட்டி. “அடாடா வாழ்வில் கால் பகுதியை வீணாக்கி விட்டாயே…” என்றார் பண்டிதர். பிறகு “உனக்கு கம்பராமாயணம் தெரியுமா?” என்று கேட்டார். “இல்லை தெரியாது…” என்று தலையாட்டினான் படகோட்டி. “அடாடா அடாடா வாழ்வில் பாதியை நீ வீணாக்கி விட்டாயே…” என்றார். அப்போது படகோட்டி சொன்னான். “ஐயா துடுப்பு தண்ணீரோடு போய்விட்டது. இனி படகு நகராது. நாம் நீந்தித்தான் கரையேற வேண்டும். உங்களுக்கு நீச்சல் தெரியுமா?” என்று கேட்டான். “ஐயோ தெரியாது” என்றார் பண்டிதர்.

“ஐயா உங்க மொத்த வாழ்க்கையுமே வீணாகி விட்டதே” என்று சொல்லி படகோட்டி தான் மட்டும் தண்ணீரில் குதித்து நீந்திக் கரையேறினான், என ஒரு செவிவழிக்  கதை.

இந்தப் பாணியின் மறுகரையாக, முட்டாள் எப்பவும் முட்டாள்தான்… என்றுகூட ஒரு கதை நினைவு வருகிறது. அதையும் பார்த்து விடலாம்.

“உனக்கும் எனக்கும் பந்தயம். காலி வயித்தில் எத்தனை வாழைப்பழம் சாப்பிடுவே?”

“ரெண்டு…” என்றான் முட்டாள்.

“சரி. 50 ரூபாய் பந்தயம். காலி வயித்தில் ரெண்டு வாழைப்பழம் சாப்பிட்டுக் காட்டு…”

பரவாயில்லை இன்றைக்கு 50 ரூபாய் வருமானம், என்று அந்த முட்டாள் அவனுடன் கடைக்குப் போனான். கடையில் இரண்டு வாழைப்பழங்கள் வாங்கித் தந்தான் பந்தயம் வைத்தவன். அதை வாங்கி முதல் பழத்தை உரித்து முதல் கடி கடித்துச் சாப்பிட்டான் முட்டாள். இரண்டாவது தடவை பழத்தைக் கடிக்குமுன், முட்டாளின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டான் வந்தவன். “இப்ப உன் வயிறு காலி வயிறு அல்ல. ஏற்கனவே ஒரு வாய் அளவு பழம் உள்ளே இருக்கிறது… பந்தயத்தில் நீ தோத்துட்டே.” வெட்கத்துடன் அதை ஒத்துக்கொண்ட முட்டாள் அவனிடம் 50 ரூபாய் பணம் தந்தான்.

முட்டாளுக்கு எப்படியாவது விட்ட பணம் 50 ரூபாயைத் திரும்ப சம்பாதித்து விட வேகம் வந்தது. அவன் இன்னோரு ஆளிடம் இதேமாதிரி பந்தயம் வைக்க முடிவு செய்து ஒருவனிடம் போனான். ”ஏ நீ காலி வயித்தில் எத்தனை வாழைப்பழம் சாப்பிடுவே?”

“மூணு” என்றான் அவன்.

“அடச்சே. நீ மட்டும் ரெண்டுன்னு சொல்லியிருந்தால் உன்னைப் பந்தயத்தில் ஜெயிச்சிருப்பேன்” என்று சொல்லி அவனிடம் 50 ரூபாய் தந்துவிட்டு முட்டாள் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினான்.

நம்மிடையே எத்தனை விதவிதமான கதைகள் உலவுகின்றன என ஒரு வட்டம் அடித்துப் பார்க்கையில் வியப்பு மேலிடுகிறது.

சில கேள்விகள் ஒருவன் புத்திசாலியா முட்டாளா என்றே கண்டுகொள்ள முடியாத அளவு அமைந்து விடுவதும் உண்டு.

“வலது கால்ல குடைச்சலா வலி இருக்கு டாக்டர்.”

“வயசானா சில சமயம் அப்பிடி வரும்” என்று டாக்டர் சொன்னார்.

“அதெப்படி? இடது காலுக்கும் அதே வயசுதானே ஆகுது டாக்டர்? அது வலிக்கலியே?” என்றானாம் வந்தவன்.

கற்ற கல்வி மமதை தரக் கூடாது. தலைக் கனம் தரக் கூடாது. வல்லவனுக்கு வல்லவன் வையகத்தில் உண்டு, என்பார்கள்.

அறிவாளிகள் மமதை காரணமாக எளியவர்களிடம் நஷ்டப் படுதல் பற்றி நிறைய வேடிக்கைக் கதைகள் உண்டு.

ரயிலில் ஒரு மேதாவி அமர்ந்து பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் எதிரே ஓர் எளிய மனிதன், மேல் சட்டை கூட அணியாதவன் பயணம் செய்தான். மேதாவிக்கு அவனைக் கண்டதும் அலட்சியம். இளக்காரம். அவன் அவரைச் சட்டை செய்யவே இல்லை. வெளியே பார்த்தபடி பயணம் செய்து கொண்டிருந்தான்.

மேதாவிக்கு அவனைச் சீண்டிப் பார்க்க ஆசை. “இங்க பார்… நான் உன்னை ஒரு கேள்வி கேட்பேன். அதுக்கு நீ சரியா பதில் சொல்லி விட்டால் உனக்கு நான் 100 ரூபாய் பரிசு தருவேன்…” என்றார். அதெல்லாம் வேணாம் சாமி, நீங்க படிச்சவர்… என்றெல்லாம் அவன் மறுத்துப் பார்த்தான். அவர் விடுவதாக இல்லை.

பிறகு அவன் “சரி சாமி. நான் உங்களை ஒரு கேள்வி கேட்டு, உங்களால அதுக்கு பதில்சொல்ல முடியலைன்னா?” என்று கேட்டான். ஏற்கனவே மூளை நிறைய திமிர் கொண்ட அந்த மேதாவி, “உன் கேள்விக்கு எனக்குத் தெரியாத பதிலா?” என்று சிரித்துவிட்டு, “உன் கேள்விக்கு எனக்கு பதில் தெரியாவிட்டால் நான் உனக்கு இரண்டு மடங்கு பணம்… 200 ரூபாய் தருகிறேன்…” என்று மார் தட்டினார்.

“சரி. கேள்வியை நீங்க கேக்கறீங்களா? நான் கேட்கட்டுமா?” என்று அவன் அந்த மேதாவியைக் கேட்டான். மமதை கண்ணை மறைக்க அவர் “நீயே முதலில் கேள்…” என்றார்.

அவன் கேள்வி கேட்டான். “மூன்று கண்கள், ஐந்து கால்கள், ஏழு கைகள் கொண்ட மிருகம் எது? சொல்லுங்க.”

அவருக்கு எதுவுமே புரியவில்லை. மிருகமா? மூன்று கண்ணா? ஐந்து காலா? ஏழு கையா? என்ன சொல்கிறான் இவன்?

யோசித்து யோசித்துப் பார்த்தார். அவருக்கு பதில் தெரியவில்லை.

“என்ன சாமி, பதில் தெரியலையா?”

வெட்கத்துடன் அவனைப் பார்த்து மேதாவி சிரித்தார். “அப்ப பந்தயத்துல நீங்க தோத்துடடீங்க” என்றான் அவன்.

ஆமாம், என்றபடி அவர் அவனிடம் 200 ரூபாய் தந்தார். பிறகு ஆர்வத்துடன் அவனைக் கேட்டார். “அது என்ன மிருகம் அப்பா?”

“எனக்கும் தெரியாது சாமி…” என்றபடி அவன் 100 ரூபாயைத் திருப்பித் தந்தானாம்.

தலைக் கனத்தால் 100 ரூபாய் அந்த மேதாவி நஷ்டப்பட்ட கதை இது.

எப்பவுமே நமது தகுதிக்கு மீறி ஆட்டம் போடுவது நல்லது அல்ல, என்று சொல்கிறது இந்தக் கதை.

பெரியோர் என்று யாரையும் வியத்தலும் வேண்டாம். எளியோர் என்று இகழ்தலும் வேண்டாம்… என்கிறார் கணியன் பூங்குன்றனார்.

ஒரு செருக்கு மிக்க மனிதர் சலூனுக்குப் போனார். படிக்காத பாமர சலூன்காரன் என்று அவனைப் பார்க்க அவருக்கு எள்ளல்.

“முடி வெட்ட எவ்வளவு? ஷேவிங்னா எவ்வளவு?” என்று கேட்டார் அவனிடம்.

“முடிவெட்ட 100. ஷேவிங் மட்டும் என்றால் 50” என்றான் அவன்.

“அப்ப எனக்கு தலையே ஷேவ் பண்ணிரு…” என்றபடி சேரில் அமர்ந்தார் அவர்.

பார்க்க வசதியான ஆள் போலத்தான் இருந்தார். இருந்தாலும் சின்ன புத்தி இவருக்கு, என நினைத்து வருந்தினான் சலூன்காரன். என்றாலும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அவனைப் பேச்சில் மடக்கி விட்ட சந்தோஷம் தாள முடியவில்லை அவருக்கு. தேன் குடித்த நரி என்பார்களே, அந்த உற்சாகத்துடன் அவனை மட்டந் தட்டிப் பேசியபடி இருந்தார் அவர். அவன் எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு பொறுமையாகவே இருந்தான்.

பிறகு தாடியை ஷேவ் செய்கிற நேரம். “ஐயா மீசை வேண்டுமா?” என்று கேட்டான் அவன். “வேண்டும்” என்றார் அவர்.

சட்டென்று அந்த மீசையை மழித்து அவர் கையில் கொடுத்தான் அவன்.

அவர் திகைத்துப் போனார். என்ன இப்படிப் பண்ணிவிட்டானே, என்று பதறிப் போனார்.

“சாமி புருவம் வேணுமா?”

போனமுறை வேணும் என்றபோது மீசையே பறிபோய்விட்டது. அதனால் அவசர அவசரமாய் “வேண்டாம்” என்றார்.

சட்டென அவர் புருவங்களை மழித்து அவர் கையில் கொடுத்தான் அவன். “நீங்கதான் வேணான்னீங்களே?”

அன்றோடு அவர் அகந்தை ஒழிந்தது. மீசையும் புருவங்களும் திரும்ப முளைக்கும் வரை அவர் பத்து இருபது நாட்களாக வீட்டை விட்டு வெளியே வரவில்லை என்பதுதான் இந்தக் கதையின் முடிவு.

•••

நன்றி – பேசும்புதியசக்தி மார்ச் 2022 இதழ்

Wednesday, February 16, 2022

 தமிழ்ப் பல்லவி – ஜன. மார்சு 2022 இதழ்

வாழை


 எஸ்.சங்கரநாராயணன்

ம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று தகவல் வந்தபோதே ராதாவுக்குப் பதட்டமாகி விட்டது. “எதுக்கெடுத்தாலும் பதறாதே ராது. உடம்புன்னா அதுக்கு நோவுன்னு வராதா என்ன?” என்றான் மணிவண்ணன். “எங்கம்மா ஒருநாள் கூட தலை வலி உடம்பு வலின்னு ஓய்ஞ்சி படுத்ததே கிடையாதுங்க” என்றாள் ராதா. “அந்தக் காலத்து மனுஷா எல்லாருமே அப்படிதான். தனக்கு ஒரு சிரமம்னா காட்டிக்க மாட்டாங்க…” என புன்னகைத்தவன், அவள் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு “நீ வேணா உங்கம்மாவைப் போயிப் பார்த்திட்டு வரதானா வாயேன். உங்கம்மாவுக்கும் ஒரு சமாதானமா யிருக்கும்” என்றான்.

“குழந்தைக்கு ஸ்கூல்…” என இழுத்தாள்.

“பெரிய ஐ ஏ எஸ் பரிட்சை பாழாப் போற மாதிரி யோசிக்கறே? யூகேஜி தானே? பரவால்ல. லீவு போட்டுக்கலாம்…” அவன் எப்படிப் பேசவேண்டும் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாளோ அதேபோல அவன் பேசினான். அவனுடைய நெருக்கடி நேரங்களில் அவளும் அப்படித்தான் பேசுவாள். அப்படித்தான் பேசிக் கொள்வார்கள். எப்பேர்ப்பட்ட அம்மா. காலையில் குளித்துவிட்டு வருகையில் திடீரென்று தலைசுற்றி, சமாளித்து அப்படியே சிறிது நின்று நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டாள். கிறுகிறுப்பு அடங்கியதும் போய்ப் புடவை மாற்றிக்கொண்டு பூஜையறைக்குப் போய், குனிந்து… கொஞ்சம் புஷ்பத்தை அள்ளி சுவாமி படத்துக்கு முன் போடுமுன் ஆளைக் கீழே சரித்துத் தள்ளி யிருக்கிறது.

ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்திருக்கிறதாக அப்பா ஃபோனில் சொன்னார். அவரே சற்று பயந்திருந்தார் போலிருந்தது. “நீ கவலைப் படாதப்பா. இதோ நான் வரேன்” என்று சட்டென்று ராதா பதில் சொல்லி விட்டாள், என்றாலும் இங்கே எல்லாவற்றையும் போட்டது போட்டபடி விட்டுவிட்டுப் போக எப்படி முடியும்? அவள் இல்லாமல் தன் வேலை ஒருவேலை பார்த்துக் கொள்ள இவருக்குத் தெரியாது.

“எல்லாம் சமாளிச்சிக்கலாம்…” என்று புன்னகைத்தான் மணிவண்ணன். என்ன சமாளிக்கப் போகிறான். ஸ்விக்கி, சொமேட்டோ என்று உணவு வருத்திக் கொள்வான். தினசரி ஒரு செட் புது உடை அயர்ன் பண்ணி வைத்ததில் இருந்து எடுத்துப் போட்டுக்கொள்வான். அவள் வரும்போது வாஷிங் மிஷினில் போட என ஒரு வண்டித் துணி குவிந்து கிடக்கும். எதாவது சொன்னால், “வெளியில டிரை கிளீனிங் குடுத்துறலாமா?” என்பானே ஒழிய, தானே வாஷிங் மிஷினில் போட்டு எடுக்கிற யோசனை அவனிடம் கிடையாது.

அவனிடம் வாதிட முடியாது. “உன்னையுங் கூட வாஷிங் மிஷினைக் கட்டிக்கிட்டு அழச்சொல்லலியே நானு…” என்று பேச ஆரம்பிப்பான். பாதிக் காலம்தான் அந்தத் துணிகள் உழைக்கின்றன. கையால் துவைத்தால் நல்லது. அதற்கெல்லாம் நேரம் கிடையாது. காலையில் ராதிகாவைப் பள்ளிக்கு அனுப்புதல் தனி புராணம். இரவில் அதைத் தூங்க வைக்கவே படாத பாடு படவேண்டும். அம்மாமேல் காலைப் போட்டுக் கொண்டு கதை சொல்லச் சொல்வாள். சில நாட்கள் குழந்தை தலையைக் கோதியபடி பாட்டு எதாவது பாடவேண்டி யிருக்கும். காலை எழுப்புவது தனிப் படலம். வாசலில் ரிக்ஷா வந்து ஹாரன் அடித்து அவளை ஏற்றிவிட்ட பின் மழை ஓய்ந்தாற் போன்ற அமைதி வீட்டில் நிலவும். ஆட்டோவில் ஏறும்போது திடுதிப்பென்று ராதிகா… “அம்மா ஒண்ணு சொல்ல மறந்துட்டேன். நேத்திக்கு மிஸ்சு…” என எதாவது தகவல் சொல்லும்.

தன்னை மையமிட்டு அந்த வீட்டில் அனைத்தும் நடந்ததாக நினைத்தாள் அவள். இதுபற்றி நல்லதா கெட்டதா என்றுகூட யோசிக்க நேரம் இல்லை அவளுக்கு. அலுவலகம் போய்விட்டு சாயந்தரம் சீக்கிரமே வந்து விட்டாள். உடைகளைப் பெட்டியில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தபோது மணிவண்ணன் வந்துவிட்டான். ஆறுமணிக்கு ரயில். அவளது கைப்பெட்டியை வாங்கி ஸ்கூட்டரின் முன்னால் வைத்துக் கொண்டான். அவளுக்கும் அவனுக்கும் நடுவே ராதிகா உட்கார்ந்து கொண்டது. பாட்டியைப் பார்க்க ஊருக்குப் போகிறோம், என்கிற சந்தோஷம் அதன் முகத்தில் தெரிந்தது.

அப்பா ரயில்வே ஸ்டேஷன் வரை வருவதாகச் சொன்னார். காலையில் கார் டிரைவரை வரவழைக்க வேண்டும். வேண்டாம் என்றுவிட்டாள் ராதா. ஸ்டேஷனில் இறங்கி ஒரு கால் டாக்சி வைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். மதுரை பரபரப்பாய் இருந்தது. மீனாட்சி அம்மனை மானசிகமாக வணங்கிக் கொண்டாள். அம்மாவுக்கு முடியவில்லை என்றதுமே ‘தாயே மீனாட்சி…’ என்றுதான் மனதில் வார்த்தை வந்தது. “இப்ப அம்மா எப்பிடி இருக்காப்பா?” என்று கேட்டபடியே வாசலில் டாக்சிக்குப் பணம் கொடுத்தாள். “தேவல…” என்றபடி அப்பா வந்து குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டார்.

“ஹாய் தாத்தா!” என்றாள் ராதிகா.

ஆஸ்பத்திரியில் ராத்திரி உதவிக்கு என்று அப்பாஅலுவலகத்தின் உதவியாள்ப் பெண் ஒருத்தி இருப்பதாக அப்பா சொன்னார். “நீ வர்றதா அம்மாட்டச் சொன்னேன் ராதா…” என்றார் அப்பா. “என்னத்துக்கு அவளை வேற அலைக்கழிக்கணும்..னா உங்க அம்மா.” “எனக்கு அங்க இருப்பு கொள்ளாதுப்பா…” என்றபடி ராதா முகம் கழுவிக்கொண்டு வந்தாள். “உனக்கு காபி வேணுமா?”

அவர் காலையில் எழுந்ததுமே தானே போய் ஃபில்டரில் டிகாஷன் இறக்கி காலைக்காபி குடித்து விடுவார். அம்மா எழுந்து வரும்போது அவளுக்கும் கலந்து தருவார். அது குடும்ப வழக்கம். ராதாவுக்குத் தெரியும். ”ஆச்சிம்மா. நீ வேணா உட்காரு. நான் உனக்கு காபி கலக்கறேன்” என்றார் அப்பா. கல்லூரி தாண்டி வேலைக்குப் போனாலும் ராதாவை அவரோ அம்மாவோ வீட்டுவேலை வாங்கியதே இல்லை. “இருக்கட்டும் கல்யாணம் ஆகிப் போனால் இருக்கவே இருக்கு” என்பாள் அம்மா.

கையில் காபியுடன் ராதா சமையல் அறையை விட்டு வெளி வந்தாள். குழந்தை பாத்ரூம் போயிருந்தது. தானே அலம்பிக் கொள்ளத் தெரியும். ராதா போய் நின்றால் வெட்கப்பட்டது. “இப்ப அம்மாவுக்கு எப்பிடி இருக்கு அப்பா?” என்று கேட்டாள் ராதா. “இரத்த அழுத்தம் கொஞ்சம் அதிகம் ஆயிட்டது போல. அத்தோட சோடியம் அளவு கம்மியாம்  நமக்கு என்ன தெரியும்? அவங்க சொல்றாங்க. ‘டிரிப்ஸ்’ ஏத்தினாங்க. இப்ப பரவால்ல… காலைல பேசினா ஃபோனில்” என்றார் அப்பா.

காலையில் ராதா வந்து விடுவாள் என்று கேள்விப்பட்டாள் அம்மா. இவள் எதற்கு இப்படி அலறி யடித்துக்கொண்டு ஓடி வர வேண்டும், என்று இருந்தது. என்றாலும் பெண்ணைப் பார்க்க அவளுக்கும் சந்தோஷம்தான். வீட்டுக்கு வந்ததுமே ராதா, தான் வந்துவிட்ட தகவல் சொன்னாள். “உங்கப்பாதான் காபரா பண்ணிட்டாரா?” என்று சிரித்தாள் அம்மா. “நல்லாருக்கே? தகவல் சொல்லாம இருக்க முடியுமா?” என்றாள் ராதா. “அது சரி…” என்றாள் அம்மா. “குழந்தை? அவளையும் கூட்டிக்கிட்டு வந்திருக்கியா?” என்று கேட்டாள் “பின்னே? அவர்ட்ட எப்பிடி விட்டுட்டு வரது அம்மா. அவருக்குத் தன் காரியத்தையே பாத்துக்கத் தெரியாது…” என்றாள் ராதா.

அம்மாவுக்கு அந்தக் குரலில் தெரிந்தது பெருமிதமா, கவலையா என்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இரண்டும் இருக்கலாம். ராதாவும் குழந்தையுமாய் பாட்டியைப் பார்க்க ஆஸ்பத்திரி வந்தார்கள். படுக்கையில் இருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தாள் அம்மா. “எப்பிடி இருக்கேம்மா?” அம்மா புன்னகைத்தாள். ராதிகாவைக் கூப்பிட்டு பக்கத்தில் உட்கார்த்திக் கொண்டாள். “பாட்டி உனக்கு உடம்பு சரியில்லையா?” என்று கேட்டது குழந்தை. பாட்டி குழந்தைக்கு முத்தம் கொடுத்தாள். “அதான் நீ வந்திட்டியே. எனக்கு எல்லாம் சரியாப் போயிரும்” என்றாள் பாட்டி.

அப்பா கலவரப் பட்டது சரி. முதல்நாள் சுய நினைவில்லாமல் தான் அம்மா ஆஸ்பத்திரி வந்திருக்கிறாள். ‘டிரிப்ஸ்’ ஏற்றியதில் மறுநாள் சிறிது ஆசுவாசம் அடைந்தாள் அம்மா. அடுத்த நாளே இட்லி சாப்பிட ஆரம்பித்து விட்டாள். உடல் சோர்வு தான். திரும்ப தெம்பு மீள வேண்டும். உடனே அங்கே கொண்டுவந்து சேர்த்தது என்பது நல்ல விஷயம்.

காலம் எப்படி உருண்டோடுகிறது. ராதாவுக்குக் கல்யாணம் இப்பதான் ஆன மாதிரி இருந்தது அம்மாவுக்கு. வீட்டு வேலை ஒரு வேலை தெரியாது. படுக்கை மேலே ஈரத் துண்டை வீசிவிட்டு வேலைக்கு ஓடுவாள். கல்யாணத்துக்குப் பிறகு கணவனின் ஊருக்கே மாற்றலும் கிடைத்தது அவளுக்கு. சமையல் அறைப் பக்கமே வரமாட்டாள். அம்மாவும் அவளிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை. நாளைக்கு புகுந்த வீட்டுக்குப் போனால் இருக்கவே இருக்கு கரண்டி உத்தியோகம். நானும் அப்படித்தானே? இந்த வீட்டுக்குக் கல்யாணம் ஆகி வரும்போது எனக்கு என்ன தெரியும்? முதல் நாளே பாலை அடுப்பில் பொங்க விட்டேன். மாமியார் ஓடோடி வந்தார். “உனக்கொண்ணும் ஆகல்லியே?” என்கிறார் மாமனார். பக்கத்தில் இவர். எல்லாருமாய்ச் சிரிக்க இவளுக்கு அழுகை வந்தது.

அம்மா பக்கத்தில் அந்த வார விகடன், குமுதம் கிடந்தது.  அப்பா தினசரி நாளிதழ் இந்து வாங்குவார். பேப்பர்க்காரனே வாரா வாரம் இந்தப் பத்திரிகைகளைக் கொண்டுவந்து போடுவான். தீபாவளி பொங்கல் மலர்களும் அம்மா வரவழைப்பாள். ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியார் அருளுரையுடன் ஆரம்பிக்கும் இதழ்கள். உள்ளே வரும் வண்ண வண்ண சுவாமி படங்களைத் தனியே பிரித்து சட்டமிட்டு பூஜையறையில் மாட்டி வைக்கலாம். அந்தக் காலத்தில் சாண்டில்யன், சுஜாதா என்று தொடர்கதை ஸ்பெஷலிஸ்டுகள் இருந்தார்கள். இப்ப புது ஆட்கள் வந்து விட்டார்கள். என்றாலும் தொடர்கதைகளை வாரம் விடாமல் வாசிக்கிற அந்தப் பழைய மவுசு இப்போது இல்லை. இப்போது டிவி சானல்களில் தொடர்கள் நிறைய வர ஆரம்பித்து விட்டன. பத்திரிகையில் படிக்கிறதை விட இப்படி நாடகமாய்ப் பார்க்கிற அளவில் எல்லாருக்கும் ருசி மாறி விட்டது. சினிமாவில் வாய்ப்பு குறைந்த நடிக நடிகைகள் டிவிக்கு வந்தாயிற்று.

ராதா ஆஸ்பத்திரிக்கு வருமுன்னாலேயே அந்த உதவிக்காரப் பெண், ஸ்ரீநிதி கிளம்பிப் போய்விட்டாள். பாவம் அவளுக்கும் வீடு வாசல் குடும்பம், என்று இருக்காதா, என நினைத்துக் கொண்டாள் ராதா. இதுவே ஊரில் பெரிய ஆடிட்டர் என்று அப்பாவிடம் வேலைக்குச் சேர்ந்த பெண். கூடிய விரைவில் அவள் தனியே அலுவலகம் போடலாம். அவள் இங்கே அம்மாவுடன் இரா தங்கினால் அவள்கணவன் இரவில் குழந்தையை அல்லது குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வானாய் இருக்கும். ஒருவேளை கல்யாணமே ஆகவில்லையோ? ராதா ஸ்ரீநிதியைப் பார்த்தது இல்லை.

யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஊரில் இருந்து அலைபேசி அழைப்பு வந்தது. மணிவண்ணன் தான். அதை அவளும் எதிர்பார்த்திருந்தாள் என்றுதான் அம்மாவுக்குப் பட்டது. ராதா அம்மாவைப் பார்த்துத் தலையசைத்துவிட்டு அலைபேசியில் பேசியபடி வெளியே போனாள். “உனக்கு உடம்புக்கு என்ன பாட்டி?” என்று கேட்டது குழந்தை. “எனக்கு ஒண்ணில்லடா கண்ணு” என்றாள் பாட்டி. “நான் வீட்டுக்கு வந்து இந்தக் குட்டிக் கைக்கு மருதாணி இட்டு விடறேன். சரியா?” என்று அந்தக் கைக்கு முத்தம் தந்தாள் பாட்டி. அவள் குனிந்தபோது தலைக்குள் லேசாய் கிர்ர் என்றது.

ஒரு சாயலுக்கு அவள் ராதா போலவே இருந்தாள்! அவள் சிரிப்பது அவள்அம்மா மாதிரியே இருந்தது பார்க்கப் பரவசமாய் இருந்தது. நல்ல சூட்டிகையான பெண். வீட்டில் ஃபோன் அடித்தால் அவளே போய் எடுத்துப் பேசுவாள். “அம்மா அயர்ன் பண்ணிட்டிருக்காங்க. பத்து நிமிஷத்ல கூப்பிடறீங்களா? இல்ல, அவங்களைப் பேசச் சொல்லட்டுமா?” என்று தானே விவரமாகப் பேசத் தெரியும் அவளுக்கு. “எங்க கிளாஸ் மிஸ்சுக்கு என்னை ரொம்பப் பிடிக்கும் பாட்டி…” என்றாள். “அடித் தங்கமே. ராதிகாக் குட்டிய யாருக்குதான் பிடிக்காது?” என்று பாட்டி அவள் தலையில் முத்தம் தந்தாள். திரும்ப மூளைக்குள் சிறு சீறல்.

ரயிலில் எப்படி தூக்கம் வாய்த்தது ராதாவுக்கு, தெரியவில்லை. என்றாலும் வந்தவுடன் ஓய்வெடுக்காமல் ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்திருக்கிறாள். வந்தவுடன் தொந்தரவு செய்யாமல் அவள் கணவனும் எட்டு ஒன்பது மணிக்கு மேல் அலுவலகம் கிளம்புமுன் இவளுக்குப் பேசுகிறான். முகம் பூரிக்க ராதா பேசிக் கொண்டிருப்பது இங்கேயிருந்தே தெரிந்தது.

மணிவண்ணன் நல்ல பையன் தான். பெண்டாட்டியை மனம் கோணாமல் வைத்துக் கொள்ளத் தெரிந்தவன். ராதாவும் கணவனைப் பற்றி எதுவும் குறையாகப் பேச மாட்டாள். அவர்களுக்குள் பிரச்னை எதுவுமே வரவில்லையா தெரியாது. என்றாலும் தன் கணவனை இங்கே. பிறந்த வீட்டில் விட்டுக் கொடுக்காத நாசூக்கு அவளிடம், ராதாவிடம் இருந்தது. அது அம்மாவுக்குத் திருப்தி அளித்தது.

சமைத்து எடுத்து வந்திருந்தாள் ராதா. கல்யாணம் ஆகிப் போகும்வரை சமையல் அவள் கற்றுக் கொள்ளவே இல்லை. நிமிர்ந்த வாக்கில் வளைய வந்து கொண்டிருந்த பெண்தான். ராதிகாவை கருக் கொண்டிருந்தபோது துணையாள் என்று அம்மா ஊருக்குப் போயிருந்தபோது அயர்ந்து போனாள். வீட்டை அத்தனை துப்புரவாக வைத்திருந்தாள் ராதா. இத்தனைக்கும் வேலைக்கு என்று ஆள் யாரும் கிடையாது. “ஐய அவ வராளேன்னு அவ கடிகாரத்துக்கு நாம ஓடணும். அதெல்லா சரியா வராது அம்மா” என்றாள் ராதா. “இன்னிக்குதான் இப்பதான் வந்திருக்கே… மெதுவா கரண்டியக் கையில பிடி” என்று ராதா சிரித்தாள். பேச்சு பாட்டுக்குப் பேச்சு. அடுப்படி வேலைகள் பரபரவென்று நடந்தபடி யிருந்தன. ஒற்றை வேலை என்று இல்லாமல் இரண்டு மூன்று வேலைகளை வரிசை மாறாமல் செய்தாள் ராதா. குளியல் அறையில் வெந்நீர் கீசர் ஆன் பண்ணிவிட்டு வீடு பெருக்கினாள். அடுப்படியில் குக்கர் வைத்தாள். எழுந்துகொண்ட கணவனுக்கு காபி கலந்தாள். அவளது பம்பரப் பரபரப்பு அம்மாவுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. “குக்கர் அம்மா… மூணு விசில்…” என்றபடி கொடியில் உள்ள துண்டை உருவிக் கொண்டே குளிக்கப் போனாள்.

ராதா படிக்கிற புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் வேறு. தொடர்கதைகள் எல்லாம் வாரா வாரம் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு படிக்க முடிகிறது இல்லை அவளுக்கு. அவள் பையில் எப்பவும் பெண்கள் மாதம், வாரம் இருமுறை இதழ்கள் இருந்தன. தடி தடியான ஆங்கில நாவல்கள் இருந்தன. எடுத்துப் போகிறாளே யொழிய வாசிக்க நேரம் கிடைக்குமா தெரியாது. சில பேர் பஸ்சில் வாசிப்பார்கள். ஆனால் ராதா பஸ்சில் ஏறி அமர்ந்து டிக்கெட் வாங்கி விட்டால் உடனே தூங்கி விடுவாள். கல்லூரிக் காலத்தில் இருந்தே அப்படித்தான். கூட வரும் தோழி யாராவது எழுப்புவார்கள்! இப்போது அவள் கணவனுடன் ஒன்றாக இரு சக்கர வாகனத்தில் அலுவலகம் போகிறாள். அவன் அவளை அலுவலகத்தில் இறக்கி விட்டுவிட்டு தன் அலுவலகம் போவான்.

ராதா கொண்டு வந்திருந்த சாப்பாட்டை பத்து பதினோரு மணிவாக்கில் சாப்பிட்டாள். அந்தஅறை டிவியில் கிரிக்கெட் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. எதோ பழைய மேட்ச். “சாம்பார் இருக்கு. ரசம் மட்டும் போதும்னா ரசஞ் சாதம் சாப்பிடு அம்மா. தட்டு கொண்டு வந்திருக்கேன். இப்ப சாப்பிட்டுர்றியா?” என்று கேட்டாள் ராதா. அவள் போட சாப்பிடுவது இதமாய் இருந்தது. உப்பும் காரமும் திட்டமாய் இருந்தது. எப்படி எங்கே இப்படி சமைக்கக் கற்றுக் கொண்டாள்… ஆச்சர்யமாய் இருந்தது அம்மாவுக்கு. மணிவண்ணன் வெளியே சாப்பிடவே மாட்டான். ராதாவின் சமையல் அவனுக்கு அவ்வளவு இஷ்டம். தட்டில் மீதி இருந்த ரசத்தை உறிஞ்சிக் குடித்தாள் அம்மா. லேசான ஏப்பம் வந்தது.

“அவ்ளதான். உனக்கு உடம்பு சரியா ஆயாச்சி…” என்று சிரித்தாள் ராதா. “ச்சீ. உனக்கு முடியல்லன்னு கேழ்விப்பட்டப்ப ஒரு நிமிஷம் பதறிப் போச்சு தெரியுமா?” என்றாள் ராதா. அம்மா சிரித்தாள். “இதுல பதட்டப்பட என்ன இருக்கு? ரொம்ப நாளா உடம்பைப் பாத்துக்காமயே இருந்தால் திடுதிப்னு இப்படி ஆளைத் தள்ளும். அப்பதான் நாம ஒடம்பைப் பாத்துப்போம்” என்றாள் அம்மா. “‘உங்க அப்பாதான் சித்த பயந்துட்டார்” என்று சிரித்தாள். “ஈசிஜி மாதிரி எதுவும் பாக்கணும்னா இங்கயே பாத்துக்கிட்டுப் போகலாம் அம்மா” என்றாள் ராதா.

அடுத்து ஒருநாள் அம்மா அங்கே இருந்தாள். ராதா மறுநாள் போனபோது சங்கரா டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சின்னக் குழந்தைகள் மழலையாய் சுலோகங்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  “பேசாம இங்க ஓய்வெடுத்துக்கோ அம்மா. வீட்டில் வேலை இருக்கோ இல்லியோ. இல்லாத வேலையை நீயா இழுத்து விட்டுக்குவே” என்றாள் ராதா. அன்றைக்கு மீனாட்சி யம்மன் கோவிலுக்கு மாலையில் போய் வந்தாள் ராதா. அங்கே போய்வந்தாலே மனசுக்கு சாந்தி கிடைக்கும் அவளுக்கு. கல்லூரிக் காலங்களிலேயே கூட தோழிகளுடன் அவள் எங்காவது வெளியே போய் வரலாம் என்றால், மீனாட்சி யம்மன் கோவிலுக்கு வரியா, என்றுதான் கேட்பாள்.

அம்மா வீட்டுக்கு வந்தாள். ராதா தான் ஆஸ்பத்திரி பில்லை செட்டில் பண்ணிவிட்டு அப்பா அலுவலகம் போய்வரும் காரில் கூட்டி வந்தாள். அலுவலக நேரத்துக்கு என்று தனியே டிரைவர் வைத்திருந்தார் அப்பா. அலுவலக வேலை தவிர, எப்பவாவது வேறு ஊருக்கு மாநில அளவில் ஆடிட் என்றோ இன்ஸ்பெக்ஷன் என்றோ போய்வர வேண்டி யிருந்தால் காரிலேயே போய்வருவார். பொதுவாக அப்பா சாப்பிட மதியம் வருவது இல்லை. இப்போது ராதா இருப்பதால் வந்திருந்தார். அவரை விட்டுவிட்டு டிரைவர், அவனும் தன் வீட்டுக்குச் சாப்பிடப் போனான்.  அம்மா எழுந்து கொண்டபோது “நான் சாப்பாடு போடறேம்மா” என அவளைக் கையமர்த்திவிட்டு ராதா அடுக்களைக்குப் போனாள்.

கையில் தட்டுடன் வெளியே வரும் ராதாவைப் பார்க்க தன் மனைவி போலவே தெரிந்தது அப்பாவுக்கு. அவளது சிறு சிறு அசைவுகள் அம்மாவையே நினைவு படுத்தின. அம்மாவும் பெண்ணும், முக அமைப்பில் ஒரு ஜாடை கொண்டவர்கள். உதடு சிரித்தால் கூடவே கண்ணும் சிரிக்கிற அமைப்பு. கூட இருந்த சந்தர்ப்பங்களை விட இப்போது ராதா கல்யாணம் ஆகிப் போனபின் இந்த அடையாளங்களை அவர் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. அதேபோல இந்தப் பெண் ராதிகா! யூகேஜி. போன வருடம் பார்த்தது அவளை. போன வருடத்துக்கு இந்த வருடம் எத்தனை உயர எடுப்பு எடுத்திருக்கிறது…

பின்கட்டில் வாழை போட்டிருந்தார் அப்பா. பெரிய வாழை மரத்தின் அருகிலேயே சின்ன மரம் ஒன்று. கூடவே குட்டி ஒன்றும் இருந்தது இப்போது. அப்பா பின் கட்டில் வாழை மரத்தின் பக்கமாகக் கை கழுவினார். அந்தத் தண்ணீர் எல்லாம் மரத்துக்குப் போகும்.

ராதா மூன்று நான்கு நாட்கள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு வந்திருந்தாள். அவள் வந்திருக்கிறாள் என்று கேள்விப்பட்டு அவளது கல்லூரித் தோழி நிர்மலா ராதாவை வந்து பார்த்தாள். தோழிகள் ரேழியில் அமர்ந்து கொண்டு கலகலக்கிறார்கள். ராதிகா பாட்டி பக்கத்தில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தது. பாட்டி வேடிக்கை வேடிக்கையான கதைகள் எல்லாம் சொல்வாள். ஒரே சிரிப்பாய் இருக்கும். தெனாலிராமன், மரியாதைராமன், பீர்பால், முல்லா கதைகள்.

ஒரு ஊர்ல ஒரு தாத்தா. அவர் சாகும்போது அவரது சிநேகிதர்கிட்ட நூறு பொற்காசுகள் கொடுத்து வைத்து, ஒருவேளை நான் இறந்து விட்டால் என் பேரன்கிட்ட இந்த நூறு பொற்காசுகள், இதுல உனக்கு எவ்ள இஷ்டமோ அதை அவன்கிட்டக் குடு, என்று சொன்னார். தாத்தா இறந்து போனதும் அந்த சிநேகிதர் பேரனிடம் இரண்டே இரண்டு பொற்காசுகள் மாத்திரம் தந்தாராம். பேரனுக்கு தன் தாத்தா நூறு பொற்காசுகள் கொடுத்து வைத்திருந்தது தெரியும். அதைச் சொன்னபோது, எனக்கு எவ்வளவு இஷ்டமோ அதை உனக்குக் கொடுக்கச் சொல்லித்தானே உன் தாத்தா சொன்னார், என்று ஏமாற்றி விட்டாராம்.

“ஐயோ” என்றாள் ராதிகா. “அப்பறம் என்னாச்சி?”

சின்னப் பையன் போய் மரியாதைராமன் கிட்ட முறையிட்டான். “வெரி குட்” என்றது குழந்தை. “அவரு என்ன தீர்ப்பு சொன்னாரு?”

“உனக்கு எவ்வளவு இஷ்டமோ அவ்வளவுதானே தாத்தா கொடுக்கச் சொன்னாரு? அந்த மீதி 98 பொற்காசுகள்… அது அத்தனையையும் உனக்கு இஷ்டப்பட்டு தானே உனக்குன்னு எடுத்துக்கிட்டே? அதைப் பையனிடம் கொடுத்துவிடு… அப்டின்னு மரியாதைராமன் சொன்னாராம்!” ராதிகாவுக்கு ஒரே சிரிப்பு.

சில சமயம் புளியமுத்தைக் கொட்டிக் கொண்டு, பாட்டியும் பேத்தியும், ஒத்தையா ரெட்டையா பம்பையா பரட்டையா, விளாயாடுவார்கள். ஊரில் புளிய முத்துக்கு எங்கே போவது. தாத்தா பாட்டி வீட்டில் புளியை சிப்பமாய் வாங்கி உக்கிராண அறையில் வைத்திருந்தார்கள். அதில் புளியைப் பிரித்தபோது முத்துகள் விளையாட என பாட்டி எடுத்து வைத்திருப்பாள். பேத்தி வராத நாட்களில் அவற்றை தனியே கட்டி பரணில் போட்டு விடுவாள் பாட்டி.

அந்த சனிக்கிழமை மணிவண்ணன் ஊரில் இருந்து வந்திருந்தான். அப்பாவைப் பார்த்ததும் ராதிகாவுக்கு ஒரே சிரிப்பு. “அப்பா, பாட்டி எனக்குப் பட்டுப் பாவாடை வாங்கிக் குடுத்தாங்க…” என்று சிரிப்புடன் நின்றாள். “தாத்தா பாட்டியப் படுத்தாம நல்ல பெண்ணா இருந்தியா?” என்று கேட்டான் மணிவண்ணன். ராதிகாவை உட்கார்த்தி வைத்துக்கொண்டு கையிலும் காலிலும் மருதாணி இட்டு விட்டிருந்தாள் பாட்டி. அதைப் பெருமையுடன் காட்டினாள் குழந்தை. “மாமி இப்பதானே ஆஸ்பத்திரிலேர்ந்து வந்தீங்க. இதெல்லா என்னத்துக்கு?” என்றான் மணிவண்ணன். “இருக்கட்டும் குழந்தை வந்திருக்கு, பின்ன பண்ண வேண்டாமா?” என்றாள் பாட்டி.

சமையல் வேலைகளை ராதா பார்த்துக் கொண்டதால் நிறைய பொழுது இருந்தது பாட்டிக்கு. பாட்டி குழந்தைக்காக வீட்டில் தேன்குழல் பிழிந்தாள். “இப்ப திரும்ப அடுப்படில . எண்ணெச் சட்டியோட இறங்கியாச்சு…” என்று மணிவண்ணன் தடுத்தான். பாட்டி கேட்கவில்லை. மைசூர் பாகு, பிறகு தேன்குழல் என்று கையில் கட்டி ஊருக்குத் தந்துவிட பாட்டி விரும்பினாள். தினசரி பாட்டியோடு கதை பேசிவிட்டு அம்மாவிடம் படுக்க வந்து விடுவாள் ராதிகா. அன்றைக்கு ராத்திரி பாட்டி குழந்தையைத் தன்னோடு படுத்துக்கொள்ள வைத்துக் கொண்டாள்.

மறுநாள் ரயிலுக்கு எல்லாரும் ஊருக்குக் கிளம்ப வேண்டும். பாட்டிக்குதான் அவர்களை அனுப்ப மனசே இல்லை. “பாட்டிக்கு நமஸ்காரம் பண்ணுடி” என்றாள் அம்மா. குழந்தை சமர்த்தாகப் பண்ணியது. “தீர்க்காயுசா இரு” என்றாள் பாட்டி. குழந்தை கையில் ஐந்நூறு ரூபாய் தந்தாள். ”நேராச்சி. கிளம்புங்கோ.” வாசலில் கால் டாக்சி வந்து விட்டது. எட்டரை மணிக்கு ரயில். காலை வெளிச்சத்தோடு ஊரில் இருக்கலாம். மணிவண்ணன் வரும்போதே முன்பதிவு செய்துவிட்டு வந்திருந்தான்.

“அம்மா டேக் கேர். என்னன்னாலும் தகவல் சொல்லு. நாங்க ஓடி வந்திருவோம்… என்ன?” என்றபடி ராதா அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டாள். பெட்டியைத் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு மணிவண்ணன் முன்னால் போனான். “சரி. அப்பறம் பாக்கலாம்” என்று மணிவண்ணனிடம் கை கொடுத்தார் அப்பா. அன்றைக்கு அம்மாவின் புடவை ஒன்றை எடுத்துக் கட்டிக் கொண்டிருந்தாள் ராதா. அம்மாவின் புடவையில் பெண்ணைப் பார்க்க அப்பாவுக்கு சிலிர்த்தது. நேரமாகி விட்டது. கால் டாக்சியில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டார்கள். மணிவண்ணன் முன்பக்கமாக அமர்ந்து கொண்டான். அவர்கள் கிளம்பிப் போனதும் வீடே வெறிச்சோடிப் போன மாதிரி இருந்தது. டாக்சி போவதையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள் பாட்டி. தாத்தா கிட்ட வந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டார்.

(தமிழ்ப் பல்லவி)

Wednesday, February 2, 2022

 

சிந்தனைத் தொடர் / நிசப்த  ரீங்காரம் • 4

நன்றி பேசும் புதிய சக்தி – பிப்ரவரி 2022

 

சுஜாதாவின் ‘பூனை’

ஞானவள்ளல்

டீன் ஏஜைக் கடக்குமுன் எல்லாருக்கும் அந்த வயதுப்பகுதியை ஒரு ‘ஹை ஜம்ப்’ தாண்டிக் குதித்துவிட வேகம் வருகிறது ஏனோ. நாம பெரியாம்பளைடா, அல்லது நாம இப்போது வளர்ந்த பெண், என்கிற ஒரு மயக்கம். இருப்பின், சூழலின் போதாமை பூதாகரமாக நம்மால் உணரப்படும் வயது அது.

நினைவு பிடிக்குள் வருகிற எனது அந்த வாலிப வயதில் முதல் யோசனை, நாம வேற எங்கியோ பிறந்திருக்க வேண்டிய ஆளப்பா, இங்க இந்த அப்பாம்மா கிட்ட வந்து மாட்டி யிருக்கிறோம், என்கிற விசனமே. அநேகமாக எல்லா வாலிப ஆளுக்கும் இப்படியோர் சலிப்பு வந்துதான் இருக்கும். நம்மைப் பற்றி அதிகமாகவும், மத்தாள் நம்ம தரத்துக்கு ஒரு படி தாழ்வாகவும் நினைப்பு. பெரியவர் என்ன சொன்னாலும் ஒரு கன்னுக்குட்டியாய் முட்டித் தள்ளும் வேகம். கயித்தை அவுத்து விடுங்கப்பா, என ஆத்திரக் கூக்குரல். அவுத்து விட்டால்? எங்க போய் முட்டிக்குவோம் தெரியாது. ஆனால் கட்டுக்கள் எரிச்சல் படுத்தின.

அந்த வயசில் புதுசாய்க் கதை எழுத வேறு வேகம் எனக்கு வந்தது. எப்படி கதை எழுத வந்தேன்?

எந்தப் பெருங் கூட்டத்திலும் மேலடி அடித்து காமெடி பண்ணி அதைக் கேட்டு நாலு பேர் சிரிக்க வேண்டும் என்று ஒரு நமநமப்பு. (அரிப்பு என்பதைக் கொஞ்சம் கௌரவமாகச் சொல்கிறேன்.) எந்தக் கூட்டத்திலும் நமக்கு அடையாளமான கவனம் கிடைக்கா விட்டால் ஒரு வெறுப்பு. உடனே அங்கே யிருந்து நகர்ந்து விடுவேன்.

நம்மைப் பிறர் பாராட்ட வேண்டும், கவனிக்க வேண்டும் என்ற உந்துதலே என்னை எழுதக் கூட்டி வந்தது. கையில் பேனாவை எடுத்த உடனேயே ஒரு பரபரப்பு. இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தேன், என்று நான் நினைத்தால் பரவாயில்லை, இனி புது உலகம், நான் தோற்றுவிப்பேன் என்கிற உச்சகட்டப் பித்தம்.

எல்லாப் பிரச்னைக்கும் கனவுகளில் தீர்வு காண்பது சௌகர்யமாய் இருந்தது.

ஆ விதவைகள், இளம் விதவைகள் இருக்கிறார்களே? இருக்கலாமா? உடனே ஏ கேடு கெட்ட சமுதாயமே, என என் மனம் பொங்கியது. விதவை என்றால் யார்? ஒரு நபர் எதற்குக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்கிறார், எதுவும் தெரியாது. காதலும் தெரியாது. ஆனால் தேவை, உடனடித் தேவை சமுதாய மாற்றம்.

உக்கிரமாய்ப் பிரச்னைகளைக் கதையில் எழுது. விதவை கொண்ட சமுதாயம் நோயுற்ற சமுதாயம், என்று எழுது. சாதாரண நோய், உடல் நோய் அல்ல இது. மன நோய். அடாடா, என என்னை நானே மெச்சிக் கொண்டேன்.

உண்மையில் விதவை பற்றி நான் எழுதிய ஒரு சிறுகதை ஆனந்த விகடனில் வெளியானது. கதையின் தலைப்பு ‘ஒரு வெள்ளை உடுத்திய தேவதை.’ கதை வெளியான மறுநாள் நான் வெளியே வந்து உலகத்தைப் பார்த்தேன். அதே வாசல் குப்பைத்தொட்டி. கோவிலின் சுற்றுச் சுவர் பக்கம் மூத்திர வாடை. இந்த உலகம் மாறவே இல்லை. திருந்தவே இல்லை.

ஓர் இளம் பெண், என் பக்கத்து வீட்டு அக்காவிடம் இந்தக் கதையை வாசிக்கக் கொடுத்தேன். ஒரு மிகப்பெரும் புரட்சியாளன் உருவான தருணத்தை அவள் உணரட்டும். அவளுக்கு இன்னும் கல்யாணமே ஆகவில்லை. ஒரு பெண் எதற்குக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்கிறாள். அவள் ஏன் எப்படி விதவை ஆகிறாள்… என அவளுக்கு ஒருவேளை தெரிந்திருக்கலாம்.

கதையை வாசித்து விட்டு அவள் சொன்ன விமரிசனம் எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

ஒரு விதவையைப் பற்றி பரிதாப் பட்டு கதை எழுதியிருக்கே இல்லியா?... என்று கேட்டாள் அவள். எனக்கு அது மகிழ்ச்சி அளித்தது. எத்தனை பொறுப்பான பிள்ளை நான். அதை அவள் உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறாள். ஆக அவளும் பொறுப்பான பெண்தான் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஆனால் தனது பூவை பொட்டை இழக்கிற அவளைப் பற்றி கதை எழுதும் போது, என்ன தலைப்பு இது? ‘ஒரு வெள்ளை உடுத்திய தேவதை?’ தலைப்பில் இத்தனை அலங்காரம் தேவையா?... என்று கேட்டாள் அவள்.

விதவையாவது, தேவதையாவது? யாருக்கு அதெல்லாம் தெரியும்.

சைக்கிள் கற்றுக் கொள்கிற ஆரம்ப காலத்தில் முழு வேகத்தில் சர்ர்ரென்று போய்த் தரையில் விழுந்து வாரினாற் போல இருந்தது.

நான் பதட்டத்தில் பக்கத்து வீட்டு அக்கா மேல் மோதி விழுந்து விட்டாற் போல இருந்ததது.

அந்த ரெண்டுங் கெட்டான் வயதில், நாமாக இப்படி உடலைத் திருகிக் கொள்வது போல, பெரியவர்கள், பெற்றவர்களும் நம்மைத் திருகிவிட முயற்சி செய்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் கனவுகள் இருந்தன. நிறைவேறாத கனவுகள். அல்லது தோற்றுப்போன கனவுகள். அவர்கள் தங்கள் தோல்விகளை மறுக்க விரும்பினார்கள். அதை அவர்கள் ஒத்துக்கொள்ள மறுத்தார்கள். அதற்கு அவர்களுக்குக் கிடைத்த வடிகால் தங்கள் பிள்ளைகள் என நினைப்பது தான் கொடுமை.

பிள்ளைகள் என்பவர்கள் பெற்றவர்களின் கனவுகளின் குப்பைத் தொட்டியா என்ன?

“நீ நல்லாப் படிடா. உன்னை டாக்டர் ஆக்கறேன்” என்பார்கள். அவனுக்கு டாக்டர் ஆகும் குறைந்தபட்ச உத்தேசமாவது இருக்கிறதா, என அவர்கள் கேட்பது இல்லை. நீ யாரா ஆக ஆசைப் படுகிறாய், என்றுகூட குறைந்த பட்சம் அவர்கள் பிள்ளைகளிடம் கேட்பது இல்லை. இன்றைக்கு மார்க்கெட்டில் டிமாண்ட் உள்ள படிப்பு, படிச்சி முடித்தவுடன் கை நிறைய சம்பளம் தருகிற வேலை அமைகிற படிப்பு நீ படித்தால் போதும், நீ புத்திசாலிப் பிள்ளை அவர்களுக்கு.

தங்கள் எதிர்பார்ப்பின் படி பிள்ளை வளர்க்கிறவர்கள் செருப்புக்குத் தக்ன காலை வெட்டுகிறார்கள். இதனால் பெத்தவருக்கும் பயன் இல்லை. பிள்ளைகளுக்கும் பயன் இல்லை. ரெண்டுங் கெட்டானாக இருந்த வயதில் இருந்து இப்போது அந்தப் பிள்ளைகள் ரெண்டுங் கெட்டான் பெரியவர்கள் ஆகிறார்கள், தங்கள் அப்பா அம்மாவைப் போல.

ஒரு சமுதாயம் எப்பவும் ரெண்டுங் கெட்டான் ஆசாமிகளையே அச்சு மாதிரிகளாக உருவாக்கித் தள்ளுகிறது. இதில் அநேகமாக தப்பிப் பிழைத்தவர் இலர்.

அவர்களையும், அதாவது அந்த சிலரையும் சாகடிக்க இந்த சமூகம் முயற்சி செய்கிறது.

ஆன்டன் செகாவ் நம்ம ஊர் கி.ரா அண்ணாச்சி மாதிரி. இவர் ருஷ்ய மகா சனங்களின் கி.ரா என்று சொல்லலாம். சாமானிய மக்களின் ஆசா பாசங்களை, பைத்தாரத் தனங்களைப் புட்டுப் புட்டு வைப்பதில் சமர்த்தர். எகத்தாள மன்னர். பெண் பிள்ளைக்குப் பாட்டுச் சொல்லிக் கொடுத்து அதில் தன்னைப் பற்றிய பெருமை கொண்ட ஒரு அப்பா பற்றி ஒரு கதையில் காட்சி அமைக்கிறார் ஆன்டன் செகாவ்.

வீட்டுக்கு விருந்தினர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். வந்த ஆட்களிடம் பீற்றிக்கொள்ள அவருக்கு ஒரு தலைக் கிறுகிறுப்பு. எம் பொண்ணு ரொம்ப நல்லாப் பாடுவா… என்று முகம் வீங்கிய பெருமையுடன் அவர் தன் பெண்ணை அவர்கள் முன் அழைத்து அறிமுகப் படுத்தி, “ஒரு பாட்டு பாடுடி” என் ஊக்குவிப்பார். மகா அவலட்சணமாய் அந்தப்பெண் பாட்டெடுக்கும். இருக்கிற ஏழு ஸ்வரமும் அபஸ்வரமாய் ஒருத்தியால் பாட முடியுமா? அந்தப் பெண்ணால் முடிந்தது.

விருந்தாளிகள் முகத்தில் ஈயாடாது. அவள் பாடி முடிக்கும் வரை வேறு வழியில்லாமல் அவர்கள் பல்லைக் கடித்தபடி பொறுமையாய் இருப்பார்கள். அவள் பாடி முடித்ததும் அந்த அப்பா விருந்தாளிகளைப் பார்த்து, பிரமாதமாப் பாடறா இல்ல, என்று சொல்ல வந்தவர், விருந்தாளிகள் முகம் வேப்பெண்ணெய் குடித்தாற் போல இருந்ததைப் பார்த்துவிட்டு தன்னை அடக்கிக் கொண்டு, “மோசமில்லை அல்லவா?” என்று கேட்பார்.

எழுதி எத்தனை வருடம் ஆனதோ? நான் வாசித்தே நாற்பது வருடம் ஆகிவிட்டது. அதுவும் ஆங்கிலத்தில் வாசித்த கதை. இப்போது இத்தனை வருடம் கழித்தும் நினைவில் மின்னுகிறது. மொழி தாண்டி இதன் நகைச்சுவை புன்னகையை வரவழைக்கிறது.

இளம் வயதில் படிக்க ஆசை இருந்தும், பெற்றவர்கள் பெண்ணைப் படிக்க அனுப்பாமல் பள்ளியில் இருந்து நிறுத்தி விடுகிற அவலமான கதை ஒன்றும் கூடவே நினைவு வருகிறது. அநேகமாக வண்ணநிலவன் எழுதி யிருக்கலாம் இந்தக் கதையை.

“இனி நீ பள்ளிக்கூடம் போகவேண்டாம், போ, போயி சாணி பொறக்கிட்டு வா,” என அவள் கையில் இருந்த புத்தகப் பையைப் பிடுங்கிவிட்டு சாணிக் கூடையைத் தருகிறாள் அவள் அம்மா.

அவள் தெருத் தெருவாய்ப் போய் எங்கெல்லாம் மாடு சாணி போட்டிருக்கிறதோ அதைக் கூடையில் அள்ளி வந்தால் அம்மா அதை வரட்டி தட்டி விலைக்கு விற்று சம்பாதிப்பாள்.

பெண்ணுக்குப் பள்ளிக்கூடம் போக முடியாத துக்கம். சாணிக் கூடையுடன் அவள் கால்கள் தன்னைப்போல பள்ளிக்கூடம் நோக்கி நடக்கின்றன. பெரிய விளையாட்டுத் திடல். அதற்கு உள்ளே பள்ளி நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதைப் பார்க்கவே இவளுக்கு துக்கம். அழுகை வருகிறது.

இந்நேரம் அவளது வகுப்பும் நடந்து கொண்டிருக்கும். இவள் தனது வகுப்பறைக்கு வெளியே யிருந்து எட்டிப் பார்க்கிறாள். உள்ளே பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இவள் வழக்கமாக உட்காரும் பெஞ்சில் வேறொரு சின்னப் பெண். தன் பெஞ்சில் இன்னொருத்தியா? இவளுக்கு ஆத்திரம் வருகிறது.

தற்செயலாக அந்தப் பெண் திரும்பி சன்னலைப் பார்க்கிறாள்.

இவள் சன்னலில் இருந்து, என் பெஞ்சிலயாடி உட்கார்ந்திருக்கே? கொன்னுருவேன் உன்னை… என நாக்கு துருத்தி ஜாடையில் மிரட்டுகிறாள். அதைப் பார்த்து பயந்து கொண்டு அந்தப் பெண் வேறு இடத்தில் போய் அமர்ந்து கொள்கிறது.

மதிய இடைவேளை. பெல் அடிக்கிறது. வகுப்பே காலி இப்போது. யாரும் கிளாசில் இல்லை. இந்தப் பெண் விறுவிறுவென்று காலி வகுப்புக்குள் நுழைகிறாள். தனது பெஞ்சில் தனது இருக்கையைப் பார்க்கிறாள்.

இனி யாரும் அந்த இடத்தில் அமரக் கூடாது…

சட்டென்று அவள் ஒரு காரியம் செய்கிறாள். தன் சாணிக் கூடையில் இருந்து கைநிறைய சாணி எடுத்து அந்த பெஞ்சில் தன் இடத்தில் பூசிவிட்டு வெளியேறுகிறாள்.

ஏறத்தாழ நாற்பது வருடங்களுக்குப் பின் இந்தக் கதை, இதுவும் இப்போது மேல் அலையாய் வருகிறது, என்பது ஆச்சர்யமே. நல்ல கதைகளின் இயல்பு அது.

மூளையில் ஆக்கிரமிப்பு நடத்தும் பெற்றோர்கள் பெரும்பாலும் குழந்தைகளின் வெறுப்பையே சம்பாதிக்க நேர்ந்து விடுகிறது.

பிள்ளைகளின் கவனமும் ஆர்வமும் எதில் ஈடுபாடு காட்டுகிறது, என அறிய முற்பட நாம் தயாராகவே இல்லை. இது அப்பாவுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையிலான கால காலமான துக்கம் தான்.

அப்பாவின், அம்மாவின் எதிர்பார்ப்பின்படி வளராத குழந்தைகள் பெற்றவர்களை பயமுறுத்துகின்றன.

அவரவர் மனது, அவரவர் உலகம் என்பது தனிதான். நிர்ப்பந்தங்கள் நம் விருப்பமான முடிவுகளை நோக்கி நிகழ்வுகளை நகர்த்த முடியாமல் போய்விடும். ஆன்டன் செகாவின் கதை போல, நமக்கு உவப்பான சூழல் அடுத்தவருக்கு உவப்பு இல்லாமல் போகிற சந்தர்ப்பங்கள் உண்டு.

அட ஆமாம். சுஜாதாவின் ஒரு சிறுகதை நினைவுக்கு வருகிறது.

ஒருவன் தன் பூனைக்கு மனிதர்கள் போல பேசக் கற்றுத் தந்திருப்பான். அந்தப் பூனையின் திறமையை எல்லாரும் அறியச் செய்யவேண்டும் என அவனுக்கு ஆசை.

ஒரு ஸ்டூடியோவில் சினிமா ஷுட்டிங் நடக்கிறது. பிரபல நடிகன் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அங்கே போய் அந்த சினிமா டைரக்டரிடம் பூனையை அறிமுகம் செய்து அதற்கு சினிமா சான்ஸ் வாங்கிவிட அவன் முயற்சி செய்வான்.

வேடிக்கை பார்க்கிற கூட்டத்தைத் தாண்டி, உதவி இயக்குநர்களைத் தாண்டி அவன் டைரக்டரின் பார்வையில் படுவான். அவரிடம் ரொம்பப் பெருமையாய் “என் பூனை மனிதர்கள் மாதிரி நல்லாப் பேசும் சார்…” என்று காட்டுவான்.

அவர் உடனே ஆர்வப்பட்டு படப்பிடிப்பை நிறுத்திவிட்டு அவனிடம் வருவார். இது புது விஷயமா இருக்கே, என நினைத்தார் அவர்.

“எங்க உன் பூனையப் பேசச் சொல்லு பார்ப்பம்…” என்று வந்து உட்கார்வார்.

சுற்றிலும் அத்தனை கூட்டம். பழகாத இடம். தெரியாத முகங்கள். பூனை வெறிக்கும். ஷுட்டிங் பாதியில் நின்று டைரக்டர் காத்திருப்பார்.

அவன் பூனையிடம் பேசச் சொல்லிச் சொல்லுவான். பூனை ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாது. அப்படியே உள்ளொடுங்கிப் போய் உட்கார்ந்திருக்கும்.

நேரம் வீணாகிக் கொண்டிருக்கிறது, என ஹீரோ நடிகர் சலித்துக் கொள்வார்.

இன்னும் கொஞ்சம் பொறுமையாப் பாக்கலாம், என நினைத்துக் காத்திருப்பார் டைரக்டர். அவன் பூனையைத் தூக்கிச் கொஞ்சுவான். பிரியமாய் வருடித் தருவான். எப்படியெல்லாமோ அதை உற்சாகப் படுத்த முயற்சி செய்வான்.

நேரம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. பூனை பேசவே பேசாது. அது உள் பதுங்கி பயத்துடன் அவன் கையில் ஒடுங்கிக் கிடக்கும்.

டைரக்டருக்கு ஏமாற்றம். “என்னப்பா, பூனையைப் பத்தி என்னன்னமோ சொன்னியே?...” என்று அவனைக் கேட்பார்.

“அருமையாப் பேசும் சார். இப்ப என்னாச்சி தெரியல. இந்தக் கூட்டத்தைப் பார்த்து அது வெறிக்குது…” என்பான்.

“சரி. இனியும் எங்க வேலைகளைத் தள்ளிப் போட முடியாது. இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்க்கலாம்…” என டைரக்டர் எழுந்து கொள்வார். திரும்ப எல்லாரும் படப்பிடிப்பில் பரபரப்பாவார்கள்.

அவனுக்கானால் ஏமாற்றம். ச்சே, நல்ல வாய்ப்பு. டைரக்டர் கூட நேரம் ஒதுக்கித் தந்தார். ஆனால் இந்தப் பூனை… ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் அழிச்சாட்டியம் பண்ணிட்டது.

கூட்டத்தை விலக்கி அவன் ஸ்டூடியோவை விட்டு வெளியே வருத்தமாய் நகர்ந்தான். இப்போது தனிமை. கூட்டம் இல்லை. அந்தப் பூனை அவனோடு எதோ பேச வாய் திறந்தது.

சட்டென்று அந்தப் பூனையை வாலைப் பிடித்துச் சுழற்றி ஸ்டூடியோ சுவரில் அடித்தான்.

க்யுக் என்று சின்னதாகத்தான் சத்தம் கேட்டது – என்று கதையை முடிக்கிறார் சுஜாதா.

மேற்சொன்ன பத்திகள் அத்தனையிலும் பொதுவான நீதி ஒன்று உள்ளது. அது என்ன?

நிர்ப்பந்தம் எந்தக் காலத்திலும் போணி ஆவது இல்லை. அநேக சந்தர்ப்பங்களில் அவை எதிர்மறை விளைவுகளைத் தந்து விடுகின்றன.

கவிஞர் கலில் ஜிப்ரன் சொல்வது என்ன?

குழந்தைகள் உங்கள் மூலமாக இந்த உலகத்தைப் பார்க்க வந்தவர்கள். அவர்களை உங்கள் கண்கள் மூலமாக உலகத்தைப் பார்க்க நிர்ப்பந்திக்காதீர்கள், என்கிறார் கலில் ஜிப்ரான்.

•••